[Gp1]ဂန်းဆက်စ်လုပ်ရန် ဇာတ်လိုက်Gongများကို ခိုးယူခြင်း:
Arc-8 Chapter-14

သားရဲသုံးကောင်သည် ၎င်းတို့၏ အလိုဆန္ဒများကို ထုတ်လွှတ်ပြီးနောက်၊ ဒေါက်တာသည် မနားတမ်း ငိုကြွေးနေတော့သည်။ ကျောင်းဝတ်စုံသည် စုတ်ဖြဲခံထားရကာ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးအုပ်ထားရုံမျှသာရှိတော့ပြီး နှင်းဖြူရောင်အသားအရည်တွင် အနီရောင်အစက်အပြောက်များနှင့် သုတ်ရည်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။ ရင်ဘက်ပေါ်တွင် သွေးစွန်းထင်းနေသော ဒဏ်ရာအနည်းငယ်ရှိကာ အကိုက်ခံရခြင်းကြောင့် နို့သီးခေါင်းနှစ်ခုလုံးပင် ရောင်ရမ်းနေခဲ့သည်။

သူ့ဗိုက်ထဲတွင်လည်း ယောက်ျားများ၏ ယန်အနှစ်သာရများနှင့် ပြည့်နေကာ သူ၏ သေးသွယ်သော ဝမ်းဗိုက်ကလေးသည် လောင်မြိုက်နေသော သုတ်ရည်များကြောင့် ဖောင်းထွက်နေ၏။ တစ်ချိန်က ရှက်တတ်ကာ အတွေ့အကြုံမရှိသော ဖင်ပေါက်လေးသည် ယခုအခါတွင်တော့ အကြိမ်များစွာ အလိုးခံရခြင်းကြောင့် အနီရင့်ရောင်ပင် သန်းနေလေသည်။

ခရမ်းပုတ်ရောင်လီးကြီးနှစ်ချောင်းအား ဆွဲထုတ်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ဖင်ပေါက်ကလေးသည် အပေါက်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျုံ့လိုက်တိုင်း အဖြူရောင်အရည်များ စီးကျလာလေသည်။

ထန်ထန်သည် အားကုန်သွားပြီပင်။ ဇာတ်ဆောင်သုံးယောက်နှင့် ရက်ပေါင်းများစွာ ဆက်ဆံခဲ့ရသည်မှာ ပန်းခြံထဲမှာ လမ်းလျှောက်သကဲ့သို့ လွယ်ကူမနေပင်။ ဒီတစ်ချီကို ထပ်တောင့်ခံနိုင်ခဲ့သည်မှာတင် တော်တော်ကို အံ့ဩချီးကျူးစရာကောင်းနေပြီပင်။

ဗင်းဆင့်သည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားသော ဒေါက်တာကို ဆွဲယူကာ ငိုက်မျဉ်းနေချိန်တွင်ပင် သူ့ရင်ခွင်ထဲရှိ ဒေါက်တာသည် တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ခေါင်းငုံ့ကာ ထန်ထန်၏နဖူးပေါ်သို့ ညင်သာစွာ နမ်းရှုံ့လိုက်ပြီး စိုစွတ်နေသော အနက်ရောင် ဆံပင်များဆီသို့ လက်ချောင်းများဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။

ညင်ညင်သာသာလေးကိုင်တွယ်ကာ ဗင်းဆင့်သည် ငိုက်မျဉ်းနေသောသက်ရှိလေးအား ငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူစေခဲ့သည်။

ချူးဝမ့်သည် စိုစွတ်သော အဝတ်တစ်ခုကိုကိုင်လျက် ထန်ထန် ၏မျက်ရည်များနှင့် သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ မျက်ရည်စီးကြောင်းများအား ဂရုတစိုက်သုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူ့လှုပ်ရှားမှုတွေသည် နူးညံ့ကာ စိတ်ရှည်မှုကို ပေါ်လွင်စေ၏။ ပြင်ပမှ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဤအရာကို မျက်မြင်တွေ့ရှိပါက သူတို့၏ မေးရိုးများသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ထိသွားသည်အထိ အံ့ဩသွားနိုင်လေသည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ ယွီဇီရှုသည်လည်း ရူးမသွားဘဲလုံ့လဝီရိယရှိသော အိမ်ရှင်မငယ်လေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သူ့ကောကော အတွက် အိပ်ရာကို တိတ်တဆိတ် စီစဉ်ပေးနေလေသည်။

ယောက်ျားသုံးယောက်သည် အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးဟု ယာယီ ညှိုနှိုင်းထားကြကာ သမိုင်းတွင် သဟဇာတအရှိဆုံး မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့၏။ ဒေါက်တာအား သန့်ရှင်းပေးပြီးနောက် သူ့အား စောင့်ဖြင့် နွေးနွေးထွေးထွေးခြုံပေးရင်း သူတို့၏ စိတ်ရှည်သော အမူအရာသည် ပျောက်ကွယ်သွားကာ စေ့စပ်ဆွေးနွေးရန် စာသင်ခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားကြတော့သည်။

ချူးဝမ့်နှင့် ဗင်းဆင့်သည် ရက်အတန်ကြာ အချင်းချင်း ရန်ဖြစ်လိုက်ကြပြီးနောက် တခြားလူသည် ကြားဝင်ကာ အခွင့်ကောင်းယူသွားလေသည်။ နှစ်ယောက်သား ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ပျက်သွားကြသည် ဆိုသည်မှာ အတိုင်းသားပင်။

ချူးဝမ့်နှင့် ဗင်းဆင့်တို့ကြား ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုသည် သိသိသာသာ အကျိုးသက်ရောက်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် တစ်ခုခုအား ပျက်စီးသွားအောင် မစွန့်စားရဲတော့ပေ။ ယွီဇီရှုသည် နှစ်ယောက်၏ ပေါင်းစပ်အင်အားကို မယှဉ်နိုင်သော်လည်း သူသည် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုကို ပေးစွမ်းနေနိုင်ဆဲပင်။

ထို့ကြောင့် ပြင်းထန်သောအန္တရာယ်နှင့်ရင်ဆိုင်ရပြီး ဒေါက်တာသည် သူတို့အား ရှောင်နေပြီးနောက် သူတို့သည် ယခင်ခွဲဝေမှုအား ရွေးချယ်ကာ စေ့စပ်ညှိနှိုင်းသည့်နည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြ၏။

နောက်တစ်နေ့တွင် ကုတင်ကြီးပေါ်မှ ယောက်ျားများသည် လှုပ်နှိုးလိုက်သောကြောင့် ထန်ထန်၏ မျက်တောင်ကလေးများသည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် တုန်လှုပ်သွား၏။ သို့သော် သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြင်းထန်စွာ ထုံထိုင်းနေပြီး အလွန် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေလေသည်။

နာရီဝက်အကြာတွင် သူ၏ မသိစိတ်ကြောင့် ပုံမှန်နိုးနေကျ အချိန်တွင် နိုးလာကာ နောက်ဆုံးတွင် ထန်ထန်သည် သူ့မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်၏။ သူ၏ အရောင်ဖျော့ဖျော့ မျက်ဝန်းများက စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများ ရောနှောနေလေသည်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် တောက်ပသော နေ့အလင်းရောင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်မှန်တပ်ရန် ချက်ချင်း ထထိုင်လိုက်၏။

သို့သော် ထိုလှုပ်ရှားမှုသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အမှတ်မထင် ဆွဲယူသွားသကဲ့သို့ပင် ထန်ထန်သည် တောင့်တင်းနေသော ဟန်ပန်နဲ့ ညည်းတွားမိလေတော့သည်။

နာတယ်…အရမ်း နာတယ်..

သူ၏ ဖင်အတွင်းမှ ပြင်ပအရာဝတ္ထုတစ်ခု၏ ခံစားချက်ကို သိသိသာသာ ခံစားလိုက်ရ၏။ မခံနိုင်လောက်သော ယားယံခြင်းနှင့် နွေးထွေးမှုတစ်ခုသည် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ပျံ့နှံ့သွားပြီး အူအတွင်းပိုင်းမှ ပူနွေးသောအရည်များကို ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ စိမ့်ထွက်စေပြီး အိပ်ယာခင်းများပင် တဖြည်းဖြည်း စိုစွတ်လာ၏။

ထန်ထန်၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့လာ၍ နီရဲလာကာ ထရန် ကြိုးစားပြီး နှုတ်ခမ်းအား ကိုက်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ့ခြေကျင်းဝတ်နားတွင် ငွေရောင်သတ္တုခြေကျင်းတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့၏။ သူသည် ၎င်းကို ချွတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထိုအရာဝတ္တုသည် ခိုင်မြဲစွာ တည်ရှိနေပြီး ချွတ်မရပေ။

အိပ်ခန်းထဲတွင် ဆရာဝန်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို ကင်မရာက ဖမ်းယူထားလေသည်။ သူတို့သုံးယောက်သည် ဒေါက်တာက ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် ချစ်စရာကောင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ ဒေါက်တာ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် သူတို့ မျက်ဝန်းအောက်မှ မလွတ်ပေ။

သူတို့ ဒေါက်တာအား ဝတ်ပေးခဲ့သော သတ္ထုခြေကျင်းသည် ခိုင်မာလွန်းလှသည်။

၎င်းကို မဖယ်ရှားနိုင်မှန်း သိသဖြင့် ထန်ထန်သည် သူ၏အင်အားကို ဖြုန်းတီးခြင်းမှ ရပ်လိုက်၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို ခြုံထားတဲ့ စောင်ကို ဖယ်ကာ သူ့အဝတ်အစားတွေကို ရှာဖို့ ကြံရွယ်ထားသော်လည်း သူမြင်လိုက်ရသည်မှာ ဘောင်းဘီ သို့မဟုတ် ဖိနပ်ပင် မရှိဘဲ အကျီအဖြူ ဆိုဒ်ကြီးတစ်ထည်သာ တွေ့လေသည်။

နောက်ဆုံး အဝတ်အစားကို ကိုင်ထားကာ မဝတ်လိုက်မီ ထန်ထန်သည် အေးစက်စွာဖြင့် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ အစ၌ ကြယ်သီးများကို တပ်ဖို့ လုပ်လိုက်သော်လည်း အင်္ကျီ၌ ကြယ်သီးများပင် မပါသဖြင့် ထိုလူများ၏ ရည်ရွယ်ချက်အား မှန်းဆနိုင်၏။

သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း၊ မနေ့ညကမှ ရုတ်တရက်ခင်းလိုက်သော ကော်ဇောနက်ပေါ် ခြေဗလာနဲ့ လျှောက်သွားရင်း ရေချိုးခန်းထဲ၌ သူ့ကိုယ်သူ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ နောက်ဆုံးတော့ အိပ်ခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်လေသည်။

ထမင်းစားပွဲ၌ လူသုံးယောက်ထိုင်ကာ screen မှအကြည့်လွှဲရင်း အပေါ်ထပ်သို့ ကြည့်ရန် ခေါင်းကို အနည်းငယ်မော့လိုက်ကြသည်။

ဆရာဝန်သည် ရှပ်အင်္ကျီကို ၀တ်ဆင်ထားကာ ကြယ်သီးမပါသဖြင့် ရောင်ရမ်းနေသော နို့သီးခေါင်းနှစ်လုံးနှင့် ရင်ဘတ်တွင် သွေးစွန်းထင်းနေသော ကိုက်ရာများကို မြင်နေရ၏။ သူ၏ ဘောင်မဲ့ မျက်မှန်မပါသောကြောင့် သူ့မျက်လုံးတွေသည် အနီးမှုန်နေလေကာ အနည်းငယ် လမ်း ပျောက်ပြီး အားကိုးရာမဲ့ပုံပေါက် နေလေသည်။ လူငယ်လေးသည် အနက်ရောင် ကော်ဇောပေါ်၌ ခြေထောက်ဗလာနှင့် နင်းပြီး သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားနေ၏။

ချစ်စရာကောင်းပြီး နွေးထွေးသော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။ သို့သော် ယခုသည် ဆောင်းဦးရောက်နေပြီဖြစ်ကာ ဒေါက်တာသည်က ရေချိုးပြီးခါစ ဖြစ်သောကြောင့် သူ့ဆံပင်နက်များပေါ်မှ ရေစက်လေးများသည် သူ့နောက်ကျောသို့ စီးကျသွားလေသည်။ ရှပ်အင်္ကျီအဖြူ၏ ပိတ်သားသည် ဒေါက်တာ၏ကျောတွင် ကပ်နေသဖြင့် လူသုံးယောက်သည် မျက်ခုံးတွန့်သွား၏။

ဗင်းဆင့်သည် သူ့ထိုင်ခုံကို ဖယ်ကာ အပေါ်ထပ်သို့ လျှောက်သွားပြီး မျက်နှာသုတ်ပုဝါနှင့် ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဆရာဝန်ရှေ့တွင် ရပ်နေကာ ခေါင်းတစ်လုံး ပိုမြင့်နေလေသည်။ သူသည် ဒေါက်တာ၏ ဆံပင်များအား ခြောက်သွားအောင် သုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်၏။

“နောက်တစ်ကြိမ် ဆံပင်ကို ခြောက်အောင်သုတ်ဖို့ မမေ့နဲ့နော်။ အလျင်စလိုမလုပ်နဲ့”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဗင်းဆင့်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ဆရာဝန်၏ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် နက်ရှိုင်းသော ပင်လယ်နက်ကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေဟန်ပင်။

သူသည် “ဂွတ်မောနင်း အချစ်ကလေး” ဟု ပြောလိုက်၏။

“…”

ရှက်စရာကောင်းသော အရာများစွာကို သူတို့ လုပ်ခဲ့ကြသော်လည်း ဤ ကပြားအမျိုးသားသည် သူ့အား နည်းနည်းတော့ ရှက်ရွံ့အောင် လုပ်နေနိုင်ဆဲပင်။

ထန်ထန်သည် သူ့နှုတ်ခမ်းကို သူ ကိုက်ကာ ဗင်းဆင့်လက်ထဲရှိ မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ယူ၍ သူ့ကိုယ်သူ သုတ်လိုက်ရင်း

“ငါ့ ဘာသာ လုပ်နိုင်တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယွီဇီရှုသည် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ထရပ်ကာ ထန်ထန် ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး မျက်နှာလေးအား အကြိမ်ပေါင်းများစွာ နမ်းလိုက်ပြီးနောက် အံ့အားသင့်နေသော ထန်ထန်ကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်၏။

ချူးဝမ်သည် ကုလားထိုင်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ပသင်ပြက်ပေးလာသဖြင့် ယွီဇီရှုသည် ထန်ထန်အား ပြုံးပြကာ ထိုင်ချစေလိုက်သည်။

“ဂွတ်မောနင်း ကောကော”

ဤရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဒေါက်တာ၏ နှလုံးခုန်သံ တုန်လှုပ်သွား၏။

သူသည် အရပ်က ခြောက်ပေနီးပါးရှိကာ သူ့အား ဘယ်လိုပင် ဤမျှ လွယ်လွယ်လေး မ,လိုက်တာလဲ!

ချူးဝမ့်သည် မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ကာ ငုံ့ကာ ဆရာဝန်၏ မျက်လုံးများကို နမ်းလိုက်၏။

“မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ ဒေါက်တာထန်။”

“ဒေါက်တာ” ဟူသောစကားသည် ထန်ထန်အား လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်ရောက်စေခဲ့သည်။

“အလုပ်ချိန်ရောက်ပြီ၊ ငါ့အဝတ်အစားတွေ ပေး”

ချူးဝမ့်သည် နှုတ်ခမ်းစူကာ ချိုချိုသာသာ ပြုံးရင်း

“နိုး ဒေါက်တာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ကလေး‌လေး မင်းကို ထွက်ပြေးခွင့်ပေးလို့လား”

ယွီဇီရှုသည် ထန်ထန်၏ လည်ပင်း၌ သူ့ခေါင်းအား မြှုပ်လိုက်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း ချွန်ထက်သော သွားစွယ်များဖြင့် သူ့သွေးကြောကြီးများအား ကိုက်လိုက်၏။

“ဟုတ်တယ်၊ ကောကောက အရမ်းဆိုးတာပဲ”

ထန်ထန်သည် လည်ပင်းကို ကိုက်ခံလိုက်ရသောနေရာမှ နာကျင်မှုကို ခံစားရပြီး ပြင်းထန်စွာ တောင့်တင်းသွားသည်။

သူ့အသံက တုန်လှုပ်နေသော်လည်း ဖီဆန်လိုသော သဘောထားအား ထိန်းထား၏။

“ငါအလုပ်သွားမယ် လို့ ပြောနေတယ်လေ”

“ငါ့ကို အချိန်မဖြုန်းနဲ့။”

ဒေါက်တာသည် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားကာ

“မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူ့ကိုမှ ငါ မကြိုက်ဘူး”

ယွီဇီရှုသည် ခေတ္တရပ်လိုက်ကာ ဗင်းဆင့်သည် မျက်လွှာချရင်း ချူးဝမ့်သည် သူ့အပြုံးကို ဆက်ထိန်းလိုက်သည်။

ထန်ထန်သည် အစာငတ်ခံ

ဆန္ဒပြနေသောကြောင့် ပြင်ဆင်ထားသော နံနက်စာသည် စားပွဲပေါ်သို့ ရောက်မလာခဲ့ချေ။ သားရဲသုံးကောင်က သူ့ကို သော့ခတ်ထားမှန်း သူသိလိုက်သည့်အတွက် ဒေါက်တာသည် အားကုန်ခံကာ ရုန်းမနေတော့ပေ။

အစာ စားဖို့သာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ နှစ်ရက်လောက်ကြာသောအခါ နာမည်ဆိုးနဲ့ကျော်ကြားတဲ့ မရဏခေါင်းဆောင် သုံးယောက်သည် သူ့အားတိတ်တဆိတ် အလျှော့ပေးလိုက်ရ၏။

သူတို့သည် ဒီနှင်းဆီဖြူလေးအား မည်သည့်အန္တရာယ် အရိပ်အမြွက်ကိုမှ ကျရောက်မခံနိုင်ပေ။ဒီပွဲမှာ သူတို့က အစကတည်းက ရှုံးခဲ့တာ..

တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်လိုက်သည်နှင့် ဆရာဝန်သည် ကရုဏာမဲ့စွာ ထွက်သွား၏။ နေဝင်သည်နှင့်အမျှ စားပွဲပေါ်ရှိ အစားအစာများမှာ အကြာကြီး အေးသွားသော်လည်း ယောကျ်ားသုံးယောက်သည် တောင့်တင်းစွာ ထိုင်နေဆဲပင်။

…..

ပထမဆေးရုံတွင်၊ သူနာပြုစခန်းရှိ သူနာပြုများသည် သူတို့ရှေ့တွင် ပန်းပင်လယ်ပြင်ကို အကြည့်ချင်းဖလှယ်ကာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ဂျူတီကုတ်ဝတ်ထား‌သည့် ဒေါက်တာတစ်ယောက် ဖြတ်သွားသည့်အခါ ကျုံးရာနန်သည် လည်ပင်းကို အလျင်အမြန် ဆန့်တန်းကာ

“ဒေါက်တာထန်၊ တစ်ယောက်ယောက်က ရှင့်အတွက် ပန်းတွေ ထပ်လာပို့ပြန်ပြီ” ဆိုကာ အော်လိုက်သည်။

ဒေါက်တာသည် ခေတ္တရပ်ကာ လမ်းလျှောက်လာရင်း အရောင်ဖျော့ဖျော့ မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့ရှေ့က နှင်းဆီဖြူပန်းစည်းကြီးကို လှမ်းကြည့်ရင်း ခေတ္တတိတ်ဆိတ်သွား၏….။

သူနာပြုငယ်များသည် နှင်းဆီပန်းများကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ကာ ဒေါက်တာထန်ကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်ကြသည်။

သူက နှာခေါင်းကို ဖိထားပြီး အေးစက်သည့်လေသံနှင့် ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့်

“ကောင်းပြီ၊ ငါ့ကို ပြောပြပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

သူသည် အလွန်ကြီးမားသော ပန်းစည်းကြီးကို ကြည့်ရင်း စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ခေတ္တရပ်လိုက်၏။

” ငါ…အခု အိမ်ကို ယူသွားလိုက်မယ်။”

ထန်ထန်သည် အနည်းငယ် အကူအညီမဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ယွီဇီရှု၏နေရာမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် သူသည် နေ့တိုင်းကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ကုန်ဆုံးခဲ့သော်လည်း လက်ဆောင်များသည် ပိုပြီး များပြားလာခဲ့သည်။ အင်္ကျီများမှ ကြီးကြီးမားမား စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေအထိ လူသုံးယောက်သည် ကိုးရိုးကားရားနှင့် နေ့တိုင်းလိုလို ပန်းများနှင့် ရောက်လာကြကာ သူ့ကို အလေးအနက် ပိုးပန်းနေကြ၏။

သူ့ရုံးခန်းက ပန်းဆိုင်ပင် ဖွင့်လို့ရနိုင်လေသည်။

ဒေါက်တာသည် သက်ပြင်းချကာ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပသော အဖြူရောင်နှင်းဆီပန်းစည်းကို ကောက်ယူရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် သူ မ မ,နိုင်‌ပေ။ ခဏတာတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူထပ်၍ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။

ထန်ထန်သည် အဆင်မပြေသည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။ အရင်တုန်းက၌ ပန်းစည်းရွှေ့ဖို့ လူနှစ်ယောက်လောက် သူ့အား ကူညီပေးဖူး၏။သို့သော် မနေ့၌ သူ့သက်တော်စောင့်နှစ်ယောက်က တင်းမာတဲ့မျက်နှာနဲ့ ပန်းတွေကို တမင်တကာ ပြန်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဒီနေ့ လာပို့တဲ့သော သူများသည် သူ ပန်းများကို ပြန်ပေးမည် စိုးရိမ်ကာ အမြန်ပြန်သွားကြလေသည်။

ပန်းစည်းကြီးအား မ,ရန် ရန်းကန်ရင်း ပန်းများသည် သူ့အား အံတုနေကြသလိုပင်။

သူနာပြုဆရာမလေးများသည် သူတို့လက်များကို ကျစ်ကျစ်ဆုပ်ကိုင်ကာ ဒေါက်တာထန်အား အားပေးနေကြ၏။

တန်တန် “…’

အရှက်ရမှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ထန်ထန်သည် မတ်တပ်ထရပ်ကာ နားရွက်အနည်းငယ်နီရင်း လည်ချောင်းကို ရှင်းရန် ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

“အခုတော့ ထားလိုက်တော့။
သယ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ခေါ်လိုက်မယ်။”

ခဏနေသောအခါ အလုပ်သင်တစ်ယောက်သည် သူ့အား လာခေါ်၏။ ထန်ထန်သည် သူနာပြုစခန်းမှ ထွက်သွားကာ ထိုယောက်ျား၏ ကြော့ရှင်းသောရုပ်သွင်သည် မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါမှပင် သူနာပြုများသည် အော်ဟစ်ပြောဆိုကြလေတော့သည်။

“ဟေ့ ဒီ အပတ်ဆို ဘယ်နှစ်ခါရှိပြီလဲ”

“တတိယအကြိမ်! မြတ်စွာဘုရား!
နေ့တိုင်း ဈေးကြီးတဲ့ ပန်းတွေ အပြည့်ပဲ
ငါတို့ ဆေးရုံက ထင်ရှားတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာပြီ ထင်တယ်”

“ဟေး ဟေး၊ မင်း ကတ်ကို ဖတ်ပြီးပြီလား၊ ဒီ တစ်ခါ “ချူး” လို့ ရေးထားတယ်။”

“Wow- သုံးရက်အတွင်း မတူညီတဲ့ယောက်ျား သုံးယောက်! ဒေါက်တာထန် က အံ့သြစရာပဲ!”

“အဲဒါကို ပို့ပေးတဲ့လူဆိုတာ ဘယ်လိုသိလဲ”

“ညည်း၊ အဲဒီ “ချူး” ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ကြည့်စမ်း။ကျစ်.. ကျစ်…ကျစ်…မောက်မာလွန်းတယ်

မိန်းကလေးက ရေးမယ့်အရာမဟုတ်ဘူး သေချာတယ်!”

သူတို့၏ မနာလိုသောလေသံများကို နားထောင်ရင်း အန်ကျာကျင်းသည် ဘောပင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ လက်သည်းများ၏ သူ့လက်ဖဝါးထဲသို့ပင် နစ်မြုပ်သွားခဲ့၏။

သူသည် ဂရုမစိုက်သော လေသံနှင့်

“သောက်ကျိုးနည်း…ထန်ထန်က ဘာကောင်းလို့လဲ”

သူ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများသည် အဆုံးမရှိ ငြူစူခြင်းများဖြင့် ပြည့်နေလေသည်။

ပထမနေ့တွင် ပန်းများပေးပို့သူသည် “ဗင်းဆင့်”ဟု လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သည်။ အန်ကျာကျင်း အိမ်မှာ စစ်ကြည့်တော့ အင်္ဂလန်၌ Godfather ကို ဗင်းဆင့်ကော်လာရစ်ခ်ျ ဟုခေါ်ကြ၏။

ဒုတိယနေ့တွင် ပန်းများ ပေးပို့ခဲ့သူမှာ Y ဟု အမည်ပေးထားသည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူပင်။

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူသည် ထန်ထန်အား မသတ်ရုံသာမက သူ့ကိုပါ ချစ်မိသွားကြောင်း အန်ကျာကျင်း သိလိုက်ရသောအခါ အန်ကျာကျင်း ရူးတော့မလိုပင်။
ကုတင်ပေါ်မှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ လှဲနေမှန်းမသိအောင် သွေးပေါင် ထိုးကျသွား၏။ လုပ်ကြံသူသည် ပစ်မှတ်ကို ချစ်သွားတာလား?

ဒေါသဖြစ်လင့်ကစား သူရော သူ့အဖေရော မေးခွန်းမထုတ်ရဲပေ။ ဤမာရ်နတ်သည် အခြေအနေအား ပြောင်းပြန်လှန်ကာ သူတို့အား ပစ်မှတ်ထားလာမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် တိတ်တဆိတ်သာ သည်းခံကြလေသည်။

ထန်ထန်သည် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဖြားယောင်းပစ်သော အမှန်ပင် ယုတ်မာသည့် မြေခွေးတစ်ကောင် ဟု တွေးကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မျက်ရည်တစ်စက်ကို သုတ်လိုက်၏။

ရယ်စရာကောင်းသည်မှာ ဒီ ထက်မြက်သည့် အမျိုးသားတွေသည်လည်း သူ့ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှေ့မှာ စိတ်တွေ လွတ်သွားပုံပင်။

သူက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖိကိုက်ထားရင်း သူ့ရဲ့ ကနဦး ဆုံးဖြတ်ချက်သည် ပိုပြီး ပြတ်သားလာသည်။

ထန်ထန် ဤလောကမှ “ပျောက်ကွယ်’သွားသောအခါမှ ဤယောက်ျားများသည် သူတို့အတွက် အမှန်တကယ် အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်သည်မှာ အန်ကျာကျင်း ဆိုသည်ကို သိရှိလာလိမ့်မည်ဟု သူယုံကြည်၏။

သူနာပြုဆရာမ အများအပြားသည် ဝမ်းသာအားရ အတင်းတုတ်နေဆဲ ဖြစ်ကာ “ဘန်း” ဆိုသော အသံကြားမှ လှည့်ကြည့်လာလေသည်။

သူတို့ ကမန်းကတန်း လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ အန်ကျာကျင်းသည် မြေပေါ်သို့ လဲကျကာ မှင်ပုလင်း ကွဲအက်သွားတာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယခုအခါတွင် ပန်းပွင့်ချပ်များသည် ပျက်စီးနေသည့် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ပင် ပန်းပွင့်ချပ်များကို မှင်များဖြင့် စွန်းထင်းနေခဲ့သည်။

“အိုး! ကျာကျင်း နင်က ဘာလို့ ဒီလောက်ကပျက်ကချော် ဖြစ်နေတာလဲ”

ကျုံးရာနန်သည် အော်ပြောကာ သူ့ကို ကူညီဖို့ လုပ်လိုက်သော်လည်း အန်ကျာကျင်းသည် သူ့လက်ကို ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

အန်ကျာကျင်းသည် နီရဲသောမျက်လုံးများဖြင့် ဆို့နင့်လာ၏။

“ငါ..ငါ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိလုပ်ခဲ့တာမဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ ချော်ကျသွားတာပါ…မင်း ဘာလို့… မင်းဘာလို့ပန်းတွေကို ငါ့ထက်ဘာလို့ပိုဂရုစိုက်နေတာလဲ”

ကျုံးရာနန်သည် သူ့လက်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်ကာ မျက်လုံးပြူးရင်း စိုက်ကြည့်နေသည်။

“မဟုတ်ဘူးလေ.. ငါ နင့်ကို…ကူညီနေတာမဟုတ်ဘူးလား?”

ယုန်တစ်ကောင်လို နီရဲနေသည့် မျက်လုံးများရှိသည့် အန်ကျာကျင်းသည် အလွန်နာကျည်းမှုကို ခံစားခဲ့ရပုံရသည်။ မသိသောသူအတွက်ဆိုလျှင် သူသည် အနိုင်ကျင့်ခံရပုံပင် ပေါက်နေလေ၏။

“ကြောင်သူတော်! မင်းငါ့ကို သတိလက်လွတ်လို့စွပ်စွဲပြီးမှ ငါ့ကိုကူညီဖို့လာခဲ့…”

သူမျက်ရည်တစ်စက်ကို သုတ်လိုက်ရင်း

“ကျွန်တော်က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိလုပ်တာမဟုတ်ပါဘူး…ဒါ…ဒါပေမယ့် မင်းလည်း စာနာစိတ်တအားကင်းမဲ့တာပဲ… မင်းမျက်လုံးထဲမှာတော့ ငါ…ငါက… ပန်းစည်းလောက် အရေးမကြီးဘူး”

သူစကား ပိုပြောလေလေ၊ ဒေါသပိုထွက်လေလေပင်။

နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ငိုကြွေးသံသည် အထူးသနားစရာပင်။ သူနာပြုစခန်း အပြင်ဘက်၌ ဖြတ်သွားသော သူများကို စွဲဆောင်လာနိုင်ခဲ့သည်။

“ဒီပန်းတွေက သူနာပြုဌာနအတွက် မသင့်တော်ဘူး။ ငါ… ငါက ဆေးပြင်ဆင်ဖို့ အလျင်လိုပြီး ခလုတ်တိုက်မိသွားတာ၊ ဒေါက်တာ ထန်က ဒီလောက် ပန်းစည်းကြီးတွေကို ဒီမှာ သုံးရက်လောက် ဘာလို့ ထားခိုင်းလဲ နားကိုမလည်ဘူး”

ဤမှတ်ချက်သည် အခြေအနေကို သတိမထားမိသော လူနာများ၏ မိသားစုဝင်များကြားတွင် မကျေနပ်မှုဖြစ်စေခဲ့၏။ ဆေးရုံဟာ လူတွေကို ကုသပြီး ကယ်တင်ရာနေရာဖြစ်ပြီး ဒေါက်တာတန်က တကယ်ပဲ… သူက ဒါကို ပန်းပွင့်ဆိုင်လို ဆက်ဆံသလား။

ကျုံးရာနန်က ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကာ ဒေါသကို ထိန်းရင်း

“နင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ၊ ဒီပန်းတွေက ဒေါက်တာထန်ကို လေးစားတဲ့လူတွေဆီကပဲ ၊ ဒေါက်တာထန် က ဒီအကြောင်းကိုတောင် မသိဘူး။ သူ့ကို အပြစ်တင်လို့ရမလား”

အန်းကျာကျင်း၏ မျက်လုံးများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြင့်ကျုံးရာနန် အကုန် ထုတ်ပြောလာအောင် စောင့်နေလေသည်။

သူသည် ရှိုက်ငိုရင်း

“ဒါပေမယ့်… ဒါပေမယ့် ဒေါက်တာထန်က သူ့ကိုကြိုက်နေတဲ့ ယောက်ျားသုံးယောက်ကို မထိန်းနိုင်လို့လေ”

တစ်ပါးသူ၏ ချို့ယွင်းချက်များကို ထုတ်ဖော်မိ၍ နောင်တရသကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ကို ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချသကဲ့သို့ ပါးစပ်ကိုပုတ်ကာ ထိုနေရာတွင် ရပ်လိုက်သည်။ သို့သော် ဒီစကားများအား အပြင်ရှိ လူနာရဲ့ မိသားစုဝင်တွေသည် ကြားပြီးပြီးချင်း အံ့ဩသွားကြလေသည်။

“အာ… ဒီဆေးရုံက ဆရာဝန်တွေက လိင်တူဆက်ဆံသူတွေလား”

“ဒီဆရာဝန်မှာ လိင်ကတဆင့်ကူးစက်တာရှိလား။ လူနာတွေကို မကူးစက်ဘူးလား!”

“မသင့်တော်ဘူး၊ မသင့်တော်ဘူး!”

အခြေအနေ ပိုဆိုးလာနိုင်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကျုံးရာနန်သည်လည်း စိတ်ပျက်သွားလေ၏။ သူမသည် ဒေါက်တာတန်အတွက် ကြင်နာစွာပြောဆိုခဲ့ပြီး ဆေးရုံတွင် ပုံမှန်စစ်ဆေးမှုများပြုလုပ်ပြီး မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ကူးစက်နိုင်သောရောဂါရှိရန် အခွင့်အလမ်းမရှိကြောင်း မိသားစုဝင်များအား အာမခံပါကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။

သို့သော် လူခွစာ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီး အချို့က မရပ်မနား အော်ငေါက်နေ၏။ ဒီဆရာဝန်နှင့် ပတ်သက်ပြီး ဆေးရုံဒါရိုက်တာကိုတောင် တိုင်ကြားချင်နေကြလေသည်။ ကျုံးရာနန် သည် စိုးရိမ်စိတ်များ တက်လာကာ နဖူးပေါ်မှ ချွေးသီးများ ကျလာသလေည်။ အန်ကျာကျင်း၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားသည်ကို သူမ သတိမထားမိလိုက်ပေ။

သူနာပြုအများအပြားသည်လည်း ဒေါက်တာထန်၏ စေတနာနှင့် အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းပြုစဉ်အတွင်း သူကယ်တင်ခဲ့သည့် အသက်ပေါင်းများစွာကို မီးမောင်းထိုးပြကာ အခြေအနေကို ပြေလည်အောင် ညှိပေးရန် ကြိုးစားခဲ့၏။

လိင်တူချစ်သူဖြစ်ခြင်းမှာ ပုံမှန်ဖြစ်ပြီး လူတိုင်းသည် ၎င်းတို့အား ထူးဆန်းစွာ မမြင်သင့်ကြောင်း အလေးထားပြောကြားခဲ့သည်။ ကျန်းမာရေးဝန်ထမ်းတွေ ကျန်းမာသန်စွမ်းပြီး ရောဂါကူးစက်နိုင်ခြေမရှိဘူး ဟူ၍လည်း မိသားစုဝင်တွေကို အာမခံလိုက်၏။

မလိုလားအပ်သော ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားရန် အန်ကျာကျင်းသည် နောင်တရဟန်ဆောင်လေသည်။ သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ မီးထဲသို့ လောင်စာထည့်ခဲ့သည်။

ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနှင့် မှတ်ချက်ချကာ အမှန်တရားကို မသိတဲ့ ဒီလူတွေ၏ မျက်လုံးတွေထဲ၌ သူသည် တန်ထန်ကို ညစ်ညမ်းသော လိင်တူချစ်သူအဖြစ် ပုံဖော်ခဲ့သည်။ ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးများ၏ မထီမဲ့မြင် အကြည့်များအောက်တွင် သူ အောင်မြင်စွာ ဆုတ်ခွာသွားနိုင်ခဲ့၏။

သူ့သိက္ခာအား ကောင်းမွန်စွာထိန်းသိမ်းရန် အန်ကျာကျင်းသည် သူ၏အမှားကို ပြုပြင်ရန် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ကြိုးစားနေဟန်တူသည်။

နောက်ပိုင်း၍ သက်ရောက်မှုများ ရှိလာခဲ့ရင်ပင် သူ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ခဲ့သည်အား ဘယ်သူမှ သိမည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် ပေါ့ပေါ့ဆဆသာ ပြောထွက်ခဲ့ပြီး လေကိုကြားတိုင်း မိုးရွာသည်ဟု အထင်လွဲမှားနေသော ဤမိုက်မဲသူများသည် တရားမျှတမှု၏ အုပ်ထိန်းသူများကဲ့သို့ ပြောဆိုလာခဲ့သည်။

အဲ့ဒါ သူနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ!

သူနာပြုဌာနမှ ထွက်သွားသောအခါ အန်ကျာကျင်းသည် သူ့ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်ဆီသို့ မက်ဆေ့ချ်ပို့လိုက်၏။

“ဒေါက်တာထန်ကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ…”

သူ ထန်ထန်၏ ဂုဏ်သတင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်ခဲ့သည်။မရေမတွက်နိုင်သော လူများသည် သူ၏ဂုဏ်သိက္ခာကို နင်းချေလိမ့်မည်မှာ သေသည်ထက်ပင် ပိုဆိုးလိမ့်မည်!

Arc-8 Chapter-14 End