Little Creampie:
Arc-9 Chapter-4

ဉက္ကဌသည် သူ့ကို ပိုနက်အောင်လုပ်ရန် တိုက်တွန်းလေသည်။

ထန်ထန်၏ ပါးစပ်သည် ပြည့်နေကာ ဟော်ထင်ချန်အား ရှုပ်ထွေးမှုများပြည့်နေသော မျက်ရည်များ ဝဲနေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေ၏။ သူမျိုချရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဥက္ကဌ၏အရာက ကြီးလွန်းပြီး အရသာလည်းမရှိချေ။

သို့သော် နာခံမှုရှိသော လက်ထောက်သည် သူ၏ ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ကာ လည်ချောင်းအပြည့်ဖြင့် လည်မြိုကို ထိသွားသည်အထိ လီးကြီးကို တ‌ဖြည်းဖြည်းချင်း မျိုချလိုက်သည်။

အဆင်မပြေတော့သောအခါ လက်ထောက်သည် ဆက်မျိုချဖို့ ငြင်းဆန်လိုက်ကာ သူ့လျှာသေးသေးလေးသည် လီးကြီးပေါ်ရှိ ထင်ရှားတဲ့ သွေးကြောတွေကို လျှာနဲ့ နမ်းလိုက်ကာ တဖျပ်ဖျပ်အသံတွေ ထွက်နေ၏။ တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေသော လည်ချောင်းသည် ကြီးမားသော ဂလင်းများကို ဆက်လက် ညှစ်ထားလေသည်။

ဟော်ထင်ချန်၏ အာဒမ်ပန်းသီးသည် လှိမ့်သွားပြီး သူ၏ တင်းမာသော လီးသည် ပို၍ မာကျောလာကာ ထန်ထန်က တိုးတိုးလေး ညည်းလိုက်သည်။ သူသည် လက်ထောက်၏ လိမ္မာပါးနပ်သော မျက်လုံးများသည် မှုန်ဝါးလာကာ ပါးပြင်များ နီမြန်းလာသည့် အခြေအနေကို သတိမထားမိဘဲ သူ့ခြေထောက်များကြားတွင် ဒူးထောက်ကာ သူ့လီးကို စုပ်နေတာကိုသာ သူကြည့်နေမိ၏။

သူ တိုးတိုးလေး ညည်းရင်း တဆတ်ဆတ် တုန်ယီနေတဲ့ လည်ချောင်းကို ထိဖို့ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ လက်ထောက်သည် ပျို့တက်လာသော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်ခြင်းကပင် လည်ချောင်းအား ပိုမိုကျဉ်းသွားစေကာ လီးကြီးကို ပိုသာယာစေ၏။

ဟော်ထင်ချန်၏ မျက်လုံးများ နက်မှောင်သွားပြီး ထန်ထန်၏ ခေါင်းကို ကိုင်လိုက်သည်။

“ပိုနက်အောင် မျိုချဦး
လက်ထောက်ထန် မင်း ဒီလောက်ပဲ လုပ်နိုင်တာလား။”

ထန်ထန်၏ မျက်ရည်များသည် မျက်လုံးများမှ စီးကျလာသည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ထိပ်တန်းကျောင်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်လာသူ အနေနှင့် ထိုသို့ ကြားရသည်အား လက်ထောက်သည် မကျေမနပ်ဖြစ်သွား၏။

ဟော်ထင်ချန်၏ကြီးမားသော ဂလန်းများကို ဖြေလျှော့ရန် လည်ချောင်းထဲသို့ ပိုထိုးသွင်းရန် လုပ်လိုက်သည်။ လီးရာကြီး အတိုင်းသား ပေါ်နေသော ထန်ထန်၏လည်ပင်းကို ထိရန် ဟော်ထင်ချန်သည် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

“အာ့…”

ဥက္ကဌ‌ဟော်သည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တွန်းအားပေးရန် လက်ထောက်၏ ဆံပင်တွေကို ဆွဲပြီး လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ညည်းလိုက်သည်။ လက်ထောက်သည် ဖိထားခံထားရပြီး သူ၏နှာခေါင်းသည် ထူထပ်သော ဆီးခုံမွှေးများပေါ်တွင် နစ်မြုပ်နေ၏။ လေ၏ အပူရှိန်၌ ကျားဟော်မုန်းရနံ့များဖြင့် ပြည့်နေပြီး ထန်ထန် တံတွေးများ စီးကျလာကာ ထိုအနက်ရောင်အမွှေးအနည်းငယ်ကို စိုစွတ်စေလေသည်။

ထန်ထန်၏ မျက်လုံးများသည် မျက်ရည်များ စီးကျနေပြီး ဥက္ကဌ၏ ကွန်ဒုံးဖြစ်လာသကဲ့သို့ သူ့လည်ချောင်းမှာ အပြန်ပြန်အလှန်လှန် ထိုးသွင်းခံနေရ၏။ လည်ချောင်းသည် တဆတ်ဆတ်တုန်နေကာ ကျူးကျော်လာ‌သော လီးကြီးအား သာယာမှုပေးလေသည်။

လက်ထောက်၏ တံတွေးများ စီးကျလာကာ သူ၏ သေးငယ်သော အသက်ရှူသံများ ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေ၏။ ဘယ်လောက်ပင် ကြာသွားမှန်း မသိချေ၊ လည်ချောင်းအတွင်းမှ လီးသည် ရုတ်တရက် ပိုကြီးလာကာ ဒေါသတကြီး တုန်ခါသွားလေသည်။ ထန်ထန်သည်လည်း တုန်လှုပ်သွားကာ ခံစားရသည်မှာ မသက်သာလှချေ။ ဥက္ကဌဟော်သည် ရုတ်တရက် သူ့ခေါင်းကို ဖိကာ အတွင်းထဲကို အတင်းထိုးထည့်လိုက်ပြန်၏။ လိင်တံသည် လည်ချောင်းအတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားပုံရပြီး ထန်ထန်၏ လည်ချောင်းထဲသို့ ထူထဲသော ယန်အနှစ်သာရများ လျှံတက်လာသည်။

လက်ထောက်၏ မျက်နှာသည် ဥက္ကဋ္ဌ၏ ထူထဲသော ဆီးခုံမွှေးများပေါ်တွင် နစ်မြုပ်နေပြီး၊ သူ့လည်ချောင်းသည် အဆက်မပြတ် အသံများထွက်နေကာ အာဒမ်ပန်းသီးများ လှိမ့်ရင်း သုတ်ရည်များအား မျိုချရန် ခက်ခက်ခဲခဲ ကြိုးစားကာ အဆုံးမရှိ သာယာမှုကို ယူဆောင်လာခဲ့၏။

ဟော်ထင်ချန် အသက်ရှုထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လီးကြီးကို ဆွဲထုတ်ကာ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် ရပ်တန့်လိုက်၏။ ထူထဲပြီး ရှည်လျားသော လီးကြီးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားပြီး အကြောပြိုင်းပြိုင်းထနေသော ထိုအချောင်းကြီးသည် တံတွေးများဖြင့် တောက်ပြောင်နေလေသည်။

“အဟွတ်…အဟွတ်…အဟွတ်…”

ထန်ထန်သည် ဆက်၍ ချောင်းဆိုးနေပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းမှ အဖြူရောင်အရည်များ စီးကျလာ၏။ သူသည် ခဏလောက် မူးဝေသွားသော်လည်း ခဏနေမှ တဖြည်းဖြည်း ပြန်တည်ငြိမ်လာလေသည်။

“ဉ…ဥက္ကဋ္ဌ”

သူသည် ကြမ်းပေါ်တွင် ထိုင်ချကာ မူးဝေနေသော ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း သူ့တစ်ကိုယ်လုံးသည် အရက်မူးကာ အိပ်မက်မက်သည့် အခြေအနေသို့ ကျရောက်နေခဲ့သဖြင့် မပီမသ ညည်းတွားမိလိုက်သည်။

“ကျ…ကျွန်တော် ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲ”

“မင်း မူးနေတာ”

ဟော်ထင်ချန်သည် သူ့ကိုယ်သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ရေချိုးဝတ်စုံသည် ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ တံတွေးများ စိုရွှဲနေသော သူ၏ ရှည်လျား ထောင်မတ်နေသောလီးကြီးကို ပေါ်လွင်စေ၏။

ထန်ထန်သည် သုတ်ရည်များကို အနည်းငယ်နာကျင်နေသော ပါးစပ်ကလေးဖြင့် မြိုချလိုက်ကာ သုတ်ရည်၏ အရသာပြင်းပြင်းသည် သူ့ပါးစပ်ထဲ၌ စွဲကျန်ခဲ့လေသည်။

သူ့စိတ်သည် တဖြေးဖြေးရှင်းသွားသော်လည်း တအား မြန်မြန်ဆန်ဆန်ကြီးတော့ မဟုတ်ချေ။တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုသည်အား သူ ရိပ်မိလိုက်၏။

ဒီလိုမဖြစ်သင့်ပေ။

သူဒီလိုမလုပ်ခဲ့သင့်ဘူး။

ထန်ထန်သည် တစ်စုံတစ်ခုပြောရန် ပါးစပ်ကိုဖွင့်လိုက်သော်လည်း ဟော်ထင်ချန်၏ နက်မှောင်သောမျက်လုံးများနှင့် အကြည့်ချင်း စုံသွား၏။ ရုတ်တရက် သူ့စိတ်တွေ လွတ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိကာ ထရန် ရုန်းကန်ရင်း ထွက်ပေါက်ဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ လျှောက်သွားလေသည်။

အမျိုးသား လက်ထောက်၏ ခြေလှမ်းများသည် မတည်မငြိမ်ဖြစ်ကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ယိမ်းယိုင်နေသော်လည်း ဤနေရာတွင် မနေသင့်သည်ကို သူသိ၏။ သူလုပ်ခဲ့တာတွေသည် မှားသွားခဲ့သည်။

သူ အသိပြန်ရကာ ထွက်သွားရန်ကြိုးစားချိန်မှာပင် တံခါးသော့ခတ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဥက္ကဌ၏ အထူးတလည် ပြင်ဆင်ထားသော ထောင်ချောက်မှ ပြေးမလွတ်နိုင်တော့ပေ။

သူ ထွက်သွားလို့ မရတော့ဘူး။

ထန်ထန်၏ နှလုံးသည် ခုန်ပေါက်လာကာ အားနည်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် နောက်ပြန်လှည့်ရန်ပင် ရုန်းကန်နေရ၏။

ဧည့်ခန်းရှိ မှိန်ပျပျ မီးအိမ်မှ အလင်းရောင်သည် သားရေဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဟော်ထင်ချန်၏ လေးနက်သော အသွင်အပြင်ကို ပေါ်လွင်စေသည်။ သူသည် သူ၏အဆောင်ထဲတွင် ဗျူဟာချနေသော ဘုရင်နှင့်ပင် တူနေကာ ဝိုင်နီတစ်ခွက်ကို မော့သောက်လိုက်၏။ သူ၏ အနက်ရောင်မျက်ဝန်းများသည် အဆုံးမဲ့မုန်တိုင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ထန်ထန်အား ကြည့်လိုက်သည်။

ထန်ထန်သည် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွား၏။ သူ့တွင် ခွန်အားပင် မရှိတော့ဘဲ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ ဟော်ထင်ချန်သည် ဝိုင်ဖန်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး သူ့အနားကို ကပ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

…

ဥက္ကဌသည် သူ့ဘောင်းဘီကို ချွတ်လိုက်ကာ ထန်ထန်၏ အဝတ်အစားများကိုလည်း ဖြဲပစ်လိုက်၏။ သူက တစ်စုံတစ်ခုပြောနေတာကို ကြားလိုက်ပုံရသော်လည်း သေချာ မကြားလိုက်ချေ။ သူ၏ ပြန့်ကျဲနေသော အတွေးများ ပြန်လည်စုစည်းလာသောအခါတွင် ဟော်ထင်ချန်၏ လက်ချောင်းများသည် သူ့ဖင်ပေါက်လေးအား ထိနေပြီပင်။

“မ…မလုပ်ပါနဲ့ ဥက္ကဌ…”

ထန်ထန်၏ အသက်ရှုသံသည် မြန်လာကာ ဟော်ထင်ချန်၏ သန်မာတောင့်တင်းသောလက်မောင်းများကို အားကုန် သုံး၍ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဟော်ထင်ချန်နှင့် တံခါးကြားတွင် ညပ်နေ၏။ သူ့ဘောင်းဘီသည် လွှင့်ပစ်ခံလိုက်ရပြီး အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီသည်လည်း အပိုင်းပိုင်း စုတ်ပြဲသွားသည်။ ထိုလူ၏လက်သည် သူ့ဖင်ပေါက်လေးဆီသို့ ရောက်နေလေပြီ။

ယောက်ျားဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် သူ့စိတ်ထဲတွင် အချက်ပေးသံများ ချက်ချင်း မြည်ဟည်းလာ၏။

ထန်ထန်သည် သူ့အား အစွမ်းကုန် တွန်းလိုက်သည်။ ဟော်ထင်ချန်သည်လည်း သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားကာ အမှန်ပင် တွန်းထုတ်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။ သို့သော် ထန်ထန်သည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးချိန်မှာပင် ကော်ဇောပေါ်သို့ ထိတ်လန့်တကြား လဲကျသွား၏။

“အာ့…”

သူ မတုံ့ပြန်နိုင်သေးခင်‌ သူ့ခြေကျင်းဝတ်သည် နွေးထွေးပြီး ကြီးမားသောလက်ဖြင့် ဆုတ်ကိုင်ခံလိုက်ရသည်။ ထိုလူသည် သူ့ကို နောက်သို့ဆွဲလိုက်၏။

ထန်ထန်သည် ထိုလူ၏ လက်ထဲ သူရောက်သွားခဲ့လျှင် ဘာဖြစ်မည်ကို နားလည်ပုံပေါ်သောကြောင့် သူသည် ကော်ဇောကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း အကျိုးသက်ရောက်မှုမရှိဘဲ ထိုလူသည် အားပင် စိုက်ထုတ်စရာ မလိုဘဲ သူ့အား အသာလေး ပြန်ဆွဲလိုက်လေသည်။

“ဘာလို့ ပြေးနေတာလဲ”

ဟော်ထင်ချန်၏ အသံသည် တိုးနေ၏။ သူ့လက်ချောင်းများသည် ထန်ထန်၏ ဖင်ပေါက်လေးထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်ကာ နူးညံ့သော လူပျိုအပေါက်ကလေးထဲ စမ်းကြည့်လိုက်တော့ အမျိုးသားလက်ထောက်သည် တကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် ပြောလာသည်။

“ဉ.. ဉက္ကဌ၊ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို သခင်လေးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး မ…မလုပ်ပါနဲ့”

ဟော်ထင်ချန်သည် သူ့အား ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

“ဒါပေမယ့် ငါ မင်းကို လိုချင်တယ်လေ”

သူသည် လွှမ်းမိုးကြီးစိုးလိုသော သဘာဝကို ပထမဆုံးအကြိမ် ထုတ်ဖော်ပြလာကာ…

“လိမ်လိမ်မာမာနေစမ်းပါ
ငါ့ကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားမနေနဲ့”

သူသည် ထန်ထန် တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်ထားသော ဘောပင်ကို ဆွဲယူကာ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ ဘောပင်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ ၎င်း၏သတ္တုထိပ်ဖျားသည် အေးစက်သောအလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေ၏။

“အခု အမူးပြေပြီလား?”

သွေးလှည်ပတ်မှုသည် ထန်ထန်၏ သတိပြန်ဝင်လာမှုကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။ သူ့ခေါင်းသည် ဆိုးဆိုးရွားရွား မူးနေသော်လည်း အသိစိတ်ပြန်ရလာလေသည်။

သူ၏ဖင်ပေါက်လေးအတွင်း၌ လက်နှစ်ချောင်းသည် ဆက်လက် မွှေနေကာ စူးစမ်းနေဟန် ရှိသည်။ လက်ချောင်းများသည် နှိုက်နှိုက်ချွတ်ချွတ်လိုက်စမ်းကာ နူးညံ့သော အတွင်းသားများကို ဖိရင်း အရည်များကို ထွက်လာစေ၏။

ထန်ထန်၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး အရှက်တရားများသည် သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူသည် အံကြိတ်ကာ သူ့ကျေးဇူးရှင်၏သားကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

“ဖယ်…ဖယ်စမ်း!”

ဟော်ထင်ချန်သည် စိတ်အနှောက်အယှက်ပင် မဖြစ်ဘဲ သူ၏ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှုကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။ သူ့လက်ချောင်းများသည် ဖင်ပေါက်လေးထဲရှိ အနည်းငယ် ဖောင်းနေသော အဖုလေးအား အပြင်းအထန် ဖိလိုက်သဖြင့် ထန်ထန်သည် အသားကုန် အော်ငိုကာ သုတ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။

သူ့လက်ချောင်းများကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သောအခါ ‘ဖောက်ခနဲ’ အသံထွက်လာလေသည်။ သူသည် သူ၏ ဒေါသတကြီးထောင်မတ်နေသော လီးကြီးကို ဖင်ပေါက်ဝလေးတွင် တေ့လိုက်၏။

ကြီးမားသောဂလန်းသည် ပထမဆုံးအနေဖြင့် သေးငယ်သောအပေါက်ကလေးကို ဖြဲကာ အတွင်းသို့ အနည်းငယ် တိုးဝင်လာလေသည်။သို့‌သော် တင်းကြပ်နေသော ဖင်ပေါက်ကလေးသည် နှိုးဆွပြီးသော်လည်း ဝင်ရခက်နေဆဲပင်။

သူသည် ခါးကြွက်သားများကို ဖြေလျှော့ရင်း ကြပ်နေသော အပေါက်ကလေးထဲသို့ အတင်း တိုးဝင်ကာ တင်ပါးများကို ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။ ခရမ်းပုတ်ရောင် အချောင်းကြီးသည် ဖင်ပေါက်လေးထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ဟော်ထင်ချန်သည် သူ့လက်ထောက်၏ လူပျိုအပေါက်ကလေးအား အရယူနိုင်ခဲ့လေပြီပင်။

ထန်ထန်၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွား၏။ လုံးလုံးလျားလျား သိမ်းပိုက်ခံလိုက်ရသည့် ခံစားချက်သည် ထူးဆန်းနေသည်။ တစ်သက်လုံးစာအတွက် ဖျောက်ဖျက်၍မရသော အမှတ်အသားတစ်ခုသည် သူ၏ အတွင်းအပြင်၌ အမှတ်အသားပြုလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ဥက္ကဋ္ဌ၏ကြီးမားသောလီးကြီးနှင့် လက်ထောက်၏ တင်းကျပ်သော စအိုလမ်းကြောင်းကြောင့် ခက်ခဲစွာ တိုးဝင်ခဲ့ရမှုသည် သွေးအနည်းငယ်ပင် ထွက်စေလေသည်။

အထက်တန်းကျောင်းသူကလေး၏ အပျိုစင်ဘဝကို လူယုတ်မာဦးလေးကြီးက အတင်းအဓမ္မယူဆောင်သွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

“အာ့…”

သူသည် အသံ မထွက်အောင် သည်းခံခဲ့သော်လည်း ဟော်ထင်ချန်သည် စိတ်အားထက်သန်လွန်း၏။

ထိုးသွင်းလိုက်သောအခါတိုင်းတွင် သူ၏ ဆီးကျိတ်အား တိုက်ရိုက် လာထိလေသည်။ ထန်ထန်သည် သူ့ ဇာတ်ရုပ်အား ထိန်းသိမ်းရန် ပျော်ရွှင်နေသော ညည်းညူသံကို ရှက်နေသော ညည်းညူသံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲခဲ့သော်လည်း သူသည် သာယာမှုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေလေ၏။

ချောမွတ်ပြီး နူးညံ့သောဖင်ပေါက်‌လေးက လီးကြီးအား လောဘတကြီး မြိုချထားကာ ဟော်ထင်ချန်သည် ကျေနပ်မှုတစ်စွန်းတစ်စအား ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ထန်ထန်ကို ဖိကာ သူ့အောက်ပိုင်းကို ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်သည် ။ ကြီးမားပြီး ရှည်လျားသော လီးကြီးသည် တစ်ဖက်သူ၏ လျှို့ဝှက်နေရာလေးများအား ဆက်တိုက်ဖော်ထုတ်လျက်။

“အဟင့်…မ..မထိနဲ့…
အဲဒါကို မထိပါနဲ့..အာ့..အား!”

ထန်ထန်၏ ဝိညာဉ်သည် လွင့်သွားတော့မည်ဟုပင် ခံစားရသည်။ ပြင်းထန်လှသော တုန်ခါမှုကြောင့် ကော်ဇောကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ရ၏။ ပူနွေးသောလီးသည် ဖင်ပေါက်လေးကို အားဖြင့် ပွတ်တိုက်သွားတိုင်း သူ့ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ လိင်တံပင် တုန်ယင်လာကာ စေးကပ်နေသော အရည်များကို ထုတ်လွှတ်ပေးနေသည်။

ဥက္ကဋ္ဌ၏ ကြွက်သားတိုင်းသည် ပန်းပု ထုလုပ်ထားသကဲ့သို့ပင် ကောင်းစွာတည်ဆောက်ထားလေသည်။ သူ့လက်မောင်းများသည် လှပသော အသားအရည်ပိုင်ဆိုင်သည့် လက်ထောက်လေးအား တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အောက်ပိုင်းအား လှုပ်ယမ်းနေ၏။ လက်ထောက်၏အဝတ်အစားများသည်လည်း စုတ်ပြဲလျက်ရှိကာ  ကြက်သွေးရောင်ကော်ဇောပေါ်တွင် သူသည် ဥက္ကဋ္ဌ၏ အကြမ်းဖက်ခြင်းအား ခံနေရလေသည်။

ဥက္ကဌ၏ ကျေနပ်စွာ အော်ဟစ်သံသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။ သူ့တင်ပါးဆုံသည် လက်ထောက်၏ ဖောင်းကားနေသော ဖင်တုံးလေးများအား အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်နေ၏။ တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် ရွှဲနစ်နေသော အချောင်းကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အထဲသို့ ပြန်ဆောင့်သွင်းကာ လက်ထောက်လေးမှာ အဆက်မပြတ် ညည်းညူလိုက်သည်။

ကျယ်လောင်ပြင်းထန်သော အသံများကို အောက်ထပ်ကပင် ကြားနေပုံရသည်။ ထန်ထန်သည် သူတစ်ခါမှ မကြုံဖူးသော ပြင်းထန်သော ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ထို့‌နောက်တွင်တော့ မျက်လုံးဝိုင်းလေးတွေသည် ငိုယိုပြီး သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသလိုပင်ခံစားရလိုက်ရသည်။

” မ…မလုပ်ပါနဲ့… အဟင့်…အင့် ၊”

သူစကားမဆုံးခင်မှာတင် လိင်တံကြီးကြီးသည် သူ့ဖင်လေးထဲသို့ အပြင်းအထန် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားကာ ထန်ထန်၏ ခေါင်းပင် တုန်ခါသွား၏။ သူ တကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားသည်။ မပြီးဆုံးသေးသော စကားလုံးများသည် အထိန်းအကွပ်မဲ့ အော်သံများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အများအားဖြင့် လိမ္မာပါးနပ်ပြီး စွမ်းဆောင်နိုင်သော လက်ထောက်သည် ယခုအခါ ဥက္ကဋ္ဌ၏အောက်တွင် ဖိနှိပ်ခံရကာ အပျက်မလေးကဲ့သို့ အော်ငိုလျက် အရည်များ ပန်းထွက်နေ၏။

တင်းကျပ်သော ဖင်ပေါက်လေးသည် လိင်တံကို ပါးစပ်သေးသေးလေးများကဲ့သို့ပင် ဆွဲစုပ်ထား‌လေသည်။ ဟော်ထင်ချန်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး လက်ထောက်၏ ဖင်ပေါက်လေး ကျုံ့သွားသည်ကိုလည်း သူ ဂရုမစိုက်ချေ။ သူ့လီးကို ဆွဲထုတ်ကာ တင်းကျပ်သော အပေါက်လေးထဲသို့ ဒေါသတကြီး တဆုံး ထိုးသွင်းလိုက်တော့သည်။

“ဥ-ဥက္ကဋ္ဌ အား…အား…”

ထန်ထန်သည် ကြောက်လန့်တကြား အော်ငိုလိုက်ကာ သူ၏ သဲနာရီကဲ့သို့ အချိုးအစားကျလှပသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ခြေတံရှည်များသည် ယခုအခါ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် တုန်ရီနေ၏။ ဟိုတယ်၏ ကြက်သွေးရောင် ကော်ဇောသည် ညစ်ညမ်းသော အရည်များ အကွက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သေးငယ်သော လိင်တံလေးမှာ ပို၍ပင် အရည်များ ပေပွနေလေတော့သည်။

ဟော်ထင်ချန်သည် ဂရုမစိုက်ဘဲ မဆုတ်မနစ် ထိုးသွင်းလိုက်၏။ ဖင်ပေါက်လေး နှင့် နက်ရှိုင်းသော ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် ထန်ထန်တုန်လှုပ်သွားကာ စကားပင် ကောင်းကောင်းမပြောနိုင်တော့ချေ။

“အာ့ တအားမညှစ်ထားနဲ့လေ”

ဟော်ထင်ချန် မျက်ခုံးပင့်သွားသည်။ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ပြီးနောက် ဖင်ကလေးသည် တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်ထားသဖြင့် သူ့လီးကို မသက်မသာဖြစ်စေ၏။

လီးကြီးသည် တဆတ်ဆတ်တုန်လာလေသည်။ သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း နာခံမှုမရှိသော ဖင်ပေါက်လေးကို အပြစ်ပေးရန် လုပ်လိုက်သည်။ လီးကြီး၏ သွေးကြောများသည် ထန်ထန်၏ တသိမ့်သိမ့် တုန်နေသော ဖင်ပေါက်ဝလေးကို ပွတ်တိုက်သွားပြီး လက်ထောက်သည် မခံနိုင်တော့ဘဲ ကော်ဇောကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ့စိတ်သည် ကြီးမားသော သာယာမှုကြောင့် တုန်ခါသွား၏။

ဥက္ကဋ္ဌ၏ မြင့်မားသော အရပ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်သည် လက်ထောက်အမျိုးသားကို ဖုံးအုပ်ထား လေသည်။ သူ့တင်ပါးတွေကို လျင်မြန်စွာ ရွှေ့လျားရင်း သူ့တင်ပါးဆုံရိုးက ထန်ထန်၏ ပြည့်ဖြိုးနေ‌သော တင်ပါးတွေကို ရိုက်ခတ်သွားတိုင်း ဖင်တုံးလေးများသည် တဆတ်ဆတ်တုန်ခါသွားသည်။

“တအား စိုရွှဲနေတာပဲ”

ထိုလူ၏ ပူပြင်းသော အသက်ရှူသံသည် တန်ထန်၏ နားကို လာရိုက်ခတ်သွားသည်။ အသံတိုးကာ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းစွာ ပြောလာသော အသံသည် သူ့အား ကြက်သီးများပင် ထလာစေ၏။

ယနေ့ခေတ်တွင် ဥက္ကဌ‌ဟော်သည် စီးပွားရေးလောကကို ကျွမ်းကျင်စွာ စီမံခန့်ခွဲနိုင်ခဲ့ပြီး ထန်ထန်သည် သူ့တွင် သူဌေးကောင်းတစ်ဦးရှိသည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဒီသူဌေးသည် သူ့ကို အရက်မူးပြီး နှိပ်စက်မည် ဟု မထင်ခဲ့ချေ။

ထန်ထန် သည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ထားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အဆုံးမရှိသော သာယာမှုကို အပြင်းအထန် တွန်းလှန်လိုက်၏။ သို့သော် အခုမှတော့ အဲဒီလူ့လက်ထဲမှ သူ ဘယ်လို လွတ်မြောက်တော့မည်နည်း?

ဉက္ကဌ၏ သန်မာသော လက်မောင်းများသည် သူ့အား ချီကာ အခန်းတွင်းသို့ သယ်ဆောင်လာစဉ် ဆက်လက် ထိုးသွင်းနေလေသည်။ အမျိုးသား လက်ထောက်၏ ပါးပြင်များ နီမြန်းလာပြီး သူ၏လိင်တံသည် အရည်များဖြင့် ရွှဲရွှဲစိုနေ၏။ သူသည် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သူ့၏အထိမခံနိုင်သော နေရာလေးအား ထိမိသွား၍ ငိုရသဖြင့် မောဟိုက်လာသည်။

ထိုးသွင်းခံနေရသော ‌ဖင်ပေါက်ကလေးသည် ဧည့်ခန်း၏ ကြက်သွေးရောင်ကော်ဇောတစ်ခုလုံးကို ညစ်ညမ်းသောအရည်များဖြင့် ပြည့်နေစေလေသည်။လိမ္မာပါးနပ်သော အမျိုးသား လက်ထောက်သည် ငွေရှင်းပြီးနောက် အခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်သောအခါတွင် ဟိုတယ်သန့်ရှင်းရေးဝန်ထမ်းများ ကြုံတွေ့ရမည့် ရှက်ဖွယ်မြင်ကွင်းကို မတွေးတောဘဲ မနေနိုင်ပေ။

…..

“အာ့..အရမ်း နက်လွန်းတယ်။ အာ့… ဥက္ကဋ္ဌ… ကျေးဇူးပြုပြီး… ကျေးဇူးပြုပြီး လွှတ်..လွှတ်ပေးပါ”

ဇိမ်ခံသမ္မတအဆင့် ဟိုတယ်ခန်းတွင်၊ အသားရိုက်ခတ်သံများနှင့် လူငယ်၏ အော်ငိုသံများ ထူးဆန်းစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဥက္ကဌသည် သူ့ရာထူးကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ကော်ပိုရိတ်လက်ထောက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လုပ်နေကာ ကော်ဖီစားပွဲပေါ်သို့ ထပ်မံ ဖိချရင်း ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

ဖင်ပေါက်လေးသည် ခရမ်းပုတ်ရောင် လီးကြီးအား စုပ်ယူထားကာ အလယ်တွင် ရောင်ကိုင်းနေသော အကွင်းလေးသဖွယ် ဖြစ်ပေါ်နေ၍ ရှည်လျားထူထဲသော လီးကြီးသည် လျင်မြန်စွာ အဝင်အထွက်ပြုနေလေသည်။ သွေးပြန်ကြောများပါရှိသော ကြီးမား၍ ကြမ်းတမ်းသည့် လီးကြီးသည် ဖင်ပေါက်လေး၏ အကျိတ်အမြှေးပါးကို ကြမ်းတမ်းစွာ ပွတ်တိုက်သွားသဖြင့် ဖင်ပေါက်လေးအတွင်းမှ အရည်များစွာ ထွက်လာလေသည်။

ထိုလူ၏ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ထိုးသွင်းခြင်းသည် သားရဲတစ်ကောင်နှင့်ပင် ဆင်တူလှသည်။ သူသည် အတော်ပင် ခွန်အားရှိကာ လိင်တံ၏ ပုံသဏ္ဍာန်သည် ထန်ထန်၏ ဝမ်းဗိုက်တွင်ပင် အရာထင်နေလေ၏။ ကြီးမားလှသော အချောင်းကြီးသည် လျင်မြန်စွာ ထိုးသွင်းလျက်ရှိကာ ဆွဲထုတ်လိုက်တိုင်း အရည်ပျစ်ပျစ်များ လျှံထွက်လာလေသည်။ ထိုးသွင်းလိုက်တိုင်း ထွက်လာသော အတွင်းရှိ အရည်များနှင့် အချောင်းကြီး၏ ပွတ်တိုက်သံများသည် ဒီရက်စက်ကြမ်းတမ်းလှသော လုပ်ရပ်အား ဆန့်ကျင်နေသကဲ့သို့ပင်။

“လက်ထောက်ထန်က သူ့အလုပ်ကို လေးလေးနက်နက်လုပ်ရုံတင် မကဘူး”

ဟော်ထင်ချန်သည် အားရစွာ အော်ဟစ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“သူက ငါ့လီးကြီးကိုလည်း တော်တော်လေး ဂရုစိုက်တာပဲ။”

ဉက္ကဌ၏ မညှာမတာ ထိုးသွင်းမှုကြောင့် စအိုအတွင်း ကြီးမားသော အချောင်းကြီးသည် ချောချောချူချူ ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်ကာ ရံဖန်ရံခါ၌ထိလွယ်ရှလွယ်သောနေရာများကို ပွတ်တိုက်ရင်း အမျိုးသားများ၏ ဖင်ပေါက်လေးအတွင်းမှ ဆီးကျိတ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးလေ၏။

ထန်ထန်သည် သာယာမှု‌ကြောင့် ကယောင်ကတမ်း အော်ရင်း အသိစိတ်ပင် လွတ်မတတ်ပင်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ကာ ကော်ဖီစားပွဲခြေထောက်အား ကိုင်ထားရင်း သူ၏ လီးသေးသေးလေးသည်လည်း သုက်လွှတ်နိုင်စွမ်းမရှိတော့ပေ။ ၎င်း၏ထိပ်ဖျားသည်ပင် အနည်းငယ်နီလာသည်။

“ခံလို့ ကောင်းနေတယ်မလား လက်ထောက်ထန်?”

ဥက္ကဌသည် လက်ထောက်၏နောက်ကျောကို ဖိထားရင်း တိုးညှင်းသောအသံဖြင့် ပြောလေသည်။ သူသည် လက်ထောက်၏ တင်ပါးပေါ်တွင် ကြမ်းတမ်းစွာ ဖိကြိတ်လျက် ထိုင်နေ၏။ ထန်ထန်သည် တုန်လှုပ်သွားကာ အော်ငိုရင်း ညှာတာပေးရန် အသနားခံနေပုံမှာ အလွန်ပင် သနားစရာကောင်းလှ၏။

“ကျွန်တော် ကျိုးသွားလိမ့်မယ် အာ့..ဟ့
မထိုး …တအား …မထိုးသွင်းပါနဲ့
ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဖျက်ဆီးပစ်နေတာပဲ ဝူး…”

နောက်တစ်ကြိမ်အထွတ်အထိပ်ရောက်ခြင်း!

ဖင်ပေါက်‌လေးသည် သူ့အလိုလို အထွတ်အထိပ်သို့ ထပ်မံရောက်ရှိသွားပုံရသည်။

ဟော်ထင်ချန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းကာ ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သော ဖင်ပေါက်လေးထဲမှ ‌အကျိတ်ကလေးအား ဖိကြိတ်မည့်အစား သူသည် အချောင်းကြီးအား ပြန်ဆွဲထုတ်ကာ ဖင်ပေါက်ဝလေးမှ အညှာအတာမဲ့စွာ ထပ်မံ​ပြန်ထိုးထည့်လိုက်၏။ ဆွဲစုပ်ခံထားရသော လီးကြီးသည် ပူနွေးကာ ပျော့ပျောင်းနူးညံ့သော အတွင်းသားလေးများအား ရုတ်တရက်ပင် တသိမ့်သိမ့်တုန်စေသွားသည်။

ထန်ထန်သည် မျက်လုံးများနီရဲကာ မူးမေ့လဲလုနီးပါး ဖြစ်သည်အထိ အကြိမ်ရာနှင့်ချီ ဆက်လက်ထိုးနှက်ခြင်းခံရပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထပ်မံသုတ်လွှတ်မိရာ ပူနွေးနေသော အရည်များ အဆက်မပြတ် ထွက်ကျလာသည်။

လက်ထောက်သည် အပူဒဏ်ကြောင့် အော်ငိုရင်း ပို၍ပင် ကြီးလာသော လီးကြီးထံမှ လွတ်မြောက်ရန် ရုန်းကန်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဥက္ကဌသည် သူ့အား တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားကာ သူ့ဖင်ပေါက်လေးထဲသို့ အားကြိုးမာန်တက် ထိုးသွင်းရင်း ဖင်ပေါက်လေးထဲ ထူထဲ‌သော ယန်အနှစ်သာရကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။

“မ… မထည့်ပါနဲ့ ဝူး…”

သန်မာသောလက်များသည် လက်ထောက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဖက်ထားလေသည်။ ဉက္ကဌသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငိုယိုနေသော လက်ထောက်လေးအား အတင်းထိုးသွင်းနေသဖြင့် လက်ထောက်၏ အော်ငိုသံသည် ပို၍ပင် ကျယ်လာကာ အသက်ရှုမဝသကဲ့သို့ ဖြစ်လာလေ၏။ သူသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တုန်လှုပ်သွားပြီး ထိန်းမရတော့ဘဲ မေ့လဲသွားတော့သည်။

လက်ထောက်အမျိုးသား၏ ပါးပြင်၌ မျက်ရည်များ စီးကျနေပြီး သူ့၏ လှပသော ခန္ဓာကိုယ်သည် သတိလစ်သွားချိန်၌ပင် တုန်လှုပ်နေကာ သနားစရာ ဖြစ်နေ၏။

ဟော်ထင်ချန်၏ နှလုံးခုန်သံသည် ပြင်းထန်လာသည်။ အလွန်ကောင်းလှသော သာယာမှု အပြီးတွင် သူသည် အနည်းငယ် ပြန်တည်ငြိမ်လာကာထန်ထန်ကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်လိုက်ရင်း အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည်။

အခန်းသည် ဖယောင်းပန်းရနံ့များဖြင့် ပြည့်နေသည်။ သနားစရာကောင်းသော လက်ထောက်လေးသည် ဖျက်ဆီးခံထားရသော အရုပ်လေးတစ်ရုပ်ကဲ့သို့ပင် ကော်ဖီစားပွဲပေါ် မျက်နှာချင်းဆိုင် အဖိခံထားရကာ တစ်ချိန်မှ ချောမောလှပသော အသွင်အပြင်သည် ယခုအခါ ရမ္မက်အရိပ်အယောင်များဖြင့် စွန်းထင်းနေ၏။

ဟော်ထင်ချန်သည် သူ့အား မျက်လွှာချကာ ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် လက်ထောက်၏ စိုစွတ်နေသော အနက်ရောင်ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ကာ ခေါင်းငုံ့၍ သူ့ပခုံးစွန်းလေးအားနမ်းလိုက်သည်။

ထိုလူက တုန်ရီနေသော ကျောကို ဖိထား၍ အားရစွာ သက်ပြင်းချကာ ကျေနပ်မှုအရိပ်အယောင်များသည် လေထဲသို့ပင် ပျံ့လွင့်သွား၏။

…..

လရောင်လွှမ်းသော ကောင်းကင်အောက်တွင် ညသည် အနည်းငယ် မှောင်မိုက်နေ၏။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် မြို့၏ တက်ကြွသော ညဉ့်ငှက်ကလေးများ၏ ဘဝသည် စတင်နေပြီဖြစ်သည်။

Z City ၏ အကြီးဆုံး ဖျော်ဖြေရေး ခန်းမ၏ အပြင်ဘက်တွင် ဇိမ်ခံကား အများအပြား ရပ်နားထားခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အနီရောင် ပြိုင်ကားတစ်စီးသည် ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်တန့်သွား၏။ ရှန်းလန်ဖုန်းသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ သော့ကို ဝန်ထမ်းထံသို့ ပစ်လိုက်သည်။

အသစ်ရောက်လာသူကို အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် တံခါးနား၌ ရပ်နေသော အစောင့်တွေသည် သော့အား အမြန်ဖမ်းပြီး ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ကြ၏။ ရှန်းလန်ဖုန်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အလင်းရောင်ကို မျက်နှာမူကာ လူစည်ကားသော ဘားထဲသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

“ဥက္ကဌ ရှန်း”

သူ့ကိုမြင်သောအခါ ဝိုင်းထဲမှ လူငယ်တွေသည် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထကာ နှုတ်ဆက်ကြတယ်။ အချို့သည် ကြည်ညိုလေးစားမှုနှင့်အတူ ရှက်ရွံ့ဟန်အား မရည်ရွယ်ဘဲ ဖော်ပြမိကြသည်။

ဂေါက်ကွင်းတွင် သူဝတ်နေကျဖြစ်သော ကျက်သရေရှိကာ ကြော့ရှင်းသည့် အားကစားဝတ်စုံနှင့် မတူဘဲ ရှန်းလန်ဖုန်းသည် ယနေ့တွင်သူ၏ နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းသော အပြုံး၊ အတော်အတန် ရှည်နေပြီဖြစ်သော ဆံပင် နှင့် ဝိုင်နီရောင် ၀တ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသောကြောင့် ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း အကြည့်ခံရလေတော့သည်။ သူသည် ပြီးပြည့်စုံသော ပလေးဘွိုင်း တစ်ယောက်ဖြစ်ကာ သူ၏ အာရုံများအား ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်းမှာလည်း ထိပ်တန်းပင်။

လူငယ်များနှင့် အမျိုးသမီး အများအပြားသည် ရှန်းလန်ဖုန်းကို လောဘကြီးစွာဖြင့် ကြည့်နေကာ သူတို့၏ နှလုံးသားများသည် တဒိန်းဒိန်းခုန်နေကြသည်။ သူတို့သည် ဤလူကို အရယူနိုင်ရန် စိတ်ထဲတွင် အော်ဟစ်ခဲ့ကြပြီး၊ သူတို့သည်သာ ကံကောင်းသူများ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်ကာ ချစ်ခင်ကြင်နာသော မျက်လုံးဖြင့် သူတို့အား ကြည့်လာရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့‌လေတော့သည်။

အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသူမှာ အလွန်ကြည့်ကောင်းသော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး နှင်းဆီပန်းတစ်ပွင့်နှင့်ပင် တင်စားနိုင်၏။ သူစကားပြောသောအခါ သူ့မျက်နှာငယ်လေးသည် နီရဲနေကာ ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုကို ဖမ်းစားနိုင်စွမ်းရှိပေသည်။

“ဥက္ကဌရှန်း၊ ကျွန်တော်နဲ့အတူတူ သောက်မလားဟင်”

ကောင်လေးက သူ့ကို ရှက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေသည်။

ရှန်းလန်ဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်သည် အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားကာ ကောင်လေး သူ့ကို ရုတ်တရက် လမ်းပိတ်ကာ တားသည့်အတွက် အပြစ်မတင်သကဲ့သို့ တောင်းဆိုချက်ကိုလည်း သူက သဘောမတူချေ။

သူသည် စားပွဲထိုးကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ

“ဒီနေ့ အားလုံးရဲ့စရိတ်တွေကို ငါ့အကောင့်ထဲ သွင်းလိုက်” ဟုလို့ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

လူအုပ်ကြီးထံမှ ဝမ်းသာအားရ အသံကြားသောအခါ ရှန်းလန်ဖုန်းသည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ရင်း အချိန်ကောင်းလေး ပိုင်ဆိုင်ကြရန် ပြောပြီးနောက် ပထမထပ်ရှိ ခန်းမဆောင်ဆီ သွားလေတော့၏။

“ဥက္ကဌရှန်းက အရမ်းချောတာပဲ..”

ကောင်လေးက သူ့အကြည့်တွေကို တုံ့ဆိုင်းစွာ လွှဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်

“အင်း..နောက်ဆုံးမှာ ဒီပလေးဘွိုင်းကို ဘယ်သူကများ အတည်တကျဖြစ်အောင် လုပ်ပေးနိုင်မလဲ မသိဘူး”

ထို့နောက် ထိုင်ခုံဆီသို့ ပြန်သွားကာ သက်ပြင်းချကာရင်း

“အဲ့လူက ငါမဟုတ်တာတော့ သေချာတယ်” ဟု ဆက်ပြောလိုက်သည်။

…

ရှန်းလန်ဖုန်းသည် ဒုတိယထပ်သို့ ဆက်သွားခဲ့သည်။သို့သော် အဲဒီမှာလည်း လူမစည်ကားချေ။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သောအခါ အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီဝတ်ထားကာ ခြေထောက်တွေကို ချိတ်ရင်း ဆိုဖာပေါ်၌ ထိုင်နေသော လင်းချင်းကျီကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ အောက်ထပ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူသည် မည်သည့်အရက်ကိုမှ မမှာထားဘဲ ကော်ဖီတစ်ခွက်သာ သောက်နေ၏။

ရှန်းလန်ဖုန်းသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သူ့ဘေးတွင် အရင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

“ပါမောက္ခလင်း၊ ဘာလဲ?
မင်းဒီမှာ စာလာသင်တာလား?”

” မင်းအပေါ်ထပ်မှာ လျှောက်ကစားနေတာ တွေ့လိုက်တယ်”

လင်းချင်းယွီသည် သူ့အကြည့်တွေကို တည်ငြိမ်စွာပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး

“ဒီမှာရှိတဲ့လူတိုင်းက ဒုတိယမျိုးဆက်တွေ၊ ဘယ်သူမှ အရက်သောက်ဖို့ ပိုက်ဆံ ပြတ်မနေဘူး။ သူတို့က မင်းကို စံနမူနာအနေနဲ့ ထားတာ။ သူတို့ အတွက်တော့ ကိုယ့်idol ဒကာခံတဲ့ အရက်ကို သောက်လိုက်ရသလိုပဲ။ အခုချိန်မှာတော့ သူတို့ စကားနဲ့ ထုတ်မပြောဖြစ်ရင်တောင်မှ မင်းကို အကြွေးတင်သလို သူတို့ခံစားနေရလောက်ပြီ”

သူ ကော်ဖီခွက်ကို မော့သောက်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဟော်ထင်ချန်ရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်ထိုက်ပါပေတယ်။ နှစ်တွေကြာတာတောင် အရင်လို ဉာဏ်များတုန်းပဲ”

ရှမ်းလန်ဖုန်းသည် ရယ်မောလိုက်ကာ

“မင်းက ကြင်နာလွန်းနေပါပြီ။ ဒါပေမယ့် ငါ့ရဲ့ လှည့်ကွက်လေးတွေက မင်းနဲ့ယှဉ်ရင် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ရှေးခေတ်မြေခွေးများပင်။ ဘယ်လိုလုပ် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် နားမလည်ဘဲနေပါ့မလဲ?

ကံမကောင်းစွာပဲပင် လင်းချင်းကျီသည် ရှန်း၏စကားကို နားမလည်သလို ရယ်‌မောလိုက်ကာ ရိုးသားဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ ၎င်းအား ရှန်းလန်ဖုန်း မြင်လိုက်သောအခါ သူ့မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်ကာ ဝိုင်သောက်ဖို့ စားပွဲထိုးကိုခေါ်ပြီး ဖန်ခွက်ကြီးတစ်ခုထဲသို့ ဝိုင်ကို လောင်းချလိုက်ကာ လင်းကို သောက်ရန် အချက်ပြလိုက်၏။

“တော်ပြီ။ ငါမင်းနဲ့ မငြင်းတော့ဘူး ။
ပြန်လည်ကြိုဆိုပါတယ်။”

လင်းချင်းကျီသည် သူ့ဖန်ခွက်ထဲရှိ ကော်ဖီကို ကုန်အောင် သောက်ရင်း ပြောလိုက်သည် ။

လင်းချင်းကျီသည် ဝိုင်အစား ကော်ဖီတစ်ငုံသာ သောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒီလူ၏ သဘောသဘာဝကို သူကောင်းကောင်းသိနေသောကြောင့် ရှန်းလန်ဖုန်းသည် သူ့ကို အပြစ်မတင်ပါချေ။ ထို့နောက် ဒုတိယထပ်ရှိ လူအနည်းငယ်ကို ကြည့်လိုက်ရင်း

“မင်းညီ ဘယ်မှာလဲ” ဟု မေးလေသည်။

“သူက အောက်ထပ် သွားမယ် လို့တော့ ပြောသွားတာပဲ။ သူက အပျော် သွားရှာတာ နေမှာပေါ့။”

လင်းချင်းကျီသည် ကော်ဖီသောက်ရင်း တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ ဟော်ထင်ချန် မလာဘူးလား?”

သူသည် ရှန်းလန်ဖုန်းနှင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးရှိသော်လည်း ဟော်ထင်ချန်နှင့်လည်း ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးကောင်း၏။

ပြောရရင် သူ့ ညီအစ်ကို၏ စိတ်နေသဘောထားသည် ထက်မြက်ပြီး တွတ်ချက်တတ်သော်လည်း ရှန်းလန်ဖုန်းကဲ့သို့ ဆက်ဆံရေးမကောင်းသဖြင့် ဥက္ကဌဟော်နှင့် ဆက်ဆံရာတွင် အနည်းငယ် သက်တောင့်သက်သာ မရှိချေ။

ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ကောင်းသည်ဖြစ်စေ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ ကျောင်းတက်ကတည်းကပင် သူတို့သည် ကြောင်တစ်ကောင် ဆော့ကစားနေသော ချည်မျှင်ဘောလုံးကဲ့သို့ပင် ရှုပ်ယှက်ခတ်နေခဲ့သည်။

ရှန်းလန်ဖုန်းသည် ဥက္ကဌဟော်၏အန္တရာယ်ရှိသော ပုံစံနှင့် ပတ်သက်၍ ရွဲ့စောင်းသော မှတ်ချက်အချို့ကို စတင်ပေးလေတော့သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် လူငယ်တစ်ဦးသည် ဒူးထောက်ကာ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိပေးသော မြင်ကွင်းက ရုတ်တရက် ပေါ်လာ၏။

“….”

ရှန်လန်ဖုန်၏ လက်ချောင်းများ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားကာ ဖန်ခွက်ထဲသို့ ငုံ့ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားသည်။ သူ စားပွဲပေါ်ရှိ စီးကရက်ဘူးကို လှမ်းရှာလိုက်သော်လည်း တစ်နည်းနည်းဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ ဒူးထောက်နေသည့် လူငယ်၏ ပုံရိပ်ကို တွေးမိသွားပြန်သည်။

လည်ပင်းတွင် ချွေးအလွှာပါးဖြင့် စိုစွတ်နေကာ သူ၏ အာဒမ်ပန်းသီးသည် သူ တစ်ခုခု မျိုချလိုက်တိုင်း လှိမ့်သွားသည်။

ခပ်တိုးတိုး အသက်ရှူသံ နှင့် စွဲမက်ဖွယ် အေးမြသော ရနံ့သည် လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေလေသည်။

“သေစမ်း!”

ရှန်းလန်ဖုန်းသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် စားပွဲပေါ်သို့ စီးကရက်ဘူးကို ပစ်ချကာ အသက်ရှုကြပ်လာဟန်ဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ ကော်ဖီတစ်ခွက်အား အေးဆေး သောက်နေသော လင်းချင်းကျီသည် ကော်ဖီခွက်ကိုချလိုက်၏။ ရှန်းလန်ဖုန်း၏လုပ်ရပ်များသည် သူ့သူငယ်ချင်း လင်းချင်းကျီ ၏ စူးစမ်းချင်စိတ်ကို ဖမ်းစားလိုက်လေသည်။

လင်းချင်းကျီ၏ အကြည့်ကို သတိမထားမိသော ရှန်းလန်ဖုန်းသည် ဟော်ထင်ချန်၏ ယောက်ျားလက်ထောက်အပေါ် သူသည် ဤမျှ ပြင်းထန်သော စိတ်ဝင်စားမှု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်အား မယုံနိုင်လောက်အောင် ခံစားရပြီး ရှန်းလန်ဖုန်းသည် သူ့နှုတ်ခမ်းများကို ကိုက်လိုက်သည်။

သူတို့ကြား ကာလကြာရှည်စွာ ရန်ဖြစ်နေကြခြင်းကြောင့် ရှန်းလန်ဖုန်းသည် မျိုးရိုးအမည်‌ဟော်နှင့်ပတ်သက်သည့် မည်သည့်အရာကိုမဆို အလိုအလျောက် မုန်းတီးသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် မုန်းတီးမှု မရှိရုံသာမက ဟော်ထင်ချန်၏ လက်ထောက်ဖြစ်သူအပေါ် ထူးထူးခြားခြား စိတ်ဝင်စားမိ၏။

ရွံရှာခြင်းကို ခံစားရမည့်အစား သူ့ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ကလိကလိဖြစ်သွားသည်။

ဘာလဲကွာ?

သူ ရူးသွားတာလား??

Arc-9 Chapter-4 End