Little Creampie:
Arc-9 Chapter-5

ဒုတိယထပ်တွင် မီးရောင် မှိန်မှိန်များနှင့် မြင်ကွင်းသည် သိပ်မသဲကွဲချေ။ ရှန်းလန်ဖုန်းသည် ဆိုဖာပေါ်တွင်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ရှည်လျားကာ သန်မာသော လက်ချောင်းများသည် မီးခြစ်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ခြစ်လိုက်၏။

လင်းချင်းကျီသည် ကော်ဖီခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကာ အေးအေးဆေးဆေး ပြောလေသည်။

“ရှန်းလန်ဖုန်း မင်းရဲ့ စိတ်ကိုသာ ငါ နားမလည်ရင်  ဟော်ထင်ချန်ကို မင်း စိတ်ဝင်စားနေတယ်လို့ ငါသံသယ ဖြစ်မိလောက်တယ်”

ရှန်းလန်ဖုန်းသည် အလိုလို ပြက်ရယ်ပြုရင်း အပြုံးတစ်ဝက်နှင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဟော်ထင်ချန်? အဟက်…
ငါ သူ့လက်ထောက်ကို သဘောကျနေတာ”

လင်းချင်းကျီ၏ လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူသည် ခွက်ကို တိတ်တဆိတ်ချလိုက်ကာ သူ့ဘေးနားရှိ ရှန်းလန်ဖုန်းကို ထူးဆန်းစွာကြည့်လိုက်၏။

“အန်ကယ်ကျုံးလား?
မင်းရဲ့အကြိုက်က…”

“လင်းချင်းကျီ!!!!”

ရှန်းလန်ဖုန်းသည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် စီးကရက်ဘူးကို လှမ်းပစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“သူ့လက်ထောက်အသစ်အကြောင်း ပြောနေတာ”

လင်းချင်းကျီသည် စီးကရက်ဘူးနှင့် အပစ်ခံလိုက်ရကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ စီးကရက်ဘူး မကျသွားမီ လှမ်းဖမ်းလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

ရှန်းလန်ဖုန်းသည် ဖန်ခွက်ထဲရှိ အေးစက်နေသော ဝိုင်အားစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့အသံသည် ဖော်မပြနိုင်သော စိတ်ဝင်စားဖွယ်အရိပ်အမြွက်အား သယ်ဆောင်ထား၏။

“အဲဒီလက်ထောက်ကလေးက ရုပ်ရည်ချောမောပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့လေသံနဲ့ ပြောတတ်ပေမယ့် သူ့စကားလုံးတိုင်းက တအား ထက်ရှတယ်
လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပြီးတဲ့အခါတောင်မှ သူ့အသားအရေပေါ်မှာ ချွေးတွေက တလက်လက်တောက်ပနေပြီး လည်ပင်းက‌နေ ကော်လာထဲကို ချွေးစက်ကလေး စီးကျသွားပုံက… ကျစ်…
သူ ဟော်ထင်ချန်အတွက် စီးကရက်မီးညှိဖို့ ဒူးထောက်လိုက်ချိန်မှာ ငါ သူ့ကို နမ်းချင်တာ ထိန်းလို့တောင် မရဘူး”

ရှန်းလန်ဖုန်း ပြောနေစဉ် သူ့မျက်လုံးများသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အငွေ့အသက်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ကုမ္ပဏီပရောဂျက်များအတွက် ဟော်ထင်ချန်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ခြင်းသည် သာမာန်ဖြစ်သော်လည်း လူတစ်ဦးအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ခြင်းဖြစ်သည်… ဒါပထမဆုံးပင်။

လင်းချင်းကျီသည် စိတ်ဝင်တစားရှိပုံရပြီး၊ ထိုလူနှစ်ယောက်ဆီမှ မတူကွဲပြားစွာ ဆက်ဆံခံခဲ့ရသော လက်ထောက်ထန်ကို ရုတ်တရက် တွေ့ချင်လာတော့၏။

…

ထန်ထန်ခန္ဓာကိုယ်၏ အကျင့်အရ မနက်စောစော၌ သူ နှိုးလာလေသည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်ကိုက်ခဲနေကာ အိပ်ရာပေါ်၌ လဲနေပြီး သူ့၏မှုန်ဝါးတဲ့အမြင်အာရုံတွင်  မရင်းနှီးသော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု‌ပေါ်လာ၏။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်တွင် သူသည် အသိစိတ်ပြန်ရလာပြီး ထန်ထန်သည် စောင်များအောက်တွင် ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်နေကာ ဥက္ကဌက သူ့အား တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်တွယ်ထားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သူ့ဖင်ထဲတွင် တစ်ခုခု မထုတ်ရသေးသကဲ့သို့ နာကျင်ပြီး ရောင်ရမ်းနေ‌၏။ ထန်ထန်သည် စိတ်မသက်မသာ ညည်းညူရင်း သူ့စိတ်ထဲ၌ မနေ့က ကိစ္စတွေအား ရုတ်တရက် ပြန်သတိရလာလေသည်။

သူမူးနေခဲ့ကာ ဥက္ကဌက သူ့ကို အခန်းထဲ ဝင်ခိုင်းပြီး မထင်မှတ်ထားတဲ့ အနေအထား၌ ဥက္ကဌ ခြေထောက်တွေကြား ဒူးထောက်ကာ သူ့လီးကြီးကို သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ သွင်းလိုက်သည်။

ထူထဲကာ ပူနွေးသော အရာကြီးသည် သူ့လည်ချောင်းထဲသို့ တွန်းဝင်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် မြောက်မြားစွာသော သုက်ရည်များ သူ့ဗိုက်ထဲသို့ ပြည့်သွား၏။

ထို့နောက်…အဲဒီလူက… သူ့ကို မုဒိမ်းကျင့်ခဲ့လေသည်။

ထန်ထန်၏ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး သူ့မျက်နှာသည် အလွန်ဖြူဖျော့သွား၏။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ့နောက်မှ အပူပေးစက်တစ်ခုကဲ့သို့ နွေးထွေးသော ခန္ဓာကိုယ်သည်  ရုတ်တရက် သူ့နား နီးကပ်လာပြီး သူ့ဖင်ပေါက်လေးထဲရှိ လီးကြီးသည် ယောကျ်ားသားများ၏ သဘာဝအရ မနက်ခင်းတွင် ထောင်လာကာ သူ့ထဲသို့ အားပြင်းပြင်း ထိုးသွင်းလိုက်လေသည်။

“အာ့…”

လူငယ်‌လေး၏ ညည်းညူသံလေးများသည် အက်ရှနေသည်။ ဟော်ထင်ချန်သည် သူ့ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားကာ မနေ့က နှိုက်နှိုက်ချွတ်ချွတ် အသုံးပြုခဲ့ကာ ညစ်ညမ်း၍  စိုစွတ်နေသော အပေါက်လေးထဲသို့ အသာအယာ ဖိသွင်းလိုက်၏။

“နိုးပြီလား?”

ထိုလူက သံလိုက်ကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံဖြင့် ခပ်တိုးတိုးမေးသည်။

“ကျွန်..ကျွန်တော့်ကို လွှတ်”

ထန်ထန်၏လည်ချောင်းသည် နာနေကာ  လွတ်မြောက်ရန် ရုန်းကန်နေရသည်။ သို့သော်  ဟော်ထင်ချန်၏လက်သည် သံကဲ့သို့ သန်မာကာ သူ့အား အလျှော့မပေးပေ။ ထန်ထန်သည် ညှာတာမှုကင်းမဲ့သော ပွတ်တိုက်မှုများကြောင့် တကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး စိုစွတ်နေသော စအိုမှ အရည်များ ဆက်လက် ထွက်ကျလာ၏။

“မလှုပ်နဲ့။”

ဟော်ထင်ချန်သည် အေးအေးဆေးဆေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်

“အခု အလုပ်ချိန်ရောက်နေပြီ”

ရုတ်တရက် သူ့အပေါ်ကို အုပ်မိုးရင်း ထိုလူသည် သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ ဖိချလိုက်‌၏။ ထန်ထန်သည် သူ့မျက်နှာကို ခေါင်းအုံးထဲတွင် မြှုပ်ထားလိုက်ကာ အဖြူရောင်စောင်သည် ဥက္ကဌ၏ ထိုးသွင်းလှုပ်ရှားမှုများကို ဖုံးကွယ်ပေးထားလေသည်။

ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးသံများကြားတွင် အိပ်ရာခင်းသည်လည်း တွန့်ကြေကုန်ကာ ဟော်ထင်ချန်သည် သံလိုက်ကဲ့သို့ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံနှင့် အညစ်ညမ်းဆုံးစကားများအား ပြောနေ၏။

“လက်ထောက်ထန်၊ သူဌေးကို အလုပ်အကျွေးပြုရမယ့် မင်းရဲ့အလုပ်က မပြီးသေးဘူးလေ။”

နေရောင်သည် ပြတင်းပေါက်များမှတဆင့် ဖြတ်ဝင်လာကာ ပျော့ပျောင်း၍ လှိုင်းထနေသော အိပ်ရာခင်းပေါ်သို့ နေရောင်ခြည်များ ဖြာကျနေလေသည်။ အသားချင်းရိုက်ခတ်သံများ၊သူဌေး၏အခွင့်ကောင်းယူခြင်းခံရသော လက်ထောက်၏ ငိုကြွေးသံများသည် ခဏအကြာတွင် ရပ်တန့်သွား၏။

Osmanthus ပန်းများ၏ ရနံ့သည် အခန်းထဲ၌ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

အိပ်ယာပေါ်မှ တုန်ခါမှုများ ရပ်တန့်သွားသည်။ အချိန်များ အေးခဲသွားသကဲ့သို့ပင်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အဖြူရောင်စောင်ပါးပါးလေးအား  ထိုလူက ဖယ်လိုက်သည်။ ဉက္ကဌ၏ အရပ်ရှည်သော အသွင်အပြင်သည် သနားစရာကောင်းသော လက်ထောက်လေးအား မဖိထားတော့‌ချေ။

သူထလိုက်သောအခါ အနိုင်ကျင့်ခံထားရသော အရုပ်ကလေးနှင့်တူသည့် လက်ထောက်လေး၏ တကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေကာ ချွေးများဖြင့် ပြောင်လက်တောက်ပနေသော အသားအရည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်လေးသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေးနေကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်လေးအား တတ်နိုင်သလောက် ကျုံ့ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“ကျွန်တော် အလုပ်ထွက်ချင်တယ်”

လက်ထောက်၏အသံသည် တုန်ယင် အက်ရှကာ ငိုသံလေး အနည်းငယ် ရောထွေးနေလေသည်။

ဟော်ထင်ချန်သည် ကျေနပ်စွာဖြင့် အရည်တစ်စက်စက် စီးကျနေဆဲ လီးကြီးအား ဆွဲထုတ်လိုက်ချိန်မှာပဲ ဖင်ပေါက်လေးထဲမှ သုတ်ရည်များ ကျလာကာ လက်ထောက်လေး ပြောလိုက်သောစကားများအား သူ ကြားလိုက်ရလေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် မျက်ခုံးပင့်ကာ လျှို့ဝှက်စွာ ပြောလိုက်၏။

“အန်ကယ်ကျုံးက  သူ့သူငယ်ချင်းတွေဆီ သွားလည်ဖို့‌ လီကျန်းကို သွားတယ်လို့  ကြားတယ်။

ထန်ထန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက်တောင့်တင်းသွားသည်။ သူ၏ ကြွေရောင်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အသားအရည်သည် တောက်ပြောင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

ပြင်သစ်ပြတင်းပေါက်များမှ စိမ့်ဝင်နေသော နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ဟော်ထင်ချန်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ လူငယ်လေး၏ လှပသော ညှပ်ရိုးကို နမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သက်ပြင်းလေးတစ်ချက်ချလိုက်ကာ ပြောလိုက်၏။

“လိမ်လိမ်မာမာနေ”

ထန်ထန်သည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ထန်ကျုံးအမည်အား ပြောသည်ကိုသာ ကြားလိုက်ပြီး သူဘာဆက်ပြောသည်ကို သေချာ‌ သတိမထားမိချေ။ သူသည် ထန်ထန်ကို စကားလုံးများဖြင့်ပင် သူ ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ကျရောက်စေခဲ့သည်။

ထန်ကျုံးသည် ဟော်ထင်ချန်အား ကြီးပြင်းလာသည်အထိ စောင့်ရှောက်ခဲ့သူဖြစ်သဖြင့် ဟော်ထင်ချန်သည် လူကောင်းမဟုတ်သော်လည်း ထန်ထန်ကိုခြိမ်းခြောက်ရန် ထန်ကျုံးအား အသုံးချဖို့ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးချေ။

သို့သော် ထန်ထန်သည် သတိမမူမိ။

ထို့ကြောင့် ထိုနေ့မှစ၍ သနားစရာကောင်းသော လက်ထောက်ထန်သည် ဥက္ကဋ္ဌ၏ အချိန်ပြည့် လက်ထောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် လုပ်ငန်းခွင်တွင် ထူးချွန်ရုံသာမက ဥက္ကဌ၏ အဓိကဆန္ဒများကို အဆက်မပြတ်ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ရသည်။စည်းကမ်းကြီးသော ဤရုံးခန်းတွင် သူ မည်မျှ အကြိမ်ကြိမ် အော်ငိုခဲ့သည်ကိုပင် သူ မသိတော့ဘဲ သူ့အဖေအတွက်ကြောင့် ဟော်ထင်ချန်၏ အောက်တွင် သည်းခံဖို့သာ ကြိုးစားခဲ့၏။

…..

ဉက္ကဌရုံးခန်း၌ အနက်ရောင်ရုံးခန်း စားပွဲခုံနောက်ကွယ်တွင် ကောင်းမွန်စွာ ၀တ်စားထားသော အမျိုးသားနှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပွေ့ဖက်နမ်းရှုံ့နေကြလေသည်။ အရပ်ရှည်ရှည် လူငယ်သည် တင်းမာသော တင်ပါးများကို ကိုင်တွယ်နေကာ  အနည်းငယ် သွယ်လျသော လူငယ်သည် သူ့ကို ဖက်တွယ်ထားလေသည်။

သူတို့၏ခြေထောက်များကို ရုံးဝတ်ဘောင်းဘီများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကာ ကုလားထိုင်၏ဘေးတန်းပေါ်တွင် ပုံမကျပန်းမကျဖြစ်နေ၏။

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ရုံးခန်းရှိ ကုလားထိုင်က နှစ်ယောက်လုံး၏ အလေးချိန်ကြောင့် မကျိုးသွားဘဲ သူ့၏ ကောင်းမွန်သော အရည်အသွေးကိုဖော်ပြနေ၏။

ထန်ထန်၏နှုတ်ခမ်းများသည် စိုစွတ်နေကာ ဟော်ထင်ချန်၏အနမ်းကြောင့် သူ့လျှာသည် ထုံကျင်နေကာ အသက်ရှူရခက်နေသဖြင့် အသနားခံရန် ခပ်တိုးတိုးလေးသာ ညည်းညူနိုင်လေသည်။

သူ့အသနားခံသံလေးအား ကြားသောအခါ ဟော်ထင်ချန််သည် သူ့အား လွှတ်ပေးလိုက်တော့ ငွေချည်ကြိုးမျှင်များသည် ထန်ထန့်နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ စီးကျလာ၏။

ထန်ထန်၏ ထက်မြက်သောမျက်လုံးများသည် မျက်ရည်စလေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူနေလေသည်။

အောက်ဆီဂျင်ပြတ်လပ်မှုမရှိတော့သည့်အခါမှ သူသည်‌ ဟော်ထင်ချန်၏ ဝတ်စုံအား ကြေအောင် လုပ်မိသွားသည်ကို သူသိလိုက်ရ‌၏။ ထို့နောက် ဒီနေ့ ဥက္ကဋ္ဌ၏ ခရီးအစီအစဉ်ကို သတိရကာ သူ၏ လက်ကို အမြန်လွှတ်လိုက်လေသည်။

ဟော်ထင်ချန်သည် အလုပ်ကိစ္စဖြင့် ခရီးထွက်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထန်ထန်သည် ယနေ့ ဓါတ်ခွဲခန်းတွင် လင်းချင်းကျီနှင့် အစည်းအဝေး စီစဉ်ထားလေသည်။ ထို့ကြောင့် အတူတူမလိုက်နိုင်ဘဲ အချိန်လွဲသွားလေတော့၏။

ဟော်ထင်ချန်သည် မကြာမီ ထွက်ခွာရမည် ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ လိမ္မာသော နိုက်တင်ဂေးလ်ငှက်လေးပေါ်တွင် အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့ရန် တွေးလိုက်မိသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် တံခါးလာခေါက်လေသည်။ ဟော်ထင်ချန်အား ကားယားခွထိုင်နေသော ထန်ထန်သည် ခဏတာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ ထဖို့ တွေးကာ သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဟော်ထင်ချန်သည် ခွင့်မပြုခဲ့ချေ။

အပြင်၌ လူတစ်ယောက်၏ ဥက္ကဋ္ဌကိုခေါ်နေသံကြားသောအခါ ထန်ထန် စိတ်ရှုပ်သွားလေသည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် အသနားခံသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေ‌၏။

ဟော်ထင်ချန်သည် သူ့အကြည့်ကို လျှော့ချလိုက်ပြီး ထန်ထန်၏ တင်ပါးများကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ညင်သာစွာ လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။ ထိုလူ၏ ၀တ်စုံမှ အထည်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ကြီးမားသည့် အချောင်းကြီးသည် တမင်အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပွတ်တိုက်သွား၏။ သူသည် ပေါ့ပေ့ါပါးပါး ပြောလာလေသည်။

“ဆင်းပြီး ငါ့လီးကို စုပ်‌ပေး အဲ့ဒါဆို ငါ မင်းကို လွှတ်‌ပေးမယ် မဟုတ်ရင်တော့ ….”

သူက တံခါးဆီ လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

ထန်ထန်၏ မျက်နှာသည် နီရဲပြီး ဖြူဖျော့သွား၏။ သူ့နှုတ်ခမ်းများသည် အရောင်အသွေးကြွယ်နေကာ အကြိမ်အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူ အသနားခံခါနီးမှာပင် ဟော်ထင်ချန်သည် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်အား ကြားလိုက်ရလေသည်။

“ဝင်ခဲ့”

ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ထန်ထန်သည် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဟော်ထင်ချန်သည် သူ့လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး တန်ထန်သည် ရုံးစားပွဲအောက်သို့ အမြန်ဝင်လိုက်သည်။သူ စားပွဲ အောက်သို့ ရောက်သည်နှင့် အခန်း တံခါးက ပွင့်သွားလေသည်။ တစ်စက္ကန့်မျှသာ ပိုစောခဲ့လျှင် ဝင်ရောက်လာသူသည် ကုမ္ပဏီ၏ အရည်အချင်းရှိပြီး လိမ္မာပါးနပ်သော ကော်ပိုရိတ်လက်ထောက်ထန်သည် ညစ်ညမ်းသောအခြေအနေဖြင့် သူဌေး၏ပေါင်ပေါ်တွင် ခွထိုင်နေသည်အား မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။

အခန်းထဲ ဝင်လာသော သူသည် ရှပ်အင်္ကျီအဖြူ၊ ဂျင်းဘောင်းဘီနှင့် အားကစားဖိနပ် ဝတ်ဆင်ထားကာ လူငယ်တစ်ယောက်၏ အသွင်အပြင်အား ဖော်ပြနေ၏။

“ဥက္ကဋ္ဌ၊ ဒါက လက်ထောက်ဌာနရဲ့ တင်ပြချက်ပါ။”

လူငယ်လေး၏ အသံသည် ချိုမြိန်သောအရိပ်အမြွက်ကို သယ်ဆောင်လာကာ အနားသို့ ကပ်သွားမည်ဆိုလျှင် စံပယ်မွှေးရနံ့ကိုပင် ရနိုင်လေသည်။ သို့သော် ဟော်ထင်ချန်၏စိတ်ထဲတွင်တော့ ထိုကိစ္စကို မစဉ်းစားခဲ့ပေ။

ထိုလူငယ် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ရုံးစားပွဲအောက်မှ ထန်ထန်ကမူ ပုန်းရန် မေ့လျော့နေကာ သူ့အချောင်းကြီးအား စုပ်ပေးရန်သာ လုပ်နေလေသည်။

ဟော်ထင်ချန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်သွား၏။

“မင်း အဲ့မှာပဲနေ”

ဝင်လာသူမှာ ရွမ်လီထုံဖြစ်သည်။ သူသည် ဟော်ထင်ချန်က လိင်တူချစ်သူဖြစ်ကြောင်း သိကတည်းကပင် ဟော်ထင်ချန်အား မြူဆွယ်ရန် ယုံကြည်မှုရှိခဲ့သည်။ အမှန်တော့ သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အမြဲကြည့်ကောင်းနေခဲ့သူဖြစ်သည်။ သို့သော် ဟော်ထင်ချန်၏ အကြည့်တစ်ချက်နှင့်ပင် သူ့ပါးများသညိ ရှက်ရွံ့စွာ နီရဲလာလေသည်။

သူ တိတ်တဆိတ် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ပြန်ဆုတ်ကာ ထိုလူကို သတိကြီးစွာ စိုက်ကြည့်နေ၏။ လူငယ်လေးသည် စိတ်မသက်မသာဖြစ်ပုံရပြီး အနက်ရောင်တောက်ပြောင်သော မျက်လုံးများက ညှို့ မှိုင်းကာ ချစ်စရာကောင်းနေလေသည်။

ဟော်ထင်ချန်သည် သူနှင့်ဆက်ဆံရန် အချိန်မရှိပေ။ အစီရင်ခံစာကိုယူ၍ ၎င်းနှင့်ပတ်သက်သည့် စာရင်းများအား စစ်ဆေးနေပုံရသည်။ သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ တုန်လှုပ်နေသော လက်ထောက်ကလေးသည် တိတ်တဆိတ်ပင် သူ့ခါးပတ်အား ဖြည်နေသည်ကို  ငုံ့ကြည့်နေခြင်းပင်။

ထို့နောက် နူးညံ့လှသော လက်ကလေးသည် သူ့အတွင်းခံဘောင်းဘီထဲမှ ခြိမ်းခြောက်နေဟန်ရှိသော အရာကြီးအား ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထုတ်ယူသည့် အခိုက်အတန့်တွင်ပင် နီညိုရောင်စပါးအုံးမြွေကြီးသည် “ပေါက်” ခနဲ လက်ထောက်၏နီရဲနေသောနှုတ်ခမ်းများပေါ်သို့ သွားရိုက်ကာ စေးကပ်သောအစိုဓာတ်အား ချန်ထားခဲ့လေ၏။

ထန်ထန်သည် ရှက်သွားသော်လည်း သည်းခံလိုက်သည်။သူ၏ လျှာသေးသေးလေးသည်  ရွေ့လျားကာ ခုန်ပေါက်နေသော သွေးကြောများဖြင့် ဖောင်းပွနေသော အချောင်းကြီးအား ရေခဲချောင်းကို လျက်သကဲ့သို့ လျက်လိုက်သည်။

ထိုအရာ၏ ထုထည်ကြီးသည် ကြီးမားလွန်းလှသည်။ ထန်ထန်သည် လျက်နေရင်းနှင့်ပင် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် စိုစိစိအရည်များ ပေကျံကုန်၏။

ထန်ထန်သည် သတိကြီးကြီးထားပြီး ငုံ့လိုက်ရင်း နှုတ်ခမ်းများသည် ထိပ်ဖူးအား စုပ်လိုက်ကာ စုဆောင်းထားသော အကြိုအရည်ကြည်များကို မြိုချလိုက်သဖြင့် ‘ဂလု’ ဟု အသံမြည်သွားလေသည်။

ဟော်ထင်ချန်သည် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ညည်းမိကာ သူ ရှေ့တွင်ရပ်နေသော ရွမ်လီထုံအား ၎င်းကို ကြားခွင့်ပေးလိုက်သည်။

“ဥက္ကဋ္ဌ နေမကောင်းဘူးလားဟင်။”

ထန်ထန်သည် ရုံးခန်းစားပွဲခုံအောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး ရွမ်လီထုံ၏အမူအရာကို မမြင်နိုင်သော်လည်း သူ၏စိုးရိမ်နေသောစကားများကို ခပ်တိုးတိုးလေး ကြားနေရသည်။ သူသည် ကြီးမားသော ထိပ်ဖူးကို ဆက်လက် စုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်တိုင်းသည် ပို၍ ပြီးပြည့်စုံသွားသည်။

ဟော်ထင်ချန်သည် အလွန်မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်။ သူသည် လက်ထောက်၏ မေးစေ့ကို ညှစ်လိုက်ပြီး ရှည်လျားပြီးထူထဲသော လီးကြီးကို ထန်ထန်ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ ထန်ထန်သည် မျက်ဖြူပင် လန်သွားကာ  “ညည်းသံ” တိုးတိုးလေး ထွက်လာ၏။

ဟော်ထင်ချန်သည် ဘာမှပြန်မပြောသောကြောင့်  ရွမ်လီထုံ၏ပါးပြင်များ ပို၍ပင် နီရဲလာသည်။ ရွမ်လီထုံသည် သူ့အဝတ်အစားတွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ ဘာပြောရမှန်းကို မသိတော့ချေ။

ထန်ထန်သည် အသက်ရှူပင် ကြပ်လာသော်လည်း သူ ချောင်းတောင် မဆိုးရဲပေ။ နောက်ဆုံး၌ ဟော်ထင်ချန်သည် ရွမ်လီထုံအား မေးခွန်းတစ်ခု မေးခဲ့ကာ ရွမ်လီထုံ အပျော်လွန်သွားသည်ကို နား‌ထောင်ရင်း  ဥက္ကဌ၏ လီးကြီးကိုတိုင်းတာရန် သူ၏ နှုတ်ခမ်းနှင့်လျှာအား အသုံးပြုနေလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဟော်ထင်ချန်သည် အနည်းငယ်ကျေနပ်သွားကာ စကားအနည်းငယ်ပြောခဲ့၏။ ဟော်ထင်ချန်သည် နောက်ဆုံး၌ မေးခွန်းတစ်ခုမေးလာသောကြောင့် ရွမ်လီထုံအလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ သူ၏ ကြည်လင်သော အသံသည် အဆုံးမသတ်နိုင်သော ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ပြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။

ဟော်ထင်ချန်သည် ဂရုတစိုက်နားထောင်ကာ သူ၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာအား ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထား‌လေသည်။ ရွမ်လီထုံသည် ဥက္ကဌက သူ့အား စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ နားထောင်နေသည်ဟု ထင်နေစဉ်မှာပင် ရုံးခန်းစားပွဲအောက်တွင် သူသည် လက်ထောက်၏ မေးစေ့အား ဖိညှစ်ထားလေ၏။

ကြီးမားသော လီးကြီးသည် လက်ထောက်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်ရာ နေရာတိုင်းတွင် တံတွေးများ ယိုစိမ့်ကျလာသည်။ တွန်းအားသည် လည်ချောင်းအတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရန် လုံလောက်သည်ထိ ပြင်းထန်လေသည်။

ထန်ထန်၏ မျက်နှာသည် နီမြန်းနေပြီး ဇာတ်ဆောင် shou ၏ စကားပြောသံကို နားထောင်နေ၏။ ဇာတ်လိုက်gong၏ ကြီးမားသော လီးကြီးသည် သူ့ပါးစပ်ထဲ ထိုးသွင်းနေသဖြင့် သူသည်  စိတ်လှုပ်ရှားကာ အသက်ရှူမဝပေ။ အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်နေသကဲ့သို့ ဤဖြစ်စဉ်သည် သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဟော်ထင်ချန်သည် ၎င်းအား ထန်ထန်အတွက် အရှက်ရစရာတစ်ခုအဖြစ် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရန် မမျှော်လင့်ထားပေ။

ဟော်ထင်ချန်၏ မျက်လုံးများ နက်‌မှောင်သွားကာ ထန်ထန်၏ ခေါင်းကို သိမ်မွေ့စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူ့လည်ချောင်းကို အခြားကွန်ဒုံးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလုနီးပါးပင် ကြမ်းတမ်းစွာ ထိုးသွင်းနေလေ၏။

ရွမ်လီထုံ၏စကားများသည် သူ့ကို ပျင်းလာစေကာ ရုံးစားပွဲနောက်ကွယ်ရှိ ထိုင်နေသော သူသည် ရွမ်လီထုံကို တစ်ချက်မျှပင် ကြည့်မလာပေ။သို့သော်လည်း ဥက္ကဌဟော် သည် အချိန်အတော်ကြာ ဂရုတစိုက် နားထောင်ခဲ့ဟန်ပေါ်သဖြင့် ရွမ်လီထုံ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများကို လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့လေသည်။

သူ စိတ်ကူးယဉ်နေစဉ်မှာပဲ ဟော်ထင်ချန်၏ သူ့အား ထွက်သွားရန် ညွှန်ကြားသံကို ကြားလိုက်ရ၏။

ရွမ်လီထုံ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားမိသည်။ သူ၏ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်လုံး များသည် ဟော်ထင်ချန်အား ကြည့်ကာ ထိုလူသည် မည်သည့်အမူအရာမှ မဖော်ပြသည်ကို မြင်မှသာ သူသည်  တလေးတစား နှုတ်ဆက်ကာ ဥက္ကဋ္ဌရုံးခန်းမှ ထွက်သွားခဲ့၏။

တံခါးကိုပိတ်လိုက်သည်နှင့် ဟော်ထင်ချန်သည် သူ၏  စိုရွှဲကာဖောင်းကားနေသောလီးကြီးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ရင်း ချောင်းဆိုးနေသော ထန်ထန်ကို ဆွဲထူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထန်ထန်အား ဘောင်းဘီ ချွတ်ကာ ကုလားထိုင်ပေါ် တင်လိုက်ရင်း သူ၏ ထောင်မတ်နေသော လီးကြီးကို အထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်၏။

ကြီးမားသော လီးကို ထိုးသွင်းလိုက်သောအခါတွင် တင်းကြပ်မှုကြောင့် နာကျင်လာသည်။ သို့သော် သူ့လီးအား စုပ်နေစဉ်အတွင်း ထန်ထန်၏ ဖင်ပေါက်ကလေးမှလည်း အရည်များ ထွက်လာသည်ကိုသာ ကျေးဇူးတင်ရမည်။ မဟုတ်လျှင် ထိုးသွင်းခြင်းသည် ခက်ခဲနိုင်လေသည်။

ချောဆီဖြင့်ပင် ထန်ထန်သည် နာကျင်စွာ အော်ငိုနေဆဲပင်။ ဥက္ကဌဟော်သည် သူ့ကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း ထိုးသွင်းလိုက်၏။

အစပိုင်းတွင် နှစ်ယောက်စလုံး နာကျင်မှုအချို့ကို ခံစားခဲ့ကြသော်လည်း ဟော်ထင်ချန်သည် မကြာမီ လေယာဉ်စီးရမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် အဖြူရောင်တင်ပါးများကို ရက်ရက်စက်စက် ဆုပ်ကိုင်ကာ သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် နယ်နေခဲ့သည်။ လက်ထောက်ကလေးသည် သူ၏ ခြေထောက်များမှာ အားမရှိတော့သဖြင့် ဥက္ကဌပေါ်သို့ ဖက်ထားကာ ငိုယိုညည်းတွားနေ၏။

နာကျင်ခြင်းမှရရှိသော သာယာမှုသည် အဆုံးမရှိပေ။ ထန်ထန်သည် ကြီးမားသောလီးကြီးပေါ်သို့  တပျော်တပါး စီးနင်းကာ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားလေသည်။ သူ၏ လီးသေးသေးလေးသည် ဟော်ထင်ချန်၏ဝမ်းဗိုက်ကို ရွှင်မြူးစွာ ပွတ်တိုက်ရင်း စေးကပ်နေသော အရည်များ ထွက်လာ၏။

လီးကြီးမှ သွေးပြန်ကြောများ၏ ပြင်းထန်သော ထိုးသွင်းမှုသည် ကောင်းမွန်စွာအသုံးပြုထားသော ဖင်ပေါက်လေးကို လှုံ့ဆော်ပေးကာ အတွင်းသားနုနု၏လက်မတိုင်းအား ပွတ်တိုက်သွားစေသည်။

ဟော်ထင်ချန်သည် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ သူ့ထိုးသွင်းချက်များသည် တအားမြန်လာကာ တန်တန်၏ပေါင်တွေကိုပါ တုန်ယင်စေလေသည်။ ထန်ထန်သည်ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် လည်ချောင်းတွေလည်း ကွဲဆက်ကာ မပီမသ အသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူသည် အပိုင်းပိုင်းဖြစ်တဲ့အထိ အလိုးခံရခါနီးပင်။ ထန်ထန်သည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်ကာ သူ့အား လိုးသတ်ခံရတော့မည်ဟုပင် ခံစားလိုက်ရသည်..။

မည်မျှ ကြာသွားသလဲပင် မသိ။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုလူသည် ညည်းညူရင်း ရှေ့သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးသွင်းလိုက်၏။

ကြီးမားသော အသားချောင်းကြီးသည် ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နစ်မြုပ်နေကာ ပူလောင်နေသော သုက်ရည်များ ပန်းထွက်လာလေသည်။

” အား…အား…အား…”

ထန်ထန်သည် နာကျင်စွာ ငိုကြွေးခဲ့ပြီး ဟော်ထင်ချန်၏ကျောကို အပြင်းအထန် ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။ သူ့ဖြူဖွေးသောခြေထောက်နှစ်ချောင်း၏ ကြွက်သားများပင် ကျုံ့သွားကာ သူ့လည်ချောင်းသည်လည်း အဆက်မပြတ် ကွဲအက်နေသော အသံများကို ထုတ်လွှတ်ရင်း အသက်ရှုရန် ရုန်းကန်နေပုံရသည်။

နောက်ဆုံး သုတ်ရည်တစ်စက်ကို အတွင်းထဲသို့  ထည့်လိုက်ပြီးသောအခါ ဟော်ထင်ချန်သည် နီရဲကာရောင်ရမ်းနေသော တင်ပါးများကို လွှတ်ပေးလိုက်၏။

သူ့ဆံပင်များကို နောက်သို့ လှန်တင်လိုက်သော်လည်း အနည်းငယ်မှာ နဖူးပေါ်သို့ ကျနေဆဲဖြစ်သည်။ သူ၏ မေးစေ့သည် ထန်ထန်၏ ပခုံးပေါ်တွင် မှီလျက် ပြင်းထန်သော ထိုးသွင်းခြင်းပြီးနောက် အနားယူနေလေသည်။

ထန်ထန်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး ဤဘီလူးကြီးထံမှ လွတ်မြောက်ချင်သော်လည်း လှုပ်ရှားရန် အင်အားမရှိတော့ပေ။ သူက ဟော်ထင်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်ပင် ပျော့ပျောင်းစွာ ပြန်လည် မှီတွယ်ထားလေသည်။

ဟော်ထင်ချန် သည် လက်ထောက်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ကိုယ် တစ်ပတ်အတွင်း ပြန်လာဖြစ်လောက်တယ် Country Xမှာက အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ နာမည်ကြီးတယ် မင်း ဘာစားချင်လဲ ဆိုတာ ကိုယ့်ကို မက်ဆေ့ပို့လိုက်နော်”

ထန်ထန်၏ ကော်ပိုရိတ်လက်ထောက်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ချိန်အတွင်း ကိုယ်ရေးကိုယ်တာနှင့် အလုပ်နှစ်ခုစလုံး၌ပင် အရာအားလုံး ပြီးပြည့်စုံခဲ့သည်။ တစ်ခါတရံ ဟော်ထင်ချန်ပင် အများကြီး ဝင်ပြောစရာမလိုပါချေ။

အစည်းအဝေးတစ်ခုအတွင်း အကြည့်တစ်ချက်နှင့်ပင် ထန်ထန်သည် သိရန် လိုအပ်သည်များကို ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့ပြီး ပျင်းရိစရာကောင်း၍ ရှည်လျားသော ဆွေးနွေးမှုများမှ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့၏။

သို့သော် ကုမ္ပဏီများစွာပိုင်ဆိုင်သော စီအီးအို၏ရှေ့တွင် ထက်မြက်ပြီး အရည်အချင်းရှိသော ကော်ပိုရိတ်လက်ထောက်သည် မကြောက်မရွံ့ ရုံးထဲတွင် ရှဉ့်လေးတစ်ကောင်လို တိတ်တဆိတ် အစာစားနေခဲ့သည်။

ထန်ထန်သည် ရှဉ့်ကလေးကဲ့သို့ သရေစာအား ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် စားနေခြင်းအား ဟော်ထင်ချန်သည် ချစ်ဖို့ကောင်းကာ ရယ်ရသည်ဟု ထင်၏။

ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုအကြောင်းကို အမြဲတစေ စနောက်ရခြင်းကို နှစ်သက်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူပြောပြီးသည်နှင့် ထန်ထန်သည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် နီရဲကာ အကြာကြီး တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ခေါင်းမာမာဖြင့် ခေါင်းခါရင်း

“မလိုပါဘူး” ဟု ပြောလာသည်။

တကယ်ချစ်ဖို့ကောင်း၏…

ထန်ထန်၏ပခုံးကို မှီ၍ ဟော်ထင်ချန် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ ရယ်မောမှုသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ ညှို့ဓာတ်ပြင်းလေသည်။

သို့သော် ထန်ထန်သည် သူနှင့်အတူ လိုက်ရယ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ သူ့ မျက်နှာနှင့် နားရွက်သည် အတော်ကို နီရဲနေ၏။ သူသည် မျက်နှာကျက်ကိုသာ အသက်မဲ့စွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ဆုရ မင်းသားထန်ထန် “….”

ငါက လူသားအစစ်မဟုတ်ရင်တောင် မင်းကတော့တကယ် အရှက်မရှိတဲ့လူပဲ!

စနစ်သည်လည်း ဆွံ့အသွားလေသည်။
“…..”

အလုံအလောက် ရယ်မောပြီးနောက် ဟော်ထင်ချန်၏ စူးရှသော အသွင်အပြင်သည် အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းသွားဟန်ရှိ၏။ ထန်ထန် ပင်ပန်းနေမှန်းသိ၍ ထန်ထန်ကို နားရန် နေရာသို့ သယ်ဆောင်သွားပေးခဲ့ကာ လေဆိပ်သို့ လိုက်ရန် မတောင်းဆိုခဲ့ပေ။

သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် ဟော်ထင်ချန်သည် ထန်ထန်ကို ကောင်းမွန်စွာ အနားယူရန် အိပ်ယာပေါ်တင်ပေးလိုက်သည်။ နေ့လည်ပိုင်းတွင် ထန်ထန်သည် စာချုပ်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးရန် လင်းချင်းကျီ၏ ဓာတ်ခွဲခန်းသို့ သွားမည်ပင်။ သူသည် ဖုန်းalarmအား သတ်မှတ်ကာကုမ္ပဏီမှ မထွက်ခွာမီ ထန်ထန်၏နဖူးအား နမ်းလိုက်၏။

ထိုလူထွက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ထန်ထန်၏ ရှက်ရွံ့မှုသည် ပျင်းရိခြင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏ နာကျင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို လှဲလိုက်ပြီး မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

ဟော်ထင်ချန်၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်သည် ပျော့ပြောင်းလာသည်။ ဒါက ကောင်းတဲ့ကိစ္စပင်။ ကံမကောင်းစွာပင် သူသည် အဲဒီလူအား  ဦးထုပ်စိမ်းဆောင်းပေးဖို့ လုပ်ရတော့မည်။

ထန်ထန်သည် မြည်သံ တိတ်ဆိတ်သွားသော နာရီလက်တံကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့အကြည့်တွေသည် ဝေဝါးလာဟန်ရှိသည်။

….သူ့၏ တင်ပါးပေါ်တွင် ပန်းတွေ ဝေလာမည့်အချိန်အား ရေတွက်နေရသလိုပင် သူခံစားလိုက်ရလေတော့၏။

Arc-9 Chapter-5 End