Chapter 29
World 3 Chapter 2
ကျောင်းရဲ့နာမည်ကြီးကောင်လေးကို ဆေးလူးပေးခြင်း၊ နမ်းရှိုက်ခြင်း၊ ဆယ်ကျော်သက်ကောင်လေးရဲ့ အပြစ်ကင်းတဲ့ ပထမဆုံးအနမ်းကို မြည်းစမ်းခြင်း၊ ညင်သာမှုတွေကြားကနေ ကျောင်းတွင်းလူမိုက် နာမည်ကြီးကောင်လေးကို ဖြားယောင်းသိမ်းသွင်းခြင်း
===
ရှန်ထျန်းဟောက်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက သိပ်မပြင်းထန်လှပေ။
ကျိုးဝေ့ချီက စနစ်ဆီမှ အထူးဆေးတချို့ကို တိုက်ရိုက်လဲလှယ်ယူလိုက်၏။
ဒီဆေးတွေနဲ့ဆို သူ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် မြန်မြန်သက်သာလာမှာပဲလေ။
ကျိုးဝေ့ချီက ရှန်ထျန်းဟောက်ကို ကျောင်းအပြင်ဘက်က သူငှားထားသည့် တိုက်ခန်းဆီ ပွေ့ချီသွားပြီး ခုတင်ပေါ်ကို တိုက်ရိုက်ပစ်ချလိုက်သည်။
တခဏကြာပြီးနောက် ရှန်ထျန်းဟောက် သတိရလာ၏။
သို့ပေမဲ့ သူ ထဖို့ပြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ဖိချလိုက်ပြီး လေးနက်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
“မလှုပ်နဲ့၊ မင်း ဒဏ်ရာရထားတယ်၊ ငါ ဆေးလူးပေးမလို့။”
ရှန်ထျန်းဟောက်က မူးဝေဝေနဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ဒဏ်ရာတွေကြောင့် နာကျင်လွန်းလို့ သွားစိလိုက်မိသည်။
ထို့နောက် သူ့ရှေ့မှာရှိနေတာက သူ အမုန်းဆုံး ကျိုးဝေ့ချီဖြစ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း စိမ်းသက်နေသည်ကို သတိထားမိသွား၏။
“ကျိုးဝေ့ချီ? မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ?
ဒါ ဘယ်နေရာလဲ?”
“မင်း အရိုက်ခံရပြီး သတိလစ်သွားလို့ ငါခေါ်လာတာ၊ ဒါ ငါ့အခန်းပဲ”
ကျိုးဝေ့ချီက ခပ်အေးအေးပဲ ပြောလိုက်သည်။
“ဘာ? ခေါ်လာ… ”
ရှန်ထျန်းဟောက်က တခြားဘာမှမကြားတော့ဘဲ ဒီစကားလုံးကြောင့် ဒေါသထွက်သွားပြီး ခုတင်ပေါ်ကနေ ခုန်ထမတတ် ဖြစ်သွားလေ၏။
“မင်း ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ!”
သူ့လို X ကျောင်းရဲ့ ကျောင်းတွင်းလူမိုက်၊ အရမ်းမိုက်ပြီး ရမ်းကားတဲ့ ယောက်ျားကြီးတစ်ယောက်ကို ကျိုးဝေ့ချီက ပွေ့ချီလာတယ်ဆိုပါလား?
ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ပွေ့ချီရဲတယ်ပေါ့?
ဒီလောက် အရှက်ကွဲစရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စကို ကျိုးဝေ့ချီက တမင်သက်သက် လုပ်တာနေမှာ။
ရှန်ထျန်းဟောက်က အရမ်းကို စိတ်ရှုပ်သွားသည်။
သူ အုပ်စုဖွဲ့ အတိုက်ခံရသည်ကို ကျိုးဝေ့ချီ မြင်သွားတဲ့အပြင် သူ သတိလစ်သွားသည်ကိုပါ မြင်သွားသေး၏။
သူ ရှန်ထျန်းဟောက် ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် အသုံးမကျဖြစ်ခဲ့ဖူးလို့လဲ?
ကျိုးဝေ့ချီက သေချာပေါက် သူ့ရဲ့ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုပဲ ဖြစ်ရမည်။
ဒါကြောင့်လည်း သူက အဲဒီလောက်တောင် အမြင်ကတ်စရာ ကောင်းနေတာကိုး။
“ဖယ်စမ်း!”
ရှန်ထျန်းဟောက်က ကျိုးဝေ့ချီကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ခုတင်ပေါ်ကဆင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။
ထို့ပြင် ပါးစပ်ကလည်း မုန်းတီးတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်သေး၏။
“သူများကိစ္စ ဝင်မပါနဲ့!”
ဒါပေမဲ့ သူ မတ်တပ်မရပ်နိုင်ခင်မှာပဲ ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ထပ်ပြီး ဖိချလိုက်ပြန်သည်။
ရှန်ထျန်းဟောက်က ချက်ချင်းပဲ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အေးစက်စက် အသံနှင့် ပြောလိုက်၏။
“မင်း သေချင်နေတာလား ကျိုးဝေ့ချီ?”
ကျိုးဝေ့ချီက တဟားဟား ရယ်ချလိုက်သည်။
“ငါက မင်းကို ဆေးနည်းနည်းလူးပေးမလို့ပါကွာ၊ ဘာလို့ အဲဒီလောက် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ? ငါက မင်းကို စားပစ်မှာကြောက်လို့လား?”
“သူများကိစ္စ ဝင်မပါနဲ့။”
ရှန်ထျန်းဟောက်က ယခင်စကားကိုပဲ ထပ်ပြောလိုက်သည်။
ထို့ပြင် ကျိုးဝေ့ချီပြောသည့် “စားပစ်မယ်” ဆိုတဲ့ စကားကိုလည်း သူက တခြားအဓိပ္ပာယ်နှင့် မတွေးမိပေ။
ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ဘာမှလုပ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ပဲ သူ ထင်နေ၏။
သို့ပေမဲ့ ဤအကြောင်းပြချက်မရှိတဲ့ ကြင်နာမှုက သူ့ကို အရမ်း စိတ်ရှုပ်စေသည်။
ကျိုးဝေ့ချီက တခြားသူတွေလို သူ့ကို မကြောက်တဲ့အပြင် သူ့စကားတွေကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တဲ့ ပုံစံမျိုးတောင် ပေါက်နေသေးသည်။
“ငါက မင်းကို ခေါ်လာပြီးမှတော့ မင်းကို ပစ်မထားနိုင်ဘူးလေ။”
ကျိုးဝေ့ချီက ပြောလိုက်၏။
“ငါ့ကိစ္စ ဘယ်သူ့ကို ဝင်ပါခိုင်းလို့လဲ?”
ရှန်ထျန်းဟောက်က ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။
“ငါ့မိဘတွေတောင် ငါ့ကို မထိန်းနိုင်တာ မင်းက ဘာကောင်မို့လို့ လာထိန်းနေရတာလဲ?”
ကျိုးဝေ့ချီက ဒီလို မကြာခဏ ဒေါသထွက်တတ်တဲ့ ကလေးလေးက အရမ်းကို ချစ်စရာကောင်းပြီး ကလေးဆန်လွန်း၍ အလွန် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်ဟု ခံစားနေရ၏။
ထို့ကြောင့် ကျိုးဝေ့ချီက ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားပြီး ရှန်ထျန်းဟောက်နားကို ရုတ်တရက် တိုးကပ်သွားလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်းဟောက်က လန့်သွားပြီး နောက်ကို မသိမသာ ဆုတ်သွား၏။
ဒါပေမဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာ လက်ထောက်ပြီး သူ့ကို ရင်ဆိုင်နေရုံကလွဲ၍ တခြားမတတ်နိုင်ပေ။
ဘာကြောင့်လဲဆိုလျှင် သူ နောက်မဆုတ်ပါက ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို နမ်းတော့မည့်ပုံပေါက်နေ၍ပင်။
ဒီကောင် ဘာလို့ ဒီလောက် အမြင်ကတ်စရာ ကောင်းရတာလဲ?
“ငါ ဝင်ပါမယ်ပြောရင် ဝင်ပါမှာပဲ။”
ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။
သူတို့က အလွန်နီးကပ်နေသောကြောင့် ကျိုးဝေ့ချီ စကားပြောလိုက်တိုင်း ထွက်လာသည့် လေငွေ့တွေက ရှန်ထျန်းဟောက်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်ကို ကျရောက်နေ၏။
ယားကျိကျိနဲ့ ဘယ်လိုပြောရမှန်းမသိအောင် ထူးဆန်းနေသည်။
ယောက်ျားကြီးနှစ်ယောက် ဒီလောက် နီးကပ်နေတာ ရွံစရာမကောင်းဘူးလား?
ဒီကျိုးဝေ့ချီက အရူးများလား?
“အရူးပဲ!”
ရှန်ထျန်းဟောက်က ဆဲလိုက်ပြီး ကျိုးဝေ့ချီကို တွန်းဖယ်ကာ ထပ်ပြီး ထွက်သွားဖို့ ပြင်လိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ကျိုးဝေ့ချီက အဲဒီလောက် သဘောကောင်းမနေတော့။
သူက လက်တစ်ဖက်လှမ်းပြီး ရှန်ထျန်းဟောက်ရဲ့ ပခုံးကို တိုက်ရိုက် ဖိချလိုက်၏။
ထိုသို့ဖြင့် ကျောင်းပေါင်းစုံ ရန်ဖြစ်ရာမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ကျောင်းတွင်းလူမိုက်က လွယ်လွယ်ကူကူ ဖိချခံလိုက်ရသည်။
ဘယ်လိုရုန်းရုန်း ရုန်းမထွက်နိုင်တော့ ရှန်ထျန်းဟောက်တစ်ယောက် အံ့သြမှင်တက်သွားတော့၏။
“မင်း ဘာလုပ်တာလဲ၊ X ကျောင်းမှာ ဆက်နေချင်သေးရဲ့လား?”
ရှန်ထျန်းဟောက်က ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သော်လည်း ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ဖိထားရုံသာ ဖိထားပြီး သူ့အင်္ကျီကို စချွတ်တော့သည်။
ဤတစ်ခါတော့ ရှန်ထျန်းဟောက် တကယ်ကို လန့်သွားသလို ဒေါသလည်း ထွက်သွားလေပြီ။
“ကျိုးဝေ့ချီ မင်း ရူးနေလား?”
“အေးဆေးနေစမ်းပါ၊”
ကျိုးဝေ့ချီက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်၏။
“မင်းကို ဆေးလူးပေးမလို့ပါလို့ ပြောထားတာကို၊ မင်းက ဘာလို့ မုဒိမ်းကျင့်ခံရတော့မယ့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေရတာလဲ?”
“မင်း… ”
ရှန်ထျန်းဟောက်က ဒေါသထွက်လွန်း၍ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာသည်။
ဒါ ဘာစကားတွေလဲ?
“ငါ့ကိစ္စထဲ မင်း ဝင်မပါနဲ့လို့ ပြောထားတယ်လေ၊ မင်း နားကန်းနေလား?”
ကျိုးဝေ့ချီကတော့ သူ့အင်္ကျီကိုသာ အတင်းချွတ်ပေးနေ၏။
“ငါလည်း ပြောပြီးပြီလေ၊ ငါ ဝင်ပါချင်ရင် သေချာပေါက် ဝင်ပါရမှာပဲလို့။”
“မင်း အရူးပဲ။”
ရှန်ထျန်းဟောက်က ရုန်းကန်နေသော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်က နာကျင်နေတာက တစ်ကြောင်း၊ အရေးကြီးဆုံးက ဒီကျိုးဝေ့ချီက နွားတစ်ကောင်လို ခွန်အားကြီးလွန်း၍ သာမန်လူတစ်ယောက်နဲ့တောင် မတူတာကြောင့် သူ ဘယ်လိုမှ ရုန်းထွက်လို့ မရဘူးဖြစ်နေသည်။
ထိုပုံစံဖြင့် ရုန်းမရဖြစ်နေသည်မှာ အပေါ်ထပ်အင်္ကျီ အကုန်ချွတ်ခံလိုက်ရတဲ့အထိပင်။
ကျိုးဝေ့ချီက မျက်လုံးမှေးပြီး ကလေးလေးရဲ့ နုနယ်ပေမဲ့ တကယ်ကို အချိုးအစားကျတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်လိုက်၏။
ဒဏ်ရာတချို့ ရှိနေသော်လည်း သိပ်တော့ အရေးမကြီးလှပေ။
ရန်ခဏခဏ ဖြစ်လေ့ရှိတာကြောင့် ကြွက်သားတွေက အတော်လေး ကောင်းမွန်နေသည်။
အထူးသဖြင့် ရင်ဘတ်က ကြွက်သားများက မသိမသာ ဖောင်းကြွနေပြီး လေထုနှင့် ထိတွေ့လိုက်ရသည့် ရင်သားထိပ်ဖျားလေး နှစ်ခုကတော့ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှိုးဆွမှုတွေအောက်မှာ မသိမသာ မတ်တောင်နေလေပြီ။
အရမ်းချစ်စရာကောင်းတာပဲ။
ကျိုးဝေ့ချီက ဒီနုနယ်ပြီး တက်ကြွတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ပြီး ချက်ချင်းပဲ စိတ်လှုပ်ရှားလာ၏။
ဒါပေမဲ့ ရှန်ထျန်းဟောက်က အရမ်းရိုးအလွန်းတော့ ယောက်ျားတစ်ယောက်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တပ်မက်နေမယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ?
အထူးသဖြင့် သူ အမြင်ကတ်တဲ့လူတစ်ယောက်ကပေါ့။
သူကတော့ ကျိုးဝေ့ချီက အရူးဖြစ်နေလို့ သူ့ကို အတင်းဆေးလူးပေးနေတယ်လို့ပဲ ထင်နေသည်ကိုး။
သူ သဘောမတူလည်း ဒီအခြေအနေမှာ သူက ကျိုးဝေ့ချီကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။
ယောက်ျားကောင်းဆိုတာ လက်ရှိအခြေအနေကို နားလည်ရမယ်ဆိုတော့ ရှန်ထျန်းဟောက်က သူ လူးချင်ရင်လည်း လူးပါစေတော့၊ နောက်နေ့မှ ဒီကောင့်ကို သေချာပေါက် ပညာပေးမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ထို့ကြောင့် ကျိုးဝေ့ချီ စနစ်ဆီကရလာသည့် အထူးဆေးကို သူ့ဒဏ်ရာတွေပေါ် လူးပေးလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ရှန်ထျန်းဟောက်က အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ပွန်းပဲ့နေသည့် နေရာများက မနာတော့တာကို တွေ့လိုက်ရ၏။
ချက်ချင်းကို မနာတော့တာပင်။
ဘယ်လိုဆေးက ဒီလောက် အစွမ်းထက်နေရတာလဲကွ?
“ငါက စေတနာနဲ့ပါလို့ ပြောထားတယ်လေ။”
ကျိုးဝေ့ချီက ပြုံးလိုက်သည်။
“ဟွန်း၊ မင်း ဘာရည်ရွယ်ချက်ရှိလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ အကြောင်းမဲ့ သက်သက် ကြင်နာပြနေတာဆိုတော့ တစ်ခုခုတော့ တစ်ခုခုပဲ။”
ရှန်ထျန်းဟောက်က ဂျစ်ကန်ကန် ပြောလိုက်၏။
ကျိုးဝေ့ချီက ပြုံးလိုက်ပေမဲ့ ဘာမှမပြောပေ။
ထို့ပြင် ရှန်ထျန်းဟောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ဒဏ်ရာတွေကို သေချာကုသပေးပြီးတဲ့အထိ သူ့လက်ကို ပြန်မရုပ်သေးချေ။
ခါးဘေးမှာ ဆေးလူးပေးနေသည့် လက်က ကောင်လေးရဲ့ တင်းရင်းနေတဲ့ ခါးနှင့် ဗိုက်ကနေတစ်ဆင့် အထက်ကို တက်သွားပြီး ရှန်ထျန်းဟောက်ရဲ့ ဗလာကျင်းနေသော ရင်ဘတ်ဆီ ရောက်သွားသည်။
ထို့နောက် ရှန်ထျန်းဟောက် သတိမထားမိခင်မှာပဲ သူက ရှန်ထျန်းဟောက်၏ မတ်တောင်နေသော ပန်းရောင် ရင်သားထိပ်ဖျားလေးကို ညှစ်လိုက်လေ၏။
“အု~”
ရှန်ထျန်းဟောက်က ရုတ်တရက် နာကျင်သွားပြီး ဒေါသထွက်သွားသည်။
“ကျိုးဝေ့ချီ မင်း ဘာလုပ်တာလဲ၊ နှာဘူးလား?”
ကျိုးဝေ့ချီကတော့ ပြုံးနေလေရဲ့။
သူက ကိုယ်ကိုမတ်လိုက်ပြီး နောက်လက်တစ်ဖက်နှင့် ရှန်ထျန်းဟောက်ရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းနောက်မှာ ချုပ်ထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ့ရင်သားထိပ်ဖျားကို ဆက်ညှစ်နေ၏။
“ကျောင်းသားရှန်၊ ငါက မင်းကို ကယ်ထားတာဆိုတော့ မင်း ငါနဲ့ တခြားတစ်ခုခု ကစားရင်ရော ဘယ်လိုလဲ?”
ကျိုးဝေ့ချီက ပြောရင်းနှင့် ကျွမ်းကျင်စွာ ပွတ်သပ်ညှစ်နယ်နေသည်။
ပွတ်လိုက်၊ ညှစ်လိုက်၊ ဖိလိုက်နှင့် နှစ်ဖက်လုံးကို ဂရုစိုက်ပေးနေရာ ရင်သားထိပ်ဖျားလေးများက ချက်ချင်းပဲ မတ်တောင်လာလေပြီ။
အရမ်းကို ချစ်စရာကောင်းနေတာပဲ။
“အု… မင်း… ”
ရှန်ထျန်းဟောက်က တစ်ကိုယ်လုံး နေရခက်လာသည်။
ကျိုးဝေ့ချီက အရမ်းကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်၊ သေချာပေါက် နှာဘူးပဲလို့ သူ ထင်နေ၏။
ဒါပေမဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း အလွန် ထူးဆန်းနေသည်။
“မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ… ကစား… ဘာကစားမှာလဲ?”
ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်၏။
နောက်စက္ကန့်မှာပဲ ရှန်ထျန်းဟောက်က မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မျက်လုံးပြူးသွားပြီး ထိုနေရာမှာတင် ကြောင်အမ်းသွားလေ၏။
ကျိုးဝေ့ချီက ခေါင်းငုံ့ပြီး သူ့ပါးစပ်ကို နမ်းလိုက်သည်ကိုး။
ရှန်ထျန်းဟောက် ခေါင်းထဲမှာ ဗလာကျင်းသွားတော့သည်။
ယောက်ျားနှစ်ယောက် နမ်းတယ်?
သူတို့က ယောက်ျားတွေလေ၊ ပြီးတော့ ဒီအရွယ်အထိ… ဒါက သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး အနမ်း၊ ပထမဆုံးအကြိမ်လေ…
သူ သတိမဝင်လာခင်မှာပဲ ကျိုးဝေ့ချီက လက်ကိုမြှောက်ပြီး သူ့မေးစေ့ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။
နည်းနည်းလေး အားစိုက်လိုက်သည်နှင့် ရှန်ထျန်းဟောက်ရဲ့ ပါးစပ်က ပွင့်သွားပြီး ကျိုးဝေ့ချီက သူ့လျှာကို အထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိုးသွင်းလိုက်သည်။
“အု~”
ရှန်ထျန်းဟောက်က လုံးဝကို ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်သွား၏။
ဒါက သူ ရန်ပွဲ အကြိမ်တစ်ရာလောက် ဖြစ်ဖူးရင်တောင် မကြုံဖူးတဲ့ အခြေအနေပဲလေ။
ကျိုးဝေ့ချီက လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဝင်ရောက်လာပြီး သူ့လျှာရှည်ကြီးက ရှန်ထျန်းဟောက်ရဲ့ ခံတွင်းထဲကို ဝင်ရောက်ကာ နေရာအနှံ့ လျှောက်လျက်နေ၏။
ထိုလျှာက နှိုးဆွပေးနေပြီး သူ့ကို ငြိမ်ငြိမ်လေး လက်ခံလာအောင်၊ မတွေးနိုင်တော့အောင်၊ အသက်ရှူဖို့တောင် အချိန်မရတော့အောင် နေရာအနှံ့ မွှေနှောက်နေတော့သည်။
အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ရှန်ထျန်းဟောက်က အနမ်းခံရလွန်း၍ မူးဝေနေပြီး အသက်ရှူကျပ်လုမတတ် ဖြစ်လာသည့်အချိန်ကျမှ ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်၏။
ကောင်လေးရဲ့ ချောမောတဲ့ မျက်နှာလေးက နီရဲနေပြီး ပါးစပ်လေးဟကာ နှုတ်ခမ်းတွေက စိုစွတ်တောက်ပနေသည်။
ထို့ပြင် ပါးစပ်ထောင့်တွင် ကြည်လင်သည့် အရည်လေးများ တွဲလွဲခိုနေပြီး သူက အသက်ကို လုရှူနေရ၏။
ကျိုးဝေ့ချီက မျက်လုံးမှေးပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို လျှာနှင့် သပ်လိုက်သည်။
“အရမ်းချိုတာပဲ~”
တကယ်ကို နုနယ်တဲ့ ကောင်လေးပဲ၊ အရသာက အရမ်းကောင်းတာပဲလေ။
ရှန်ထျန်းဟောက်ကတော့ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေဆဲပင်။
ဒါ သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး အနမ်းလေ။
နုနယ်တဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်အနေနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ နုနယ်နေပြီး လောကဓံကို မကြုံဖူးသေးပေ။
ဒီလိုအရွယ်မှာ ဒီလိုကိစ္စတွေကို စိတ်ဝင်စားတတ်ပေမဲ့ ယောက်ျားနှစ်ယောက် နမ်းလို့ရတယ်ဆိုတာကို သူ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ပေ။
ပြီးတော့ နမ်းရတာက ဒီလောက်… ဒီလောက်တောင် တစ်ကိုယ်လုံး ညောင်းညာပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းသွားစေတာလား?
ရှန်ထျန်းဟောက်က နောက်ဆုံးတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း သတိပြန်ဝင်လာ၏။
သူက ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အနမ်းကို ခံလိုက်ရတာလေ၊ ပြီးတော့ အဲဒီလူက ဒီနေ့မှ ရောက်လာပြီး သူ့အတန်းဖော်ဖြစ်လာတဲ့ သူ အရမ်းမုန်းတဲ့ ကောင်ပဲလေ။
ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ?
“ကျိုးဝေ့ချီ!!!”
ရှန်ထျန်းဟောက်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“မင်း အရူးလား၊ ဘာလို့ ငါ့ကို နမ်းတာလဲ?
ငါ… ငါ… ”
“ကောင်းလား?”
ကျိုးဝေ့ချီက သူ ဒေါသထွက်တာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အနားကပ်ပြီး ပြုံးကာ မေးလိုက်၏။
ရှန်ထျန်းဟောက်က ချက်ချင်းပဲ ရှက်လွန်း၍ မျက်နှာတွေရော လည်ပင်းတွေပါ နီရဲသွားသည်။
“ကောင်းစရာလား၊ မင်း အု… ”
ကျိုးဝေ့ချီက ထပ်ပြီး နမ်းလိုက်ပြန်သည်။
ကောင်လေးက အရမ်းအရသာရှိလွန်းတော့
သူက ထပ်ခါထပ်ခါ နမ်းချင်နေမိတာကိုး။
ပြီးတော့ ဒီလောက် ချစ်စရာကောင်းပြီး နုနယ်တဲ့ ကောင်လေးကို သူ ဘယ်လိုလုပ် အတင်းအကျပ် လုပ်ရက်မှာလဲ?
သေချာပေါက် ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းပြပေးရမှာပေါ့။
“အု… အင်း~ ကျိုး… အု… အင်း~”
ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရုန်းကန်ရာကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း အားကုန်သွားပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ လုံးဝကို သာယာသွားကာ လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရတဲ့အထိ ကျိုးဝေ့ချီက အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာတင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့၏။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ရဲ့ အနမ်းပညာက ပထမတန်းစားပဲလေ။
ဒီလောက် ရိုးအပြီး ဒေါသထွက်လွယ်တဲ့ ကောင်လေးက ဘယ်လိုလုပ် ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲ?
ထိုအချိန်မှာပဲ ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ လက်က သူ့ရဲ့ တင်းရင်းနေတဲ့ ခါးနှင့် ဗိုက်ကနေတစ်ဆင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း အောက်သို့ လျှောဆင်းသွား၏။
ထိုလက်က သူ့ရဲ့ ပြားချပ်နေသည့် ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းဆီ ရောက်သွားပြီး ထိုနားမှာ ဝဲလည်နေသည်။
သူ သတိမထားမိခင်မှာပဲ ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ လက်ကြီးက ကောင်လေးရဲ့ အောက်ပိုင်းဆီကို အလွယ်တကူ လျှောဝင်သွားလေ၏။
သန်စွမ်းတဲ့ အမွေးအမျှင်တွေက ဒီတက်ကြွတဲ့ ကောင်လေးလိုပဲ။
ပြီးတော့ ပျော့ခွေနေသေးတဲ့ အရာလေးက အရွယ်အစားကတော့ အတော်လေး ကောင်းမွန်နေဆဲပဲ။
ပြီးတော့…
“အု အင်း!”
ရှန်ထျန်းဟောက်က နောက်ဆုံးတော့ တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာကို သတိထားမိသွားသည်။
အဲဒီနေရာ… အဲဒီနေရာကို ဘယ်လိုလုပ် ကိုင်လို့ရမှာလဲ?
ကျိုးဝေ့ချီက အရူး၊ သောက်နှာဘူးပဲ!
ဒါပေမဲ့ ရုန်းကန်လို့လည်း မရပေ။
သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ကျိုးဝေ့ချီက ကုတင်ပေါ်မှာ ဖိထားပြီး ပါးစပ်ကိုလည်း ပိတ်ထားရာ သူ ဘာမှ ပြောလို့မရပေ။
ရုန်းလို့လည်း မရတော့ သူက သူ့အပေါ်ကလူကို တွန်းဖယ်ဖို့တောင် မတတ်နိုင်တော့ချေ။
ကျိုးဝေ့ချီက သူ့လျှာကို ချိတ်ဆွဲပြီး အတူတူ ကခုန်နေ၏။
သူ့ခံတွင်းထဲက နေရာတိုင်းကို လျက်နေရင်းနှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ လက်ကလည်း သူ့ဘောင်းဘီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချွတ်နေသည်။
ထို့နောက် အောက်ခံဘောင်းဘီရော အပြင်ဘောင်းဘီကိုပါ ပေါင်ရင်းအထိ ဆွဲချွတ်လိုက်တော့၏။
ဤအချိန်အထိ ရှန်ထျန်းဟောက်ရဲ့ ရုန်းကန်မှုက အချည်းနှီး ဖြစ်နေဆဲပင်။
သူက ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ အနမ်းတွေကြောင့် အသက်ရှူကျပ်ပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းနေ၏။
ကျိုးဝေ့ချီက စနစ်ဆီကနေ တစ်ခုခု တောင်းလိုက်သည်။
သူက ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ရှန်ထျန်းဟောက်ရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ်လေးကို သာယာစေချင်ပြီး အရိုးထဲထိ စွဲသွားစေချင်၏။
“အု အား… ”
ရှန်ထျန်းဟောက်က တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသည်။
ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ လက်ချောင်းတွေက တစ်ခါမှ အထိအတွေ့ မခံဖူးတဲ့ သူ့ရဲ့ နောက်ပေါက်ဆီ ရောက်လာလေ၏။
ခြောက်သွေ့နေပြီး တင်းကျပ်နေကာ အတွင်းသားအရစ်များကိုတောင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလို့ရနေသည်။
သို့သော်လည်း ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ လက်ထဲမှာ ဆေးပါတဲ့ ချောဆီ ရှိနေ၍ အေးမြတဲ့ ခံစားချက်က ကောင်လေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မသိမသာ တုန်ယင်သွားစေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသလို ဖြစ်သွားစေ၏။
ကျိုးဝေ့ချီက နောက်ဆုံးတော့ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို လွှတ်ပေးလိုက်ပေမဲ့ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကတော့ အခွင့်ကောင်းယူပြီး အထဲကို ထိုးသွင်းလိုက်လေပြီ။
“အား နာတယ်!”
ရှန်ထျန်းဟောက်က မသိမသာ ခါးကို ကော့လိုက်မိသည်။
“ကျိုးဝေ့ချီ မင်း လူယုတ်မာ… အု အား နာတယ်… အရမ်းနာတယ်၊ မင်း… မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ?”
ရှန်ထျန်းဟောက်က နာကျင်မှုကြောင့် ခက်ခက်ခဲခဲ အသက်ရှူနေရ၏။
သူ့နောက်ပေါက်ထဲကို စိုစွတ်ပြီး အေးစက်စက် အရာတစ်ခုခု ဝင်လာသည်ကို သူ ခံစားနေရသည်။
နာကျင်သော်လည်း ဘယ်လိုပြောရမှန်းမသိအောင် ထူးဆန်းနေ၏။
အလွန်နေရခက်ပြီး ထူးဆန်းနေသလို အလွန်လည်း ရှက်ဖို့ကောင်းနေသည်။
ကျိုးဝေ့ချီက ပြုံးပြီး သူ့နားနား ကပ်ပြောလိုက်၏။
“မင်းကို လိုးမလို့လေ ကလေးလေး… ”
“ဘာ? အား အင်း~”
“ငါက မင်းကို လိင်မှုကိစ္စဆိုတာ ဘာလဲ၊ လိင်ဆက်ဆံတယ်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို သင်ပေးမလို့။”
ဆယ်ကျော်သက် ကလေးတွေက ဒီကိစ္စကို စိတ်အဝင်စားဆုံးပဲ မဟုတ်လား?
“အု အား~”
ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကိုယ်သူ တကယ့်ကို လူယုတ်မာကြီးပဲလို့ တွေးနေမိသည်။
ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီကလေးလေးကို ဖြားယောင်းသွေးဆောင်တဲ့ ကိစ္စမျိုး လုပ်ရက်ရတာလဲ?
Chapter 29 ended
World 3 Chapter 2 ended…
