Little Creampie:
Chapter 54

နောက်တစ်နေ့၊ အိပ်မပျော်ဖြစ်နေသော ဟေးဖီသည် လီမင်ထံ ဤကိစ္စကို ထပ်မံမေးမြန်းခဲ့သည်။

ကျင်းလော့၏ အခန်းဖော်ဖြစ်သူ လီမင်သည် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာနီရဲသွားပြီး- “မင်း… မင်းသူ့ကိုသွားရှာစရာမလိုဘူး၊ ငါသူ့ကိုကြိုက်တယ်လို့ ဘယ်သူပြောတာလဲ?! ဘယ်သူပြောတာလဲ! အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူး! အဲဒါအမှန်မဟုတ်ဘူး!” ဟု ပြောဆိုခဲ့၏။

လီမင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြစ်ကင်းစင်သော အမူအရာဖြင့် –
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူက ရှောင်းဝမ်လင်ဆီ အပြည့်အဝနှိပ်စက်ခံထားရပြီးပြီ၊ ဒါကြောင့် မင်းကနောက်ထပ်နှိပ်စက်ဖို့ မလိုတော့ဘူး…”

အသားညိုသည့်အစ်ကိုကြီးက အေးစက်စွာ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေကို ကွေးပြလိုက်သည်။

ကျင်းလော့နှင့် ထိတွေ့ပြီးနောက် လီမင်သည် သူ့အား နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ရှုပ်ထွေးသောစရိုက်လက္ခဏာရှိသူအဖြစ် သတိထားမိလာကာ၊ မသိစိတ်က ဆွဲဆောင်ခံလာရသည်။

သူ့အတွက် သနားစရာကောင်းနေသော်လည်း၊ ဝန်ခံမပြောရဲသော အခြားခံစားချက်များစွာလည်း ရှိနေသည်။ ယခုအခါ၌ ထိုခံစားချက်များသည် သူ့မျက်စိရှေ့တွင် ဖွင့်ဟထားသကဲ့သို့ဖြစ်နေပြီး၊ ပြောမပြတတ်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ဖြစ်စေကာ သူ့ကို ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်စေခဲ့၏။

“အစ်ကိုဖန်ကျန်း၊ မင်းက ဝင်မပါနဲ့၊ ဒါဘာမှမဟုတ်ဘူး!”

လီမင်က သူ့ကျောင်းအိတ်ကို ဆွဲကာ- “ကျင်းလော့နဲ့ငါ စာကြည့်တိုက်သွားအုန်းမယ်!”

ထိုအခါ အသားညိုသည့် Alphaက သူ့ကို လုံးဝမတားဆီးဘဲ လွှတ်လိုက်သည်။

လီမင်နှင့်ကျင်းလော့သည် တက္ကသိုလ်တွင် အတန်းတူဖြစ်သော်လည်း ရှောင်းဝမ်လင်မှာမူ သူတို့နှင့်မတူသော အတန်းတစ်ခုတွင် ရှိနေ၏။

ကျင်းလော့သည် စာကောင်းကောင်းလုပ်တတ်သော ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ လီမင်က စာကြည့်တိုက်အတူတူသွားရန် တောင်းဆိုသောအခါ၊ ကျင်းလော့သည် အကြောင်းမစဉ်းစားဘဲ သူနှင့်အတူလိုက်သွားခဲ့၏။

တကယ်တော့ လီမင်သည် ကျင်းလော့တစ်ယောက်တည်းနေသည်ကို မြင်မိသောကြောင့်၊ ကျောင်းသွားလာရာတွင် အတူတူဖြစ်စေရန် ဇွတ်တရွတ်လိုက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျင်းလော့၏ အပြင်ပန်းမှာ ကြမ်းတမ်းနေသော်လည်း၊ တကယ်တမ်းတွင် သူနှင့်အတူရှိနေလျှင် အလွန်ပင် စကားပြောလွယ်သူဖြစ်သည်။

ဤအကြောင်းကို သူတစ်ယောက်တည်းသိရသည်မှာ လီမင်အတွက် ဝမ်းသာစရာဖြစ်နေသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် သဖန်းပင်ကြီးများစီတန်းလျက်ရှိသော လမ်းမ၌ လျှောက်နေကြသည်။ လီမင်သည် မြေပေါ်ရှိ မေပယ်ရွက်ခြောက်များကို ခြေဖြင့်ကန်လိုက်သည်။

ကျင်းလော့ဘေးတွင် လမ်းလျှောက်နေစဉ်၊ ကျင်းလော့သည် ခေါင်းငုံ့ကာ အချို့သောစကားလုံးများနှင့် ပညာရပ်ဆိုင်ရာ အသုံးအနှုန်းများ၏ အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုချက်များကို အလွတ်ကျက်နေ၏။

လေထုထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် လေတို့သာရှိသော်လည်း၊ လီမင် စိတ်ထဲတွင် မျက်နှာနီရဲစေလောက်သော ပြောမပြတတ်သည့် ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ဘာနဲ့တူသလဲ……?

လီမင်စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည် – သူငယ်ချင်းကို ညစ်ပတ်စေချင်တဲ့အတွေးမျိုး သူ့မှာမရှိဘူး!

စာကြည့်တိုက်သွားတဲ့လမ်းမှာ ကျင်းလော့နဲ့အတူရှိနေတုန်း ရှောင်းဝမ်လင်သည် မျှော်လင့်မထားဘဲ လမ်းအဆုံးမှာ ပေါ်လာခဲ့သည်။

လီမင်တွေးလိုက်သည် – ဒီဝံပုလွေက ဘာလို့ဒီလောက်အားယားနေတာလဲ၊ ကျင်းလော့ကို နေ့တိုင်းလိုက်ပြီး အနှောင့်အယှက်ပေးနေတာ၊ ဒါပေမယ့် လီမင်က ဘာမှပြောရဲခဲ့ပေ။

မျှော်လင့်ထားသလိုပဲ ကျင်းလော့က ရှောင်းဝမ်လင်နှင့်အတူထွက်သွား၏။ ထွက်ခွာတော့မယ့်အချိန်မှာ ကျင်းလော့ကလီမင်ဘက်လှည့်ပြီး “မင်းလည်းလိုက်မလား” ဟုမေးလာသည်။

ရှောင်းဝမ်လင်၏ မျက်လုံးတွေမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေတဲ့အကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်ရသည်။ လီမင်က သူ့ကိုကူညီဖို့ သတ္တိရှိရှိပြောချင်ပေမယ့် အမှန်တော့ ကြောက်လန့်နေတဲ့ ကြက်တစ်ကောင်လို နောက်ဆုတ်သွားပြီး ခေါင်းခါလိုက်၏။

ကျင်းလော့က ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ရှောင်းဝမ်လင်နှင့်အတူ ထွက်သွား၏။

ညအချိန်မှာတော့ လီမင် အိပ်မက်တစ်ခုမက်ခဲ့သည်…

လီမင်က တံခါးရှေ့တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ ထိုငိုကြွေးသံ၊ ဖိနှိပ်ထားသောအသံမျိုးကိုပြန်ကြားခဲ့ရသည်။ ထိုလူ၏ အေးစက်လှပသောအသံနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသည်။ သူ၏အသံသည် နူးညံ့ပြီး အားနည်းနေကာ လူကို အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားစေ၏။

လီမင် တံခါးရှေ့တွင် ရပ်နေစဉ်၊ အတွင်းတွင် အချို့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မှော်အတတ်များ ပုန်းကွယ်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။ ထိုအရာက သူ၏နှလုံးခုန်သံကို အဆက်မပြတ် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါစေသည်။

သူ၏အတွင်းခံဘောင်းဘီတွင် ဖောင်းကြွနေပြီး၊ အိပ်မက်ထဲတွင် တံခါးကိုဖွင့်လိုက်သောအခါ အဖြူရောင်အလင်းတစ်ခုသာ မြင်ရသည်။ ထိုအဖြူရောင်အလင်းကို အိပ်မက်ထဲတွင် အတုမလုပ်နိုင်ပေ။ မပီကလာပီကလာ မြည်သံများသာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုကြည်လင်လာကာ သူ၏နှလုံးခုန်သံကို ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။

လီမင် ဤအိပ်မက်ကို ရက်ဆက်များစွာ မက်ခဲ့ရသည်။

လီမင်သည် ကျင်းလော့၏မျက်နှာကို ကြည့်ရန် နေ့စဉ်ပိုမို၍ မတတ်သာတော့ပေ။

သူကျင်းလော့နှင့် အကွာအဝေးယူရန် မတတ်သာသော်လည်း၊ ဤအချိန်တွင် သူ၏နှလုံးသားထဲ၌ သံသယ၏ အစေ့အဆန်များ စတင်ပေါက်ဖွားလာသည်။ ကျင်းလော့နှင့် ရှောင်းဝမ်လင်တို့၏ ဆက်ဆံရေးက ဘာလဲ…

အချိန်ကုန်လွန်ခဲ့ပြီး ကာယသင်ခန်းစာတစ်ခုတွင်ဖြစ်၏။

လီမင်သည်ကျင်းလော့ပျောက်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ အတော်ကြာတိတ်ဆိတ်စွာနေခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတော့ သူ့ကိုရှာဖို့ မထိန်းနိုင်ခဲ့ချေ။

မကြာသေးမီက သူတို့ကြားတွင် အကွာအဝေးတစ်ခုဖြစ်လာပြီး လီမင်အတွက် နောင်တရစရာဖြစ်နေခဲ့၏။

နေရာတိုင်းလိုက်ရှာပြီးနောက် ကျင်းလော့ ကျောင်းပြေးနေတယ်လို့ထင်မိချိန်မှာပင်၊ အားကစားပစ္စည်းခန်းမထဲက တစ်ခန်းလေးထဲမှ ထူးဆန်းစွာ ဖိထားသကဲ့သို့သော ငိုသံတစ်ခုကို ပြန်ကြားလိုက်ရသည်။

ဒါဟာ သူမက်ခဲ့တဲ့အိပ်မက်ရဲ့ ပြန်လည်ဖော်ကျူးမှုတစ်ခုနီးပါးပင်။

အသံထဲမှာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတွေပြည့်နေပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် နှာခေါင်းသံပါဝင်နေကာ၊ အဆုံးစွန်ဖိအားပေးခံရပြီးမှ ညှစ်ထုတ်ခံရသကဲ့သို့ အားနည်းနေတဲ့ ငိုကြွေးသံတစ်ခုလိုပင်။

မယုံနိုင်လောက်အောင် နူးညံ့ပြီး ချိုမြိန်နေသည်။

လီမင်၏ နှလုံးခုန်သံသည် ရုတ်တရက်ပြင်းထန်စွာခုန်ပေါက်လာပြီး လက်ဖဝါးနှင့်ခြေဖဝါးတို့မှာ ချွေးများစိုရွှဲလာခဲ့သည်။

နူးညံ့သည့် အသံက လီမင်၏ နှလုံးသားအား ခလောက်ဆန်သွားစေသည်၊ သူ့ရင်ဘတ်ထဲမှတောင် ထွက်လုနီးပါးပင်။

သူ အရင် မိနစ်အနည်းငယ်အား မည်သို့ ဖြတ်သန်းခဲ့လဲ မသိပါ။ သူ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် သူ ချောင်ကျသော ထောင့်လေးတစ်ခုအား တွေ့လိုက်ရာ အဲ့အပေါ် ဝပ်ကုပ်လိုက်ပြီး အားကစားခန်းမ၏ အပေါက်ကျဉ်းမှတစ်ဆင့် အားစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ့ရှေ့က မြင်ကွင်းမှာ သူ့ရင်အား ဗလောင်ဆူသွားစေ၏။

သူမြင်လိုက်ရသည့် ပထမဆုံးအရာမှာ ချွေးစိုနေသည့် မယုံနိုင်ဖွယ် မျက်စိကျိန်းစရာကောင်းလောက်အောင် ဖြူဖွေးသော ပေါင်တံများ ဖြစ်၏။ ၎င်းတို့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှက်သွေးဖြန်းနီရဲနေကာ တုံ့ပြန်မှုအနေဖြင့် တုန်ရီနေသည်။

ကြမ်းကြုတ်သည့် အရှိန်အဝါနှင့် သူ့ရဲ့ လှပပြီး မထုံတတ်သေး အခန်းဖော်က အခန်းငယ်လေးထဲ၌ သူ့ခြေထောက်များအား ဖြဲဖွင့်ကာ အပြင်းအထန် အလိုးခံနေရ၏။

သူ့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းအား လီမင် မယုံနိုင်ဖြစ်နေသည်။

ဆံပင်များနက်မှောင်နေသည့် ကျင်းလော့က အားကစားခန်းထဲမှ သဲအိတ်ပုံကြီးကြား မှောက်လှဲနေလျက် ခြေတစ်ဖက်မှာ ကြမ်းပြင်သို့ထိရန် ခြေဖျားထောက်ဖြင့် ရုန်းကန်နေရ၏၊ ထိုစဉ် တင့်တယ်သည့် လက်တစ်စုံက အခြား ပေါင်တစ်ဖက်အား မ လိုက်ကာ တံတောင်ဆစ်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ ထိုလှုပ်ရှားမှုက ၎င်းအား တင်းကြပ်စွာ ချုပ်ထားလေရာ ချွေးများကတစ်လျှောက် ကျဆင်းသွား၏။

ဒီ တစ်ဝက်မြှောက်ခံထားရသည့် အနေအထားကပဲ ကျင်းလော့၏ ဖြူဖွေးနီရဲနေသော လိင်အင်္ဂါလေးအား သူ့မျက်စိရှေ့ ပေါ်လာ စေသည်။

သာမန်အရွယ်အစားရှိသည့် ထောင်မတ်နေသော လီးအောက်၌ စအိုပေါက်ကလေးသည် ဧရာမ လီးကြီး၏ ဆွဲဖြဲဖွင့်ဖောက်ခြင်းကို ခံနေရရာ အနည်းငယ် ခရမ်းရောင် သမ်းနေ၏။ ဟက်တက်ဖြစ်နေသည့် အသားအစွန်းများမှာ အပြင်ထွက်နေကာ အထဲမှ ငွေမှင်ရည်များက ၎င်းတစ်ဝိုက် အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေလေသည်။

ဖင်ပေါက်ကလေးက အလွန်ပင် ပန်းရောင်သန်းနေကာ ချစ်စရာကောင်းလှ၏၊ ချဲ့ခံထားရသည့် အသားဝကလည်း အစိုဓါတ်နှင့် ရွှန်းစိုနေသေးသည်။ ဖင်ပေါက်မှာ တဆုံး ချဲ့ခံထားရသည်အား ဝိုးတဝါး မြင်နိုင်ကာ ဖင်ပေါက်အပြင်ဘက်က အသားများကနေ အထဲမှ အသားနုများအား ပြသနေ၏…

ဘယ်အယ်လ်ဖာကိုမဆို သိမ်ငယ်သွားဖို့အတွက် လုံလောက်သည့် ဧရာမ လီးကြီးသည် ပန်းရောင်အပေါက်လေးထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း သွင်းနေရာ ဖြူဖွေးလှပသည့် သူလေးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး သိမ့်သိမ့်တုန်သွား၏၊ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် သူ့ပေါင်သားများ အနည်းငယ်မျှ တုန်ရီသွားရကာ သူ့ကြွက်သား၏ အဝိုက်များမှာ အဆုံးအစွန်ထိ ချဲ့ခံနေရပြီး မခံမရပ်နိုင်သည့် ငိုညည်းသံများအား ထွက်လာစေသည် : “အာ့ အား…”

လီမင် သုတ်လွှတ်မိလိုက်လေ၏။

သူ့အသက်ရှူသံမှာ အရမ်းကို လေးပင်နေပြီး သူ့မျက်လုံးများသည် နီရဲလျက် အလွန်အမင်းစိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုပင် ပြလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ သုတ်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့လီးက ချက်ချင်း မာလာခဲ့ပြီး လီမင် သူ့အား တွေ့သွားမည်ကို ကြောက်ကာ သူ့အယ်လ်ဖာဖယ်ရိုမုန်းများကို ဖိနှိပ်လိုက်၏။ သို့ပေမယ့် တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော… ညံ့သက်သည့် ဆန္ဒမှာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

မီးပွါးသည် မြက်ခင်းပြင်ရှိ မြက်ခြောက်များထဲသို့ ကျဆင်းသွားပုံ ရကာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးအား ပျံ့နှံ့လောင်မြိုက်သွားစေ၏။

မဖော်ပြနိုင်သည့် အရှက်တရားတို့က လီမင်ကို ဆေးကြောသွားလေသည်။ လီမင်မှာ သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပါ၏၊ နှာဘူး မဟုတ်ပေ၊ သို့သော်ငြား ချောင်ထောင့်၌ ရပ်နေလျက် ကျင်း​​ေလာ့​အား ကြည့်နေရခြင်းက သူ့အား ပြစ်တင်ဝေဖန်ရှုတ်ချမှုဖြင့် ပြည့်သွားစေသည်။

သို့ပေသည့် သူ့အကြည့်ကို မလွှဲနိုင်ခဲ့ပေ၊ သူ့ရဲ့ တစ်ချိန်က သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော မျက်စိများက အခုချိန်တွင် သဲအိတ်ပေါ်ရှိ ကောင်လေးထံသို့ ရောက်နေ၏။

စီနီယာကျောင်းသားလေး၏ တစ်ခါက ရှင်းလင်းလွန်း၍ မိုက်မဲပုံရသည့် မျက်လုံးများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ရမ္မက်ဖြင့် ပြည့်နေလေသည်။

လီမင် မသိလိုက်ဘဲ သူ့ခါးမှ ခါးပတ်ကြိုးအား ဖြေလိုက်ရာ သူ့ ထောင်မတ်နေသည့် သူ့လီးက ကန်ထွက်လာ၏။

သူ့အဝတ်အစားများအား ချွတ်ထားသည့် အယ်လ်ဖာသည် ကြွက်သားများဖြင့်တောင့်တင်းသည့်ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် ဖြစ်သော်လည်း ကျင်းလော့အား ဖိထားရာ သူက ပို၍ပင် ပိန်ပါးပုံ ပေါက်နေလေသည်။ သူ့ ကားထားသည့် ပေါင်ကြားမှ သူ့လီးက ဖြည်းဖြည်းချင်း အသွင်းအထုတ် လုပ်နေကာ ဆောင့်ချက်တိုင်းသည် တွယ်ဆက်ထားသော နေရာ၌ ညစ်ညမ်းသည့် အရည်များအား ပန်းထွက်နေစေ၏။

ထိုဆောင့်ချက်များကြောင့် ကျင်းလော့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးသည် အပြင်းအထန် ကျုံ့နေလျက် သူ့ မက်မွန်ပွင့်သဏ္ဍာန်မျက်လုံးများမှာ ညွတ်ကိုင်းကာ မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နေပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းများက တုန်ရီနေလေသည်။ သူ့မျက်နှာအမူအရာသည် သည်းခံမှုနှင့် အားနွဲ့နေခြင်းမျိုးဖြစ်နေကာ သူ့ငိုညည်းသံများမှာ သူ အကြိတ်အနယ်အလိုးခံနေရသည်နှင့်အတူ သူအောင့်အီးထားသော ရမ္မက်မှ ထွက်လာ၏။

သူ့နှုတ်ခမ်းများက ရှက်သွေးဖြာလျက် နီရဲနေကာ သူကိုက်ချင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း သင်ခန်းစာပေးခံခဲ့ရသည့်အတိုင်း အောင့်ခံနေလေသည်။ သူ့ရဲ့ သွေးစိုနေလျက် နီရဲတောက်ပနေသော နှုတ်ခမ်းများသည် ဂျယ်လီလို ညှို့ဓါတ်ပါသည့် အသားမျိုးဖြင့် နူးညံ့ပြီး အရည်ရွှမ်းနေ၏။

လီမင်ရဲ့ မျက်ဆံများ ကျုံ့သွားကာ သူ ရုတ်ခြည်း သူ့လက်ချောင်းများအား မ လိုက်ပြီး တင်းကျပ်စွာ စုလျက် သူ့လျှာဖြင့် ကသုတ်ကရက် လျက်လိုက် ကိုက်လိုက်နှင့် ကျင်းလော့ရဲ့ သနားစဖွယ် တုန်ရီနေသည့် နှုတ်ခမ်းများအား နမ်းနေသကဲ့သို့ လုပ်နေလေသည်!

လီမင်၏ နှုတ်ခမ်းများက လက်ချောင်းများကို ကြမ်းကြမ်း ပွတ်သပ်လွန်း၍ သူ့လက်ချောင်းများမှာ ရဲရဲနီသွားလေ၏၊ သူ့သွားဖြင့် သဲသဲမဲမဲ လျက်ကိုက်နေရာ အနမ်းကနေ သရေများ ကျဆင်းလာသည်။ သူသည် လူပျိုဖြစ်ပြီး အိုမီဂါနှင့်ပတ်သက်သည့် လက်တွေ့ အတွေ့အကြုံ သူ့တွင် မရှိပေ။ သူ့လက်ချောင်းပေါ် သူ့အနမ်းများမှာ ကြမ်းတမ်းကာ ပေကျံနေလျက် သူ့လက်ချောင်းများအား ကျွမ်းကျင်မှုမရှိဘဲ အပြင်းအထန် လျက်နေ၏!

မီးပင် ဟပ်တော့မတတ် အလိုးခံနေရရင်း ပျော့အိနေသည့် ကျင်းလော့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းများကို စိုက်ကြည့်နေသည်နှင့်အတူ လီမင်၏ လက်ချောင်းများမှ သရေများ ကျဆင်းလာလေသည်။

ကျင်းလော့ရဲ့ ဖိနှိပ်ထားသော ညည်းသံများမှာ အကောင်းဆုံးလိင်စိတ်ကြွဆေးတောင် ဖြစ်လုနီးပါးပင်။

Chapter 54 ended