Little Creampie:
Chapter 55
သူသည် ပုံမှန်၌ လိင်စိတ်ဆန္ဒမရှိသည့် ယောင်္ကျားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ကာ တသီးတခြားနေတတ်သော်လည်း အတိအကျအဲ့ဒါကြောင့်ကို သူ ဘေးကျပ်နံကျပ် အတွန်းခံထားရချိန်တွင် ထွက်လာသည့် မထိန်းချုပ်ထားသော ညည်းသံများက မည်သည့်အသံများထက်မဆို ရာဂနိုးကြွစေလေသည်။
သူ့ရဲ့ အေးစက်ကာ အက်ရှနေသော ငိုညည်းသံများသည် သနားစဖွယ် အသနားခံနေသော အသံများနှင့် တူနေ၏၊ ခေါင်းမာပြီး အလျှော့မပေးတတ်သည့်သူက မျက်ရည်ကျအောင် အတင်းအကျပ်လုပ်ခံနေရသလိုပင်။ ၎င်းက လိင်ဆက်ဆံမှုရမ္မက်နှင့် ကာမဆန္ဒများအား သွေးရူးသွေးတန်း နိုးကြွလာစေကာ အယ်လ်ဖာနှစ်ယောက်အား ဒီထက် နည်းနည်းပိုပြီး သွားရန် သူတို့ကိုယ်သူတို့ မထိန်းချုပ်နိုင်စေဘဲ ထိုကောင်လေးအား မျက်ရည်များ ပိုကျလာစေသည်။
ဤ ပုံမှန်၌ အေးစက်သူအား လုံးဝလွတ်ထွက်သွားစေရန် လုပ်ရသည်မှာ စွဲမက်စရာကောင်းလှ၏။ ထိုလူက သူ့ထဲ ဆောင့်ထည့်နေသည်နှင့်အတူ သူ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ငိုညည်းနေလေသည်၊ သူ့ရဲ့ အားနွဲ့ကာ ချိုမြိန်သည့် အတွင်းစိတ်အား ပြလျက်။
ရှောင်းဝမ်လင်က ကျင်းလော့ရဲ့ နားထဲသို့ ဆက်စီကျသည့် အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်၏။ ကျင်းလော့က မျက်လုံးများထဲ မျက်ရည်များဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ “မလုပ်နဲ့၊ မလုပ်ပါနဲ့…”
“တစ်ယောက်ယောက် ဝင်လာလိမ့်မယ်…”
ကျင်းလော့၏ အသံမှာ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်နေသည်၊ အသံတစ်ခုကိုတောင် မထွက်နိုင်လုနီးပါးပင်။
အားပြင်းသော သစ်ကတိုးနံ့ရှိသည့် အယ်လ်ဖာဖယ်ရိုမုန်းများက ရုတ်တရက်လှိမ့်ထွက်လာလေသည်!
မွန်းကြပ်ဖွယ်နှင့် ကြောက်စရာကောင်းဖွယ်ဖြစ်လုနီးပါး အယ်လ်ဖာဖယ်ရိုမုန်းများက အပြင်ဘက်သို့ အကုန် ပျံ့နှံ့သွား၏၊ ထွက်သွားဖို့အတွက် ရှင်းလင်းစွာနှင့် တည့်တိုးဆန်စွာ အမိန့်ပေးနေတာပင်!
လီမင်၏ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားသည်၊ သူ့နှလုံးမှာ ကြောက်လန့်တကြား ခုန်ပေါက် နေ၏။ သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်ပြီး မတ်မတ်နေရန် ကြိုးစားလိုက်သည်၊ သူ့လီးကတောင် ပျော့နေလေပြီ။ သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူ အသားအရေများ ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်တဲ့အထိ အလိုးခံနေရသော ကောင်လေးအား ကြည့်လိုက်သည်နှင့်အတူ သူ့ခန္ဓာကိုယ် တုန်ရီသွား၏။ သူ ဖယ်ရိုမုန်းဖိအားကို အတင်းအကျပ် တောင့်ခံနေကာ သူ့ခြေထောက်များမှာ တုန်ရီနေပြီး ကြောက်လန့်မှုဖြင့် အသက်ရှူကျပ်နေသည်။
ရှောင်းဝမ်လင်က တိုးတိုး ပြောလိုက်၏၊ “မင်း အော်လို့ရတယ်…”
“Hmm?”
သူ့လက်ချောင်းများက ကျင်းလော့၏ လည်ပင်းအား ပွတ်သပ်လိုက်ကာ သူ့လေသံမှာ ရမ္မက်နှင့် ရယ်သွမ်းသွေးမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နေပြီး မည်သူ့ရဲ့ အရိုးကိုမဆို အရည်ပျော်သွားစေရန် လုံလောက်သည်။ ထိုအသံကြောင့် လီမင်ကတောင် သူ့စအိုအား စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကျုံ့လိုက်မိပြီး သူ့ကိုယ်သူ ထိတ်လန့်နေမိသည်၊ ဝံပုလွေခေါင်းဆောင်က တကယ်ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ!
ကျင်းလော့ရဲ့မျက်လုံးများက မျက်ရည်များဖြင့် ရွှဲနေကာ နှင်းလိုဖြူဖွေးနေသော သူ့မျက်နှာမှာ ရှက်သွေးဖြာလျက် သူ တုန်ရီသွားကာ သူ့ခေါင်းအား ခက်ခက်ခဲခဲ ခါလိုက်သည်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ အလေးချိန် အကုန်လုံးက ရှောင်းဝမ်လင်၏ လက်ပေါ် ရောက်နေလုနီးပါးဖြစ်၏။
ရှောင်းဝမ်လင်ရဲ့ လီးက တိမ်တိမ်လေး သုံးချက်နှင့် နက်နက်တစ်ချက် သိမ်မွေ့စွာ အသွင်းအထုတ်လုပ်နေသည့် အားကို ထိန်းထားလေသည်။ သူ့လီးက စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်း တိမ်သည့်နေရာအား ဖြည်းဖြည်းချင်း သွင်းလိုက်ပြီးနောက် ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ အပေါက်ထဲ ထည့်ထားကာ တိမ်စွာ ရစ်ပတ်ထားပြီး ပေါင်အရေပြား၏ အထိမခံဖြစ်လွန်းသော နေရာလေးကို ဆွပေးနေရာ လေများ ဖြတ်သွားသည်ကိုပင် ခံစားနိုင်နေ၏။
ရှောင်းဝမ်လင်ရဲ့လီးက အပေါက်ထဲသို့ သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက်နှင့် သုံးကြိမ်ဆောင့်လျက် လိင်ဆက်ဆံနေသည့် ကြာချိန်အား အဆုံးမဲ့ ရှည်ကြာနေစေသည်၊ သို့သော် ထို့နောက် လေးကြိမ်မြောက်အဖြစ် ရုတ်တရက်ဆောင့်သွင်းလိုက်ရာ အထိမခံနိုင်သည့် နေရာလေးအား ထိသွားပြီး သားအိမ်ဝကို ဆောင့်မိလျက် သားအိမ်အား ကွေးသွားစေကာ ဤအမြန်နှုန်းနှင့် လှုံ့ဆော်ပေးမှုအား အသားမကျသည့် ကျင်းလော့အား မထိန်းချုပ်နိုင်စွာ ငိုသွားစေ၏။
“ဟာ့! မလုပ်နဲ့…”
ကျင်းလော့ ပြုတ်ကျသွားကာ ရှောင်းဝမ်လင်ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်အား ဆွဲကိုင်လိုက်လေသည်။
ခရမ်းရောင်သန်းနေကာ အကျည်းတန်သည့် လီးကြီးက အထိမခံသည့် နေရာလေးအား ထိနေပြီး ကျင်းလော့၏ လီးလေးက အနည်းငယ်ဖြူဖြူ ညစ်ပေနေ၏။ လီးထိပ်အလယ်မှ ပန်းရောင်လေးမှာ လှုံ့ဆော်ခံနေရကာ သုတ်ရည်များ ဆက်လက် ကျဆင်းနေစေသည်။
ထိုမြင်ကွင်းမှာ မယုံနိုင်ဖွယ် ကာမနိုးကြွစေ၏။ လီမင်ရဲ့ လက်များက သူ့လီးအား ကိုင်လိုက်သည်နှင့်အတူ တုန်ရီနေကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြောက်လန့်မှုဖြင့် တုန်ယင်နေသော်ငြား သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ရမ္မက်အား မထိန်းနိုင်ပေ။ သူ့လီးက ကျင်းလော့၏ အပေါက်သေးသေးလေးထဲ ရောက်နေသည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်မိလိုက်၏။ ထိုအတွေးနဲ့တင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အား ထိန်းချုပ်မရစွာ အရည်များ စီးထွက်လာစေသည်။
ရှောင်းဝမ်လင် ထပ်ပြောလိုက်၏၊ “ငိုလိုက်ပါ၊ ပေါင်ပေ့၊ ဘယ်သူမှ ကြားမှာ မဟုတ်ဘူး…”
ကျင်းလော့က သူ့မျက်ရည်များ မကျဆင်းအောင် တောင့်ခံထားသေးကာ နှုတ်ခမ်းများအား ကိုက်လျက် ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။
တစ်ခုခုအား အာရုံခံမိသည့် ရှောင်းဝမ်လင်က မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျင်းလော့ သူ့နှုတ်ခမ်းများကို ထပ်ကိုက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ မျက်လွှာအနည်းငယ် ချလိုက်ကာ သူ့အသံတိုးတိုး၌ ဒေါသအက်အက်တို့ ရစ်ဝဲလျက် ပြောလိုက်လေသည်၊ “မင်းက အရမ်းကို စကား နားမထောင်ဘူးပဲ… ကိုယ် မင်းနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့မလဲ”
သူက သူ့လီးနဲ့ တစ်တိတိသာ လုပ်နေခဲ့ကာ ရုတ်တရက်ကြီး သူ့ရဲ့ လီးအား အပေါက်ထဲသို့ တဆုံး ဆောင့်သွင်းလိုက်လေ၏!
“Mmmmm!! နက်လွန်းတယ်!”
“Oooh!”
ကျင်းလော့က ရှောင်းဝမ်လင်၏ လက်ကောက်ဝတ်အား တင်းတင်းဖမ်းကိုင်လိုက်ကာ သူ့ခေါင်းအား မြင့်မြင့်မော့စောင်းလိုက်ရာ သူ့လည်ပင်း၌ လှပသော လိုင်းများ ပေါ်လာခဲ့သည်။
“မလုပ်နဲ့…”
ရှောင်းဝမ်လင်ရဲ့ လီးက ရုတ်ခြည်း အူတွင်းကလီစာများအား ထိုးဖောက်သွားကာ အထိမခံသည့် နေရာများကို ဖိထိုးနေပြီး သားအိမ်ဝထဲ ညှစ်ဝင်နေလေသည်!
တောင်နေသည့် လီးပူကြီးက တစ်ခါတည်း အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာအထိ တိုးဝင်သွားသော်လည်း တစ်ချိန်တည်း၌ ဖုံးထားသော ဒေါသတို့လည်း ပါဝင်နေကာ ကျင်းလော့အား တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မပေးဘဲ အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး အူများထဲ အပြင်းအထန်လိုးနေလေသည်!
“အာ့!”
ကျင်းလော့ ခေါင်းထောင်လိုက်ကာ မအောင့်ခံနိုင်စွာ ငိုညည်းလိုက်၏။ သူချုပ်တည်းထားခဲ့သည့် ခံစားချက်များက ထိုလေးလံကာ နက်နဲသည့် ဆောင့်ချက်များကြောင့် ကြေမွသွားလေတော့သည် :
“မလုပ်နဲ့၊ အရမ်းနက်တယ်၊ အရမ်းနက်နေတယ်၊ အာ့!”
လီးကြီးက သေးငယ်သည့် သားအိမ်ဝလေးထဲ အပြင်းအထန် ဆောင့်နေပြီးနောက် ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ကျင်းလော့ရဲ့ ဖင်တုံးများက အရိုင်းဆန်စွာ လှုပ်ယမ်းနေကာ တစ်ချိန်တည်း၌ အားကောင်းသည့် ချစ်ရည်လူးမှုကြောင့် သုတ်လွှတ်လာသည်။ ကျင်းလော့က ချက်ချင်းကို အထွတ်အထိပ်ရောက်တဲ့အထိ အလိုးခံလိုက်ရပေမယ့် ရှောင်းဝမ်လင်က သူ့အား ဒီနေ့ နားဖို့အချိန် မပေးပေ။ အဲ့အစား ကျင်းလော့ သုတ်လွှတ်လိုက်မှုကြောင့် အားနည်းနေသည့်အချိန်တွင် သူက အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာအထိ ဆက်လက် ဆောင့်သွင်းနေခဲ့၏!
သုတ်လွှတ်ထားမှုကြောင့် ကျင်းလော့ရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အထွတ်အထိပ်ရောက်မှု၏ နောက်ဆက်တွဲအကျိုးရလဒ်များဖြင့် တုန်ရီနေကာ သူ့သားအိမ်ဝကတောင် ကျုံ့နေလေသည်။ ဤအချိန်၌ လီးကြီး၏ ဝင်ရောက်မှုက တင်းကျပ်နေသည့် သားအိမ်ဝအား အတင်းတွန်းဖွင့်လိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်စိတ်ခံစားချက်ကို သယ်ဆောင်လာ၏ :
“မဟုတ်ဘူး၊ အခု မရဘူး… မလိုးနဲ့… မလိုးပါနဲ့တော့…”
ကျင်းလော့က သတိလစ်တော့မည်အထိ အလိုးခံနေရကာ သူ့နှုတ်ခမ်းများက တုန်ရီနေပြီး သူ့မျက်လုံးထောင့်များမှ မျက်ရည်များ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေခဲ့သည်။ ဒီအချိန်၌ သူက ဤသာယာမှုနှင့် ကြောက်လန့်မှုမှ လွတ်မြောက်ချင်နေသည့်အတိုင်း ရှောင်းဝမ်လင်၏ လက်မောင်းအား ဖိထားပြီး သူ့ရင်ဘတ်မှာ ဖုတ်လှိုက်ဖုတ်လှိုက်ဖြစ်နေကာ နို့သီးခေါင်းများ မာနေ၏။
တုတ်ခိုင်သည့် လီးကြီးက ပြင်းပြင်းဆောင့်နေလျက် ဆောင့်ချက်တစ်ခုစီနှင့်အတူ သားအိမ်ခေါင်းအား အတင်းအကြပ် ထိုးခွဲဖွင့်နေလေသည်။ ကျင်းလော့ရဲ့ နဖူးမှာ ချွေးများဖြင့် စိုနေ၏။ ဒီအခိုက်အတန့်၌ သူက အထွတ်အထိပ်ရောက်နေဆဲ ဖြစ်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်နှင့် မလွတ်မြောက်နိုင်ဖွယ် သာယာမှုဖြင့် ဆွပေးခံနေရတာကြောင့် သူ့ကိုယ်လုံးရဲ့ ခုခံမှုများ နိုးကြွသွားကာ မရေမတွက်နိုင်သည့် ကြောက်လန့်မှုများ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ကျင်းလော့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရှေ့သို့ ကိုင်းလိုက်ကာ သူ့ ခြေထောက်များက တစ်ဖက်တစ်ချပ်စီသို့ ဖြဲခံထားရပေမယ့် သူ့ရဲ့ အကြောပျော့မှုကြောင့် ဤကဲ့သို့ အနေအထားအား သူ ခံနိုင်နေခဲ့၏။ ကျင်းလော့ အနောက်ဘက်သို့ ပြန်ကျုံ့လိုက်ချင်ကာ အသနားခံလာသည် : “အား… ရှောင်းဝမ်လင်…”
“ငါ မှားသွားပါတယ်…”
ကျင်းလော့၏အသံမှာ အလွန်အမင်း သနားစရာကောင်းနေကာ သူ အဆုံးအစွန်အထိ အနိုင်ကျင့်ထားခံရသည့် အတိုင်းပင် : “ကော၊ ကော၊ ငါ့ကို လွှတ်ပေးပါ…”
လီမင်၏ ဝင်သက်ထွက်သက်မှာ လေးလံပြီး ပြင်းထန်နေ၏။ ကျင်းလော့ရဲ့ အသနားခံသည့် အသံတစ်ဝက်၌ သူ လုံးဝကို သူ့ရဲ့ ပြစ်ချွဲနေသည့် သုတ်တို့အား လွှတ်လိုက်ကာ ရုတ်ခြည်း သူ့ကပ်ပယ်အိတ်ထဲရှိ သုတ်ရည်တို့အား အကုန် လွှတ်လိုက်လေသည်။
လီမင် အမောတကောဖြင့် ဟောဟဲလိုက်နေပြီး သုတ်လွှတ်လိုက်မှုကြောင့် သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပျော့ခွေသွား၏။ သူ ကျင်းလော့အား ဆက်စိုက်ကြည့်နေကာ သူ့ဝိညာဉ်သည် အပေါ်သို့ လွင့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်၌ သူက ကျင်းလော့အား စောင့်ကြည့်နေသည့် မှောင်ရိပ်ခိုနေသော မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်လိုမျိုး ခံစားနေရ၏၊ သူ သိတောင်မသိလိုက်သော လောဘက သူ့ထဲ ရောက်နေခဲ့သည်။
“နားထောင်လို့ကောင်းတယ်၊” ရှောင်းဝမ်လင်၏ အသံမှာ အနည်းငယ် လည်ချောင်းသံပါနေကာ သူ့လည်ပင်းမှ သွေးပြန်ကြောများက ရာဂဖြင့် တစစ်စစ်ဖြစ်နေ၏။ “မင်းအော်သံကို ငါကြိုက်တယ်”
“ပိုအော်ပေး…”
သူ့ရဲ့ တောင်နေသည့် လီးပူကြီးက ပျော့ပြောင်းမည့် လက္ခဏာ မပြသေးပေ၊ အဲ့ဒီအစား သားအိမ်နံရံကို ဖိနေလေ၏။ ကျင်းလော့ သုတ်လွှတ်အပြီး၌ သူ့အူများကလည်း ချိုမြိန် ကျိချွဲနေသော အနံ့များဖြင့် ပြည့်နေလေသည်။ သူ့သားအိမ်ခေါင်းမှာ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပွန်းပဲ့ နုနယ်နေကာ သူ့အစာအိမ်နှင့်ဝမ်းဗိုက်တစ်ခုလုံးအား တရွရွ ဖြစ်နေစေ၏။
ကျင်းလော့ ၎င်းအား သည်းမခံနိုင်ပေ။ သူ ပိတ်ကျဲထဲသို့ မျက်နှာကို မြှုပ်ထားပြီး သူ့ကိုယ်အောက်ပိုင်းမှ စီးကျနေသော သုတ်ရည်တို့မှာ ပူစီဖောင်းထဲ ရေဖြည့်ထားသလို ဖြစ်နေကာ ဆောင့်ခံရခြင်းမှ နေရာအနှံ့သို့ ညှစ်ထုတ်ခံနေရသည်။
သုတ်ရည်များ ကုန်စင်အောင် ထွက်သွားသောအခါ သူ့ဖင်ပေါက်ကလေးသည် အရည်များ တစိမ့်စိမ့်ထွက်နေပြီး အထွတ်အထိပ်ရောက်သည့် သာယာမှုမှာ ရှင်းလင်းလာလွန်းရာ အရိုးများကိုတောင် ခိုက်ခိုက်တုန်စေလုမတတ်ပင်။
သူ့အူများက အပြင်းအထန် လှုပ်ရှားနေပြီး လီးကြီးအား စုပ်ယူနေလေသည်။ သူ့သားအိမ်ထဲ စုပုံလာသော သာယာမှုမှာ သူ့ခြေလက်များကို ဖြတ်သွားလျက် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ခံစားချက်အား ပေးနေ၏။ သူ့ကိုယ်ထဲရှိ ရမ္မက်အားလုံးအား ညှစ်ထုတ်နေသကဲ့သို့ သူ့လိင်အင်္ဂါမှ ထွက်လာသည့်သုတ်ရည်များကို ဖိထားကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရာဂနှိုးဆွဖွယ် အနီရောင်ဖြင့် ဝင်းမှည့်နေသည်။
ကျင်းလော့ရဲ့ အာရုံကြောအားလုံးမှာ ခုန်ပေါက်နေကာ သူ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ငိုညည်းလျက် အကူအညီတောင်းခံနေရ၏။ သည်းမခံနိုင်တော့သည့် ရှောင်းဝမ်လင်က သူ့အား ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး အခန်းရဲ့ ကျဉ်းမြောင်းသည့် ခပ်ပါးပါးနံရံ၌ ဖိကပ်လိုက်သည်။
ရှောင်းဝမ်လင်က သူ့ကို နံရံ၌ ဖိကပ်လိုက်ကာ သူ့ရင်ဘတ်အား ကျင်းလော့၏ ကျောဘက်နှင့် ဖိထားပြီး သူ့ခါးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မ ထား၏။ ကျင်းလော့မှာ ဧကန် ခြေဖျားထောက်ရပ်နေရကာ သူ့ကိုယ်အလေးချိန်တစ်ခုလုံးက လီးပေါ် ရောက်နေလေသည်။ လူနှစ်ယောက်က အခန်းကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲ တစ်ယောက်ပေါ်တစ်ယောက် ရပ်နေသလို ဖြစ်နေ၏။
ကျင်းလော့က ငိုရင်း ပြောလိုက်လေသည်၊ “နက်တယ်… နက်တယ်… နက်လွန်းတယ်… အရမ်းနက်တာပဲ… သေတော့မယ်…အား…”
ရှောင်းဝမ်လင်က ပြောလိုက်၏၊ “ငါ့ကို ဆက်ခေါ်နေပါ ပေါင်ပေ့…မင်း အလိုးခံနေရတဲ့အချိန်ဆို သိပ်လှတာပဲ…”
Chapter 55 ended
