[Gp1]ဂန်းဆက်စ်လုပ်ရန် ဇာတ်လိုက်Gongများကို ခိုးယူခြင်း:
Arc 8 Ch 9

ကောင်လေးသည် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာပြီး သူ့အား ဝန်းရံထားသည့် နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ အရောင်အဝါသည် သူ့ကို ချောမောတောက်ပစေ၏။  ထန်ထန်သည် သူ၏လက်ထဲတွင် ကိုက်ထားသော ယုန်ပုံစံစုတ်လုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီး  သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်လိုက်သည်၊ “ဟိုင်း၊ ကျွန်တော် ထန်ထန်ပါ”

ထိုကောင်လေး၏ အပြုံးသည် ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလာပြီး ချွန်ထက်သော သွားစွယ်နှစ်ချောင်းကို ပြသနေ၏။ “ကောကော၊ ခင်ဗျားက ဆရာဝန်လား?” သူ၏ လက်ဖက်ရည်ရောင်မျက်လုံးများသည် ထိုလူငယ်၏ အဖြူရောင်ကုတ်အင်္ကျီပေါ်သို့ လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေပြီး တံဆိပ်ပေါ်ရှိ ရာထူးကို ဖတ်မိသောအခါ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် “Wow, ကောကောခင်ဗျားက တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းတာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုကောင်လေး၏ မျက်လုံးများတွင် ကြယ်ရောင်များ တောက်ပနေပြီး ထန်ထန်ကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စေ၏။ သူသည် နှုတ်ခမ်းကို စူကာ သူ၏ ရှက်ရွံ့မှုကို ဖုံးကွယ်ရန် မျက်မှန်ကို ပြန်ပြင်လိုက်သည်။
ဘာတွေ အံ့သြစရာကောင်းနေတာလဲလို့ သူ တွေးနေမိ၏။

“ကျွန်တော် ဒီကို အခုမှ ပြောင်းလာတာပါ၊ ဒီနေရာနဲ့ မရင်းနှီးသေးတဲ့သူပေါ့။ ကောကော ခင်ဗျား အလုပ်ပြီးတဲ့အခါ… ဒီနေ့” ယွီဇီရှုသည် အမြီးနှံ့နေသော ခွေးကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လိမ္မာသော ညီငယ်တစ်ဦးအလား သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ရပ်လိုက်ပြီး ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ “WeChat လဲကြရအောင်လေ၊ ဒီည ကျွန်တော် ညစာ ကျွေးပါ့မယ်” ဟု ပြောလိုက်၏။

ထန်ထန်သည် လူမှုရေး သိပ်မသိတတ်သော အမျိုးအစားမဟုတ်သော်လည်း သူ ငြင်းဆန်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင်   ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အမြီးနံ့နေသော     ခွေးပေါက်လေးကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်လုံးများသည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေလျက်။

ထန်ထန်သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဖုန်းကို ထုတ်ကာ WeChat တွင် ရင်းနှီးလွန်းသော ညီငယ်လေးကို ထည့်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူတို့ နှုတ်ဆက်ကြပြီး ထန်ထန်သည် မြေအောက်ကားပါကင်သို့ ဦးတည်လိုက်၏။

သူသည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်သောကြောင့် ကြင်နာပုံရသော  ခွေးကြီး၏ မျက်နှာတွင် အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။ သူ ထွက်သွားသော ပုံရိပ်ကို  မျက်လုံးတစ်စုံက စိုက်ကြည့်နေစဉ် သူတို့၏ ပိုင်ရှင်သည် ချွန်ထက်သော သွားစွယ်များကို လျက်နေ၏။

“ငါက နာခံတတ်တဲ့ ခွေးပေါက်လေးမဟုတ်ဘူး… ကောကော” သူသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ရူးသွပ်သော အမူအရာကို ပြသကာ သူ၏ အိမ်သို့ လျှောက်သွားနေစဉ်  သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို တိုးတိုးညည်းနေသည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲရှိ ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် မြည်လာသည်။ ယွီဇီရှုသည် ခဏရပ်ကာ ဖုန်းကို ထုတ်ယူပြီး ကြည့်လိုက်သောအခါ အန်ကျားကျင်းထံမှ သွေးများ ရောက်ရှိလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယွီဇီရှုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ အရသာနှင့် ကိုက်ညီသော သွေးကို ရှာဖွေပြီးဖြစ်သောကြောင့် အခြားသူများ၏ ညစ်ပတ်သော သွေးကို မလိုအပ်တော့ပေ။

သို့သော်…
ယွီဇီရှု သည် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ထိုအန်ကျားကျင်းသည် သူ၏ အလုပ်ရှင်ဖြစ်သည်မဟုတ်ပေလော။ အလုပ်ရှင်က ငွေပေးချေပြီး သွေးကို ထုတ်ယူခဲ့ကာ ယခု သူ ခေါ်ယူခဲ့သော လူသည်  ပစ်မှတ်ကို စိတ်ဝင်စားနေ၏။ ထိုအကြောင်းကို တွေးကြည့်လျှင် ထိုအန်ကျားကျင်းသည် အလွန်သနားစရာကောင်း၏။ သို့သော် ယွီဇီရှုသည် ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ရယ်စရာကောင်းသည်၊ ဟုတ်တယ်မလား။ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို ငှားရမ်းခြင်းသည် နောက်ကျောကို ဓားဖြင့်ထိုးခံရန် ပြင်ဆင်ထားခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ သူသည် ကတိတည်သော လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။

“သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်သင့်သလား?” ယွီဇီရှုသည် သူ့ဘာသာသူ ခေါင်းညိတ်ကာ သူ့ကိုယ်သူ မေးခွန်းထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် ဆိုးရွားသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ “ကောကောနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရာအားလုံး၊ ဆံပင်တစ်မျှင်တောင်မှ ငါ့ရဲ့ပိုင်ဆိုင်မှုပဲ။ ဘယ်သူမှ မထိနဲ့… သူ့ကို…” ဟု ပြောလိုက်သည်။သူ၏ အစာကို ကာကွယ်နေသော ရူးသွပ်သည့် ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။

ထန်ထန်သည် ကားကို ရပ်လိုက်ပြီး တံခါးဖွင့်ကာ ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။ သူသည် သူ၏နောက်တွင် ယွီဇီရှု၏ စူးစိုက်ကြည့်ရှုမှုကို သူ့ကို ပြစ်မှတ်ထားနေသကဲ့သို့ ခံစားရကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြက်သီးထနေသော နေရာများကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း “နောက်ထပ် အရူးကောင်” ဟု တိုးတိုးညည်းလိုက်သည်။

သူသည် အင်ဂျင်ကို နှိုးကာ ကားကို တိတ်တဆိတ် မောင်းထွက်သွားသည်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ အရာများသည် တဖြည်းဖြည်း နောက်သို့ ရွေ့လျားသွားပြီး အဖြူရောင်ယာဉ်သည် မကြာမီ ဆေးရုံသို့ ဦးတည်သွား၏။

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်…
ထန်ထန်၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် နီရဲသွားသည်။ မသက်မသာဖြစ်နေပုံရသော သူသည် ကားထိုင်ခုံတွင် လှုပ်ရှားနေ၏။ သူ၏ တင်ပါးဆုံရိုးများသည် ထိုင်ခုံကို ထိမိသည်နှင့် သူသည် အလွန်အမင်း နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏အတွင်း၌ ထူထဲပြီး သံကဲ့သို့ မာကျောသော အရာတစ်ခုခု ရှိနေသကဲ့သို့ သို့မဟုတ် တစ်ညလုံး မာရသွန်ပြိုင်ပွဲ ပြေးခဲ့သကဲ့သို့ သူ၏ ခြေထောက်များကို ကောင်းစွာ မပိတ်နိုင်တော့ပေ။

ယခု သူသည် ဆေးရုံသို့ ဦးတည်နေပြီး ထိုနေရာတွင် နောက်ထပ် ရူးနေသော လူကြီးတစ်ဦးက သူ့ကို စောင့်နေ၏။ ထန်ထန်သည် တစ်ရက်တည်းတွင် သုံးကြိမ် အဓမ္မပြုကျင့်ခံခဲ့ရပြီး သူ့ကို အဓမ္မပြုကျင့်ခဲ့သော လူများသည် အားလုံး အလွန်သန်မာပြီး အရေးပါသောသူများဖြစ်ကာ လိင်တံကြီးမားသော မြည်းတစ်ကောင်နှင့် တူသည်။ လိင်ဆက်ဆံစဉ်တွင် ကျေနပ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် နာကျင်မှုကိုခံစားရ၏။

မသက်မသာဖြစ်မှုကို သည်းခံကာ သူသည် ဆေးရုံကားပါကင်တွင် ကားကို ရပ်လိုက်သည်။ လက်ထဲတွင် အိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ကာ သူ ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ခိုင်မာသော လက်တစ်ဖက်သည် သူ့ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

ရူးနေသော လူကြီးသည် သူ့ကို နောက်မှ ပွေ့ဖက်ထားပြီး မေးစေ့သည် သူ့ပခုံးပေါ်တွင် တင်ထားကာ နွေးထွေးသော အသက်ရှူသံသည် သူ့မျက်နှာကို ပွတ်သပ်နေရင်း “Good morning, doctor.” ဟု ပြောလိုက်၏။

ဤအနေအထားသည် မနေ့က ဤလူ၏ တံခါးနှင့် ဖိကပ်ခံရပြီး အဓမ္မပြုကျင့်ခံခဲ့ရပုံကို သူ့အား သတိရစေသည်။ ထန်ထန်၏ နူးညံ့သော အသက်ရှူသံသည် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် ကျောက်ခဲကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွား၏။

ခဏအကြာတွင် သူသည် အသံပြန်ထွက်လာသည်။

“လွှတ်ပါ”

“မလွှတ်ဘူး” ချူးဝမ်သည် သူ့နားရွက်ဖျားကို ဖွဖွကိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ ကြီးမားသော လက်သည် ထန်ထန်၏ ကုတ်အင်္ကျီအောက်နားသို့ တိုးဝင်သွား၏။ နွေးထွေးပြီး ကြမ်းတမ်းသော လက်ဖဝါးသည် ဆရာဝန်၏ အသားအရေပေါ်တွင် ပွတ်သပ်နေသည်။

ထန်ထန်သည် တုန်ယင်သွားပြီး အဖြူရောင်ကုတ်အင်္ကျီသည် ဘေးသို့ လွှင့်ပစ်ခံထားရကာ  အထိအတွေ့သည် သူ၏ အသားအရေပေါ်တွင် ကစားနေလျက်။

ချူးဝမ်သည် ဆရာဝန်၏ တုံ့ပြန်မှုကို နှစ်သက်ကာ သူ့နားရွက်ဖျားကို လျက်နေပြီး သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများ နူးညံ့သွားသည်။ မနေ့က သူသည် ဒဏ်ရာများပွင့်သွားခဲ့ပြီး သွေးအတော်များများ ထွက်ခဲ့ကာ ထိုဒဏ်ရာများကို ပြန်ချုပ်ရန်ပင် လိုအပ်၏။ သူသည် နာကျင်မှုကို မခံစားနိုင်သော်လည်း ဤသို့ အကြိမ်ကြိမ် အနှောင့်အယှက်သည် ဆေးရုံတွင် သူ၏ အချိန်ကို ပိုကြာစေမည်ဖြစ်သည်။

သူသည် ဗင်းဆင့်နှင့် ပူးပေါင်း၍ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော အရေးပေါ်အခြေအနေကို ရင်ဆိုင်ရန် အလုပ်များနေ၏။ သူ့တွင် အချိန်ဖြုန်းရန် မရှိသောကြောင့် ချူးဝမ်သည် ဆရာဝန်ကို အနည်းငယ် စနောက်ရန်သာ ရောက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး သူ့ကို အဓမ္မပြုကျင့်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။

မဆုံးတွင် သူ့မှာ အချိန်များစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

သူ ထိုသို့ တွေးပြီးချိန်တွင် ချူးဝမ်၏ လက် လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွား၏။ သူသည် ဆရာဝန်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ကော်လာကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ကာ သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုမဟုတ်သော အမှတ်အသားများပေါ်တွင် နက်မှောင်သော မျက်လုံးများ တင်းတင်းစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း မှောင်မည်းသွားပြီး “Fuck၊ မင်းကို တခြားတစ်ယောက်ယောက်က အဓမ္မပြုကျင့်ခဲ့တာလား?” ဟု မေးလိုက်၏။

“ခင်ဗျားနဲ့ မဆိုင်ဘူး” ထန်ထန်သည် ချူူဝမ်၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်မြောက်သွားပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်နှာကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ သူသည် အကြည့်ကို နှိမ့်ချကာ ကော်လာကို ပြန်ပြင်လိုက်သောကြောင့် သူသည် မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် လုပ်ဆောင်နေခြင်းလား သို့မဟုတ် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရခြင်းလားဟု ခွဲခြားရန် ခက်ခဲသွား၏။

“ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူး…”
ချူးဝမ်သည် ထိုစကားလေးလုံးကို ဝါးမြိုရင်း မပျော်ရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ “Alright… Alright. ဒေါက်တာထန်က ဒီလောက် ဆာနေတာဆိုတော့. လူနာတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော် ‘ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး’ ဆရာဝန်ရဲ့ အသက်ကယ်တင်တဲ့ ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ရမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထန်ထန်သည် သူ့ကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုရူးသွပ်နေသော လူမှ ဝေးဝေးနေရန် ရုံးခန်းမှ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်၏။
သို့သော် သူ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းနိုင်ခါနီးတွင် ချူးဝမ်သည် သူ့လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံသည် ပျားရည်ကဲ့သို့ ချိုမြိန်စွာဖြင့် “ဘယ်သွားမလို့လဲ?” ဟု မေးလိုက်သည်။ သူက “အဝတ်အစားချွတ်လိုက်ပါ၊ ဆရာ” ဟု တိုးတိုးဆိုလာ၏။

ထိုလူ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုသည် အရိုးများကို ကြေမွသွားစေရန် ရည်ရွယ်ထားသကဲ့သို့ တင်းကျပ်နေသည်။ ခန်ထန်၏ မျက်နှာသည် အေးစက်သွားပြီး ချူးဝမ်၏ လက်ကို အားဖြင့် ဖယ်ရှားလိုက်ကာ ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်မြောက်သွား၏။ တင်းမာသော လေသံဖြင့် သူက “ရူးနေတဲ့ကောင်” ဟု ပြောလိုက်ပြီး တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ထိုနေရာမှ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်မှ ခလုတ်ဆွဲသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရ၏။ တိုးတိတ်သော အသံတစ်ခုအပြီးတွင် ဆရာဝန်၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ ကြွေပြားများသည် ရုတ်တရက် ကျည်ဆံပေါက်တစ်ခုနှင့်အတူ ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ ကွဲအက်သွားသည်။ ထန်ထန်၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ ကျောရိုး တောင့်တင်းသွားကာ ချွေးအေးများ တဖြည်းဖြည်း ထွက်လာ၏။

“ဒေါက်တာ” ချူးဝမ်၏ ဖြူဖျော့သော နှုတ်ခမ်းများသည် အနည်းငယ် စူထွက်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ရူးသွပ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ “ငါ ပြောတယ်လေ… အဝတ်အစားချွတ်လိုက်ပါ” ဟု ပြောလိုက်၏။

ရုံးခန်းရှိ ဆေးကုသသောမှုကုတင်ပေါ်တွင် ဆရာဝန်သည် သန့်ရှင်းသော အဖြူရောင်ကုတ်အင်္ကျီကိုသာ ဝတ်ဆင်ထား၏။ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်နှင့် ခြေကျင်းဝတ်များကို ချည်နှောင်ထားပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် ကုန်းခိုင်းထားကာ သူ၏ တင်ပါးများသည် မြင့်မားစွာ ထောင်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာ၏  ဘေးဘက်သည်  အနက်ရောင်သားရေ စစ်ဆေးမှုကုတင်နှင့် ဖိကပ်ခံထားရပြီး သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ထား၏။

ချူးဝမ်သည် သူ၏ တင်ပါးများကို ဖုံးအုပ်ထားသော အဖြူရောင်ကုတ်အင်္ကျီ၏ အောက်နားစကို မြှောက်လိုက်သောအခါ နူးညံ့ပြီး ပန်းရောင်ရှိကာ ချောမွေ့သော တင်ပါးနှစ်ဖက်ကို ပေါ်လာစေ၏။ ထိုတင်ပါးနှစ်ဖက်၏ အသွင်အပြင်သည် အလွန်နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းပြီး အရည်ရွှမ်းသော ဝတ်ရည်ကို တစ်ချက်ထိုးရုံဖြင့် ထုတ်လွှတ်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသော လုံးဝန်းသည့် မက်မွန်သီးတစ်လုံးနှင့် တူသည်။

မက်မွန်သီး၏ အလယ်ဗဟိုသည် အနူးညံ့ဆုံးသော အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သော်လည်း ထိုအသားနုနုသည် ဆွဲဆန့်ခံထားရပြီး ရောင်ရမ်းကာ နီရဲပြီး မှည့်နေပြီဖြစ်သည်။ အတွင်းသားအလွှာများပင် ရောင်ကိုင်းနေ၏။
ချူးဝမ်၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားပြီး “မင်းရဲ့ အပျက်ဆန်တဲ့ တင်ပါးတောင် ရောင်နေတာပဲ…” ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် အသံတိတ်ကိရိယာ တပ်ဆင်ထားသော သေနတ်သည် နူးညံ့သော နှင်းကဲ့သို့ အသားအရေကို ပွတ်သပ်ကာ ကိုက်ရာအသေးလေးများကို ပွတ်သပ်ပြီး တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သော စအိုထဲသို့ တိုးဝင်သွား၏။

“ဖောက်” ဟူသော အသံနှင့်အတူ အသံတိတ်ကိရိယာသည် သူ၏ အပေါက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
“Mmh…” ထန်ထန်သည် ညည်းညူလိုက်ပြီး မြင့်တက်နေသော တင်ပါးများ တုန်ယင်နေလျက်။ အလွန်အကျွံ အလုပ်လုပ်ထားသော အလယ်ဗဟိုရှိ စအိုပင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး အရည်များ စိမ့်ထွက်လာသည်။
“Mmh… Uhhh…”

ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်သော အသံတိတ်ကိရိယာသည် ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်နှင့် ထိတွေ့သောအခါ နွေးလာ၏။ တကျွိကျွိမြည်သံများကြားတွင် ထန်ထန်သည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်ကာ ညည်းညူသံများ တိုးတိုးထွက်လာ၏။ အသံတိတ်ကိရိယာသည် ရောင်ကိုင်းနေသော အူအတွင်းသားများကို ရက်စက်စွာ နှိပ်စက်နေသောကြောင့် သာယာမှုနှင့် နာကျင်မှုလှိုင်းများသည် အဆက်မပြတ် ရောယှက်နေ၏။ ရုတ်တရက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ “click” ဟူသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ နှိပ်စက်ခံနေရသော ဆရာဝန်သည် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်။

သူ၏ မဖွယ်မရာ အူအတွင်းသားများသည် အသံတိတ်ကိရိယာကို တင်းကျပ်စွာ ညှစ်ထား၏။
သေနတ်၏ အပေါ်ပိုင်းကို ဆွဲတင်လိုက်သော အသံသည် ထပ်ခါထပ်ခါ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထန်ထန်၏ စိတ်သည် အလင်းရောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး သူ၏ နှလုံးသားသည် ရင်ဘတ်မှ လွတ်မြောက်လိုသကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်နေ၏။ သူ၏ ဖင်သည် ကျုံ့သွားပြီး အောက်ရှိ သေးငယ်သော လိင်တံသည် တုန်ခါကာ အရည်များ စိမ့်ထွက်လာသည်။

အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ပြီးနောက် သူသည် တုန်ယင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားကာ အသက်ရှူသံ ပြင်းထန်နေ၏။ သူသည် ခက်ခဲစွာဖြင့် စကားပြောသည်၊ “ဘာ… ဘာကို လိုချင်တာလဲ!”

ရောင်ကိုင်းနေသော အဝသည် အလုံးစုံ မြင်ကွင်းထဲတွင် ရှိနေသည်။ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်စဉ် ချူးဝမ်သည် အသံတိတ်ကိရိယာကို စုပ်ယူနေသော ဖင်၏ မြင်ကွင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ညစ်ညမ်းသောအဝသည် တုန်ခါကာ အရည်များ အဆက်မပြတ် ပန်းထွက်နေသည်ကို ကြည့်နေ၏။ သူသည် ပျင်းရိစွာ တခစ်ခစ်ရယ်ကာ “ငါ…” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် အသံကို ဆွဲထုတ်လိုက်သော်လည်း ပြုံးနေစဉ် ချောမောနေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင် မတွေ့ရပေ။ “မင်းကို အဓမ္မပြုကျင့်ခဲ့တဲ့ တခြားယောက်ျားက ဘယ်သူလဲလို့ ငါ့ကို ပြောစမ်း?” အသံတိတ်ကိရိယာသည် ရုတ်တရက် နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးသွင်းလိုက်သောကြောင့် ထန်ထန်သည် ကြောက်ရွံ့စွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး နှစ်ကြိမ် ညည်းညူလိုက်၏။

သာမန်ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေသော ဆရာဝန်သည် သေနတ်ဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ထိုးဖောက်ခံလိုက်ရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အနက်ရောင်သေနတ်သည် အနည်းငယ် နွေးထွေးလာပြီး ခလုတ်ကို ဆွဲလိုက်ပြီးဖြစ်ကာ ဂရုမစိုက်သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုသည် သူ၏ အူများကို ဖောက်ထွက်သွားနိုင်သည်။
ဤသို့ သေဆုံးခြင်းသည် အလွန်ရှက်စရာကောင်း၏။

ထန်ထန်၏ အသက်ရှူသံသည် ပို၍ မြန်ဆန်လာသည်။ သူ၏ မျက်တောင်ရှည်များသည် တုန်ခါနေ၏။ သူ၏ ကျောရိုး တောင့်တင်းသွားပြီး သူ၏ အသံတွင် တုန်ယင်မှုကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားရင်း “ဟို……  ဟို…….. တခြားယောက်ျား မရှိပါဘူး၊ မစ္စတာချူး ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဘယ်တော့ လွှတ်ပေးမှာလဲ?” ဟု မေးလိုက်၏။

“လွှတ်ပေးရမလား?” ချူးဝမ်သည် ရယ်စရာကောင်းသောအရာတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည့်အလား ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် အရည်များဖြင့် စိုရွှဲနေသော သေနတ်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ရောင်ကိုင်းနေသော ဖင်ဝထဲတွင် ဆက်လက် ရှိနေစေသည်။ သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများဖြင့် ထန်ထန်၏ မေးရိုးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တိုးတိုးပြောရင်း “Darling, ငါက မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် လွှတ်ပေးနိုင်မှာလဲ…” ဟု ဆို၏။

“မင်းက တစ်သက်လုံး ငါ့အတွက်ပဲ” ချူးဝမ်သည် ဖျက်ဆီးလိုသော ရူးသွပ်နေသည့် ဆန္ဒကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူသည် ချိုသာစွာ ပြုံးကာ “ဒါကြောင့်… ဒီ ဆိုးသွမ်းပြီး ညစ်ညမ်းတယ့် နှင်းဆီလေးကို ပိုပြီး ‘အပြစ်ပေး ဖို့ လိုတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ထန်ထန်၏ မေးရိုးကို ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သေနတ်ကို ပြန်ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ၏ လက်ညှိုးပင် ခလုတ်ကို ထိမိသွား၏။ အသံတိတ်ကိရိယာသည် တင်းကျပ်သော စအိုနှင့် ထိမိသောအခါ တကျွိကျွိမြည်သံ ထွက်လာသည်။ ဆရာဝန်သည် အသက်ရှူသံ မြန်လာပြီး သူ၏ လုံးဝန်းသော ဖြူဖွေးသည့် တင်ပါးများ တုန်ယင်နေကာ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် သာယာမှုတို့ ရောနှောနေသော ခံစားချက်သည် သူ့ကို နှစ်ပိုင်းကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားစေ၏။ တစ်ဖက်တွင် သူသည် ကျည်ဆံသည် သူ၏ အစာအိမ်ကို ဖောက်ထွက်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင် သူ၏ အူများတွင် ယားယံမှု ခံစားနေရကာ အတွင်း၌ ပို၍ ပူပြင်းသော အရာတစ်ခုကို တောင့်တနေသည်။

“ဆရာ၊ ရမ်းသမ်းပြီး မလှုပ်ရှားနဲ့…” ချူးဝမ်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေသော တင်ပါးများကို ပွတ်သပ်ကာ သူ၏ လေသံသည် ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်ရှိပြီး “ကောင်းတယ်မလား ဆရာ? သေနတ်နဲ့ မဒိန်းကျင့်ခံရပြီး အရည်တွေ ပန်းထုတ်နိုင်တုန်းပဲဆိုတော့ ခင်ဗျားက တကယ်ကို အပျက်ဆန်တာဘဲ…” သေနတ်သည် အားဖြင့် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ ရောင်ကိုင်းနေသော အဝကို ရက်စက်စွာ ထိုးနှက်လိုက်၏။

“အား… မလုပ်နဲ့… မထိုးနဲ့… အုန့်-” ထန်ထန်၏ စိတ်သည် တင်းထားသော ကြိုးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး တခါတရံ ညည်းညူနေသည်။ သူသည် အသံတိတ်ကိရိယာ အနည်းငယ် နွေးလာသည်ကို ခံစားနိုင်သည်။ သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းရှိသော အလယ်ဗဟိုသည် အဆက်မပြတ် လူးလွန့်နေပြီး စုပုံလာသော အရသာခံစားမှုသည် မကြာမီ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်တော့၏။
“Click.”
ထိုလူသည် ခလုတ်ကို ဆွဲလိုက်သောအခါ ဆရာဝန်၏ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲရှိ ကြိုးသည် ပြတ်သွားပြီး ရှုပ်ထွေးသော တဝီဝီမြည်သံသည် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာကာ ကြီးမားသော သာယာမှုသည် ထန်ထန်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ချူးဝမ်သည် သေနတ်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများသည် အသည်းအသန် တုန်ခါနေသော ရောင်ကိုင်းနေသော စအိုကို နှစ်သက်စွာ ကြည့်နေ၏။ ညစ်ညမ်းသော အရည်များသည် နေရာအနှံ့ ပန်းထွက်ကာ သူတို့အောက်ရှိ အနက်ရောင်သားရေကုတင်ကို ခဏအတွင်း စိုစွတ်သွားစေသည်။

ချူးဝမ်၏ အသံသည် တိုးဝင်သွား၏။ သူသည် အသက်ရှူမှုကို ထိန်းညှိကာ သူလက်အောက်ငယ်သားများ အထူးပြင်ဆင်ထားသော ပစ္စည်းအနည်းငယ်ကို ယူလိုက်သည်။ ဆရာဝန်ကို လှည့်လိုက်ပြီး သူသည် လျင်မြန်စွာ ဆီးလမ်းကြောင်းထဲသို့ ပိုက်ချောင်းတစ်ခု ထည့်လိုက်သည်။

“အား…” နာကျင်မှုသည် ထန်ထန်ကို အထွတ်အထိပ်၏ ကြာရှည်ခံစားမှုမှ ပြန်လည်ခေါ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် တုန်ယင်ကာ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ အနည်းငယ် နီရဲနေသော သူ၏ လိင်တံလေးထဲသို့ အနက်ရောင် ဆီလီကွန်ပိုက်ချောင်းတစ်ခု ထည့်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုဆီလီကွန်ပိုက်ချောင်းသည် ချောမွေ့ခြင်းမရှိဘဲ အနည်းငယ် ထက်သော အနားများရှိပြီး ထိပ်တွင် လှုံ့ဆော်မှုနှင့် ထိုးသွင်းမှုကို ထိန်းချုပ်ရန် အသုံးပြုနိုင်သော ကွင်းတစ်ခု ပါရှိသည်။
ထန်ထန်၏ သေးငယ်သော လက်မောင်းနှင့် ခြေထောက်များကို ချည်နှောင်ထား၏။ ဤပြောင်းပြန်အနေအထားတွင် သူ၏ ခြေထောက်များကိုကားထားရသည်။ ထန်ထန်ကို သက်သာခွင့် မပေးဘဲ ချူးဝမ်သည် ဝံပုလွေအမွေးအမှင်ပါသော စုတ်တံဖြင့် ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့ အရည်ကို ဆွတ်ယူကာ ဆရာဝန်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ သုတ်လိမ်းပြီး သူ၏ စိတ်ကြွစေသော နို့သီးခေါင်းများကို စနောက်နေသည်။
“အုန့်… ချူး… ချူးဝမ်!” ထန်ခန်သည် ကျည်ဆံမထိ သောကြောင့်ရူးသွပ်နေသော လူကို ရဲရင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ အသံသည် တင်းမာသွားပြီး “အွန့်… ရူးနေတဲ့ကောင်… ငါ့ကို လွှတ်ပေး… Mmh အား…” ဟု ပြောလိုက်၏။

ရူးသွပ်နေသော လူကိုယ်တိုင်က အာရုံစူးစိုက်ကာ မှတ်သားထားသော နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အသားအရေပေါ်တွင် ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့ အရည်စိမ်ထားသော စုတ်တံဖြင့် ဆေးခြယ်နေလျက်။ ဝံပုလွေအမွေးအမှင်သည် ထိလွယ်ရှလွယ်သော အသားအရေနှင့် ထိတွေ့သောအခါ အရည်သည် နို့သီးခေါင်းများ၊ ကိုက်ရာများနှင့် နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေသော စအိုအတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွား၏။”အား… မလုပ်နဲ့… နိုး…” ထန်ထန်၏ လေသံ ပြောင်းလဲသွားပြီး တိုးတိုးရေရွတ်နေသည်။

တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ခံထားရသော သူသည် ကြမ်းတမ်းသော စုတ်တံသည် ထိလွယ်ရှလွယ်သော အပေါက်ပေါ်တွင် ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် လှုပ်ရှားနေသည်ကိုသာ ကြည့်နေနိုင်၏။

ထန်ထန်၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး သူ၏ အေးစက်သော မျက်နှာသည် ယခု တပ်မက်မှုဖြင့် ရောင်စုံခြယ်သခံထားရသည်။ မျက်မှန်နောက်ကွယ်ရှိ  မျက်လုံးများပင် ဝိုးတဝါး အကြည့်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။

သူသည် အသက်ရှူသံပြင်းစွာ ရှူသွင်းကာ “အွန့်… အရမ်းပူတယ်… အား… အရမ်း မသက်မသာဖြစ်နေတယ်…” ဟု ပြောလိုက်သည်

ထိုအရည်ထိတွေ့သော နေရာများသည် မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး မီးတောက်များသည် ပို၍ ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းကာ ထန်ထန်၏ တည်ငြိမ်မှုကို ချက်ချင်း ပျက်ပြားစေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အကြည့်များ ပါရှိပြီး သူ အသက်ရှူသောအခါ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ဟနေကာ သာယာမှုကို တောင်းခံရင်း စုတ်တံ၏ စနောက်မှုကို ခံနိုင်ရည်မရှိတော့ဘဲ သူ၏ တင်ပါးများကို လှုပ်ခါနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ မီးကို ငြိမ်းသတ်ရန်ပင်။

ချူးဝမ်သည် တခစ်ခစ်ရယ်ကာ စိုစွတ်နေသော အက်ကွဲကြောင်းတစ်လျှောက် စုတ်တံကို ဆွဲယူကာ ဖင်ဝနှင့် ဘောများကို ယားယံစေပြီး နောက်ဆုံးတွင် လိင်တံကို ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့အရောင်ခြယ်လိုက်၏။

သူက “Darling… ဘယ်သူနဲ့ အတူ အိပ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောစမ်း” ဟု ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် မသိဘူး… အွန့်…” ထန်ထန်သည် စိတ်မပါ့တပါဖြင့် တိုးတိုးရေရွတ်ကာ သူ၏ သေးငယ်သော အဝသည် ဆာလောင်နေသကဲ့သို့ အော်ဟစ်နေသည်။ “နေလို့မရဘူး .. ဝူး… ငါ့ကိုပေးပါ… အရမ်း နေမရဖြစ်နေလို့.  …အွန့်…”

ချူးဝမ်၏ သွားများသည် တင်းကျပ်စွာ ကြိတ်ထားပြီး သူ၏ မေးရိုးသည် ခဏတာ တင်းမာသွားကာ ထို့နောက် သူသည် ထပ်မံ ရယ်မောလိုက်သည်၊ “ကောင်းပြီလေ၊ မင်း ပြောစရာ မလိုဘူး။” သူသည် စစ်ဆေးမှုကုတင်ပေါ်ရှိ ကြိုးများကို ဓားဖြင့် ဖြတ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ မှီထိုင်ကာ မှောင်မည်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ဆရာဝန်ကို ကြည့်ရင်း “လာ၊ မင်းဘာသာမင်း ထတော့” ဟု ပြောလိုက်၏။

ထန်ထန်သည် ညည်းညူကာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ စို့လာသည်။ နှာခေါင်းမှ လျှောကျလာသော မျက်မှန်ကို ပြန်ပြင်ကာ သူသည် အပျက်ကောင်ကဲ့သို့ ထိုလူဆီသို့ တွားသွားသွားလိုက်သည်။

သူသည် အသက်ပြင်းစွာ ရှူသွင်းနေပြီး ထောင်မတ်နေသော လိင်တံငယ်သည် ဆီလီကွန်ပိုက်ချောင်း ထည့်ထားလျက် ဝဲရမ်းနေ၏။

သူ၏ လက်များကို ချူးဝမ်၏ လည်ပင်းတွင် ရစ်ပတ်ကာ ထန်ထန်သည် ထိုလူ့ခွကြားတွင် ခြေကား ထိုင်လိုက်သည်။ ဆရာဝန်သည် သူ၏ ကျောကို လှပစွာ ကော့ထားပြီး သူ၏ တင်ပါးများကို ကြီးမားသော ခရမ်းရောင် လိင်တံကြီးဆီသို့ မြှင့်တင်လိုက်၏။ သေးငယ်သော ဖင်ဝသည် ကြီးမားသော လိင်တံထိပ်ကို လောဘကြီးစွာ မြိုလိုက်ပြီး သူ ထိုင်လိုက်သောအခါ သာယာမှုကြောင့် တုန်ယင်ကာ ညည်းညူလိုက်သည်။ ကြီးမားသော လိင်တံသည် ပူနွေးပြီး မာကျောကာ တစ်လက်မဝင်တိုင်း  အတွင်းသားများကို အဆုံးစွန်ထိ ပွတ်တိုက်နေသည်။

ချူးဝမ်သည် ကျေနပ်စွာ သက်ပြင်းချကာ ထန်ထန်၏ ပခုံးများကို ဖိချလိုက်သည်။ ရှည်လျားသော လိင်တံသည် အားဖြင့် ဝင်ရောက်သွားကာ  အရည်များကြားမှ ဖောက်ထွက်သွား၏။

“အားအာ့… ဝင်သွားပြီ… ဝင်သွားပြီ အွန့်အား…” ဆရာဝန်သည်. သာယာစွာဖြင့် အော်ဟစ်နေသည်။ အဖြူရောင်ကုတ်အင်္ကျီသည် သူတို့၏ လိင်ဆက်ဆံမှုကို ကွယ်ဝှက်ထားသော်လည်း  အဝတ်စသည် သူတို့အကြားတွင် ကပ်နေသည်။

ဤစိတ်ကြွဆေးတွင် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး မရှိသော်လည်း ၎င်း၏ အစွမ်းထက်မှုသည် အားကောင်းသည်။ အနည်းငယ်မျှသော ပမာဏသည်ပင် တည်ငြိမ်သော ဆရာဝန်တစ်ဦးကို အပျက်ကောင်တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲရန် လုံလောက်၏။

ချူဝမ်သည် ကျေနပ်စွာ သက်ပြင်းချကာ ဆရာဝန်၏ တင်ပါးကို ပုတ်လိုက်ပြီး ပျင်းရိသော လေသံဖြင့် “အပျက်လေး ၊ မင်းရဲ့ဖင်ကို လှုပ်ခါပြီး မင်းဘာသာမင်း လှုပ်ရှားတော့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

အတွင်းသားတိုင်းသည် ကျယ်ပြန့်စွာ ဆွဲဆန့်ခံထားရသည်။ ထန်ထန်၏ တုန်ယင်နေသော ကျောပြင်သည် သူ၏ တည်ငြိမ်မှုကို သစ္စာဖောက်ကာ ပြင်းထန်သော တပ်မက်မှုဖော်ပြနေ၏။ ထိုလူ၏ မဖွယ်မရာနှင့် စိတ်ပြင်းပြသော စကားများကို ကြားသောအခါ ဆရာဝန်သည် သူ၏ ဖင်ဝကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တင်းလိုက်ပြီး သူ၏ တင်ပါးများကို လှည့်ပတ်ကာ တဒုတ်ဒုတ် တုန်ခါနေသော လိင်တံကို တက်ကြွစွာ ကိုင်တွယ်နေ၏။

“Mmh . အရမ်းကောင်းတယ်… ဝူး… အရမ်းကောင်းတယ်…” ထန်ထန်၏ ကြည်လင်သော အသံသည် ယခုတွင် ခြောက်ကပ်နေပြီသည်။ ချူးဝမ်၏ ပခုံးများကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူသည် အပေါ်အောက် ရူးသွပ်စွာ လှုပ်ရှားပြီး သူ၏ အူအတွင်းလှုပ်ရှားမှုများကို သုံးကာ သူ့ကို သာယာမှုပေးသော ကြီးမားသော လိင်တံကို သာယာစေ၏။

ငန်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှည်လျားသော လည်ပင်းသည် အနည်းငယ် ကော့လာပြီး Adam’s appleသည် ညည်းသံတိုင်းတွင် သည် တုန်ခါနေကာ ညည်းညူသံများကို အလွန်ဆွဲမက်ဖွယ်ကောင်းစေ၏။

ချူးဝမ်သည် လည်ပင်းပေါ်ရှိ သူ့အပိုင်မဟုတ်သော အမှတ်အသားများကို သတိပြုမိပြီး လှပသော လည်ပင်းကို ညင်သာစွာ ညှစ်လိုက်၏။ သူသည် အားဖြင့် မဆုပ်ကိုင်လိုသောကြောင့် သူ၏ လက်ချောင်းများကိုသာ အနည်းငယ် ပွတ်သပ်ကာ မကျေနပ်သည့် လေသံဖြင့် “ပိုနက်နက်  စောင့်ချအဲဒီ အပျက်ဆန်တဲ့ဖင်ကို မြန်မြန် လှုပ်စမ်း” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထန်ထန်သည် သနားစရာကောင်းစွာ ညည်းညူကာ သူ၏ မျက်လုံးများသည် ဝိုးတဝါး ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် တိုးတိုးညည်းကာ ချစ်စဖွယ် အောက်သို့ စောင့်လိုက်သည်။ ထိုချစ်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းသည် အခြားအချိန်များတွင် အေးစက်နေသော ဆရာဝန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာနိုင်မလားဆိုသည့် ချူးဝမ်၏ သိလိုစိတ်အား ဖြစ်ပေါ်စေ၏။

တော်တော်လိမ်မာတာပဲ ..

ဆရာဝန်၏ နို့သီးခေါင်းအား ကိုက်ကာ သူသည် ဆရာဝန်ကို လိမ္မာသောကြောင့် ဆုချနေသကဲ့သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အတွင်းသို့ ထိုးသွင်းလိုက်၏။ ကြီးမားသော လိင်တံထိပ်သည် နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ ပြားချပ်သော ဗိုက်သားပေါ်တွင် အမှတ်အသားများ ထင်ကျန်နေသည်။ ထန်ထန်သည်. ကျေနပ်စွာ သူ၏ တင်ပါးများကို လှုပ်ခါကာ ထိုစည်းချက်အတိုင်း သူ့ကိုယ်သူ သာယာစေ၏။

“ဟမ် …ဟာ…… အရမ်းနက်တယ်… အရမ်းကောင်းတယ်… ငါ့ဖင်.  အရမ်းကောင်းတယ်…”
ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုသည် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ထန်ထန်၏ မျက်မှန်သည် ပြုတ်ကျသွားပြီး သူ၏ အမြင်အာရုံသည် ဝါးသွားကာ မသဲမကွဲ ဖြစ်သွားသည်။ ချူးဝမ်ကို ပွေ့ဖက်ကာ  ထိုင်လိုက်ပြီး စိမ့်ထွက်လာသော အရည်များသည်  ကုတင်အပြင် ချူးဝမ်၏ ဘောင်းဘီကိုပင် စိုသွားစေ၏။

ဖင်အပေါက်လေးသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ရောင်ကိုင်းနေပြီး ပွတ်တိုက်မှုတိုင်းသည် နာကျင်မှုနှင့် သာယာမှု နှစ်မျိုးလုံးကို ဖြစ်စေသည်။ ဖငွပေါက်သည်လည်း ရောင်ကိုင်းကာ ကြီးမားသော အပေါက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် လိင်တံဝင်လာရန် စောင့်ဆိုင်းနေ၏။

ထန်ထန်သည် နှစ်ကြိမ် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး အဖြူရောင်ကုတ်အင်္ကျီသည် ယခု စွန်းထင်းနေကာ ချူးဝမ်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူနေရသည်။ သူ၏ ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများသည် ဆီးလမ်းကြောင်းမှပိုက်ချောင်းကို ကိုင်တွယ်လှုပ်ရှားနေပြီး  တင်ပါး၏ လှုပ်ရှားမှုများနှင့် တပြိုင်တည်း ဖြစ်နေသည်။
“အားအာ့… အား နိုး!! မထိုးနဲ့!!” ထန်ထန်၏ တိုးဝင်သော အော်ဟစ်သံသည် ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်။ ဆီးလမ်းကြောင်းပိုက်ချောင်းသည် ချောမွေ့ခြင်းမရှိဘဲ အနားတိုင်းသည် သူ၏ နူးညံ့သော ဆီးလမ်းကြောင်းကို ပွတ်တိုက်မိကာ အတွင်းပိုင်းအဆုံးပိုင်းဖြစ်သော ဆီးကျိတ်ကို ထိမိစေ၏။

လှုံ့ဆော်မှုသည် မြင့်တက်လာသောကြောင့် ထန်ထန်သည် ဆေး၏ အာနိသင်မှ အနည်းငယ် သက်သာလာသည်။ လွတ်မြောက်ရန် ရုန်းကန်နေစဉ် သူသည် အားကောင်းသော ချူးဝမ်၏ ကုတင်ပေါ်တွင် ဖိထားခံရပြီး ချူးဝမ်သည် သူ့ကို ပြင်းထန်စွား ထိုးသွင်းနေ၏။ ကြီးမားသော လိင်တံထိပ်သည် ဖင်ပေါက်ကို အားဖြင့် ပွတ်တိုက်မိသောကြောင့် ဖင်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားသည်။

“အားအာ့ နိုး… အုန့် အား… ဝူး… အရမ်းကောင်းတယ်… အရမ်းကောင်းတယ်… အားအာ့…” ဆရာဝန်သည် အဓိပ္ပာယ်မရှိရေရွတ်နေကာ အပူတက်နေသောခွေးမလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တံတွေးများ ကုတင်ပေါ်သို့ စီးကျနေ၏။ တင်ပါးများသည် ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့ သန်းနေကာ သေးငယ်သော ဖင်ဝသည် အရည်များ စီးကျနေပြီး သာမန်အေးစက်ပြီး နှင်းကဲ့သို့သော အသွင်အပြင်နှင့် မတူဘဲ မိန်းမပျက် အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“အပျက်ကောင်လေး …အွန်.. အွန့်၊ ဒေါက်တာထန်…” ချူးဝမ်၏ ကျဉ်းမြောင်းသော မျက်လုံးများသည် မနာလိုစိတ်ဖြင့် ပြည့်လျှံနေ၏။ “ငါ မင်းကို မဒိန်းကျင့်တာ မင်း ပျော်ရဲ့လား?.. ဆရာ၊ ဆရာ…”သူသည် ညင်သာစွာ အသက်ရှူကာ ထန်ထန်၏ အော်ဟစ်သံများကြားတွင် ဖင်ပေါက်ထဲသို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ထိုးသွင်းပြီးမှ ဆရာဝန်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

သူ၏ အသံသည် မှိုင်းညို့ကာ အနည်းငယ် တိုးဝင်သွားပြီး “နောက်တစ်ခါ မင်း တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို ဆွဲဆောင်ရင် မင်းရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ချိုးပြီး တစ်သက်လုံး အိပ်ရာပေါ်မှာ ချည်ထားလိုက်မယ်!” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ခြိမ်းခြောက်သော စကားများသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်နှင့်ပင်။ သို့သော်  ဆရာဝန်၏ လည်ပင်းပေါ်ရှိ သူ့အပိုင်မဟုတ်သော အမှတ်အသားများကို သတိပြုမိသူမှာ သူပင်။ မနာလိုစိတ်က သူ့ကို လွှမ်းမိုးနေသော်လည်း ဆရာဝန်ကို အတင်း ဖိအား မပေးချင်ပေ။

ပူလောင်ပြီး ပြင်းထန်သော သုက်ရည်များသည် ဗိုက်ထဲသို့ ပန်းထွက်လာကာ ထန်ထန်ကို ရုတ်တရက် အသက်ရှူမဝဖြစ်စေ၏။ သူသည် အသက်ရှူမဝစွာဖြင့် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲကျသွားသည်။စိတ်ကြွဆေး၏ အာနိသင် သက်သာသွားသောကြောင့် ဆရာဝန်သည် ရှက်စရာကောင်းသော တပ်မက်မှုတွင် နစ်မြုပ်နေရာမှ သူ၏ အာရုံများ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာ၏။ သူ၏ ကျောပြင်ကို. ချွေးများဖုံးလွှမ်းနေပြီး လှပသော လိပ်ပြာတောင်ပံကဲ့သို့ အရိုးများကို စိုစွတ်သော နှုတ်ခမ်းဖြင့် ညင်သာစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

“Baby… တခြားယောက်ျားတွေ မိန်းမတွေနဲ့ ဝေးဝေးနေ။ နောက်တစ်ခါ ငါ့ကို လိမ်ရင် ငါ တကယ် ဒေါသထွက်လိမ့်မယ်” ချူးဝမ်၏ အသံသည် တပ်မက်မှုဖြင့် ရောနှောနေပြီး ပျင်းရိကာ သာယာမှု အပြည့်နှင့်ပင်။ ဆရာဝန်ကို ပွေ့ဖက်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းသည် အမှတ်အသားများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော အသားအရေပေါ်တွင် ဖိကပ်ထားပြီး စကားပြောသောကြောင့်သူ၏ နှုတ်ခမ်းသားကို ထန်ထန် ခံစားနိုင်စေသည်။

“မင်း ရူးနေလား?” ထန်ထန်၏ အသံသည် အလွန်တိုးဝင်နေ၏။ သူသည် ဒေါသဖြင့် တုန်လှုပ်နေသော်လည်း ပညာတတ်ဆရာဝန်၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ခဏတာ တုန်ယင်နေပြီးမှ အနည်းငယ် နားဝင်မချိုသော စကားကို ပြန်ပြောလိုက်၏။

ချူးဝမ်သည် ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် မျက်လုံးများ ကွေးသွားကာ တခစ်ခစ်ရယ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာသည် တပ်မက်မှု၏ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် အနည်းငယ် အရောင်တောက်လာ၏။ သို့သော် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အနေအထားရှိသော်လည်း သူ၏ ထိုးနှက်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းသည် လျော့နည်းသွားခြင်းမရှိပေ။ “Baby, မင်းက အရမ်း ချစ်စရာကောင်းတာပဲ…” သူသည် လိပ်ပြာတောင်ပံကဲ့သို့ အရိုးများကို ဖွဖွကိုက်ရန် ငုံ့လာပြီး နူးညံ့သော အသားအရေကို ကိုက်စုပ်လိုက်သည်။

ချူဝမ်သည် ရက်ရောသူမဟုတ်ပေ။ သူ၏ လက်မောင်းထဲရှိ လူသည် မနေ့က သူ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။ သူသည် သူ့ချစ်သူကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လုယူရန် ကြိုးစားသည်အထိ လိုက်လျောရန် မတတ်နိုင်ပေ။

ချူးဝမ်၏ မျက်လုံးများသည် မှိုင်းညို့နေ၏။ တခြားယောက်ျားသည် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သိသောအခါ ထိုလူယုတ်မာ၏ လိင်တံကို ခုတ်ထစ်ကာ ခွေးများကို ကျွေးမည်ဟု သူ တွေးထားသည်။
သူ ထိုသို့ စဉ်းစားနေစဉ် ရုတ်တရက် ဆရာဝန်၏ ရုံးခန်းတံခါး ပွင့်သွား၏။ ထိုလူယုတ်မာကိုယ်တိုင် ဝင်လာခဲ့သည်။ ထိုသူသည် တံခါးဝတွင် မည်မျှကြာကြာ ရပ်နေခဲ့သည် သို့မဟုတ် သူ ဘယ်ထိ ကြားခဲ့သည်ကို မသိပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းသည် တင်းတင်းစေ့ထားပြီး နက်ပြာရောင် မျက်လုံးတစ်စုံသည် အဆုံးမရှိသော မုန်တိုင်းတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ သူသည် နှစ်ဦးသား ရောယှက်နေသော ပုံရိပ်နှစ်ခုကို မှောင်မည်းစွာကြည့်နေ၏။

ချူးဝမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆရာဝန်ကို သူ၏ လက်မောင်းထဲတွင် ကာကွယ်ထားလိုက်သည်။ သူ တစ်ခုခု ပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ဆရာဝန်၏ မျက်နှာအမူအရာ ထူးဆန်းလာသည်ကို သတိပြုမိပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး အလွန်အမင်း တောင့်တင်းသွားသည်။ မျက်စိမှေးကာ ချူးဝမ်သည် ဖခင်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ သူသည်လည်းဆရာဝန်ကိုကြည့်နေခဲ့၏။  သံသယတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

Fuck!

Arc 8 Chapter 9 end