[Gp1]ဂန်းဆက်စ်လုပ်ရန် ဇာတ်လိုက်Gongများကို ခိုးယူခြင်း:
Arc-8 Chapter-10

ချူးဝမ့်သည် သူ၏ ထောင်မတ်နေဆဲ လီးကြီးကို ဂုဏ်ယူစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ထန်ထန်ရဲ့ ဖင်ပေါက်လေးထဲကနေ ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။ သူသည် အနီးနားရှိ ရွှဲရွှဲစိုနေသော ပစ္စတိုသေနတ်ကို ဆွဲယူကာ မဂ္ဂဇင်းကို ချောမွေ့စွာဖွင့်ရင်း မဂ္ဂဇင်းနှင့် ပတ်ကာ သိမ်းထားသော ကျည်ဆံများအား ယူလိုက်၏။

ချူးဝမ့်သည် ထိုအရာများအား ဆက်တိုက်ပင် သက်တောင့်သက်သာ လုပ်ဆောင်သွားခြင်းပင်။ သူသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ကာ အနက်ရောင်သေနတ်ဖြင့် ရှေ့ရှိ ကပြားအမျိုးသားကို ချိန်ရွယ်လိုက်၏။

ကျေနပ်စရာကောင်းလှတဲ့ ရင်းရင်းနှီးနှီးတွေ့ဆုံမှုအပြီးမှာပင် သူ၏ ကျဉ်းမြောင်းကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်လုံးတွေသည် ပြုံးနေဟန်ရှိသော်လည်း ပြင်းထန်မှုတစ်ခု ရှိနေပုံရလေသည်။

“ဗင်းဆင့်?”

ချူးဝမ့်သည် ဆေးစစ်ကုတင်ပေါ်တွင် တောင့်တင်းစွာ လဲလျောင်းနေသော ထန်ထန်ဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်ရင်း

” ဘေဘီ၊ ဒါက…မင်းရဲ့ တခြားလူလား?” ဟု မေးလိုက်သည်။

ချူးဝမ့်သည်  သူ့အာခေါင်အပေါ်ပိုင်းကို စိတ်မကြည်လင်စွာဖြင့် လျှာဖြင့် ထိုးလိုက်၏။

မနေ့၌ သူ ဒေါက်တာကို လိုးပြီးသွားချိန်တွင် သူ့ဒဏ်ရာသည် ပြဲသွားပြီး ပြန်ချုပ်လိုက်ရသည်ဆိုတာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားလေသည်။ ထို့နောက် ဗင်းဆင့် ကော်လာရစ်ချ်သည် သူ့ဆီ လာလည်ခဲ့သည်။ ထိုလူသည် အလျင်လိုနေပေါက်ပြီး နာရီဝက်အတွင်း သူနှင့် ကိစ္စအားလုံးကို ဖြေရှင်းဆွေးနွေးကာ အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားခဲ့လေ၏။

ဤဖြစ်ရပ်များကို ဆက်စပ် တွေးတောမိလိုက်သောအခါ ချူးဝမ့်၏ အမူအရာမှာ ပို၍ပင် မသာမယာဖြစ်သွား၏။

ဆိုတော့ မင်းပြောချင်တာက သူက ဒေါက်တာကို လုပ်ပြီး နောက်တစ်နာရီအတွင်းမှာတင် ဖောက်ပြန်ခံခဲ့ရတာလား?။

သူက လူနာကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းရင်း ဒီသောက်‌ကောင်နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ ဆွေးနွေးနေချိန်မှာတောင် ဒေါက်တာက သူ့အိပ်ရာပေါ်ကနေ ထသွားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်!!

ချူးဝမ့်၏ သွေးပေါင်ချိန်သည် အလွန်တရာမြင့်တက်သွားဟန်ရှိသည်။ သေနတ်ကို ကိုင်ထားရင်း သူ၏ လက်သည် အနည်းငယ်တုန်လာ၏။ သူ သည် ရယ်ပင် မရယ်နိုင်တော့ချေ။

” Godfather၊ မင်းက ငါ့အပိုင်ကို လာရှုပ်လိုက်တာပဲ”

ဟု ပြောရင်း အနက်ရောင် သေနတ်ပြောင်းဝကို ကပြာစအမျိုးသား၏ လည်ပင်းဆီသို့ ချိန်ရွယ်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ပြန်ပေးရမယ့် တန်ကြေးတော့ရှိမှာပေါ့..”

“ဒိုင်း”

သေနတ်ခလုတ်ပေါ်မှ လက်ညှိုးလေးသည် လှုပ်ရှားသွားကာ သေနတ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဗင်းဆင့်က ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် ဘေးသို့ လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ ကျည်ဆန်သည် လေထဲမှ တစ်ဆင့် သူ့ဘောင်းဘီ ဘောင်းဘီအား ဖြတ်သွားကာ နံရံအား မှန်သွားလေ၏။

တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းရင်း ဗင်းဆင့် ကော်လာရစ်ခ်ျ ကော်လာရစ်ခ်ျသည်လည်း သေနတ်တစ်လက်ကို ဆွဲယူလိုက်သည် ။

“မင်း အပိုင်?”

ထိုမထီမဲ့မြင် အပြုအမူသည်သည် ချူးဝမ့်အား ချက်ချင်းပင် ပြိ၍ ဒေါသထွက်စေ၏။

ချူးဝမ့်သည် ကြိမ်ဖန်များစွာ ရူးသွပ်နေသကဲ့သို့ ရယ်မောရင်း သူ့မယား၏ လင်ငယ် ဦးခေါင်း သေနတ်ဖြင့် ချိန်ရွယ်ထားကာ ဗင်းဆင့်သည်လည်း ချူးဝမ့်၏အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းများကို ပြန်လည် ချိန်ရွယ်ထားခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်သား အပြန်အလှန် သေနတ်ဖြင့် ချိန်ထားကာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် နှစ်ယောက်လုံးသည် သူတို့ ယခင်က ပြလုပ်ခဲ့သော စောက်ရေးမပါသော ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကိုလည်း မေ့သွားကြပြီ ဖြစ်၏။ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်သည် ဤကျဉ်းမြောင်းလှသော ရုံးခန်းအတွင်း၌ သေနတ်ပြောင်းဝများမှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ပစ္စတို အသံတိတ်စက်သည် ခုနကပင် ပြုတ်ကျသွားကာ သေနတ်သံသည် ဒေါက်တာအား လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်‌ရောက်လာစေသည်။

ဒေါက်တာသည် ကြောက်ရွံမှုဖြင့် တုန်ယင်နေကာ  သူ့ကိုယ်သူ ဖက်ထားရင်း ပြောလိုက်လေ၏။

“တော်လောက်ပြီ”

ဒေါက်တာသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ကာ မုဒိမ်းကျင့်ခံရပြီး‌နောက် အဓိပ္ပါယ်မဲ့တဲ့ အရှုပ်ထုပ်တွေကို လက်မခံနိုင်သေးကာ သူသည် အနည်းငယ် အက်နေသော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

” မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး ငါ့ ရုံးခန်းထဲက ထွက်သွားစမ်း”

“…”

ဦးစွာထွက်ခွာရန် တွန့်ဆုတ်နေကာ နှစ်ယောက်စလုံးသည် နေရာမှ မရွေ့ကြပင်။

ရှင်းလင်းစွာပင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် သူတို့ အမည်များကို ကြားရုံဖြင့် အခြားသူများကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စေမည့် ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်၏။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူတို့သည် သကြားလုံးတစ်လုံး အတွက် ရန်ဖြစ်နေကြသည့် ကလေးများနှင့်ပင် တူနေလေသည်။

ထန်ထန်၏ မျက်လုံးများသည် ရမ္မက်အငွေ့အသက်များ အနည်းငယ် ကျန်ရှိသေးကာ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလွန်းလှသည်။ အရောင်ဖျော့ဖျော့ မျက်ဆံများသည် မျက်ရည်များဝဲနေကာ ကြည်လင်သော အသံသည် ဒေါသကို ဖုံးကွယ်ထားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

” ထွက်သွားလို့ ငါ ပြောနေတယ်လေ!”

ဗင်းဆင့်သည် အရင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

ချူးဝမ့်၏ လူသတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ကို လျစ်လျူရှုကာ သေနတ်ကို ချလိုက်ပြီး  ဆေးစစ်ကုတင်သို့ လျှောက်သွားကာ နှင်းဆီအဖြူအား ရင်ဘတ်မှ ဖြုတ်ကာ ဒေါက်တာလက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ လူကြီးလူကောင်းပီသစွာ ပင် ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်ဖြင့်

“ကိုယ်က ဗင်းဆင့်ကော်လာရစ်ခ်ျပါ” ဟု သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်လာခဲ့သည်။

ချူးဝမ်သည်လည်း သူ့သေနတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားဆဲဖြစ်ကာ ဗင်းဆင့်၏ အရှေ့တွင် ပိတ်ကာ ရပ်လိုက်သည်။

ထန်ထန်၏မျက်နှာအား မကျေမနပ်ဖြစ်စွာပင် ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း နူးညံ့သောနှုတ်ခမ်းများကို နမ်းလိုက်ကာ…

“သူ့နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ ဂရုမစိုက်စရာ မလိုဘူး။ နောင်မှာ မင်းသူနဲ့ ပတ်သက်စရာအကြောင်း မရှိဘူး။ မင်းက ကိုယ့်အပိုင်ပဲ”

ထန်ထန်သည် ဗင်းဆင့်သူ့လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးသွားသော နှင်းဆီပန်းဖြူကိုပါ လွှတ်ချလိုက်ကာ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။ အမြဲလိုလို အေးစက်နေသော သူ့မျက်နှာသည်  လူ့လောကထဲသို့ ခေတ္တဆွဲသွင်းခံလိုက်ရသော နတ်ဘုရားသကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် သူ၏ မြင့်မြတ်သော ကောင်းကင်ဘုံဆီသို့ လျှင်မြန်စွာ ပြန်သွားလိုဟန် ပေါ်နေ၏။

သားရဲနှစ်ကောင်လုံးသည် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် မုဒိမ်းကောင်များဖြစ်သောကြောင့် ဒေါက်တာက သူတို့ကို အမြင်မကြည်သည်မှာ မမျှော်လင့်ထားသည်တော့ မဟုတ်ချေ။  သူတို့သည် သတိကောင်းကောင်းဖြင့် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

အပြင်မှာ တိုက်ခိုက်ကြတာပေါ့။

ဆေးရုံနှင့် အနီးဆုံး လက်ဝှေ့အားကစားရုံကို ယနေ့ပင် big shotကြီး နှစ်ယောက်က ရှင်းလင်းခဲ့လေ၏။ ဝတ်ကောင်းစားလှနှင့် သက်တော်စောင့် နှစ်တန်း တစ်ဖက်ကို တစ်ဖက်က အကဲခတ်နေကြလေသည်။

ရက်အနည်းငယ်ကလေးတင် အဆင်ပြေနေပုံပေါ်သော လုပ်ငန်းပါတနာနှစ်ယောက်သည် ဘာကြောင့်ပင် ဤကဲ့သို့ အချင်းချင်း ရန်ငြှိုးဖွဲ့ကုန်ကာ တိုက်ခိုက်ကြသလဲ မသိသော်လည်း “တတိယသခင်လေး” နှင့် “Godfather ” သည် အမှန်တကယ် ချကြတော့မည်ဆိုလျှင် သူတို့သည်လည်း ကိုယ့်ဘက်မှ ဝိုင်းချကြရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေကြ၏။

စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ဘော့စ် နှစ်ယောက်လုံးသည် လက်ဗလာဖြင့် တိုက်ခိုက်နေကြစဉ် လက်အောက်ငယ်သားများသည်လည်း အချင်းချင်း စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်နေကြသည်။

ချွေးတွေ ချွဲစိုကာ ခန္ဒာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော လက်သီးချက်များသည်လည်း ကျယ်လောင်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ် အသံများ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

နာရီဝက်ခန့်ကြာသောအခါ နှစ်ယောက်စလုံး၌ ဒဏ်ရာများ ရလာတော့ကြောင့် သူတို့သည် တွန့်ဆုတ်စွာနှင့်ပင် ရပ်လိုက်ကြရသည်။

ချူးဝမ့်၏ ဒဏ်ရာသည် စုတ်ပြဲကာ သွေးများသည် ပတ်တီး၌ ရွှဲရွှဲစိုနေလေသည်။
သို့သော်လည်း ချူးဝမ့်သည် ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ငါတို့ရဲ့ ပူးပေါင်းရေးမှာ ချစ်သူ မျှဝေတယ် ဆိုတာ မပါဘူးနော်”

ချူးဝမ့်သည် က ထိုင်ခုံတစ်ခုံ၌မှာ ထိုင်လိုက်ကာ ရွဲ့ရွဲ့ပြုံးရင်း မေးလိုက်၏။

“မင်း…ငါ့ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်ဖို့ ကြံနေတာလား။”

ချွေးများကို သုတ်ရင်း ဗင်းဆင့်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အကြည့်ဖြင့် ချူဝးမ့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏အပြာရောင်မျက်လုံးများသည် ခံစားချက်တစ်စုံတစ်ရာကို ထုတ်ဖော်ပြသခြင်းမရှိပေ။ သူက မန်ဒရင်းဘာသာစကားဖြင့် သွက်သွက်လက်လက်ပြောလာ၏။

“မစ္စတာချူး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိရှိဖို့ အတွက်တရုတ်မှာ ရှေးစကား ရှိတယ်မလား။ ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ယုတ်မာတဲ့ မုဒိမ်းကောင်တွေပဲ။  ဒေါက်တာက ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို မကြိုက်ဘူး။ ဘာလို့များ ဘယ်သူ အရင် လုပ်လိုက်တာလဲ ဆိုပြီး တွေးနေမှာလဲ?”

ချူးဝမ့်၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားသည်။ တစ်ချိန်က အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကွေးညွှတ်နေသော သူ့နှုတ်ခမ်းများသည် တဖြည်းဖြည်း ပြန်ဆန့်တန်းသွားကာ အပြုံးသည် ကွယ်‌ပျောက်သွား၏။

သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သောအခါ ဘော်ဒီဂတ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို သူ့လက်ထဲသို့ ချက်ချင်းပေးလာသည်။

ရိုသေသောအမူအရာဖြင့်ပင် ဘောဒီဂတ်ထဲမှ နောက်တစ်ယောက်သည် မီးခြစ်ကို မီးညှိပေးလာ၏။ မီးတောက်ကလေးသည် တုန်ခါသွားကာ  ချူးဝမ့်သည် ခေါင်းအနည်းငယ် မော့ရင်း မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။ မီးတောက်ကလေးသည် စီးကရက်၌ မီးစွဲသွားရာ သူ၏ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာသည် နတ်ဆိုးဆန်လှသောဆွဲဆောင်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

“ဗင်းဆင့် ကော်လာရစ်ချ်။”

ချူးဝမ့်သည် မီးခိုးငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်ရင်း မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းကာ ပြောလိုက်၏။

“မင်း စကား အပြောအဆို မတတ်ဘူးလို့ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို ပြောဖူးလား”

ဗင်းဆင့်သည် သူ့အင်္ကျီကို သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်လိုက်ကာ အပြုံးတစ်ခုအား ပြန်ဆင်မြန်းရင်း အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒါဆို ငါတို့ မျှမျှတတပဲပြိုင်ကြရအောင်”

ချူးဝမ့်သည် စီးကရက်ကို ပါးစပ်၌ တေ့ထားရင်း လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ချူးဝမ့်သည် ဗင်းဆင့်နှင့် ပူးပေါင်းရသည်မှာ အကျိုးရှိသည် ဟု တစ်ချိန်က တွေးခဲ့မိသည်မှာ သူ ကန်းနေလို့ရသာ ဖြစ်ရပေမည်။

….

တစ်ဖက်တွင် ထန်ထန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ကာ သူ့ကိုယ်သူ သန့်စင်လိုက်ရင်း လူနာကို ခွဲစိတ်ဖို့ အားအင်များကို ပြန်စုစည်းလိုက်၏။ ထိုအချိန်တွင် အန်ကျာကျင်းသည် ထန်ထန်အား  ဆေးရုံတွင် နဂိုအတိုင်းမြင်လိုက်သောကြောင့် သိသိသာသာပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရသည်။

စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူ့လက်ကို သူကိုက်လိုက်မိ၏။

လုပ်ကြံသူသည် ဆရာဝန်ကို ဘာ့ကြောင့် မသတ်သေးသလဲ သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။

လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်၌ သူသည် ချူးဝမ့်ဆီမှ နှစ်သက်ခြင်းခံရရန် မည်သည်အခွင့်အရေးမှ မရရှိခဲ့သေးချေ။

သူသည် မနက်ကတည်းကပင် စိတ်မရှည်ဖြစ်နေကာ ချူးဝမ့်သည် ထန်ထန် ရုံးခန်းထဲသို့ ယနေ့နံနက်၌ ဝင်ရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်သောအခါတွင် သူ၏စိုးရိမ်စိတ်များသည် တဟုန်ထိုး တက်လာခဲ့သည်။

သူသည် တန်ထန်လောက် ဘယ်နေရာက မကောင်းသလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းကို အဖြေရှာနေတုန်းမှာပင် ဆရာဝန်ရုံးခန်းတံခါးဝမှာ ကပြားအမျိုးသားတစ်ဦးကို သတိပြုမိသော်လည်း သူ့အမူအရာသည် ပြောင်းလဲ မသွားချေ။

အန်းမိသားစုသည် ခက်ခဲသော အချိန်ကျရောက်နေစဉ်မှာပင် ဗင်းဆင့်ကော်လာရစ်ခ်ျသည် Godfather ဆိုသော အဆင့်သို့ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် ရောက်ရှိသွားခြင်းပင်။ Godfather ၏ အသွင်အပြင်နှင့် ပတ်သက်ကာ သူ ယောင်ဝါးဝါးသာ မှတ်မိသော်လည်း အန်ကျာကျာင်းသည် ဤ British Godfather အား မှတ်မိသွား၏။

ထိုယောက်ျား၏ နောက်ခံကို သိရှိလိုက်သောအခါ အန်ဂျီးယား၏ နှလုံးသားသည် သူ့ရင်ဘတ်ထဲမှ ခုန်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူ့ဘ၀တွင် အလေးစားရဆုံးသူနှစ်ဦးမှာ ပြည်တွင်းရှိ ချူးမိသားစု၏ တတိယသခင်လေးနှင့် နိုင်ငံတကာ၏ ဗင်းဆင့် Godfather ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့ ဧကရာဇ်မင်းများသာလျှင် သူ၏ အမြတ်တနိုး လေးစားမှုနှင့် ထိုက်တန်သည်ဟု သူ အမြဲယုံကြည်ခဲ့ခြင်းပင်။

အန်ကျာကျင်းသည် စကားစမြည်ပြောရန် နှင့် အကူအညီကမ်းလှမ်းရန် ကြံကာ သူ၏အဝတ်အစားများကို အလျင်အမြန် သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ မချဉ်းကပ်မီတွင် Godfather၏ အမူအရာကြောင့် သက်တော်စောင့်များသည် သူ့လမ်းကိုလာပိတ်၏။

ထန်ထန်ရုံးခန်းထဲသို့ ကပြားအမျိုးသား Godfather ဝင်လာသည်ကို သူ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ရုံသာ တတ်နိုင်သည်။ ခဏအကြာတွင် ချူးဝမ်နှင့် ဗင်းဆင့်သည် ထွက်လာကာ သူ့ကို တစ်ချက်လေးတောင် မကြည့်သွားခဲ့ပေ။

ခွဲစိတ်မှုပြီးသွားသောအခါ သူနာပြုစခန်းရှေ့မှဖြတ်သွားသော ထန်ထန်ကို ကြည့်ရင်ူ အန်ကျာကျင်းသည် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ လက်ညှိုးကိုကိုက်လိုက်သည်။

မနာလိုမှုနှင့် နာကျည်းမှုများသည် သူ့နှလုံးသားထဲမှ ထိုးထွက်လာကာ မကောင်းသောအရာရာ တစ်ခုခုကို လုပ်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည့်ဟန်ဖြင့် သူနှုတ်ခမ်းကို သူ ကိုက်လိုက်၏။

…

ချူးဝမ်နှင့် ဗင်းဆင့်တို့သည် ထိပ်တိုက်တွေ့နေကြပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ပရိယာယ်ဆင်ကာ အနိုင်ရရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ခရီးဝေးများ ထွက်ရစေအောင် ပရ်ယာယ်ဆင်နေကြတာ အလျှော့မပေးချင်ကြပေ။

ဤဗျူဟာသည် သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးအား ဒေါက်တာနှင့် ဝေးကွာစေကာ စိတ်ပျက်နေပြီဖြစ်သော ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ပညာရှင်အား အသက်ရှူရန် အခိုက်အတန့်လေး ရစေလေ၏။

အလုပ်က ပြီး၍ တိုက်ခန်းကို ပြန်ရောက်လာသောအခါ ထန်ထန်သည် ရေချိုးကာ အဝတ်အစားလဲပြီး လမ်းတွင် သူဝယ်ခဲ့သော လက်ဆောင်ကို ယူလိုက်ကာ အိမ်နီးချင်းအသစ်ထံသို့ အလည်အပတ်သွားလေသည်။

ထန်ထန်သည် တံခါးပေါ်ရှိ ခေါင်းဆောင်းကို တီးလိုက်လေသည်။

“လာပြီ ကျွန်တော်လာပြီ”

အတွင်းမှ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အမျိုးသားတစ်ယောက်၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။
ထိုအသံကြားပြီးနောက် အချိန်နည်းငယ်အကြာတွင် အေပရွန်ဝတ်ထားသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်က တံခါး ဖွင့်ကာ ဒေါက်တာကို ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

” ကောကော အထဲကို ဝင်လာ‌လေ၊
ကျွန်တော် ဒီနေ့အရသာ ရှိတာတွေ အများကြီးလုပ်ထားပြီးပြီ”

” ဒုက္ခဖြစ်စေမိပြီ”

ထန်ထန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောရင်း အိမ်နေရင်းဖိနပ်တစ်ရံ လဲစီးကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့၏။

ဒေါက်တာသည်က အလုပ်ပြီးပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဂျူတီကုတ်အဖြူကို မဝတ်ထားတော့ဘဲ အနက်ရောငဆွယ်တာနှင့် ဘောင်းဘီတိုအား ဝတ်ဆင်လေသည်။ အနက်ရောင် ခါးပတ်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ချည်နှောင်ထားပြီး ခြေအိတ်အမည်းတွေသည် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော အသားအရည်ကို ပို၍ ထင်ရှားစေ၏။

ယွီဇီရှု၏ မျက်လုံးများသည် တောက်ပလာပြီး ဒေါက်တာက မော့ကြည့်လာသောအခါတွင် ပြုံးပြကာ ပြောလိုက်သည်

“ကောကော ထိုင်လေ
ညစာက နောက်ဟင်းတစ်ပွဲ ကျက်တာနဲ့ အဆက်သင့်ဖြစ်ပြီ”

“ကူညီရဦးမလားဟင်”

ထန်ထန်သည် လက်ဆောင်ကို ချလိုက်သည်၊ တစ်ခါမှ အိမ်နီးချင်းအိမ်၌ ထမင်းမစားဖူးသောကြောင့် အနည်းငယ် နေရခက်စွာ မျက်မှန်အား လက်ဖြင့် ပင့်တင်လိုက်၏။

“မလိုပါဘူး၊ မလိုပါဘူး
ကောကောက တစ်နေ့လုံး ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ် လုပ်ထားရတာ၊ ကျွန်တော်ကိုယ့်ဘာသာ လုပ်နိုင်ပါတယ်”

ယွီဇီရှုသည်  ထန်ထန့်ကို ရေတစ်ခွက်ချပေးကာ ချက်ပြုတ်ဖို့ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပျော်ရွှင်စွာ သွားလိုက်သည်။

…

မီးဖိုချောင်ထဲ၌

ယွီဇီရှု သည် စျေးဝယ်ပုံးကိုဖွင့်ကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ဒယ်အိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။ ထို့နောက်  မွှေပေးကာ အစားအသောက်များနှင့် ပန်းကန်ကို အသင့်ပြင်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

” ကောကော၊ ထမင်းစားချိန် ရောက်ပြီ။”

စားဖိုမှူးယွီသည် ပန်းကန်များကို စားပွဲပေါ် စိတ်ချလက်ချ ချထားလိုက်၏။

ထန်ထန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ လျှောက်လာ‌သေညအခါ စားပွဲပေါ်၌ အရသာရှိကာ မွှေးကြိုင်သော ဟင်းလျာများနှင့် ပြည့်နေ၍ အရသာရှိတဲ့ ရနံ့ကြိ ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ နွေးထွေး‌သောနီယွန် အလင်းရောင်အောက်၌ ယွီဇီရှုသည် စားပွဲအား ပြက်ဆင်နေလေသည်။ ထန်ထန်သည် တဒင်္ဂလောက် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထန်ထန်သည် ရုတ်တရက် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်က အေးစက်နေပြီး နွေးထွေးမှု ကင်းမဲ့နေသည်ကို တွေးမိလိုက်၏။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က အရာအားလုံးသည် သူ့ကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ အနားယူဖို့ နေရာရကာ
သူ သိပ်စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ထိုင်ခုံမှာထိုင်ပြီး ယွီဇီရှုနှင့် စကားစမြည်ပြောလိုက်လေသည်။

“ကောကော အရသာရှိလား”

ယွီဇီရှုသည် သူ့တူများအား ကိုက်နေရင်း ထန်ထန်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်နေလေသည်။ သူ့မှာသာ အမြီးရှိနေလျှင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အမြီးသည် လှုပ်ယမ်းနေမှာပင်။

ထန်ထန်သည် ပြုံးပင် မပြုံးနိုင်ဘဲ ဒီအိမ်နီးနားချင်းလေးသည် တော်တော်ချစ်ဖို့ကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ သူသည် သူ၏တူချောင်းများကို ချလိုက်ကာ

“အရသာရှိလိုက်တာ” ဟု  နူးညံ့စွာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

“မင်း ဟင်းချက်သင်တာ ကြာပြီ ဖြစ်ရမယ်၊ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလောက်ဟင်းအများကြီးကို ကောင်းကောင်းချက်နိုင်တာ အထင်ကြီးစရာပဲ”

ပြောရရက် အနည်းတော့ ထန်ထန်သည် မီးဖိုချောင်အား ကပ်ဘေးပင် ဖြစ်စေနိုင်ခဲ့သည်။ ထန်ထန်သာ ချက်ပြုတ်လျှင် ဒယ်အိုးအများအပြား ပေါက်ကွဲခြင်း ဖြစ်ပေါ်သော်လည်း စား၍ရနိုင်သော တစ်စုံတစ်ရာ ထွက်ပေါ်လာခြင်းမရှိပေ။

ယွီဇီရှုသည် ချီးမွန်းနေသည်ကို နားထောင်ရင်း စားပွဲအောက်ရှိ  ဈေးဝယ်သည့် ပြေစာများပါရှိသော အမှိုက်ပုံးကို သဲလွန်စဖျောက်သည့်အနေဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ သွားလေးများ ပေါ်လာသည်အထိ ပြုံးလိုက်သည်

” ကျွန်တော်က ဒီနေရာနဲ့ မရင်းနှီးသေးတော့ ကမ်းစပ်မှာ သွားစားသောက်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာဖို့ စီစဉ်နေတာ။ ကောကော လိုက်ချင်လားဟင်”

ထန်ထန်သည် မျက်တောင်တစ်ချက်ခတ်ရင်း ပြောလိုက်၏။

” တစ်ယောက်တည်း စားရတာကအထီးကျန်လွန်းတယ်၊ အခုက စပြီး အတူတူစားကြရအောင်၊ အိုကေလား?”

ယွီဇီရှုသည် ငယ်ရွယ်ကာ ရွှင်လန်းပြီး ချောမောသော အပြုံးရှိလေသည်။

အရေးကြီးဆုံးကတော့၊ ရံဖန်ရံခါ၌ ယွီဇီရှုသည် သူလျှာကိုထုတ်နေတဲ့ခွေးကြီးတစ်ကောင်လို သူ့အမြီးကို တခါတရံ ယမ်းခါနေသကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေတတ်သည်။

ထန်ထန်သည် အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ဤငယ်ရွယ်သော အိမ်နီးချင်းလေးကို အလွန်နှစ်သက်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ အတူစားဖို့ ယွီဇီရှု၏ အဆိုပြုချက်အား သဘောတူလိုက်၏။

ကောင်လေးသည် ပိုလို့တောင် ပြုံးရွှင်လာလေသည်။

သူသည် သူ၏တူချောင်းများကို ချလိုက်ကာ ဘီယာကို ပါကင်boxလိုက် ယူလာကာ ပုလင်းနှစ်ပုလင်းဖွင့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ ဇာတ်လမ်းအချို့အကြောင်း ထန်ထန်နှင့် စကားပြောဆိုနေခဲ့လေသည်။

သတိ မထားမိစွာဘဲ ထန်ထန်သည် ကောင်လေး၏ တဖြည်းဖြည်း ကျသွားလေ၏။

…

ပုလင်းသည် မြေပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျကာ ဘီာားများသည် ဖိတ်စင်သွား‌လေသည်။ ထန်ထန်သည် နီမြန်းသောမျက်နှာဖြင့် ထမင်းစားပွဲပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေလေပြီ။

“ကောကော?”

ယွီဇီရှုသည် သူ့ကို လှမ်းကြည့်ကာ ထပ်ခေါ်လိုက်သည်

” ကောကော?”

တုံ့ပြန်မှုမရှိ…

ယွီဇီရှုသည် ထန်ထန်၏ နှုတ်ခမ်းကို စုပ်လိုက်ကာ သူ၏ အေးစက်တဲ့လက်ချောင်းများသည် ထန်ထန်၏ လည်ပင်းပေါ်ရှိ ချောမွေ့သောအရေပြားအား ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးနေ၏။

သူက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ပိုသတိရှိသင့်တယ် ကောကော”

သူသည် ထန်ထန်ကိုထမ်းကာာ ကျောက်သင်ပုန်းများ၊ စားပွဲများ၊ ကင်မရာများ အဆင်သင့် တပ်ဆင်ထားသော အပြစ်ပေးခန်းသို့ ခေါ်သွားလေတော့သည်။

“ကောကောက စကား နားမထောင်ဘူး၊ အပြင်ထွက်ပြီး လျှောက်ကစားဖို့လောက်ပဲ စိတ်အားထက်သန်နေတာ”

ယွီဇီရှုသည် သူ့ကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ကာ ထန်ထန်အား ကွေးညွှတ်စေပြီး သူ့ခါးပတ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြည်လိုက်သည်။

ထန်ထန် ဝင်လာပြီးကတည်းက ယွီဇီရှုသည် ဤအပျက်ကလေး ထပ်မံ အလိုးခံရတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိ၏။

သူသည် မနာလိုဝန်တိုကာ တစ်စုံတစ်ဦးအား သတ်ပစ်လိုက်ရန်အထိ တွေးတောခဲ့သော်လည်း မကောင်းသော အကြံအစည်များကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

အဲဒီအစား သူသည် ထန်ထန်ကို အရက်မူးစေပြီး သူ့ကို သေသေချာချာ အပြစ်ပေးမည်ပင်။

သူသည် ထန်ထန်၏အဝတ်အစားများကို ချွတ်လိုက်ကာ အဖြူအပြာရောင် ကျောငိးယူနီဖောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အေးစက်သော ဆရာဝန်အား လိမ္မာရေးခြားရှိသော ကျောင်းသားလေးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

အလင်းရောင်မှိန်ပျပျ စာသင်ခန်းထဲတွင် ကျောင်းဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် ကျောင်းသားတစ်ဦးသည် စားပွဲပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေလေ၏။

သူ့ဘောင်းဘီကို ဆွဲချကာ လက်ရာများ ပြည့်နေသော ဖြူဖွေးသညိ့ တင်ပါးကြီးများသာ် သားရဲမျက်လုံးများနှင့် ကြည့်ခြင်း ခံနေရလေသည်။

“မစ္စတာ ထန်ထန်”

ယွီဇီရှုသည် အသံနှိမ့်ပြောကာ သည် ကြာပွတ်သည် ဖောင်းနေသော တင်ပါးများကို အရာထင်သွားအောင် ရိုက်လိုက်သည်။

“ဆရာ့ကို ပြောပြ၊
မင်းဖင်ကို ဘယ်သူ လိုးလိုက်တာလဲ ဟမ်?”

ထန်ထန် သည် ပြန် မ‌ဖြေနိုင်သေးဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း အသက်ရှုနေလေ၏။

ထပ်ရိုက်လိုက်ပြန်သည်။

ဆရာသည် ဖင်ကိုထပ်ကာ ရိုက်လိုက်တော့ ထိပ်တန်းကျောင်းသားလေးသည် ငိုလာလေ၏။ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူသော တင်ပါးများတွင် ချက်ချင်းပင် အနီရောင် အမှတ်အသား ပေါ်လာသည်။

“ကျောင်းသားဆိုး!”

ယွီဇီရှုသည် တုန်ရီနေသော တင်ပါးများကို ခွဲလိုက်ကာ အတွင်းသား ပန်းနုရောင်လေးအား ပေါ်လာစေ၏။

ကြာပွတ်သည် အောက်သို့ ခဆင်းကာ နီရဲပြီး ရောင်ရမ်းနေသော ဖင်ပေါက်ဝလေးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်သည်။

တစ်ချက် ရိုက်လိုက်တိုင်း အရည်များသည် လျင်မြန်စွာ စိမ့်ထွက်လာလေသည်။

“အား…”

ကျောင်းသားလေး၏ မျက်လုံးထောင့်များသည် နီရဲနေပြီး တုန်လှုပ်ခြင်းကို မရပ်တန့်နိုင်ပေ။

အလွန် ထိလွယ်ရှလွယ်သော ဖင်ပေါက်လေးသည် နီရဲပြီး ရောင်နေပြီပင်။ အနည်းငယ်မျှသော အားသည်ပင် ထန်ထန်အား တိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့  နာကျင်စွာ ညည်းတွားစေနိုင်၏။

“ဟက်…”

ဆရာသည် အံကြိတ်ကာ ဒေါသကို မြိုသိပ်ရင်း

“မစ္စတာတန်ထန်ရဲ့ ဖင်ပေါက်လေးတွေ ရောင်နေတယ်။ လူဆိုးလေး… ဆရာက မင်းကို ကောင်းကောင်း အပြစ်ပေးရလိမ့်မယ်။

ပြောရင်းပင် သူ့လက်ထဲသည် ကြာပွတ်က တဖန်လှုပ်ရှားလာပြီး ဖင်လေးအား အဆက်မပြတ်ရိုက်‌လေ၏။ အပေါက်ငယ်သည် သိသိသာသာ နီရဲနေပြီး သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်လေသည်။ ဖင်လုံးလေးများသည်လည်း အဆက်မပြတ် လှုပ်ယမ်းနေသည်။

ထိပ်တန်းကျောင်းသားလေးသည် မျက်လုံးမှိတ်ကာ ရုန်းကန်ရင်း အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေချိန်တွင် အရည်များသည် နေရာအနှံ့ ပျံ့လွင့်နေ၏။

ဆရာ့၏ ခွန်အားအား မခံနိုင်တော့ဘဲ ဖင်ပေါက်ကို ကြာပွတ်နဲ့ ရိုက်ရန် စားပွဲပေါ်သို့ ထပ်အဖိခံလိုက်ရလေသည်။

ဖင်သားလေးသည် နီရဲကာ ပြောင်လက်နေ၏။ ထိုဖြူဖွေးသောဖင်ကြီးသည် စိုစွတ်နေသဖြင့် ဆရာသာ် သေချာ ကိုင်ထားရလေသည် ။

ထန်ထန်၏ ငိုကြွေးသံများ ဆူညံလာပြီး မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ ယွီဇီရှုသည် သူ၏ကြာပွတ်ကို ရပ်လိုက်ကာ သူ၏ ခါးပတ်အား ဖြုတ်လိုက်၏။

ထိုလူ၏ ကြီးမားသော လီးကြီးသည် ထွက်လယကာ ဖောင်းကားနေသော တင်ပါးကို ရိုက်လိုက်လေသည်။

“ဟင့်အင်း… မ..မလုပ်ပါနဲ့”

ထန်ထန်သည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တုန်ယင်ယင် ငိုကြွေးနေလေသည်။ ကြာပွတ်နှင့် အရိုက်မခံချင်ကြောင်း ပြောနေသော်လည်း သူ့ဖင်သည် မှင်တက်အောင် တွန့်လိမ်နေသေးကာ နောက်သို့ ကော့ပေးနေ၏။ လီးလေးသည် တုန်ခါသွားပြီး ကျာပွတ်ဖြင့် အရိုက်ခံရခြင်းကြောင့် အရည်များ ပန်းထွက်လာလေသည်။

ယွီဇီရှု၏ အသက်ရှုသံများ ပြင်းထန်လာပြီး ထန်ထန်၏ တင်ပါးများကို သူ့လီးကြီးဖြင့် ပွတ်လိုက်၏။ နီညိုရောင်လီးကြီးသည် ထန်ထန်ဖင်ကြားထဲရှိ ဖင်ပေါက်လေးကို ထိသွားသော်လည်း အတွင်းထဲထိ မဝင်‌‌ပေ။ သူ လွှတ်ချလိုက်သည်နှင့် လီးကြီးသာိ ဖြူဝင်းသော  တင်ပါး နှစ်ခြမ်းကြား ညပ်သွားလေ၏။

“ဟမ်… ဆရာက. မင်းလို အပျက်ကလေးကို အပြစ်ပေးဖို့ ကြာပွတ် သုံးချင်တယ်”

လီးကြီးသည် သေးငယ်သောလီးလေးကို တွန်းထိုးနေပြီး ထန်ထန်၏ ဖြူဖွေးသောခြေထောက်များသည် တုန်ယင်နေ၏။

“အား…အမ်း…”

“ဟ…”

ပူနွေးသောလီးကြီးသည် သူ့ဖင်ကို ပွတ်တိုက်လိုက်သည်။ ထိုဖင်ပေါက်လေးသည် ပါးစပ်ကဲ့သို့ ပွစိပွစိဖြစ်ကာ လီးကြီးအား အသည်းအသန်  မြိုချင်နေပုံရ၏။

ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်၌ စာ များရေးထားကာ ဘေးနားက ကင်မရာက တိတ်တဆိတ် လည်နေလေသည်။
အရပ်ရှည်သော ယောက်ျားသည် သူ့လက်ထဲရှိ ကျောင်းဝတ်စုံဖြင့် ဆယ်ကျော်သက်ကို စားပွဲခုံနှင့် ဖိကာ ကျောင်းသား၏ ပေါင်ကြားကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လိုးနေ၏။ သူ၏ကြီးမားသောလိင်တံသည် ဝင်လိုက် ထွက်လိုက်ဖြင့် အရည်များစိုနေလေပြီ။

အရည်များသည်လည်း နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေ၏။

“ငါ့ကျောင်းသားရဲ့ ခြေထောက်တွေက အင်း… နူးညံ့နေတယ်.. ဖင်ပေါက်လေးကလည်း ဆရာရဲ့  လီးကြီးကို ဆာနေတယ်”

ဆရာသည် နက်ရှိုင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လေသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။ တုန်ရီနေကာ ဖြူဖွေးသော တင်ပါးများကို ဖိရန် သူ့အားရှိသမျှကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ စားပွဲသည် အချိန်မရွေး စုတ်ပြတ်သတ်တော့မည် ဆိုသည့်အတိုင်း လှုပ်ယမ်းကာ တကျွီကျွီ အသံထွက်နေ၏။

“အား..အ.. အရမ်းကောင်းတယ်… ဝူး.. ယားတယ်”

ထန်ထန်၏ မျက်မှန်သာ် သူ့နှာတံပေါ်သို့ ကျနေပြီး မသိစိတ်သည် ညည်းတွားနေလေသည်။ သူ့တင်ပါးဖြူဖြူကြီးတွေသည် သာယာမှုကြောင့် တွန့်လိမ်နေလေသည်။ နီရဲပြီး ယောင်နေသော ဖင်ပေါက်‌လေးသည် ‌အရည်တွေ ရွှဲနေ၏။ ဖင်ပေါက်လေးသည် ဆာနေသော အပေါက်လေးကဲ့သို့ ဟစိဟစိ ဖြစ်နေလေသည်။

ယွီဇီရှု၏အသက်ရှူသံသည် ပို၍မြန်လာပြီး ကျောင်းသားအား ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သောအရှိန်ဖြင့် ဆောင့်တွန်းလိုက်၏။

ကြီးမားသော အသားချောင်းကြီးသည် ကျောင်းသား၏လီးလေးအာား  ကို ပြင်းထန်စွာ ပွတ်တိုက်နေသဖြင့် ထို လီးလေးသည် နေရာတိုင်း၌ တုန်လှုပ်နေလေသည်။

သူသည် လူငယ်၏ခါးကို ပွေ့ဖက်ကာ ဤဆိုးသွမ်းသော ကျောင်းသားကို သူ၏ ကြီးမားသော တုတ်ဖြင့် အပြစ်ပေးခဲ့လေ၏။ ထိပ်တန်းကျောင်းသားလေးသည် ကျယ်လောင်စွာအော်ရင်း အသိစိတ်ပင် လွတ်ကာ အထွတ်အထိပ်သို့ရောက်သွားလေတော့၏။

” အား…”

ဖင်ပေါက်လေးသည် တွန့်သွားကာ စေးကပ်နေသော အရည်များ ထွက်လာ၏။  လီးကြီးသည် တင်ပါးကို ပြင်းထန်စွာ လိုးသွင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ယွီဇီရှု၏ ဗိုက်ကြွက်သားဖြင့် အဖြူရောင် တင်ပါးကြီးများကို ဆောင့်ရိုက်လိုက်ကာ မရေမတွက်နိုင်သော အရည်များ စီးထွက်လာလေ၏။

“ဆရာက မင်းကို ပွတ်တိုက်နေရုံလေးကိုတောင် မင်းက အရည်တွေ ထွက်လာသေးတယ်ပေါ့”

စားပွဲခုံသည် ကျယ်လောင်စွာ အသံမြည်နေပြီး ဆရာသညိ ညစ်ညမ်းစွာ ပြောဆိုနေလေသည်။ ကလေး၏လက်မောင်းကဲ့သို့ ထူထဲသောလီးကြီးသည် ကျောင်းသား၏ ခြေထောက်ကြားတွင် စေးကပ်နေသော အရည်များ ရွှဲနစ်နေသေး၏။

ယွီဇီရှုသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ထန်ထန်အား တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားသည်။ သူက  ဖင်ပေါက်လေးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပွတ်တိုက်လိုက်ရင်း လီးကြီးသည် ပို၍ပင် ကြီးလာ၏။

ထန်ထန်သည် အရည်များ ပန်းထွက်လာကာ လီး လေးပင် တုန်ခါသွားသည်။

ဆရာသည် သူ့လီးကို မဆွဲထုတ်ခင် နာရီဝက်လောက် အသားတွေ တဖက်ဖက် ရိုက်ခတ်နေသော အသံသည် စားပွဲပေါ်၌ ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းကာ လူငယ်လေး၏မျက်နှာရှေ့တွင် သူ့ကိုယ်သူ အမြန်ရိုက်လိုက်သည်။

” အပျက်မလေး၊ မင်းဆရာရဲ့သုတ်ရည်ကို ယူစမ်း!!”

ကြီးမားသော လီးထိပ်ကြီးသည် ရုတ်တရက်ပွင့်လာပြီး ထူထဲသော သုက်ရည်များ စီးကျလာကာ ကောင်လေး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ဖြန်းခနဲ ဖြစ်သွား၏။ ကောင်ငယ်လေး၏ မျက်နှာသည် သုတ်ရည်များဖြင့် ပြည့်နေပြီး အနည်းငယ်ထွက်နေသော လျှာနီတာရဲလေးသည် သုတ်ရည်ဖြူများဖြင့် ပြည့်သွားလေသည်။

“ပလွတ်…”

ယွီဇီရှုသည် အသက်ရှူသွင်းပြီး သူ့ဂန္ဓဝင်လက်ရာအား ပျင်းရိစွာ ကြည့်ရင်း ကင်မရာကို အနီးကပ်မြင်အောင် ရိုက်လိုက်၏။

စားပွဲပေါ်တွင် ထိပ်တန်းကျောင်းသားသည် ကျောင်းယူနီဖောင်းကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး ဘောင်းဘီကို ခြေကျင်းဝတ်အထိ ချွတ်ထားသည်။

မျက်လုံးများ မှိတ်ထားသော်လည်း သူ့မျက်နှာမှာ သုတ်ရည်များ ထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ကင်မရာမြင်ကွင်းတွင်၊ ကျောင်းဆရာသည် ကျောင်းသား၏လျှာဖျားတွင် သုတ်ရည်များကိုပြသရန် ဆရာက သူ၏ပါးစပ်လေးကို ဖြန့်ဖွင့်လိုက်၏။

ကျောင်းသား၏ တစ်ကိုယ်လုံး၏ အရောင်သည် ရင့်မှည့်သော အသီးအနှံကဲ့သို့ပင် ဤအရာကို မြင်သူတိုင်း လီးများ တောင်သွားစေနိုင်သည်။

ယွီဇီရှုသည်က သူ့နှုတ်ခမ်းများအား ကျေနပ်စွာ နမ်းလိုက်ရင်း သူ့နှလုံးသားထဲက ဖိနှိပ်ထားတဲ့ ခံစားချက်တစ်ဝက်လောက် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။

ယွီဇီရှုသည် ထန်ထန်၏ မျက်ခုံးကို နမ်းလိုက်ကာ ကျန်လူများအား သတ်ရန် နည်းလမ်းများစွာကို ကြံဆနေပြီဖြစ်သည်။

“ကောကော ၊ မင်းက ငါ့အပိုင်ပဲ”

Arc-8 Chapter-10 End