[Gp1]ဂန်းဆက်စ်လုပ်ရန် ဇာတ်လိုက်Gongများကို ခိုးယူခြင်း:
Arc-8 Chapter-11

ထန်ထန် နိုးလာပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် ကုတင်ကြီးပေါ်၌ မတ်မတ်ထိုင်လိုက်သည်။ မနေ့ည၌ အရက်မတရားမူးသွားကာ  နာကျင်နေတဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးတွေအား ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူ၏ အရောင်ဖျော့ဖျော့ မျက်ဝန်းများသည် မရင်းနှီးသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးအေးဆေးဆေး စူးစမ်းကြည့်ရာ သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ အလွန်ကြီးသော ညဝတ်အင်္ကျီများကို သတိပြုမိ၏။

ထန်ထန်သည် သူ့မျက်မှန်ကို လှမ်းယူလိုက်ကာ တပ်လိုက်သည်။ အရက်နာကျခြင်း၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ရှိနေသေးကာ သူ၏ ဦးခေါင်းသည် မြူခိုးမြူများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ပင် အရာများကို မှုန်ဝါးဝါးနှင့် မရှင်းမလင်း ဖြစ်စေ၏။

သူ၏ အာရုံများ တဖြည်းဖြည်း ကောင်းလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ဖင်ပေါက်လေးတွင် မသက်မသာ ဖြစ်လာသည်။ သူ့လိင်တံက နည်းနည်းလေးတောင် တုန်နေလေသည်။

ထန်ထန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မနေ့က ချူးဝမ့် ၏ လုပ်ရပ်အား ပို၍ ဒေါသထွက်လာ၏။

တံခါးဆီမှ “ကလစ်” ဟူသော အသံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထန်ထန်သည် အသံ လာရာကို လှမ်းကြည့်ရင်း ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ယွီဇီရှုသည် သပ်ရပ်ကာ မီးပူတိုက်ထားသည့် အ၀တ်အစားများကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ နိုးသွားမည်ကို ကြောက်သည့်အတိုင်းပင် တံခါးကို တိတ်တဆိတ် ပြန်ပိတ်လိုက်၏။

သူသည် အတွင်းဘက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းလာကာ ထန်ထန်နိုးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် ပြုံးသွားကာ သူ့မျက်နှာသည် တောက်ပလာခဲ့သည်။ သူ၏ သွားစွယ်သေးသေးလေးများသည် သူ့အား ချစ်ဖို့ကောင်းကာ ချောမောသောပုံ ပေါ်စေ၏။

“ကောကော မင်းနိုးလာပြီပဲ”

“အမ်း…”

ထန်ထန်သည် သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ ရေချိုးဆပ်ပြာကို အနံ့ခံနိုင်ပြီး…

“မနေ့က…”

ထန်ထန်သည် ဆက်မမေးမီ တုံ့ဆိုင်းသွားကာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်၍ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့ အဝတ်တွေကို လဲထားတာလား”

ဒေါက်တာသည် အိပ်ယာခင်းများကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း အနည်းငယ် အဆင်မပြေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က ဆေးရုံတွင် သားရဲနှစ်ကောင် လိုးတာ ခံရပြီးနောက် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဒဏ်ရာများ မမှေးမှိန်သွားသေးပေ။ ကောင်လေးက သူ့အဝတ်အစားတွေကို လဲပေးရင် အမှတ်အသားတွေကို မြင်သွားလိမ့်မည်။

သူစကားပြောပြီးသည်နှင့် ယွီဇီရှု၏မျက်နှာသည် ရုတ်တရက်နီရဲသွားသည်။ သူ့နားနှင့် လည်ပင်းတို့သည် နီမြန်းရင်း နီမြန်းလာ၏။ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် သူသည်

“အိုး… တောင်းပန်ပါတယ် ကောကော
မနေ့က မင်းပေါ်ကို မင်း အန်ချလိုက်တာ၊ အဲ့ဒါကြောင့် ကျ..ကျွန်တော် မင်းရဲ့အဝတ်အစားတွေကို လဲပြီး မတော်တဆ တစ်ချက်လေးပဲ ကြည့်မိလိုက်တာ”

“တစ်ချက်လေးပါပဲ…
ပြီးတော့ ကျွန်တော် မျက်လုံးကို ချက်ချင်း မှိတ်ပစ်တာလိုက်နော်…”

ယွီဇီရှုသည် ရှင်းပြလိုက်ပြီး သူ့အသံက ပိုတိုးလာသည်။

“နောက်တော့ ကျွန်တော့် မျက်လုံးတွေကို ဖုံးပြီး ကောကောကို အဝတ်လဲပေးလိုက်တာ”

သူသည် ထန်ထန်အား ပါပီမျက်လုံးတွေနှင့် သနားစရာကောင်းစွာ တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။

” ကောကော၊ ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်”

ထန်ထန်သည် အစပိုင်းတွင် အလွန်ရှက်ရွံ့စွာ ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ယွီဇီရှုသည် နီရဲသောမျက်နှာနှင့် ရှက်တတ်သည့်သတို့သမီးလေးကဲ့သို့ အရှက်သည်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထန်ထန်သည် ရုတ်တရက် အဆင်မပြေဖြစ်သလိုပင် ခံစားလိုက်ရ၏။

သူသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“မေ့လိုက်ပါ‌တော့၊ ငါ့အတွက် အဝတ်အစားတွေ ပေးဦး၊ ငါ အလုပ်နောက်ကျခါနီးပြီ”

“အင်း ..”

ယွီဇီရှုသည် စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လျှော်ဖွပ်ထားသော အဝတ်အစားများကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပေးလာသည်။ ထို့နောက် အပျော်တမ်း မိန်းမစိုးတစ်ယောက်လို ကွေးညွှတ်ရင်း

“ဧကရာဇ်မင်းကို ဝတ်စားဆင်ယင်ဖို့ ကျွန်တော် ကူညီရမလားဗျ။”

ထန်ထန်သည် ရယ်ပင် မရယ်နိုင်ဘဲ အေးစက်သော အလှတရားနှင့် မျက်နှာလေးသည် နွေးထွေးစွာ ပြုံးမိသွား၏။

ခွေးကြီး၏ ခေါင်းကို ပုတ်ရန် ယားယံနေပုံပေါ်သော လက်ကို မြှောက်မိလိုက်သော်လည်း သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းကာ ပုခုံးကို လက်ဖြင့် ပုတ်ရင်း ကူကယ်ရာမဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ… ကို့ယို့ကားယား လုပ်နေတာ တော်တော့”

ရေချိုး‌ပေးသည့် ကိစ္စကြောင့် ရှက်နေခြင်း ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ အကြံအစည်ရှိသော ယွီဇီရှုသည်  ဒေါက်တာ စားပွဲ၌ နံနက်စာစားနေသည်ကို ကြည့်ပြီး အစီအစဉ်အချို့ကို တွေးနေမိသည်။

ထန်ထန်သည် စားနေစဉ်တွင် ထိုကလေး၏ နားရွက်များသည် အနီရောင် ပြောင်းသွားသည်ကို သတိပြုမိပြီး ရှက်ရွံ့သော အကြည့်များဖြင့် ခိုးကြည့်နေသည်အား သတိပြုမိလေ၏။

လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ကောင်လေးက ငြိမ်သက်ဟန်ဆောင်ကာ သူ့အကြည့်ကို အမြန်လွှဲလိုက်ပြီး ယာဂုပူပူကြီးတစ်လုတ်ကို အလျင်စလို မျိုချလိုက်သည်။

“အဟွတ်၊ အဟွတ် ၊ အဟွတ်၊ အဟွတ်…”

ယွီဇီရှုသည် ပူလောင်နေသော ယာဂုကို အတင်းမျိုချကာ သူ့မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာ၏။
ထန်ထန်သည် အသားညှပ်ပေါင်မုန့်ကို အမြန်ချလိုက်ပြီး လမ်းလျှောက်လာကာ ယွီဇီရှု၏ မျက်နှာကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“လာ၊ မင်းပါးစပ်ကို ဖွင့်ပြီး ငါ့ကို ကြည့်ခွင့်ပေး”

“အမ်… အင်း..”

ယွီဇီရှုသည် သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ရှိုက်လိုက်ရင်း ဒေါက်တာ၏ရဲ့ အင်္ကျီကို ဆွဲကိုင်လိုက်ကာ ပါးစပ်ကို နာခံစွာဟလိုက်ပြီး ချစ်ဖို့ကောင်းသော အိမ်နီးနားချင်း ဇာတ်ကောင်ကို ပြီးပြည့်စုံအောင် လုပ်လိုက်၏။ သူ့ရဲ့သရုပ်ဆောင်မှုစွမ်းရည်က အော်စကာဆုနဲ့ ထိုက်တန်ပြီး သူ့အတွက် ရွှေရောင်ဆုဖလားလေးတစ်ခုတော့ ရှိသင့်ပေသည်။

ပါးစပ်ကလေးသည် အနည်းငယ်နီနေပြီး အရည်ကြည်ဖုများမရှိဘဲ အမြှေးများတချို့ အပူလောင်သွားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ အလွန်ပြင်းထန်ခြင်းမရှိပေ။ ထန်ထန်သည် ခွေးကြီးအား မီးဖိုခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကာ ရေခဲသေတ္တာထဲမှ ရေခဲရေဘူးကို ကိုင်ကာ ပါးစပ်ကို ပါးလုတ်ကျင်းခိုင်းလိုက်သည်။

ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ယွီဇီရှုက နာခံစွာ ငြီးတွားလိုက်ပြီး ဒေါက်တာက မမြင်ရသောအခါမှ အမြီးနှံ့နေသော ခွေးကြီးသည် ပြေစာများထည့်ထားသော အမှိုက်ပုံးကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး စားဖိုမှူးယွီ ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖုံးကွယ်လိုက်၏။

ပါးလုတ်ကျင်းပြီးနောက် ထန်ထန်သည် ယွီဇီရှု၏မျက်နှာကို လှည့်ကာ  အမြှေးများ ကောင်းမွန်လာကြောင်း စစ်ဆေးရန် သူ့ပါးစပ်ကို ပြန်ဖွင့်ရန် အချက်ပြခဲ့သည်။

ဒေါက်တာသည် အရမ်းနီးကပ်လွန်း‌နေ၏။ သူ့လည်ပင်းသည်  ဖြူဖွေးကာ၊ သွေးကြောများကိုပင် မြင်နေရလေသည်။သူ့တွင် ပေါ့ပါးပြီး စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော ခန္ဓာကိုယ် ရနံ့တစ်ခုလည်း ရှိနေ၏။

ယွီဇီရှုသည်  သူ့မျက်နှာကို တက်ကြွစွာ ထိနေသည့် လက်ချောင်းများကို ငုံ့ကြည့်ရင်း  ထန်ထန် ၏ ရှည်လျားပြီး လှပသော လက်ချောင်းများကို ငုံ့ကြည့်ကာ ယွီဇီရှု၏ မျက်လုံးများ နက်မှောင်သွားသည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ဟသွားကာ သူ့ရှေ့မှ လူကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

“ကောင်းပြီ၊ တအား မနီသွားဘူးရယ်
ဆေးသောက်စရာ မလိုဘူး။ ဒီရက်ပိုင်းတော့ သတိထားလိုက်နော်”

ထန်ထန်သည် ဂရုတစိုက် အကြံပေးနေစဉ် သူ့နှုတ်ခမ်းအား နှုတ်ခမ်းတစ်စုံသည် ဖိကပ်လိုက်သောကြောင့် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

အေးစက်နေသော လျှာသည် သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားပြီး သူ့လျှာကို ညင်သာစွာ စုပ်ယူ နမ်းလိုက်သည့်တိုင်အောင် သူသည် အေးခဲနေဆဲပင်။

ကောင်လေးက သူ့ကို အပြင်းအထန် နမ်းနေတယ်!

ထန်ထန်သည် အံ့ဩသွားပြီး သူ့ပုခုံးတွေကို တွန်းထုတ်ဖို့ ကြိုးစားသော်လည်း ကောင်လေးသည် သူ့ကို ပိုတင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် နမ်းလိုက်သည်။ ထန်ထန်၏ နူးညံ့တဲ့ လျှာကို စုပ်ယူကာ ကျီစယ်နေသောကြောင့် ဒေါက်တာ၏ လျှာအား နာကျင်လာစေ၏။

“အမ်…အမ်…”

နှလုံးခုန်သံနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော အနမ်းသည် ငါးမိနစ် သို့မဟုတ် ခြောက်မိနစ်ခန့် ကြာသွားသည်။ ယွီဇီရှုသည် သူ့လျှာမှာ တွယ်ကပ်နေသော ငွေမျှင်ရောင်ကြိုးတစ်ချောင်းအား သုတ်လိုက်၏။

သူသည် ဆရာဝန်မျက်နှာကိုပါ သေသေချာချာ သုတ်ပေးရင် အရှုံးပေးသည့် လေသံနှင့်ခေါင်းကို ဆရာဝန်ရဲ့ လည်ပင်း၌  မြှုပ်လိုက်ကာ ပြောလာသည်။

“ကောကော ကျွန်တော်တော့ သွားပြီ။
ကျွန်တော် ကောကောကို ချစ်မိနေပြီ ထင်တယ်”

ထန်ထန်သည် မမျှော်လင့်ထားသော ပွေ့ဖက်မှုမှ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြစ်ဆဲပင်၊ ပို၍ တင်းကြပ်လာသောအခါတွင် သူသည် အသက်ရှုပင် မဝတော့ပေ။

ယွီဇီရှုသည် ထန်ထန်အား အဝတ်အစားလဲပေးသည့် အခါတွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အမှတ်အသားများကို ယွီဇီရှု သတိပြုမိခြင်းကြောင့် ဖြစ်မဖြစ် ထန်ထန် မသေချာပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် မှားယွင်းသော အတွေးအမြင်များ နှင့် မှားယွင်းသောလမ်းကို လျှောက်လှမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်။

” ကောကော ကျွန်တော် ကောရဲ့ချစ်သူ ဖြစ်နိုင်မလားဟင်”

ကောင်လေး၏ အသံက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။

“ကျွန်တော် ကောကောကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံပါ့မယ်။ ကျွန်တော့်ကို အခွင့်အရေး ပေးနိုင်မလားဟင်”

ထန်ထန်၏လည်ပင်းသည် သူ့အား မှီနေသော ယွီဇီရှု၏ ခေါင်းမှ ဆံပင်များကြောင့် ယားယံနေ၏။

သူ့နှုတ်ခမ်းတွေသည် လှုပ်ခါနေကာ ယောက်ျားတွေကို မကြိုက်ဘူးဆိုတဲ့ အချက်ကို သူ ဘယ်လို ငြင်းရမှန်း မသိပုံပင်။ သို့တိုင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အမှတ်အသားများသည် မတူညီသော ဇာတ်လမ်းတစ်ခုကို ပြောပြသည်။

ယွီဇီရှု၏ ပွေ့ဖက်မှုကနေ ရုန်းထွက်လိုက်၏။

“အလုပ်နောက်ကျတော့မယ်။ ငါ အခု သွားမှရမယ်”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဆရာဝန်သည် ယွီဇီရှု ၏အိမ်မှ ထွက်ပြေးလုမတတ် ပြေးသွားခဲ့သည်။ တံခါး၌ ချိတ်ဆွဲထားသော အင်္ကျီကို ယူဖို့တောင် အချိန်မရှိတော့ပုံပင်။

တံခါးသည် မပိတ်ခင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လှုပ်ခါနေကာ ကပ်လျက်အခန်းမှ သော့ခတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယွီဇီရှုသည် တခစ်ခစ်ရယ်ကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွား၍ ဒေါက်တာ၏ အင်္ကျီကို ယူလိုက်၏။

ယွီဇီရှုသည် ခေါင်းငုံ့ကာ  နှာခေါင်းကို အင်္ကျီ၌ နှစ်မြုပ်လိုက်ရင်း ရူးသွပ်နေ သကဲ့သို့ ရှူရှိုက်လိုက်သည်။

” ကောကော…”

တစ်ဖက်တွင် ထန်ထန်သည် အိမ်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ ဧည့်ခန်းတွင် စောင့်ကြည့်ခြင်းမရှိသည်ကို ဦးစွာသေချာအောင် လုပ်ကာ

“လူယုတ်မာလေး… မင်းသား‌ကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ရမှာ ၊ လုပ်ကြံသူဖြစ်တာက ဖြုန်းတီးတာပဲ” ဟု ရေရွတ်လိုက်၏။

….

ဒုက္ခအတွေးများကို ရှောင်ရှားရန် ထန်ထန် သည် အလုပ်တွင် သုံးလေးရက်ကြာ အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ချူးဝမ့်နှင့် ဗင်းဆင့်တို့သည် သူ့ကို ဆေးရုံတွင် အနှောက်အယှက်ပေးကာ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ၌လည်း ယွီဇီရှုသည် သနားစရာကောင်းသော အကြည့်ဖြင့် စွန့်ပစ်ထားသော ခွေးကြီးတစ်ကောင်လို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖွင့်ထားသည့် တံခါးကို ခိုးကြည့်နေလေသည်။

ထန်ထန်ဟာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုတွေကြောင့် အနည်းငယ် အကူအညီမဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူတို့အား လျစ်လျူရှုခဲ့၏။

အံ့သြစရာကောင်းတာသည်မှာ ထို “သားရဲ” နှစ်ကောင်က အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုကြောင့် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ပြီး တခြားတစ်ယောက်ယောက်က ဝင်ပူးထားသကဲ့သို့ လူကြီးလူကောင်းဆန်ကာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့လာခဲ့၏။

ထန်ထန်မသိသည့်နေရာတွင် ယွီဇီရှုသည်လည်း စစ်မြေပြင်သို့ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ၎င်း၏ “အစ်ကိုကြီး” နှစ်ဦးအား ခင်မင်ရင်းနှီးစွာ နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းတွင် တတိယသခင်လေးချူး နှင့် Godfather ကြား ပဋိပက္ခများ တိုးလာကာ ၎င်းတို့၏လက်အောက်ငယ်သားများကြားတွင်လည်း ဒေါသများ တိုးလာခဲ့သည်။

မြင့်မြတ်သော big shotကြီး နှစ်ယောက်သည် အလှလေး တစ်ယောက်ကြောင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်လာရသည် ဆိုသော ကောလဟာလများသည်လည်း လမ်းမတွေပေါ်၌  ပျံ့နှံ့နေလေ၏။

ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုသည် ပြိုကွဲလုနီးနီး ဖြစ်နေချိန်တွင် ကြည့်ရှုသူများသည် ၎င်းတို့၏ လျှာကို ကိုက်လိုက်ကြပြီး ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ ဆွဲဆောင်မှုမျိုးနှင့် big shot ကြီးနှစ်ယောက်ကို တစ်ပြိုင်နက် ဆွဲဆောင်နိုင်သည့် သူကို သိချင်နေကြသည်။

ချူးဝမ့် နှင့် ဗင်းဆင့်ကော်လာရစ်ခ်ျတို့သည် ၎င်းတို့၏ လုပ်ငန်းအတွက် ကြီးကျယ်သော အစီအစဉ်များ ရှိကြ၏။ သူဌေးနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မကြိုက်ကြသော်ငြား ညှိနှိုင်းဆွေးနွေးဖို့ စားပွဲတစ်ခုတည်း၌ ထိုင်ကြရပြီး အဆုံးမရှိ တင်းမာမှုတွေ ပြည့်နှက်နေသော ရွဲ့စောင်းသည့် စည်းဝေးပွဲတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေ့ရှိသည်။

” Godfather။”

ချူးဝမ့်သည်  ပြုံးကာ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို သူ့လက်ချောင်းကြား ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါသိချင်မိတယ်
မင်း အင်္ဂလန်ကို ဘယ်တော့များ ပြန်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိလဲ?”

အမြန်ဆုံး ထွက်သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ!

ဗင်းဆင့်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားရင်း  ဝိုင်နီကို တစ်ငုံသောက်ကာ ဖန်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်၏။

သူ့အသံသည် အလွန်ပင် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်

“အလျင် မလိုပါဘူး။
ငါ့မှာ အင်္ဂလန်မှာ တာဝန်ရှိတဲ့လူတွေ ရှိပြီးသား။ အဲဒါအတွက် မင်း စိတ်ပူနေစရာ မလိုဘူး။”

ဒါကြောင့် ဒေါက်တာကို မင်းရနိုင်မယ် မထင်နဲ့!

ချူးဝမ့်၏ မျက်လုံးများ မှောင်မည်းသွားကာ ဗင်းဆင့်ကော်လာရစ်ခ်ျ၏ စကားလုံးများတွင် တီးတိုးသံများကို သတိထားမိလိုက်ပုံရသည်။

ရုတ်တရက် သူ့အကြည့်တွေ စူးစူးဝါးဝါးပင် ပြင်းထန်လာ၏။ သူသည် စားပွဲခုံကို ရုတ်တရက် ကန်လိုက်ကာ ဗင်းဆင့်က တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိသကဲ့သို့ သူ့အရင်ထိုင်ခုံမှ အမြန်ပြောင်းပြီး သေနတ်အား ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

“ဒိုင်း”

သေနတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြတင်းပေါက်တွင် ကျည်ဆန်အပေါက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာ၏။ ရွှေရောင် ကျည်ဆံတွေသည် စားပွဲပေါ်သို့ ပျံသွားသလိုပင်။

ထိုအချိန်တွင် ချူးဝမ့်သည် ပရမ်းပတာအခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ဘေးဘက်သို့ ခုန်ဆင်းရင်း စနိုက်ပါသမား၏ မြင်ကွင်းမှ လွတ်သောနေရာတွင် ပုန်းအောင်းကာ  သူ့လက်ကိုင်သေနတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

သူဌေးနှစ်ယောက်၏ လက်အောက်ငယ်သားများသည် ငတုံး မဟုတ်ပေ။ တတိယသခင်လေး စားပွဲကို ကန်လိုက်ကတည်းကပင် သူတို့သည်  သတိထားကပ်သွားသည်။ ကျည်ဆန်သည် မည်သူ့ကိုမှ မထိခိုက်ချေ။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ အထပ်မြင့်အဆောက်အအုံတစ်ခုတွင် lollipop တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ယွီဇီရှုသည်

“အိုး.. ငါ လွဲသွားတာပဲ” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်၏ သေနတ်ပြောင်းဝကို ချိန်ညှိပြီး ခလုတ်ကို ဆက်လက်နှိပ်လိုက်၏။

“ဘန်း… ဘန်း… ဘန်း…’

သေနတ်သံများ ဆက်တိုက် ပဲ့တင်ထပ်နေသော်လည်း အပြင်ဘက် စနိုက်ပါသမား၏ ပထမဆုံးကျည်ဆန်မှာ တစ်စုံတစ်ဦးကို ချိန်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ တခြားပစ်ချက်များသည် စားပွဲစောင်းအား ထိသွားလေသည်။ စနိုက်ပါသမားသည် ဤကျည်ဆန်အပေါက်များကို စကားလုံး အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်အထိ ဆက်လက်ပစ်ခတ်ခဲ့ပြီးနောက် သေနတ်သံများ ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။

တစ်ချိန်တည်းနီးပါးတွင် ချူးဝမ့် နှင့် ဗင်းဆင့် တို့သည် ၎င်းတို့၏လူများကို စနိုက်ပါ၏နေရာသို့ဦးတည်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏လက်အောက်ငယ်သားများအား စနိုက်ပါအား လိုက်ဖမ်းရန်ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ မှိန်ဖျော့ဖျော့ဖျော့ပုံစံ ကျည်ဆန်များရှိသော စားပွဲကိုကြည့်သောအခါ သူတို့၏အမူအရာမှာ ပို၍ပင် ဒေါသဖြစ်သွားသည်။

“ထန်ထန်က ငါ့အပိုင်”

…

အလုပ်ပြီးသောအခါ ထန်ထန်သည် ၎င်း၏ ဂျူတီကုတ်ပါရှိသော အိတ်ကို သယ်ဆောင်ကာ သန့်ရှင်းရေးပြုလုပ်ရန် အိမ်သို့ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားရင်း တိုက်ခန်း ဓါတ်လှေကားထဲကို လှမ်းဝင်ခါနီးတွင် ထန်ထန်သည် ခေတ္တရပ်လိုက်သညိ။ သူက စကားမပြောဘဲ လှည့်ကြည့်ကာ

“တစ်ဆိတ်လောက် မင်းတို့ တစ်ခုခုလိုသေးလား” ဟု မေးလိုက်၏။

ဗင်းဆင့်ကော်လာရစ်ခ်ျတွင် လေးနက်သော အသွင်အပြင်ရှိကာ သူ၏ အပြာရောင်မျက်ဝန်း များသည် ထာဝရ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပုံပေါ်ကာ သူ့ရှေ့မှ လူအတွက် နက်နဲသော မြတ်နိုးမှုများကို ဖုံးကွယ်ထားလေသည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့ကြားရှိ ပွင့်လန်း နေသော နှင်းဆီပွင့်တွေသည် ရှုပ်ထွေးသော ချည်နှောင်မှုတစ်ခုအဖြစ် ဘယ်လိုများ ဖြစ်လာသလဲ ဆိုတာကို နားမလည်နိုင်သော်လည်း သူတို့ရဲ့ အဖိုးတန်လူသားလေးအား ပွေ့ဖက်ခြင်းကနေတော့ သူတို့ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့‌ချေ။

မနေ့၌ စနိုက်ပါသမား၏ ပစ်ခတ်မှုသည် big shot နှစ်ဦးကြားရှိ ယာယီအပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးကို  လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့‌လေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဗင်းဆင့်သည် ချူဝမ်၏ အစပိုင်းတွင် ခံစားခဲ့ရသည့် ခံစားချက်အချို့ကို ခံစားလာရပေသည်။ အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ထိုစနိုက်ပါကို ရှာဖို့သာ အပြင်းအထန် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြလေ၏။

ကျစ်…

အထူးသဖြင့် တစ်ခါက ကြုံဖူးခဲ့‌သော ချူဝမ်အတွက် ဒီလို ရူးသွပ်မိုက်မဲမှုဟာ ဖော်မပြနိုင်လောက်အောင်ပင်။

ထိုည၌ စိတ်မကြည်လင်စွာ အိမ်သို့ပြန်ရောက်သော တတိယသခင်လေးသည် မရိုးသားသော အသက်အကြီးဆုံးနှင့် ဒုတိယအကိုများကိုပြန်လည်နေရာချထားရေးသို့ တိုက်ရိုက်ပို့လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ဆို၏။ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သောနည်းလမ်းများသည် ညီရင်းအစ်ကိုရင်းအတွက်ပင် ချွင်းချက်မရှိ‌ချေ။ “ချူး”မိသားစုအား ဆန့်ကျင်လိုသူများအား တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားစေပြီး တိတ်တဆိတ်လေး နေကာ ဒုက္ခမှဝေးကွာစေရန် အတတ်နိုင်ဆုံးကြိုးစားနေတော့သည်။

…

“အချစ်ကလေး ကိုယ်တို့ အောက်ထပ်တောင် ရောက်နေပြီ။ မင်းရဲ့နေရာကို ကိုယ်တို့ကို မခေါ်သွားချင်ဘူးလား”

ချူဝမ်သည် ခေါင်းကို အရှက်မရှိစွာ ငုံ့လိုက်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် သူသည် နာခံမှုရှိသော အသွင်အပြင်ပေါ်နေသော်လည်း တစ်ချိန်ထဲမှာပင် ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိ၏။

ဗင်းဆင့်သည် ကြည်လင်လှသော အပြာရောင်မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် ပြီးပြည့်စုံသော လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဘယ်အပိုင်းကမှ မာဖီးယားသူဌေးတစ်ဦးနှင့် မတူချေ။

“…”

သူတို့နှင့် မကြာသေးမီက ရန်ဖြစ်မှုများကြောင့် ထန်ထန်သည် ငြီးငွေ့လာကာ တွယ်ကပ်နေသော သူတို့နှစ်ယောက်ကို အေးစက်စွာ လျစ်လျူရှုခြင်း၌ ကျွမ်းကျင်လာခဲ့သည်။ သူ့အိတ်ကို သယ်ကာ ကပ်ဘေးနှစ်ခုကို  အသိအမှတ်ပင် မပြုဘဲ ဓာတ်လှေကားဆီသို့သာ ဦးတည်သွားခဲ့၏။

သားရဲနှစ်ကောင်သည် တအား အားယားနေပုံဖြင့် ရိုးရိုး လှေကားထစ်ကနေ လိုက်တက်ကြလေသည်။

22 အထပ်တွင် ဓါတ်လှေကား ဦးတည်ရာသို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။ တံခါးများ ပွင့်လာကာ ထန်ထန်သည် သူ့ပစ္စည်းများနှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့၏။ ဤတိုက်ခန်းသည် ဈေးကြီးကာ တစ်ထပ်လျှင် အိမ်ထောင်စုနှစ်စုသာ ရှိလေသည်။ ထိုအခိုက်တွင် သူ့တံခါးရှေ့၌ ခွေးကြီးတစ်ကောင်သည်  သနားစရာ ကောင်းစွာ ထိုင်နေပြီး တိုးတိုးလေး ငြီးငြူကာ နားရွက်‌လေးများသည် ဝမ်းနည်းနေသည့်ဟန် အောက်သို့ စိုက်နေသည်။

ထန်ထန်သည် အနည်းငယ် ချစ်စရာ ကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ကောင်လေး၏ အပြင်းအထန် နမ်းတာကိုပင် သူ စိတ်မဆိုးတော့ချေ။
သို့သော်… ဟို ကွေးနေပုံရတဲ့ ဒီလူငယ်လေးကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမှန်းမသိချေ။ ထို့ကြောင့် သူနှင့်ဆက်ဆံရန် ငြင်းဆန်ကာ ရှောင်ရန်သာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

အတွေးထဲ မျောနေသော ချောမောသည့် ဒေါက်တာထန်ထန်သည် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ခွေးကြီး၏ ရှေ့မှာရပ်ကာ ငုံ့ကြည့်ရင်း

“ငါ့ ကိုစောင့်နေတာလား” ဟု မေးလိုက်၏။

သူ့ကိုယ်ပိုင်လေသံသည် ကြမ်းတမ်းလွန်းသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဆရာဝန်က ခေတ္တရပ်ကာ

“မင်း လိုအပ်တာတစ်ခုရှိလို့လား” ဟု လေသံတိုးတိုးဖြင့် နူးညံ့စွာပြောလိုက်သည်။

ယွီဇီရှုသည် သူ့ခေါင်းကို မော့လိုက်ကာ ဒေ့က်တာကို မြင်လိုက်သည်နှင့် သူ့ မျက်ဝန်းများသည် ချက်ချင်း တောက်ပသွား‌ လေသည်။ သူ့ပေါင်တွေကို သူ ရိုက်ရင်း မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ကာ  ဒေါက်တာကို ပွေ့ဖက်ချင်သော်လည်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မည်ကို ကြောက်သဖြင့် သူသည် ရပ်လိုက်ကာ ခေါ်လိုက်၏

“ကောကော…”

တန်ထန်သည် သနားစိတ်ဖြင့် သူ့ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချူးဝမ့် နှင့် ဗင်းဆင့် တို့သည် 22 ထပ်မြောက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ အရေးပေါ်ထွက်ပေါက် တံခါးကနေ ထွက်လာပြီး ထိုမြင်ကွင်းအား မြင်လိုက်ကြရလေသည်။

နှစ်ယောက်သားသည် အသက်ရှူမဝပင် ဖြစ်လာကာ သွားများကို အပိုင်းပိုင်းဖြစ်လုနီး အံကြိတ်လိုက်ကြသည်။

မင်း… လူသတ်အဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး အရှက်မရှိ ချစ်စရာကောင်းသလို ဟန်ဆောင်နေတယ်ပေါ့?

ဗင်းဆင့်၏ အပြာရောင်မျက်လုံးများ မည်းမှောင်သွား၏။ သူ လျှောက်သွားကာ ယွီဇီရှူ ၏ ခေါင်း‌ပေါ်ရှိ ဆရာဝန်၏ လှပလှသော လက်ကို ဆွဲယူကာ လက်ချောင်းများကို ယှက်ရင်း ကိုင်ထားသည်။

ယွီဇီရှူကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြည့်ရင်း

“ဟယ်လို၊ ငါက ဗင်းဆင့်ကော်လာရစ်ခ်ျပါ ၊ ထန်ထန်ရဲ့ ချစ်သူ” ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

ပြင်ဆိုင်မှုကို အခိုင်အမာပြောဆိုသည့် အမူအရာမှာ ထင်ရှားလွန်း၏။ ယွီဇီရှု၏ အမူအရာ တင်းမာလာပြီး ကပြားအမျိုးသားကို ကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးများ၏ အရောင်ဖျော့ဖျော့လေးတွင် မကျေနပ်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်။

အဘိုးကြီး!

ချူးဝမ့်လည်း ချဉ်းကပ်လာကာ ထန်ထန်၏ အခြားလက်တစ်ဖက်ကို ဆွဲယူကာ နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ ဆွဲတင်ကာ နမ်းလိုက်၏။ ရှည်လျားကျဉ်းမြောင်းသော မျက်လုံးများသည် ဒေါသစိတ်ဖြင့် ပြုံးကာ သူ့ကိုယ်သူ မောက်မာစွာ မိတ်ဆက်လာသည်

“ချူးဝမ့်၊ တစ်ဦးတည်းသော ထန်ထန်၏ ခင်ပွန်း”

ဗင်းဆင့်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဤဖော်ပြချက်အပေါ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်။ ယွီဇီရှု ၏ မေးရိုးသည် အချိန်မရွေး သေနတ်ကို ဆွဲထုတ်‌တော့မတတ် တင်းမာလာ၏။

ထန်ထန်သည် မျက်ခုံးတွန့်ကာ ဤအရူးနှစ်ယောက်၏ လက်ကို ခါယမ်း၍ အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ သူတို့၏ မုန်းတီးမှုကြောင့် သူ ဆေးရုံပင် တက်ရနိုင်သည်ကို စိုးရိမ်မိ၏။

“မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးက ကောကော ရဲ့ချစ်သူတွေလား? ”

ယွီဇီရှုသည် သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို ဖိကိုက်လိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။

” Sexလုပ်ကြတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေလား ?”

ခွေးကလေးသည်  ထန်ထန်ကို ညှိုးငယ်သောအမူအရာဖြင့် ကြည့်နေကာ တင်းမာသော အသံဖြင့်

” ကောကော အဲ့ဒါ အမှန်ပဲလားဟင်” ဟု မေးလိုက်သည်။

ယွီဇီရှု၏ လက်ဖက်စိမ်း ဝိညာဉ် အပူးခံရသော အမူအရာကြောင့် ချူးဝမ့်၏ သွားများပင် နာကျင်လာသလို ခံစားရလေ၏။ သူ့ရှေ့က ဒီလူသည် သွေးအေးစနိုက်ပါတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ ထင်ရက်စရာပင် မရှိချေ။။ သို့သော်လည်း သူ့လက်အောက်ငယ်သားများ တွေ့ရှိသော အချက်အလက်များသည် အမှားအယွင်း မရှိနိုင်ပေ။

ချူးဝမ့်သည် တခစ်ခစ်ရယ်ကာ ထန်ထန်၏ မေးစေ့ကို ညှစ်ရင်း သူ့ပြိုင်ဘက်ရှေ့တွင်ပင် တပြွတ်ပြွတ်မြည်သည်အထိ အနမ်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

သူသည် ဒေါက်တာ အသက်ရှုကြပ်လာမှသာ သူ့နှုတ်ခမ်းနှင့် လျှာကို လွှတ်လိုက်ကာ အသက်ရှူမဝသော ဆရာဝန်ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် ထည့်ထားသည်။ ခွေးရူးလေးအား ပျင်းရိစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း သူက မကျေမနပ် ပြုံးလိုက်ကာ မေးလိုက်၏။

“ကလေး၊ အခု သဘောပေါက်ပြီလား”

ယွီဇီရှုသည် သူ့သွားတွေကို အံကြိတ်ကာ အဆုံးမဲ့ ဒေါသတွေသည် အညိုလက်ဖက်ရည်ရင့်ရောင် မျက်လုံးတွေထဲ၌ ပြည့်နေသည်။

သူက တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ရယ်မောကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်

“ဦးလေး၊ ဦးလေးက အသက်ကြီးနေပြီကို ဘာလို့  ကောကောကို  အဲ့လောက် ကပ်တွယ်နေရတာလဲ”

သူ့အကြည့်တွေသည်လူနှစ်ယောက်၏ အောက်ပိုင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြုံးစိစိနဲ့ မျက်နှာဖြင့်

“မင်း… ကောကော ထက် အသက် တော်တော်ပိုကြီးလောက်တယ်။ မင်းရဲ့ သက်ကြီးရွယ်အို အရွယ်မှာ မင်း ကောကောကို လိင်စိတ်ချမ်းသာမှုကို မပေးနိုင်‌လောက်ဘူး၊ ဘာလို့ နှောင့်ယှက်နေတာလဲ”

အသက်သုံးဆယ်ပြည့်ပြီး အမျိုးသားအရွယ်ရှိ ဗင်းဆင့် ကော်ဘာရစ်ခ်ျနှင့် ချူးဝမ့်သည် တစ်နှစ်ခွဲအတွင်း ဆယ်စုနှစ်မှတ်တိုင်တစ်ခုသို့ ရောက်ခါနီးဖြစ်သောကြောင့် နှစ်ဦးစလုံး မျက်နှာများ မည်းမှောင်သွားသည်။

ထန်ထန်သည် ဝါးလုံးကြားထဲတွင် ညပ်နေသလိုပင် ခံစားလာရ၏။

Arc-8 Chapter-11 End