[Gp1]ဂန်းဆက်စ်လုပ်ရန် ဇာတ်လိုက်Gongများကို ခိုးယူခြင်း:
Arc8 Ch12

နှစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် ထန်ထန်သည် ထိုသားရဲနှစ်ယောက်နှင့် အသက်အရွယ် ကွာခြားမှုမှာ ကြီးမားလှပေ။ သို့သော် ယွီဇီရှုသည် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သော တစ်ဦးတည်းသောသူပင်။ ဤလူငယ်လေးသည် ထိုလူနှစ်ဦးမှာ လိင်ဆက်ဆံရန် အသက်အရွယ်ကြီးလွန်းပြီဟု သွယ်ဝိုက်၍   ပြောနေပုံရပြီး သူသည် လူငယ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ကောင်းစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိနေဆဲဖြစ်၏။ သူတို့သည် မိမိကိုယ်ကို သိကာ ကွာခြားမှုကို နားလည်သင့်သည်။

ထိုသည်မှာ… အလွန်အမင်း မျက်နှာပူစရာကောင်း၏။

ထန်ထန်သည် စကားပြောရန် ခဏ အခက်တွေ့နေသည်။ ချူးဝမ်သည် ဆရာဝန်ပေါ်တွင် လွှမ်းမိုးကာ လှောင်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို လျက်လိုက်ပြီး “လူကြီးတွေကိစ္စ၊ ကလေးတွေဝေးဝေးနေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရူးသွပ်နေသော ခွေးပေါက်လေး၏ မျက်နှာကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ကာ “မင်း တကယ် လူကြီးဖြစ်ပြီလား၊ ကောင်လေး?” ဟု မေးလိုက်သည်။

အို… လူကြီး!
ကောင်စုတ်လေး!

ယွီဇီရှုသည် မျက်စိမှေးလိုက်ပြီး ချူးဝမ်သည်  အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ မမြင်နိုင်သော မီးပွားများသည် ဗင်းဆင့်၏ မျက်လုံးပြာများတွင် တောက်ပနေပြီး သူသည် ခပ်ဝေးဝေးမှ ထိုမြင်ကွင်းကို စိတ်မပါ့တပါဖြင့် ကြည့်နေသည်။

“တော်ပြီ၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်” ထန်ထန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ချူးဝမ်၏ ပွေ့ဖက်မှုမှ ရုန်းထွက်လိုက်သည်။ သူသည် နှုတ်ခမ်းကို စူကာ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ် ကျနေသော အဝတ်အစားအိတ်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ထိုစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော လူများကို  ထားခဲ့ကာ ထွက်သွားရန် တံခါးဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော် ယွီဇီရှူသည် သူ၏ အဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ထန်ထန် အနည်းငယ် အားစိုက်ထုတ်လိုက်ရုံဖြင့် အလွယ်တကူ ရုန်းနိုင်သော ညင်သာသော ဆုပ်ကိုင်မှုဖြစ်သည်။ ထိုလူငယ်၏ သတိရှိသော အမူအရာသည် အပြစ်ရှိသော ဆရာဝန်ကို တန့်သွားစေသည်။ ခဏရပ်ကာ သူသည် ယွီဇီရှုကို ကြည့်လိုက်သည်။

ယွီဇီရှု၏ မျက်တောင်များသည် တုန်ယင်နေပြီး သူသည် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်၊ “ကောကော.. ကျွန်တော် ညစာ ချက်ပြီးပြီ။ ကောကော ပြန်လာကို စောင့်နေတာ။” သူ၏ အသံသည် တင်းမာသွားပြီး ရွှင်လန်းသော အပြုံးကို အတင်း ဖန်တီးကာ “ကောကော ပြန်မသွားခင် အတူ ညစာ စားရအောင်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချူးဝမ်သည် သူ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး ဗင်းဆင့်၏ လက်မှာလည်း တုန်ယင်နေ၏။ ထိုရင့်ကျက်သော ယောက်ျားနှစ်ဦးသည် tea master၏  လုပ်ရပ်များကြောင့် စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ဖြစ်နေပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ သွေးတက်နေသည်ကို ခံစားမိသည်။ သူတို့သည် သေနတ်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ဤစိတ်ယုတ်သော လူယုတ်မာ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အပေါက်ဖောက်လိုကြ၏။

သို့သော် အပြစ်ရှိသော ဆရာဝန်သည် သူ၏ အပြစ်ရှိစိတ်ကြောင့် ယိမ်းယိုင်ကာ ထိုအပြုအမူတွင် ကျရှုံးသွားသည်။ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် သူသည် အိမ်ထဲပြန်ဝင်သွားခဲ့၏။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ယွီဇီရှုက တံခါးကို ပိတ်ကာ သူတို့ကို ရန်လိုသော အမူအရာဖြင့် မျက်စိမှိတ်ပြသည်ကို ကြည့်နေစဉ် လည်ချောင်းထဲတွင် ဆို့နင့်သွားပြီး ပညာတတ် လူကြီးလူကောင်းပင် မကျိန်ဆဲဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
Fuck…

ခွေးရူးတစ်ကောင်သည် သူ၏ နှင်းဆီလေးကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ချူးဝမ်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် စီးကရက်ကို မီးညှိကာ ဆိုးသွမ်းသော နှင်းဆီလေး၏ ခြေထောက်များကို ချိုးဖျက်ကာ သူ့ကို သနားခံရန် တောင်းပန်စေရန် သို့မဟုတ် သူ ဘယ်မှ မသွားနိုင်စေရန် ဇိမ်ခံအိမ်ကြီးတစ်ခု ဆောက်လုပ်ကာ သူ့ကို ရွှေရောင်အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် အမြဲတမ်း ချစ်မြတ်နိုးရန် မှောင်မိုက်စွာ တွေးတောနေ၏။ သို့သော်..ချူးဝမ် မခံနိုင်တော့ပေ။

ဗင်းဆင့်သည် ဆရာဝန်ကို မတားဆီးဘဲ မရေရာသော မျက်နှာဖြင့် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်။ သူတို့၏ ခက်ခဲသော စတင်မှုသည် လက်ရှိ အခြေအနေသို့ ဦးတည်စေခဲ့သည်။ သို့သော် ဒုတိယ အခွင့်အရေး ရခဲ့လျှင်ပင် သူတို့၏ ရွေးချယ်မှုများသည် အတူတူပင် ဖြစ်နေမည်။ အတင်းအကျပ် ဆက်ဆံခြင်း မရှိလျင် ဂုဏ်မောက်စွာ ပွင့်လန်းနေသော နှင်းဆီဖြူသည် အမြဲတမ်း စင်ကြယ်နေမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။

“ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရအောင်၊ ခေါင်းကိုင်အဖေ” ချူးဝမ်သည် သူ၏ စီးကရက်ကို ငြိမ်းသတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် နောင်တ၏ အရိပ်အယောင်များ ရှိနေ၏။ “ဒီလို ဆက်သွားနေရင် ငါတို့ လမ်းမှာ ပြိုင်ဘက်တွေ ပိုများလာနိုင်တယ်”
ဗင်းဆင့် ကောလာရစ်ခ်ျသည် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နက်ပြာရောင် မျက်လုံးများသည် စိတ်တူညီသော လူ၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံလိုက်သည်။ သူတို့ကြားတွင် လုပ်စရာများ ကျန်ရှိနေသေးပြီး နှစ်ဦးစလုံးတွင် ခိုင်မာသော အင်အားများ ရှိသည်။ တိုက်ပွဲကို ဆက်လက်ဆင်နွှဲခြင်းသည် အပြန်အလှန် ဖျက်ဆီးခြင်းကိုသာ ဖြစ်ပေါ်စေပြီး အခြားသူကို  အခွင့်အရေးများ ရစေလိမ့်မည်။
“သဘောတူတယ်”

ယွီဇီရှုသည် ယာယီ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို လျစ်လျူရှုထားပြီး ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် tea master ၏  လုပ်ရပ်များကြောင့် စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ဖြစ်နေကြ၏။ သူသည် ဆရာဝန်ကို စနောက်ခြင်းဖြင့် အလုပ်များနေသည်။

“ကောကော၊ ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်များနေလား?” ယွီဇီရှုသည် ဟင်းချိုပန်းကန်လုံးကို ထန်ထန်ရှေ့တွင် ချထားပြီး ဝမ်းနည်းစွာ တိုးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “ကောကောမှာ ကျွန်တော့်နဲ့ အတူ စားဖို့ အချိန်မရှိဘူး”

ထန်ထန်သည် သူ၏ တူကို ခေတ္တချကာ ဝိုးတဝါး တုံ့ပြန်လိုက်သောကြောင့် သူ၏ အပြစ်ရှိစိတ်သည် ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်။ အဝတ်အစား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲရုံဖြင့် ဤကလေးကို မှားယွင်းသော အတွေးသို့ ဦးတည်သွားစေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ထိုသည်မှာ သူ၏ အမှားပင်။

ယွီဇီရှုသည် ဟင်းချိုခွက်ကို ချပေးကာ ဆရာဝန်၏ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသော မျက်နှာဖြင့် စားနေသည်ကို ကြည့်ပြီး တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ညစာစားပြီးနောက် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းကာ မေးလိုက်သည်၊ “ကောကော… ဟို ဦးလေးနှစ်ယောက်က တကယ်ပဲ… ကောကောရဲ့ ချစ်သူတွေလား?” သူ၏ အသံသည် တိုးဝင်နေ၏။

ထန်ထန်သည် ရယ်ချင်သွားပြီး “ငါ… သူတို့ထက် အများကြီး မကြီးပါဘူး” ဟု တွေးလိုက်သည်။ သူက သူ့ကို “ကောကော” ဟု ခေါ်ပြီး၊  ကျန်နှစ်ဦးကို “ဦးလေး” ဟု ဘာကြောင့် ခေါ်သနည်း။

“ကောကော”
ထိုကောင်လေး၏ မျက်တောင်များသည် တုန်ယင်နေသည်။ “ဘာလို့ သူတို့က လုပ်နိုင်ပြီး ကျွန်တော်က မလုပ်နိုင်ရတာလဲ…” သူသည် သူ၏ ကုလားထိုင်ကို နောက်သို့ တွန်းလိုက်ပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အင်္ကျီကို မတင်လိုက်ပြီး ဆရာဝန်၏ သွယ်လျသော လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သေသပ်စွာ စီတန်းနေသော ဗိုက်သားများပေါ်တွင် တင်လိုက်၏။ “ကောကော ကျွန်တော်က သူတို့ထက် ငယ်တယ်။ ကျွန်တော့်ကို အခွင့်အရေးပေးနိုင်မလား?”
ပူနွေးသော ကြွက်သားကို ထိတွေ့လိုက်သောအခါ ထန်ထန်သည် မီးတို့ခံရသကဲ့သို့ နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။ သူသည် နှုတ်ခမ်းကို စူကာ တိုးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ? ဟိုလူနှစ်ယောက်…” သူသည်  ခဏရပ်ကာ ထိုသုံးဦးကြား ဆက်ဆံရေးကို မည်သို့ ရှင်းပြရမည်ကို မသေချာသောကြောင့် ဆက်မပြောရန် ရွေးချယ်လိုက်၏။

သူသည် တခြားအကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်ပြီး “တော်ပြီ၊ မပြောတော့ဘူး။ ဆေးရုံက ပြန်လာကတည်းက ရေချိုးဖို့ အချိန်မရသေးဘူး။ ငါ… ရေချိုးခန်းကို ငှားသုံးလို့ရမလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဆရာဝန်၏ အသန့်ကြိုက်သောစိတ်သည် နိုးကြားလာပြီး စားသောက်ပြီးသော် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သို့သော် တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ သားရဲနှစ်ယောက်နှင့် တွေ့ဆုံရန် အလားအလာသည် ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်ရှိသည်။ ပင်ပန်းသော တစ်နေ့တာကုန်ဆုံးပြီးနောက် သူတို့နှင့် ပတ်သက်လိုစိတ်မရှိပေ။

ယွီဇီရှုသည် ဆရာဝန်၏ ခေါင်းစဥ်ပြောင်းလဲလိုသော ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်မိသွားသည်။ သူ၏ “ကောကော” ကို အောင်မြင်စွာ မသိမ်းသွင်းနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် အနည်းငယ် နောင်တရသော်လည်း သူသည် သိမ်းထားသော အသစ်စက်စက် ညဝတ်အင်္ကျီများကို နာခံစွာ ပြင်ဆင်ပေးကာ အသန့်ကြိုက်တတ်သော “ကောကော” ကို ရေချိုးခွင့်ပြုလိုက်၏။

ရေချိုးခန်းသည် ရေနွေးငွေ့များဖြင့်ပြည့်နှက်နေပြီး ရေပူများသည် ချောမွေ့သောကိုယ်ပေါ်သို့ကျဆင်းသွားကာ၊  လှပသော ရေစက်လှိုင်းလေးများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ထန်ထန်သည် စိုစွတ်နေသော သူ၏ အနက်ရောင်ဆံပင်ကို နောက်သို့ သပ်တင်လိုက်ပြီး စီးဆင်းနေသော ရေအောက်တွင် မျက်လုံးမှိတ်ကာ စဉ်းစားနေသည်။ ဤကမ္ဘာတွင် ရန်လိုသော လူရူးများနှင့် ခွေးရူးကဲ့သို့ ပြုမူနေသော သုံးဦးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် သူသည် ထိုရူးသွပ်နေသော သုံးဦးကို မည်သို့ ချည်နှောင်ရမည်နှင့် ငြိမ်းချမ်းစွာ အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်နိုင်အောင် မည်သို့ လုပ်ဆောင်ရမည်ကို ရှာဖွေရန် လိုအပ်၏။

ယနေ့မှာ အချိန်ကိုက်ပင်ဖြစ်သည်။ ထိုကလေးစုတ်၏ အစစ်အမှန် မျက်နှာကို ဖော်ထုတ်ရန် အချိန်တန်ပြီ။ရေချိုးပြီးနောက် သန့်ရှင်းသော ညဝတ်အင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်ထားသော ထန်ထန်သည် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်ရှိ အခန်းသည် ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေ၏။ ယွီဇီရှုသည် အမှိုက်ပစ်ရန် အရင်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ဖိနပ်စီးကာ သူသည် အနည်းငယ် ဟနေသော တံခါးမှ ဖြတ်သွားစဉ် ရပ်တန့်သွားပြီး အက်ကွဲကြောင်းမှ အလင်းရောင် မှိန်မှိန် ထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ထန်ထန်၏ နှလုံးသား လှုပ်ရှားသွားသည်။ အခြား ရူးနေသော နှစ်ဦး၏ လှုံ့ဆော်မှုကို ခံယူပြီးနောက် သူသည် မည်သို့ သနားစရာကောင်းဟန်ဆောင်ကာ အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေနိုင်မည်နည်း။  ဖော်ထုတ်ရန် ပြင်ဆင်ထားသူသည် သူတစ်ဦးတည်း မဟုတ်ပုံပေ။ တုံ့ပြန်မှုမရှိဘဲ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ထို နှာဘူးကောင်လေးသည် ဘေးအိမ်မှ အပြစ်ကင်းစင်သော ကောင်လေးအဖြစ် ဆက်လက် ဟန်ဆောင်ရန် အစီအစဉ်မရှိတော့ပုံရသည်။

ခွေးရူးသည် ထကိုက်တော့မည်…

သူ့အတွက် ထောင်ချောက်ဆင်ထားသောကြောင့် ထန်ထန်သည် ထိုကလေးစုတ်၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို အလဟဿ မဖြစ်စေသင့်ဟု တွေးလိုက်၏။
အမျိုးမျိုးသော အတွေးများကို ဖယ်ထားကာ ထန်ထန်သည် မျက်နှာတွင် အံ့သြတကြီး အမူအရာဖြင့် ဖိနပ်စီးကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ဖွင့်လိုက်သည်…

ယွီဇီရှုသည် မျက်လုံးများကို မှေးမှိတ်ကာ နတ်ဆိုး၏ ဖြားယောင်းမှုကို ခံရသော လူသားကဲ့သို့ ပန်ဒိုရာ သေတ္တာကို ဖွင့်နေသော ဆရာဝန်ကို screenပေါ်တွင် ကြည့်နေသည်။ သူသည် တခစ်ခစ်ရယ်ခြင်းကို မထိန်းနိုင်ပေ။

“ကောကော…စပ်စုလွန်းရင် ဒုက္ခ ရောက်တက်တတယ်”
သူ၏ သွယ်လျသော လက်သည် စားပွဲပေါ်မှ ဝိုင်ခွက်ကို ကောက်ယူကာ အတွင်းရှိ တောက်ပသော အနီရောင်အရည်ကို စူးစမ်းကြည့်သည်။ screen၏ မှိန်သော အလင်းရောင်သည် ထိုလူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ ရူးသွပ်သော အပြုံးကို မြင်စေသည်။ သူသည် ထိုအရည်ကို ညင်သာစွာ ရှူရှိုက်သော်လည်း မသောက်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် စားပွဲပေါ်ရှိ ဖုန်းသည် တုန်ခါလာပြီး ထိုရူးသွပ်နေသော နတ်ဆိုး၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။ ဒေါက်ခနဲအသံနှင့်အတူ သူသည် ခွက်ကို ချကာ ဖုန်းကို ဖြေကြားလိုက်၏။

ထို့နောက်… နာမည်ကြီး စနိုက်ပါသည် သူ၏ နာမည်ဖြင့် မှတ်ပုံတင်ထားသော အိမ်ခြံမြေ အများအပြား မီးရှို့ခံရကြောင်းနှင့် စုဆောင်းထားသော သွေးနမူနာ အမြောက်အမြားသည်လည်း ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရကြောင်း အကြောင်းကြားခံရသည်။

ဘယ်သူလုပ်တာလဲ ဆိုသည်မှာထင်ရှား၏။

ယွီဇီရှု၏ မျက်နှာသည် အခြားရူးနေသော လူနှစ်ဦးကို အိုနေပြီဟု ခေါ်သောအခါ မဲမှောင်သွားသကဲ့သို့မှောင်မည်းသွားသည်။ သူသည် ထန်ထန်၏ သွေးကို သောက်ရန် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့ပြီး စုဆောင်းထားသော နမူနာများသည် သူ၏ အကောင်းဆုံးသော စုဆောင်းမှုများထဲမှ အချို့ဖြစ်သည်။ မူလက အစားထိုးအဖြစ် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ယခု ၎င်းတို့အားလုံး ပျက်စီးသွားလေပြီပင်။

ဒါတွေကို ဖျက်ဆီးလိုက်တယ်၊ သူ့ရဲ့ အရသာနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ သွေးတစ်ပုလင်း ရှာရတာ ဘယ်လောက်ခက်ခဲလဲ သိလား!

ယွီဇီရှုသည်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အိမ်မှ ဒေါသတကြီး ထွက်သွား၏။ သူသည် အံဆွဲမှ သေနတ်ကို ဆွဲယူကာ ထိုလူယုတ်မာ နှစ်ကောင်နှင့် အကြွေးရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လက်အောက်ငယ်သားများ၏ အစီရင်ခံစာကို နားထောင်နေစဉ် ချူးဝမ်သည် ပျော်ရွှင်စွာ တခစ်ခစ်ရယ်သည်။ သူသည် ဗင်းဆင့် ကော်လာရစ်ခ်ျ ဖုန်းခေါ်ဆိုကာ လုပ်ကြံသူအားလုံး၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ရှာဖွေရန် ရှာဖွေမှုကို တိုးမြှင့်ရန် အမိန့်ပေးနေစဉ် ထိုသူတို့ကို ဆက်လက် ဖျက်ဆီးရန် ညွှန်ကြားခဲ့၏။ အခါတစ်ရာနာစေရင် ရန်သူတို့ကို အစတစ်ထောင်ပြန်နာအောင် လုပ်ရမည်။ သူတို့ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပြစ်မည်။

ယွီဇီရှုကို ကိုင်တွယ်ရသည်မှာ မလွယ်ကူသော်လည်း ထိုအဖွဲ့အစည်းအတွင်းရှိ လူတိုင်းသည် သူ၏ မတရားမှုနှင့် သွေးစွဲလမ်းမှုကို သိကြသည်။ လုပ်ငန်းများကို ဖျက်ဆီးခြင်းသည် သူ၏ အခြေအနေကို မပြောင်းလဲစေလျှင်ပင် သွေးစုဆောင်းမှုများပျက်ဆီးသွားစေချင်းကရောပင်။ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူသည်  လျှို့ဝှက်သော်လည်း ပြည်တွင်းနှင့် နိုင်ငံတကာ နယ်ပယ်နှစ်ခုလုံးကို အုပ်ချုပ်နေသော ဤနှစ်ဦးကို လျှော့မတွက်သင့်ပေ။ မူလက အင်အားတူမျှသော်လည်း သူတို့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုသည် ကြာရှည်နေသော ညီမျှမှုကို ချိုးဖျက်ခဲ့သည်။

“Bang”
ဗင်းဆင့် ကောလာရစ်ခ်ျ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ခေါင်းကို အမြန်  ရှောင်လိုက်သည်။ ကျည်ဆံသည် လေကို ဖြတ်၍ ဗင်းဆင့်၏ နားရွက်ကို ပွတ်ကာ နံရံထဲသို့ စိုက်ဝင်သွား၏။ ဗင်းဆင့် ရှောင်တိမ်းမသွားခဲ့လျှင် ကျည်ဆံသည် သူ၏ နားရွက်ကို ဖျက်တိုက်သွားမည်မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ခေါင်းကို သေချာပေါက် ဖောက်သွားလိမ့်မည်။

သူ၏ မျက်နှာသည် အေးစက်သွားပြီး လက်အိတ်စွပ်ထားသော လက်သည် သေနတ်ကို မြှောက်ကာ အဆက်မပြတ် ပစ်ခတ်လိုက်သည်။ ကျည်ဆံချက်သည်  အနည်းငယ် လွဲသွားသောကြောင့် ယွီဇီရှုသည် ဒေါသထွက်စွာ ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

ချူးဝမ်သည် သူ၏ မျက်လုံးများ ကျဥ်းမြောင်းကာ တိုက်ပွဲထဲသို့ မဝင်ပါခဲ့ပေ။ စင်္ကြံသည် မကျယ်ဝန်းသောကြောင့် ဒေါသထွက်နေသော ယွီဇီရှုသည် ဗင်းဆင့်ကို ပစ်ခတ်နေသည်။ ဗင်းဆင့် ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး မကျေနပ်မှုများကို ေ ဖြရှင်းလိုက်ပြီးနောက် နှစ်ဦးစလုံး၏ ပစ်ခတ်မှု ရပ်တန့်သွား၏။ အခြေအနေသည် တင်းမာနေပြီး တစ်ဦးဦး သေဆုံးပါက သူတို့၏ အားနည်းချက်ကြောင့်သာ အပြစ်တင်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

ပစ်ခတ်မှု ရပ်သွားသောအခါ ယွီဇီရှုသည် မသေခဲ့ပေ။ သူသည် အတွင်းပေါင်တွင် အနည်းငယ် ပွန်းပဲ့ရုံသာ ခံစားခဲ့ရပြီး ဂျင်းဘောင်းဘီမှ သွေးများ စိမ့်ထွက်နေသည်။ ဗင်းဆင့်သည်လည်း သူ၏ နားမှ သွေးများ စိမ့်ထွက်နေသည်။ ချူးဝမ်၏ မျက်နှာမှာ သွေးညှီနံ့ကို ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် သူသည် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။

ကောင်းပြီလေ၊ အခုတော့ လူတိုင်း သေနတ်ဒဏ်ရာတွေနဲ့ပဲ…
“အို… လူအိုကြီး” ယွီဇီရှုသည် လျှာကို တစ်ချက်သပ်လိုက်သည်။ “လူဆိုးနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်တည်းကို အနိုင်ကျင့်နေတယ်။ ခင်ဗျားတို့ မရှက်ဘူးလား?”

“ကျွန်တော် အရှုံးပေးပါတယ်” ချူးဝမ်သည် လျှို့ဝှက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ” ဆရာဝန်ကို သနားစရာကောင်းဟန်ဆောင်ပြနေတဲ့ နာမည်ကြီး လူသတ်သမားလောက်တော့ မရှက်ပါဘူး။”

ဗင်းဆင့်သည် ပုဝါကို ထုတ်ယူကာ သူ၏ မျက်တောင်ရှည်များသည် အနည်းငယ် နိမ့်ကျသွားပြီး သူ၏ နားရွက်မှ သွေးများကို ညင်သာစွာ သုတ်လိုက်၏။ ယဉ်ကျေးသော ဗြိတိသျှလေသံဖြင့် သူက “မစ္စတာ ယွီဇီရှု ၊ ခင်ဗျားရဲ့ စုဆောင်းမှုတွေ ပျက်စီးသွားတာ ကြားပါတယ်။ တကယ်ကို ကံမကောင်းတာဘဲ” ဟု ပြောလိုက်၏။

ယွီဇီရှု၏ နှုတ်ခမ်းသည် တုန်ယင်သွားသည်။ သူတို့အားလုံးသည် မည်သူ ဖျက်ဆီးခဲ့သည်ကို သိကြသည်။ သူပြန်တုန့်မပြန်ခင် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲရှိ ဖုန်း တုန်ခါနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထုတ်ယူကာ screen ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဗီဒီယိုများကို ကြည့်နေသော ဆရာဝန်၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဆရာဝန်ကို  အဓမ္မပြုကျင့်ခဲ့စဉ်က မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဗီဒီယိုအသံသည် ဖုန်းမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယွီဇီရှုသည် ထန်ထန်ကို မလုပ်ရသေးဟု ထင်ခဲ့သော အခြားယောက်ျားနှစ်ဦး၏ မျက်နှာများကို မှောင်မည်းသွား၏။ ထိုဗီဒီယိုသည် ဆရာဝန်ကို ထိုနေရာတွင် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ရပ်နေစေခဲ့သည်။

ဗီဒီယိုထဲတွင် ညည်းညူသံများ ပြုလုပ်နေသော လူ၏ သနားစရာမျက်နှာသည် ရင်းနှီးနေ၏။ သူသည်  အသက်ရှူမဝဖြစ်ကာ သာယာမှုကြောင့် သူ၏ တင်ပါးများကို နာခံစွာ လှုပ်ရှားနေသည်။ အခန်းသည် မီးမှိန်မှိန်သာ ထွန်းလင်းထားသော်လည်း ထိုကောင်လေး၏ လိင်တံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ပြီး သူ၏ အသွင်အပြင်နှင့် မကိုက်ညီစွာ သူ၏ ကိုယ်ကို ရွေ့လျားကာ အရည်များကို ထုတ်နေ၏။ဖင်၏ နူးညံ့သော အသားများသည် ကြီးမားသော လိင်တံဖြင့် ထိုးသွင်းခံရပြီး စောင်များကို စိုစွတ်စေသည်။

သူ၏ နားရွက်ဘေးတွင် ထိုကောင်လေးသည် သူ့ကို အပျက်ကောင်တစ်ဦးဟု ကျိန်ဆဲနေစဉ် သူသည် သာယာမှုကို ခံစားရင်း ငိုရှိုက်နေသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ သားရိုင်းများကဲ့သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပေါင်းစည်းနေသောကြောင့် ရိုက်နှက်သံများသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာ၏။ ကင်မရာသည် တုန်ခါနေပြီး   အဖြူရည်များ ရှုပ်ပွနေသော  ဖင်ကို ခရမ်းရောင် လိင်တံထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသည်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

ထန်ထန်၏ မျက်နှာနှင့် လည်ပင်းသည် နီရဲသွားသည်။ သူသည် ရှက်ရွံ့ကာ အံ့အားသင့်နေ၏။ သူသည် အိပ်ပျော်နေစဉ် ထိုကောင်လေး၏ အမြတ်ထုတ်ခံခဲ့ရခြင်းနှင့် သူ မဖွယ်မရာ ညည်းညူခဲ့သည်ကို မယုံနိုင်ပေ။

ဗီဒီယိုသည် ရုတ်တရက် အဆုံးသတ်သွားပြီး ထန်ထန်မတုံ့ပြန်နိုင်ခင် နောက်ထပ် ဗီဒီယိုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် ကျောင်းဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဘောင်းဘီချွတ်ကာ လိင်တံသည် သူ၏ဖင်ပေါက်အတွင်းသို့ထိုးဝင်နေ၏။သူ၏ ခြေထောက်များကိုပင် ပွတ်တိုက်မိပြီး ရှည်လျား၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာသည် သူ၏ မျက်နှာဆီသို့ ဦးတည်ကာ ပူနွေးသော နို့ရည်ကဲ့သို့ အရည်ကို ပန်းထုတ်လိုက်သည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ဗင်းဆင့်နှင့် ချူးဝမ်တို့သည် ယွီဇီရှုကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူတို့သည် ရန်လိုနေပြီး  ဒေါသ၏ အပူကို ခံစားနေရဆဲပင်။
“တော်တော် ကစားတတ်တဲ့ကောင်ပဲ” ချူးဝမ်သည် နှာရှုံ့လိုက်သည်။
ဗင်းဆင့်သည်လည်း သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ယွီဇီရှုသည် တခစ်ခစ်ရယ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်၊ “ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်က ငယ်သေးတာကို”
ဗီဒီယိုမြင်ကွင်းများသည် အလွန်အမင်း ညစ်ညမ်းပြီး ထန်ထန်သည် အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားရာမှ ဒေါသဖြင့် တုန်ယင်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် တိတ်ဆိတ်သွား၏။ သူသည် သူ၏ တပ်မက်မှုညည်းညူသံများ ဖြင့်ဝန်းရံခံထားရပြီး ဦးခေါင်းကို ငုံ့ထားကာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။ ထို့နောက် သူသည် ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ နံပါတ်တစ်ခုကို ခေါ်လိုက်၏။

ဖြေကြားသူသည် မည်သည့်နိုင်ငံသားမှန်း မသိသော်လည်း ဆရာဝန်သည် ကျွမ်းကျင်သော အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သည်။ သူသည် ဆေးရုံ၏ ကမ်းလှမ်းမှုကို လက်ခံကြောင်း  ပြောကြားခဲ့ပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိမည်ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။ ဖုန်းချပြီးနောက် သူသည် ကိုယ်တိုင်အတွက် လေယာဉ်လက်မှတ် ဝယ်ယူကာ ဆေးရုံ၏ အီးမေးလ်သို့ နုတ်ထွက်စာ ပို့လိုက်၏။
အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပြီးနောက် သူသည် ပင်ပန်းစွာ မျက်လုံးများကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်၊ “အရူးတွေချည်းပဲ…”

သို့သော် ဆရာဝန်သည် သူ၏ ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်မှုသည် အရူးသုံးဦး၏ ဒေါသကို အလွန်အမင်း ဆွပေးခဲ့သည်ကို မသိခဲ့ပေ။ ချူးဝမ်နှင့် ဗင်းဆင့်၏ အောင့်အီးထားသော ဒေါသသည် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ယွီဇီရှုသည်… သေချာပေါက် ရူးသွပ်သော ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်သွား၏။

ယခု ထန်ထန်၏ လုပ်ရပ်များသည် သူတို့သိရှိသွားစေသည်မှာ မည်သူမျှ စောင့်ကြည့်မနေပါက သူသည် ထိုပြဿနာများသော လူများထံမှ သေချာပေါက် ဝေးဝေးနေမည်ပင်။ သူသည် တိတ်တဆိတ် နေထိုင်ရန် နိုင်ငံတစ်ခုကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေကာ မည်သူမျှ သူ့ကို ရှာမတွေ့နိုင်အောင် ပြုလုပ်လိမ့်မည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ ဆရာဝန်က ဘယ်သူ့ကိုမှ ရွေးချယ်မှာ မဟုတ်ပေ။

ယွီဇီရှုသည် သူ၏ သွားစွယ်များကို လျက်ကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး အခြားနှစ်ဦး မတုံ့ပြန်နိုင်ခင် တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်လိုက်သည်။

ချူးဝမ်သည် တံခါးဖွင့်ရန် တစ်စုံတစ်ဦးကို ညွှန်ကြားရန် ဖုန်းခေါ်လိုက်ပြီး အခန်းဆီသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာသည် မှောင်မည်းသွားသည်။ သူသည် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

ချူးဝမ် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ယွီဇီရှုသည် တံခါးပိတ်ပြီးနောက် သူ ပြန်လာသည်ကို ပျော်ရွှင်သော လေသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်ပြီး ကြွက်ကို စနောက်နေသော ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ “ကောကော ကျွန်တော် ပြန်လာပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
အပေါ်ထပ်မှ ဆူညံသံများကို နားထောင်ပြီး သူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် တက်သွား၏။

ခြေလှမ်းတစ်ခုပြီးတစ်ခု…
ခြေသံများသည် ထန်ထန်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသောအခါ အသံတိတ်သွားသည်။ ကြောင်ကြီးတစ်ကောင်၏ အမြှီးမှဆွဲ၍ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသော ဆီခိုးနေသော ကြွက်ငယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။

“ကောကော ၊ ဘာတွေ ကြည့်နေတာလဲ?” ထိုကောင်လေးသည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေပြီး ဆရာဝန်ကို ပြုံးပြကာ ချွန်ထက်သော သွားစွယ်များကို ပြသနေပြီး အရင်က ချစ်စရာကောင်းသော အသွင်အပြင်သည် အတုအယောင်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ခဲ့၏။

“အို့. …အိုး… ဒါဆို မင်း ဗီဒီယိုကို တွေ့သွားပြီပေါ့”
ထိုကောင်လေးသည် ခေါင်းစောင်းကာ “ကောကော၊ ကောကောက တကယ် ဆိုးတာပဲ…” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထန်ထန်၏ မျက်နှာသည် သရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေပြီး ဖုန်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ခြေထောက်များသည် နံရံနှင့် မထိမချင်း နောက်သို့ဖြေးဖြေးချင်းစီ ဆုတ်သွားသည်။ လွတ်မြောက်ရန် လမ်းမရှိတော့ပေ။

အပြစ်ပေးခန်း

ထန်ထန်သည် အပြာနှင့် အဖြူရောင် ကျောင်းဝတ်စုံကို ပြန်လည်ဝတ်ဆင်ရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရသည်။ အရင်အနေအထားအတိုင်းပင်ဖြစ်သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဇာတ်လိုက်သည် နိုးနေပြီး စားပွဲတွင် ချည်နှောင်ခံထားရသည်။ ဆရာဝန်သည် တုန်ယင်နေပြီး သူ၏ အသံသည် ဒေါသထွက်နေကာ “ယွီဇီရှု!” ဟု အော်လိုက်၏။

“ဖြန်း”

ကြိမ်လုံးသည် တင်ပါးပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်သွားပြီး လုံးဝန်း ကြီးမားဖြူဖွေးသည့် တင်ပါးများသည် ချက်ချင်း တုန်ယင်သွားသည်။ အနီရောင်အမှတ်အသားတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အနက်ရောင်အင်္ကျီ၊ လည်စည်းနှင့် နှာတံပေါ်တွင် ရွှေရောင်ဘောင်တပ်ထားသော မျက်မှန်တပ်ထားသော ထိုလူသည် သူ၏ အသံကို နှိမ့်ကာ “ကျောင်းသား ထန်ထန်၊ ငါ့ကို ဆရာလို့ ခေါ်” ဟု ပြောလိုက်၏။

“ယွီ… အား!”

ဆိုးသွမ်းသော ကျောင်းသားကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြိမ်ဒဏ်ခတ်လိုက်သည်။ဆရာသည် သူ၏ လည်စည်းကို ဖြေလျော့ကာ ကြိမ်လုံးပေါ်တွင် ချောဆီ လောင်းချလိုက်၏။ ကြိမ်လုံးသည် ပေတံပုံသဏ္ဌာန်ရှိပြီး မကျယ်လွန်း မသေးလွန်းပြီး အနက်ရောင်ဖြစ်ကာ ယခု ချောဆီဖြင့် လိမ်းကျံထားသောကြောင့် မျက်နှာပြင်သည် စိုစွတ်ကာ ချောနေ၏။

“ငါ့နာမည်ကို ဘယ်လိုခေါ်ရဲရတာလဲ!” ယွီဇီရှုသည် တင်းမာဟန်ဆောင်ကာ ကျုံ့ဝင်နေသော စအိုတွင် ပေတံကို တေ့လိုက်ပြီး “ဆရာက ဆရာ့ကို ရိုသေဖို့ မသိတဲ့ ဆိုးသွမ်းတဲ့ ကောင်လေးကို အပြစ်ပေးချင်တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

အားဖြင့် စိုစွတ်သော သစ်သားပေတံသည် ဖင်ပေါက်ထဲသို့ ထိုးဝင်သွားပြီး ပေတံ၏ မျက်နှာပြင်သည်ဖင်အတွင်းရှိ နူးညံ့သော အသားကို တဖြည်းဖြည်း ပွတ်တိုက်မိ၏။

“အွန့်အား… အွန့်” ထန်ထန်သည် ရုတ်တရက် ဆွဲဆန့်ခံရသော  ခံစားချက်ကြောင့် တုန်ယင်ကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ ပေတံသည် မာကျောပြီး အေးစက်သောကြောင့် ဆရာဝန်သည် အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေရပြီး သူ လဲလျောင်းနေသော စားပွဲသည် ကျယ်လောင်စွာ တဒုန်းဒုန်းမြည်နေ၏။

“မလုပ်နဲ့ အား… ထုတ်… ထုတ်လိုက်ပါ… အွန့် အား…”

“မထုတ်ရဘူးလား” ယွီဇီရှုသည် သူ၏ မျက်မှန်ကို မတင်လိုက်ကာ ကျောင်းသား၏ စကားများကို တမင်တကာ လွဲမှားစွာ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး “ကျောင်းသား ထန်ထန်က အရမ်းဆာလောင်နေတာဘဲ…”

“ကောင်းပြီလေ၊ ဆရာ မင်းရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်”

ကြိမ်လုံးသည် ရုတ်တရက် တစ်ဝက်ခန့် ဝင်သွားပြီး ညစ်ညမ်းသော ကျောင်းသားသည် ကုန်းပေါ်ရောက် ငါးကဲ့သို့ လူးလွန့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဆရာသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကျောင်းသား၏ ကျောရိုးကို ဖိထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ ဖင်ကို ကြိမ်လုံးဖြင့် အဓမ္မပြုကျင့်နေသည်။
စာသင်ခန်းတွင် အနက်ရောင်ဆံပင်နှင့် နှင်းကဲ့သို့ အသားအရေရှိသော ယောက်ျားလေး ကျောင်းသားတစ်ဦးကို စားပွဲတွင် ချည်နှောင်ထား၏။ သူ၏ ကျောင်းဝတ်စုံ ဘောင်းဘီသည် ခြေသလုံးအထိ လျှောကျနေပြီး အနောက်တွင် ဆရာတစ်ဦးသည် အင်္ကျီနှင့် မျက်မှန်တပ်ကာ ကြိမ်လုံးအနက်ရောင်ဖြင့် သူ၏ ကျောကို ဖိထားသောကြောင့် တုန်ယင်ကာ အော်ဟစ်နေသည်။

ကြီးမားဖြူဖွေးသည့် တင်ပါးများတွင် ပေတံရာများ ထင်နေပြီး ပေတံသည် သေးငယ်သော ပန်းရောင် ဖင်ဝထဲသို့ ဝင်လိုက်ထွက်လိုက်ဖြစ်ကာ ဖင်ပေါက်သည် ကျယ်ပြန့်လာပြီး တုန်ယင်ကာ  အရည်များ စီးထွက်နေသည်။

“အွန့် အား…နိုး… မလုပ်နဲ့ အား…”

ကျောင်းသားအပျက်လေးသည် ကြိမ်ဒဏ်ခတ်ခံရသောအခါ တုန်ယင်နေပြီး ဘောင်မပါသော မျက်မှန်သည် မျက်နှာမှ လျှောကျသွား၏။ မျက်လုံးထောင့်များသည် နီရဲနေပြီး သူ၏ အေးစက်သော မျက်နှာကို ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသွင်အပြင်အဖြစ် ဆေးချယ်ထား၏။ သူသည် တောင့်တင်းသွားပြီး အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသော်လည်း ဆရာသည် ပေတံကို သူ၏ ဖင်ထဲမှ ပြင်းထန်စွာ ဆွဲထုတ်ကာ နီညိုရောင် ကြောက်မက်ဖွယ်

လိင်တံကြီးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖင်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်၏။

“အား…”

ထန်ထန်သည် လည်ပင်းညှစ်ခံထားရသော ငန်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မျက်လုံးများ နောက်သို့ လန်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသော်လည်း အသံမထွက်နိုင်ပေ။

နူးညံ့ပြီး တင်းကျပ်သော  အပေါက်သည် ကြီးမားကာ ရှည်လျားသည့် လိင်တံအား ရစ်ပတ်ထား၏။ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ပြီးနောက် အူများသည် မာကျောသော လိင်တံကို အတင်းစုပ်ယူပြီး အဆက်မပြတ် အရည်များ ပန်းထွက်နေသည်။ ကြီးမားသော လိင်တံ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် နတ်ပြည်ရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ဆရာသည်  ကျေနပ်စွာ သက်ပြင်းချကာ စိုစွတ်နေသော ပေတံဖြင့် တုန်ယင်နေသည့် ကျောင်းသား၏ ကျောပြင်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး အပြာနှင့် အဖြူရောင် ကျောင်းဝတ်စုံပေါ်တွင် စေးကပ်သော အမှတ်အသားတစ်ခု ပေါ်လာစေသည်။ သူသည် တခစ်ခစ်ရယ်ကာ “ကျောင်းသား ထန်ထန်၊ မော့ကြည့်စမ်း… ဟို screenပေါ်မှာ ဘယ်သူ့ရဲ့ မဖွယ်မရာ ပုံရိပ်တွေ ပေါ်နေတာလဲ?” ဟု ပြောလိုက်၏။

Arc 8 Ch12 end