ဦးလေးဖြစ်သူအား လုယူသိမ်းပိုက်ခြင်း:
Chapter 40 (The End)
Chapter 40
တစ်ဖက်က နို့တိုက်ရင်း တစ်ဖက်က အလိုးခံခြင်း
*
ချန်မင်က အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ခဲ့သော်လည်း လုဖေးဟွမ်ကို လူချင်းမတွေ့ရသေးသရွေ့ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် နာကျင်မှုများက ရှိနေမည်ဖြစ်၏။
သူက အတင်းတောင့်ခံထားကာ ကြိုတင်၍ မလာရဲခဲ့ခြင်းမှာလည်း ကြားထဲတွင် အပြောင်းအလဲတစ်ခုခု ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လူနှစ်ယောက်က အတော်ကြာအောင် ဖက်ထားပြီးမှ ချန်မင်၏စိတ်အခြေအနေက ဖြည်းဖြည်းချင်း တည်ငြိမ်လာပြီး သူ့ကို အနည်းငယ် တွန်းလိုက်၏။
“ကျွန်တော်တို့ အပြင်ထွက်ကြရအောင်… သခင်လေးယွမ်က အပြင်မှာ ရှိသေးတယ်လေ…”
သူက ထပ်မေးလိုက်သည်။
“သူလည်း ဒီကိစ္စကို သိတာလား…”
လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို မလွှတ်ချင်လွှတ်ချင်ဖြင့် လွှတ်ပေးလိုက်၏။
“အင်း… ဒီကိစ္စကို ကိုယ့်အပြင် သူတစ်ယောက်တည်းပဲ သိတာ…”
ချန်မင် အနည်းငယ်ကြောင်အမ်းသွားသည်။
“လုမိသားစုက လူတွေလည်း မသိဘူးလား… အဲဒါဆို ခင်ဗျားက… အဲဒါဆို ခင်ဗျားက…”
လုဖေးဟွမ်က ပြောလိုက်၏။
“အခြားလူတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ကိုယ်က သေသွားတဲ့လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလေ… အခြားလူတွေရှေ့မှာ ထပ်ပေါ်လာလို့ မရတော့ဘူး… မင်လန်… မင်းပဲ ဒုက္ခခံပြီး ကိုယ့်ကို လက်ခံပေးရတော့မှာပေါ့… ကိုယ့်ကို ဒီမှာ နေခွင့်ပြုပါနော်… မင်းကို ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့… ကိုယ်က တစ်သက်လုံး မင်းဘေးနားမှာ နေပြီး သေသေရှင်ရှင် ခွဲမခွာတော့ပဘူးလေ.. ဘယ်လိုလဲ…”
ချန်မင်၏ရင်ထဲတွင် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး လက်မောင်းများကို ဆန့်တန်းကာ သူ၏လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်၏။
သူ့လေသံတွင် ရှိုက်သံများ ပါဝင်လာသည်။
“ဖေးဟွမ်…”
လူနှစ်ယောက်က နောက်ထပ်အတော်ကြာအောင် ဖက်ထားပြီးမှ စိတ်ကို ပြန်စုစည်းကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြ၏။
ယွမ်ယွမ်က ကုတင်ပေါ်တွင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်သဖြင့် ခဏအတွင်းတော့ နိုးလာမည် မဟုတ်ပေ။
လုဖေးဟွမ်က ချန်မင်ကို ခေါ်ကာ ဤအိမ်ကြီးကို လိုက်ပြသည်။ အခန်းလေးငါးခန်းခန့် ရှိကာ အနောက်ဘက်တွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်းတစ်ခုလည်း ရှိ၏။
ယခုအချိန်တွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် သစ်သီးဝလံများအားလုံး စိုက်ပျိုးထားပြီး ဖြစ်သည်။
ချန်မင် အနည်းငယ်ကြောင်အမ်းသွားသည်။
“ခင်ဗျား ဘယ်လို… ဘယ်လိုလုပ် လုပ်လိုက်တာလဲ…”
လုဖေးဟွမ်က ရယ်မောလိုက်သည်။
“အိမ်ကတော့ သဘာဝကျကျ လူငှားပြီး ဆောက်ခိုင်းထားတာပေါ့… ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကတော့ ရွာထဲက လူတွေကို မေးပြီး စိုက်ထားတာလေ… သူတို့က ကိုယ့်ကို မှတ်မိသေးတယ်… ကိုယ့်ကို မကြာခဏ လာကူညီပေးကြတယ်… ကိုယ်က ဒီအတွက် ငွေနည်းနည်း ကြိုပြင်ဆင်ထားခဲ့တာ… အစကတော့ ကိုယ်တို့ ဘာမှမလုပ်ရင်တောင်… ဒီတစ်သက် နေဖို့ လုံလောက်ပါတယ်… ဒါပေမယ့် အခုတော့ မရတော့ဘူး…”
ချန်မင်က သူ့ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။
“ဘာလို့ အခု မရတော့တာလဲ…”
လုဖေးဟွမ်က သူ၏နှာခေါင်းကို တစ်ချက် ညှစ်လိုက်သည်။
“ကိုယ်တို့မှာ သမီးလေးတစ်ယောက် ရှိနေပြီဆိုတာကို ကိုယ် အခုမှ သိတာလေ… သူ ကြီးလာရင် နေရာကောင်းလေး ရအောင်… ကိုယ်တို့က နည်းနည်း ပိုကြိုးစားရတော့မှာပေါ့…”
ချန်မင်က ဇာတိရွာ၏ဓလေ့ထုံးစံများကို တွေးမိပြီး အနည်းငယ် နေရခက်သွား၏။
ညနေစောင်းသို့ ရောက်သောအခါ အမျိုးသားသုံးယောက် အတူတူမီးမွှေးပြီး ထမင်းချက်ကြသည်။
လုဖေးဟွမ်က ဝက်သားပြားတစ်တုံး ဝယ်လာပြီး တစ်ဝက်ကို ဟင်းရည်ချက်ကာ တစ်ဝက်ကို ကြက်သွန်ဖြူနှင့် ကြော်လိုက်၏။
ဟင်းများအားလုံး စားပွဲပေါ်သို့ ရောက်လာချိန်တွင် အတော်လေး စုံလင်နေသည့်ပုံစံ ပေါက်နေသည်။
လုဖေးဟွမ်က အရက်အိုးတစ်အိုးကို သွားယူလာပြီး ခပ်ဖွဖွလေး ရယ်မောလိုက်၏။
“ကိုယ် အရက်နည်းနည်း ချက်ထားသေးတယ်… မသောက်ရသေးဘူး… အရသာ ဘယ်လိုနေမလဲ မသိဘူး… ယွမ်ရဲ… ငါနဲ့ အတူတူ နည်းနည်းလောက် သောက်ကြရအောင်…”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ စစ်သူကြီး…”
လုဖေးဟွမ်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။
“စစ်သူကြီးဆိုတဲ့ နာမည်ကိုတော့ နောက်ဆို လုံးဝ မခေါ်နဲ့တော့နော်… ဟူး…”
သူက တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ စစ်မြေပြင်တွင် ကျဆုံးသွားသောညီအစ်ကိုများကို တွေးမိ၍လား သို့မဟုတ် နောက်နောင်တွင် စစ်မြေပြင်တွင် ဆက်လက် တိုက်ပွဲမဝင်ရတော့မည့်အကြောင်းကို တွေးမိ၍လားဆိုသည်ကိုတော့ သူကိုယ်တိုင်သာ သိပေလိမ့်မည်။
လူနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကို အရက်အိုးတစ်ဝက်ခန့်စီ သောက်လိုက်ကြသည်။ ချန်မင်က ကြည့်ရင်း သောက်ချင်စိတ်ပေါက်လာသဖြင့် တစ်ခွက်ခန့် သောက်လိုက်၏။
ယွမ်ရဲက အခြေအနေကို အကဲခတ်အတော်ဆုံးဖြစ်သဖြင့် အချိန်လည်း လင့်နေပြီဖြစ်ရာ အရက်မူးနေသည့်ပုံစံ ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်… ကျွန်တော် မခံနိုင်တော့ဘူး… ကျွန်တော် အရင် သွားအနားယူတော့မယ်…”
ချန်မင်က သူ့အတွက် အိပ်ရာကို စောစောကတည်းက ပြင်ဆင်ပေးထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ယွမ်ရဲလည်း သွားအိပ်တော့ရာ လု၊ ချန် နှစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။
လုဖေးဟွမ်က ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်တွင် မိမိ ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ လွမ်းဆွတ်ချစ်ခင်ခဲ့ရသောလူကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် လှိုင်းထန်နေသည်။
ထိုချစ်ခြင်းမေတ္တာများက အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမရှိဘဲ အရက်လိုပင် အချိန်ကြာလေလေ ပိုမိုမွှေးပျံ့လေလေ ဖြစ်လာတော့၏။
ချန်မင်မှာ သူ စူးစိုက်ကြည့်နေသဖြင့် အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့သွားပြီး မျက်နှာများ နီရဲလာကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား… ခင်ဗျားလည်း စားလို့ ဝပြီလား…”
လုဖေးဟွမ်က “အင်း” ဟု ပြန်ထူးလိုက်ပြီး မျက်လုံးများက ပင်လယ်ပြင်လို နက်ရှိုင်းနေကာ တကယ်ကို အရက်မူးနေသည့်ပုံစံ ပေါက်နေ၏။
ချန်မင်က ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒါဆို ခင်ဗျား အရင် သွားရေချိုးလေ… ကျွန်တော် စားပွဲကို သိမ်းလိုက်ဦးမယ်…”
သူ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်နှင့် လုဖေးဟွမ်က သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်၏။
“မနက်ဖြန်မှ သိမ်း…”
သူက ပြောရင်းနှင့် ချန်မင်၏လက်ကို ကိုင်ကာ အိပ်ခန်းထဲသို့ လျှောက်သွားလိုက်တော့သည်။
လူနှစ်ယောက်စလုံး၏အသက်က လေးဆယ်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်လောက်ကလို ဖြူစင်ရိုးသားမှုမျိုး မရှိတော့ပေ။
ဆက်လက်၍ ဘာလုပ်ရမည်ကို သဘာဝကျကျ သိနေကြ၏။
စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် တွေးလိုက်ရုံဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်က ပူလောင်လာသည်။ ချန်မင် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တံတွေးမြိုချလိုက်ကာ အမျိုးသား၏လက်ဆွဲခေါ်ဆောင်မှုနောက်သို့ လိုက်ပါသွားတော့၏။
အိပ်ခန်းထဲသို့ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ရောက်ရှိသွားသည်။ မှိန်ပျပျအလင်းရောင်အောက်တွင် ကလေးငယ်လေးက ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်မောကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။
လုဖေးဟွမ်က အနားသို့ သွားကာ သူမကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး အတော်ကြာမှသာ မေးလိုက်၏။
“သူ ဘာလို့ မနိုးသေးတာလဲ… အိပ်နေတာ နှစ်နာရီလောက် ရှိတော့မယ်…”
ချန်မင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ပုံမှန်ဆို နွားလှည်းပေါ်မှာ လှုပ်ယမ်းနေတော့… အိပ်ရတာ အဲဒီလောက် မကောင်းဘူးလေ… အခု ကုတင်ပေါ်မှာ အိပ်ရတာ သက်သောင့်သက်သာ ရှိသွားတော့… နည်းနည်း ပိုအိပ်ပျော်သွားတာ နေမှာပါ…”
ကလေးငယ်လေး၏ ဖြူဖွေးနုနယ်သောလက်သေးသေးလေးများက အပြင်ဘက်သို့ ထွက်နေပြီး လက်ချောင်းလေးများက ကွေးကွေးလေးဖြစ်နေကာ တစ်ခုခုကို ဆုပ်ကိုင်ချင်နေသည့်ပုံစံ ဖြစ်နေ၏။
လုဖေးဟွမ်က လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ထိုကြားထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ရာ ကလေးငယ်လေးက သူ၏လက်ချောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
လုဖေးဟွမ် တစ်ကိုယ်လုံး ပူနွေးသွားပြီး ဤအိပ်မောကျနေသောမျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းများပင် အနည်းငယ် စိုစွတ်လာ၏။
သူ၏အရင်က ကလေးသုံးယောက် ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း ဘယ်ကလေးကမှ သူ၏နှလုံးသားကို ဤမျှလောက် မလှုပ်ခတ်နိုင်ခဲ့ပေ။
သူ အကြောင်းရင်းကို သိသည်။ ဤကလေးက ချန်မင်နှင့် သူ မွေးထုတ်ထားသောကလေးဖြစ်သောကြောင့်သာ အခြားလူများနှင့် မတူညီခြင်းဖြစ်၏။
“သူ့နာမည်က ယွမ်ယွမ်…”
“ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်းကို မျှော်လင့်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်လေ… ကျွန်တော့်မျိုးရိုးနာမည်ကို ခံယူထားတာ… ရတယ် မဟုတ်လား…”
လုဖေးဟွမ်က နောက်လှည့်ကာ သူ့ကို ကြည့်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်း မွေးထားတဲ့ ကလေးဆိုတော့… သဘာဝကျကျ မင်းရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကို ခံယူရမှာပေါ့…”
သူက မထိန်းနိုင်တော့သည့်အလား ဤလူကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးထဲမှ ချစ်ခြင်းမေတ္တာများက အပြင်သို့ လျှံကျလာတော့၏။
သူက ချန်မင်ကို စားပွဲဝိုင်းပေါ်သို့ ပွေ့ချီကာ တင်လိုက်ပြီး တိုးကပ်၍ သူ၏နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် ခံတွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး အားပါပါ လျက်ပေးစုပ်ယူပေးပြီးနောက် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူ၏အင်္ကျီရင်ဘတ်ကို ဆွဲဟလိုက်ကာ အသံတွင် အလောတကြီးဖြစ်နေသည့်အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်လာ၏။
“မင်လန်… ကိုယ့်ကို သေချာလေး နမ်းခွင့်ပြုပါ… ကိုယ် မင်းကို အရမ်း လွမ်းနေတာ…”
ချန်မင်လည်း သူ့ကို အလွန် လွမ်းဆွတ်နေခဲ့သော်လည်း မျက်နှာများ နီရဲသွားသည်။
“ကျွန်တော် ရေမချိုးရသေးဘူး… ကိုယ်ပေါ်မှာ ညစ်ပတ်နေတယ်….. ခဏလောက် ရေချိုးလိုက်ဦးမယ်လေ…”
လုဖေးဟွမ်က ခွင့်မပြုဘဲ သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိလေးလံနေသောနို့အုံများကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် မှောင်မိုက်သွား၏။
သူက မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ သူ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ နမ်းရှိုက်လိုက်တော့သည်။
“မင်လန်က မညစ်ပတ်ပါဘူး… ကိုယ် မထိန်းနိုင်တော့ဘူး…”
သူက နို့သီးခေါင်းတစ်ဖက်ကို ငုံ၍ ခပ်ဖွဖွလေး စုပ်ယူလိုက်ရာ နို့ရည်များ ထွက်ကျလာ၏။
ထိုအချိန်က ဆေးများအသုံးပြု၍ ထွက်လာအောင်လုပ်ခဲ့သောနို့ရည်အရသာနှင့် အနည်းငယ် ကွာခြားသည်။ အခုနို့ရည်က ပိုမိုမွှေးပျံ့ပြီး ပိုမိုပျစ်ချွဲနေသလို ပမာဏလည်း ပိုများသည်။
ချန်မင်၏လည်ချောင်းထဲမှ ညည်းတွားသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လုဖေးဟွမ်က အချက်အနည်းငယ် စုပ်ယူပြီးနောက် သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။
“အင်း… အကုန်လုံး မစုပ်ပစ်နဲ့လေ… ခဏနေရင် ယွမ်ယွမ် သောက်ရဦးမှာ…”
လုဖေးဟွမ်လည်း ရပ်တန့်လိုက်သော်လည်း နှုတ်ခမ်းနှင့် လျှာများကို အသုံးပြု၍ သူ၏နို့အုံများကို အဆက်မပြတ် လိုက်လံ လျက်ပေးစုပ်ယူပေးနေ၏။
လက်နှစ်ဖက်က သူ၏ဘောင်းဘီကို ဖြည်ချကာ မာတောင်နေပြီဖြစ်သောလီးကို သွားရောက် ပွတ်နယ်နေသည်။
“ကိုယ့်ရဲ့ မင်လန်လေးလည်း မာတောင်နေပြီပဲ… ကိုယ့်ကို လိုချင်နေပြီလား…”
ချန်မင်က ချောမောခန့်ညားသောအမျိုးသားကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာနီရဲကာ မိမိ၏ဆန္ဒကို ဖွင့်ပြောလိုက်၏။
“လိုချင်တယ်…”
လုဖေးဟွမ်က မိမိကြားချင်သောစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ့ကို ပိုမိုရူးသွပ်စွာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။
နို့ကွင်းတပ်ထားသောနို့သီးခေါင်းကို အတော်ကြာအောင် လျက်ပေးလိုက်၏။
“နို့တိုက်တာတောင် နို့ကွင်းကို မဖြုတ်ဘူးလား… မင်လန်က အခြားလူတွေ မြင်သွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား…”
ချန်မင်က တူဖြစ်သူနှင့် ဖြစ်ခဲ့သောထိုမတော်တဆမှုကို တိုက်ရိုက် လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုလုပ် အခြားလူတွေက မြင်ရမှာလဲ…”
လုဖေးဟွမ်၏မျက်ဝန်းများ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားပြီး အထဲတွင် ဖျောက်ဖျက်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်သောကာမစိတ်များ ပါဝင်နေ၏။
သူက ချန်မင်၏ဘောင်းဘီကို ချွတ်ချလိုက်ပြီးနောက် အလောတကြီးဖြင့် အောက်သို့ ငုံ့ကာ သူ၏ပေါင်ကြားကို လျက်ပေးတော့သည်။
“အင်း… အဲဒီနေရာက ညစ်ပတ်တယ်… အာ့…”
ချန်မင်က ရေမချိုးရသေးဘဲ အမျိုးသား၏လျက်ပေးမှုကို ခံရသည့်အတွေ့အကြုံ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။
သူက လမ်းခရီးကို တစ်လလုံး သွားခဲ့ရပြီး ပူလောင်သောရာသီဥတုမျိုးဖြစ်နေသဖြင့် အောက်ပိုင်းမှ အနံ့အသက်များက သေချာပေါက် ကောင်းမည်မဟုတ်ပေ။
လုဖေးဟွမ်က ချန်မင်သည် လီးထက်စာလျှင် သူ၏စောက်ပက်ကို လျက်ပေးသည်ကို ပိုမိုနှစ်သက်ကြောင်း သိထား၏။
ထို့ကြောင့် ထူထဲသောလျှာကြီးဖြင့် ထိုပွင့်ဟနေသောပန်းပွင့်လေးကို တိုက်ရိုက် လျက်ပေးလိုက်သည်။
“မညစ်ပတ်ပါဘူး… မင်လန်က ဘယ်တော့မှ မညစ်ပတ်ပါဘူး… အနံ့ နည်းနည်း ပြင်းပေမယ့်… ကိုယ်ကတော့ အရမ်း သဘောကျတယ်…”
သူက တကယ်ကို အလွန်သဘောကျနေပြီး လျှာဖြင့် ထိုစောက်ပက်လေးကို အနည်းငယ် ရူးသွပ်စွာ လျက်ပေးနေ၏။
အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားနှစ်ခုလုံးကို ပါးစပ်ထဲငုံ၍ စုပ်ယူလိုက်ပြီး သူ၏စောက်စေ့ကိုလည်း ပွတ်တိုက်ပေးနေသည်။
ချန်မင်မှာ ကောင်းလွန်း၍ အော်ဟစ်တော့မလိုဖြစ်သွားသော်လည်း သမီးလေး နိုးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လက်ခုံဖြင့် ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားကာ ပိုမိုကျယ်လောင်သောအသံများ ထွက်မလာအောင် တားဆီးထားရတော့သည်။
“အင်း…”
လုဖေးဟွမ်က သူ၏စောက်ဖုတ်ဝကို အလောတကြီး လျက်ဖွင့်လိုက်ရာ အထဲမှ စောက်ရည်များ အဆက်မပြတ် ထွက်ကျလာ၏။
သူက ပါးစပ်ဟကာ ညှီစော်အနည်းငယ် နံနေသောထိုစောက်ရည်များကို ခံတွင်းထဲသို့ စုပ်ယူ၍ အကုန်အစင် မျိုချလိုက်သည်။
လျှာကို ထိုစိုရွှဲနေသောစောက်ပက်လေးထဲသို့ ထိုးသွင်းကာ ချစ်တင်းနှီးနှောသည့်အနေအထားအတိုင်း အသွင်းအထုတ် လုပ်ပေးနေတော့၏။
“အာ့…”
တစ်နှစ်ခွဲနီးပါး ချစ်တင်းနှီးနှောခြင်း၏သာယာမှုကို မခံစားခဲ့ရသဖြင့် ချန်မင်က အမျိုးသားက လျှာကို ထိုးသွင်းပြီး အချက်အနည်းငယ် လျက်ပေးလိုက်သည်နှင့် လီးမှ လရည်များ မထိန်းနိုင်ဘဲ ပန်းထုတ်လိုက်၏။
စောက်ပက်ထဲတွင်လည်း အလောတကြီး ကျုံ့ဆန့်လာပြီး ဝင်လာသောထိုလျှာကြီးကို တင်းကျပ်စွာ ညှစ်ထားကာ အထွတ်အထိပ်သို့ တစ်ကြိမ် ရောက်သွားတော့သည်။
လုဖေးဟွမ်က ပန်းထွက်လာသောစောက်ရည်များကို ပါးစပ်ထဲသို့ အဆက်မပြတ် စုပ်ယူလိုက်၏။
ချန်မင်၏အထွတ်အထိပ်ရောက်မှု ပြီးဆုံးသွားမှသာ ခေါင်းမော့လာကာ မျက်လုံးများ တောက်ပစွာဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်လန်က ပိုပြီး အာရုံခံစားလွယ်လာတာပဲ…”
ချန်မင် မျက်ရည်များ ဝိုင်းနေပြီး မျက်ရည်များ အောက်သို့ပင် ပြုတ်ကျတော့မည့်ပုံစံ ဖြစ်နေ၏။
ခန္ဓာကိုယ် ပျော့ခွေစွာဖြင့် အမျိုးသား၏ကိုယ်ပေါ်သို့ မှီချလိုက်သည်။ လုဖေးဟွမ်က သူ၏နားရွက်ကို နမ်းလိုက်ပြီး သူ၏လည်ပင်းကို ထပ်နမ်းလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူ၏လက်ကို ကိုင်ပြီး မိမိ၏ပေါင်ကြားသို့ တင်ပေးလိုက်၏။
“မင်လန်… ကိုယ့်အတွက် နည်းနည်း ပွတ်ပေးပါဦး…”
ချန်မင်က ထိုတုတ်ခိုင်ရှည်လျားသောလီးကြီးကို စမ်းမိသွားသည်။ ဘောင်းဘီ ခံနေလျှင်တောင် သူ ဘယ်လောက်တောင် မာတောင်နေပြီလဲဆိုတာကို သိနိုင်၏။
သူ မျက်နှာများ နီရဲသွားသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကမူ ရိုးသားစွာ စိတ်လှုပ်ရှားလာတော့သည်။
“ဖေးဟွမ်…”
လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဝင်လာခဲ့ပါ… လိုးပေးပါ… ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို လိုချင်တယ်…”
လုဖေးဟွမ်၏တုံ့ပြန်မှုက သူ၏ဘောင်းဘီကို အကုန်အစင် ချွတ်ပစ်လိုက်ပြီး သူ့ကို မြေကြီးပေါ်တွင် ရပ်ခိုင်းကာ ခြေဖျားထောက် ရပ်ခိုင်းလိုက်၏။ သူ၏သေးသွယ်သောခါးလေးကို ကိုင်ကာ တင်ပါးကို အပေါ်သို့ ကော့တက်စေလိုက်သည်။
ပူလောင်သောလီးကြီးဖြင့် ထိုနူးညံ့သောတင်ပါးပေါ်ကို အဆက်မပြတ် ပွတ်တိုက်နေသဖြင့် ပွတ်တိုက်ခံရသူနှစ်ယောက်လုံး အသက်ရှူပင် ကျပ်လာ၏။
ချန်မင်က လက်ကို နောက်ပစ်၍ သူ အလွန်လွမ်းဆွတ်နေခဲ့ရသောထိုတုတ်ခိုင်ရှည်လျားသောလီးကြီးကို ကိုင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် မိမိ၏စိုရွှဲနေသောစောက်ပက်လေးတွင် လာတေ့စေလိုက်သည်။
“ဝင်လာခဲ့… ခင်ဗျားကို လိုချင်တယ်…”
လုဖေးဟွမ်က ထပ်မံ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ကြီးမားသောဒစ်ကြီးဖြင့် ပျော့ပျောင်းနေသောစောက်ဖုတ်ဝကို ဖွင့်ကာ တစ်လက်မချင်း အထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်တော့သည်။
အပြည့်အဝ ချိတ်ဆက်သွားချိန်တွင် လူနှစ်ယောက်လုံး အသက်ရှူသံပြင်းပြင်း အတန်ကြာ ရှူလိုက်ကြ၏။
လုဖေးဟွမ်က ချက်ချင်း မလှုပ်ရှားသေးဘဲ ချန်မင်၏မေးစေ့ကို ကိုင်ကာ သူနှင့် အနမ်းဖလှယ်လိုက်သည်။
လူနှစ်ယောက်၏လျှာများက ရင်းနှီးစွာ ရစ်ပတ်နေကြပြီး ချန်မင်မှာ အနမ်းခံရသဖြင့် စောက်ပက်အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ပိုမိုစိုရွှဲလာ၏။
လုဖေးဟွမ်က လီးကို ဆွဲထုတ်ကာ အားပါပါ ဆောင့်သွင်းလိုက်ချိန်တွင် စောက်ရည်များက အပြင်သို့ပင် ပန်းထွက်လာတော့သည်။
“အာ့…”
ချန်မင်မှာ ကောင်းလွန်း၍ ခြေချောင်းလေးများပင် ကွေးကောက်သွားပြီး ခြေထောက်နှစ်ချောင်းက တုန်ယင်နေ၏။
နှာခေါင်းက အသက်ရှူ၍မရတော့သည့်အလား ဖြစ်နေပြီး စောက်ပက်ထဲမှ အသားနုများက ထိုလီးကြီးကို အပြည့်အဝ ရစ်ပတ်စုပ်ယူထားလိုက်သည်။
“ကိုယ် မင်းကို အရမ်းလွမ်းနေတာ… မင်လန်… ကိုယ် မင်းကို အရမ်း လွမ်းနေတာ…”
လုဖေးဟွမ်က မိမိ၏လွမ်းဆွတ်မှုများကို ရူးသွပ်စွာ ဖွင့်ပြောနေပြီး တစ်ဖက်က ချစ်ရသူ၏ခါးကို ကိုင်လိုက်သည်။
သူက တစ်ချက်ချင်း အဆုံးထိ ဆောင့်သွင်းနေပြီး ချန်မင်၏သားအိမ်ခေါင်းကို အားပါပါ ဆောင့်လိုးနေတော့သည်။
“ကျွန်တော်လည်း အတူတူပဲ… ဖေးဟွမ်… ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အရမ်းလွမ်းနေတာ… အင်း… နက်နက်လေး ထပ်လိုးပေးပါ… အာ့… သားအိမ်ခေါင်းကိုပါ လိုးဖွင့်ပစ်လိုက်… ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ အရာအားလုံးကို လိုချင်တယ်… အာ့…”
ချန်မင်က ဤမျှပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မိမိ၏ဆန္ဒကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဖွင့်ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်ရာ လုဖေးဟွမ်ကို ပိုမိုစိတ်လှုပ်ရှားသွားစေ၏။
တုတ်ခိုင်ရှည်လျားသောလီးကြီးကို အားပါပါ လှုပ်ယမ်းကာ သူ့ကို ဆောင့်လိုးနေပြီး ဆာလောင်နေသောစောက်ပက်လေးကို ထိုလီးကြီးဖြင့် အပြည့်အဝ ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်သည်။
သူ တောင်းဆိုသည့်အတိုင်း သားအိမ်ခေါင်းကိုပါ အချက်အနည်းငယ် သွားရောက် ဆောင့်လိုးလိုက်၏။
သားအိမ်ခေါင်း ပွင့်သွားပြီး ဒစ်ကြီးက အဆုံးထိ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်သွားသည့် ထိုတစ်စက္ကန့်လေးတွင် ချန်မင်က မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။
နူးညံ့သောသားအိမ်လေးက အမျိုးသား၏လီးကို ရစ်ပတ်ထားကာ စောက်ဖုတ်ဝကလည်း ထိုလီးကြီးကို အဆုံးထိ အပြည့်အဝ မျိုချထားလိုက်သဖြင့် လူနှစ်ယောက်လုံး အပြည့်အဝ ချိတ်ဆက်သွားတော့၏။
လုဖေးဟွမ်မှာ ကောင်းလွန်း၍ သေမတတ်ဖြစ်သွားပြီး ဦးရေပြားများပင် ထုံကျဉ်သွားကာ နောက်တစ်ကြိမ် ဆက်မဆောင့်နိုင်သေးခင်မှာပင် ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသောကလေးငယ်လေးက ရုတ်တရက် ငိုယိုလာသည်။
အသံက အလွန်ကျယ်လောင်သဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ချိတ်ဆက်နေကြသောလူကြီးနှစ်ယောက်ကိုပါ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားစေ၏။
ချန်မင်က အရင် သတိဝင်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်က အလွန်အမင်း ဆာလောင်နေသော်လည်း အမျိုးသားကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“အင်း… ကျွန်တော် သမီးလေးကို အရင် နို့သွားတိုက်လိုက်ဦးမယ်… သူ ဗိုက်ဆာနေပြီ ထင်တယ်…”
လုဖေးဟွမ်က ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏ရင်ဘတ်ရှေ့ရှိဖြူဖွေးပြီး ကြီးမားသောနို့အုံနှစ်မြွှာကို ကြည့်လိုက်ရာ တင်းရင်းစွာ ဖောင်းထွက်နေပြီး အထဲတွင် သမီးလေး၏အစားအစာများ ရှိနေ၏။
သူက ရင်ခွင်ထဲရှိချစ်ရသူကို လွှတ်ပေးပြီး သမီးလေးကို သွား၍ နို့တိုက်ခိုင်းပြီးမှသာ ဤကိစ္စကို ဆက်လုပ်သင့်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူက လုံးဝ မလွှတ်ပေးချင်ပေ။
လုဖေးဟွမ်က ပြောလိုက်သည်။
“ဒီအတိုင်းပဲ သွားကြတာပေါ့…”
ချန်မင် အံ့ဩသွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ မိမိ အကြား မှားသွားသည်ဟု ထင်မှတ်သွားသော်လည်း လုဖေးဟွမ်က တိုးကပ်လာပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။
“လိမ္မာတယ်လေ… ဒီအတိုင်းပဲ သွားကြမယ်…”
ဤကဲ့သို့သောကိစ္စမျိုးက အလွန်ရှက်စရာကောင်းလွန်းသဖြင့် ချန်မင် မျက်နှာများ သွေးထွက်မတတ် နီရဲသွား၏။
ယခုအခြေအနေတွင် လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို မခွဲခွာချင်ရုံသာမကဘဲ သူကိုယ်တိုင်လည်း လုဖေးဟွမ်ကို အနည်းငယ်မျှ မခွဲခွာချင်ပေ။
သူက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် အမျိုးသား၏လီးကြီးကို ညှစ်ထားရင်း ကုတင်ဘေးသို့ တစ်လှမ်းချင်းစီ လျှောက်သွားသည်။
ဤကဲ့သို့သောလုပ်ရပ်က လူနှစ်ယောက်လုံး၏ကာမစိတ်များကို အလွန်အမင်း လှုံ့ဆော်မှု ဖြစ်စေ၏။
လုဖေးဟွမ်သည် အသက်ရှူသံများပင် ပြင်းထန်လာကာ တစ်ဖက်က ရှေ့သို့ လျှောက်သွားရင်း တစ်ဖက်က သူ၏စောက်ပက်ထဲသို့ အားပါပါ ဆောင့်လိုးနေသည်။
“မင်လန် ညှစ်ထားတာ အရမ်း တင်းကျပ်တာပဲ… အရမ်း ကောင်းတယ်…”
“အာ့… ဖြည်းဖြည်း…”
လူနှစ်ယောက်က ကုတင်ဘေးသို့ အနိုင်နိုင် လျှောက်သွားလိုက်ကြပြီး ချန်မင်က သမီးလေးကို လက်ပေါ်တွင် ချီလိုက်၏။
သူက မူလကတည်းက နို့အုံကို ဖော်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ကလေးငယ်လေးက တကယ်ပဲ ဗိုက်ဆာနေသဖြင့် မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ ရင်းနှီးသောနို့သီးခေါင်းကို လိုက်လံ ရှာဖွေနေသည်။
ချန်မင်သည် မျက်နှာများ နီရဲလျက် နို့ကွင်းမတပ်ထားသောနို့သီးခေါင်းကို သူမ၏ပါးစပ်နားသို့ တေ့ပေးလိုက်ရာ သူမက အလောတကြီး စုပ်ယူမျိုချတော့၏။
လုဖေးဟွမ်က ချစ်ရသူ ကလေးအား နို့တိုက်နေသည့်မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကာမစိတ်များ ပိုမိုပူလောင်လာသည်။
သူက မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ စိုရွှဲနေသောလီးကြီးကို အသွင်းအထုတ် လုပ်ရင်း ချန်မင်၏သားအိမ်ထဲသို့ နှေးကွေးစွာနှင့် နက်ရှိုင်းစွာ ဆောင့်လိုးနေတော့၏။
“အင်း… မလှုပ်နဲ့လေ… သမီးလေးကို နို့တိုက်နေတာကို… အာ့…”
ချန်မင်က သူ ဤမျှရဲတင်းလာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ကလေးအား နို့တိုက်နေစဉ် တစ်ဖက်က လိုးနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
“ကိုယ် မထိန်းနိုင်တော့ဘူး… မင်လန်ရဲ့ ဒီပုံစံက အရမ်း မြှူဆွယ်နိုင်လွန်းတယ်… စောက်ပက်ကလည်း အရမ်း တင်းကျပ်နေတာပဲ…”
လုဖေးဟွမ်မှာ အောင့်ထားရလွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများပင် နီရဲနေ၏။
ချန်မင်၏တင်ပါးကို ကိုင်ကာ အလွန်အမင်း မလှုပ်ယမ်းသွားစေရန် ထိန်းထားရင်း ဤအနေအထားအတိုင်း တစ်ချက်ချင်းစီ အဆုံးထိ ဆောင့်လိုးနေတော့သည်။
နီရဲနေသောအသားနုလေးများက ထိုလီးကြီးကို တင်းကျပ်စွာ စုပ်ယူထားပြီး ထွက်ခွာသွားမည်ကို မလိုလားသည့်အလား လီးကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်တိုင်း စောက်ရည်များလည်း အပြင်သို့ ပန်းထွက်လာ၏။
ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားချိန်တွင်လည်း သာယာမှုပြည့်နှက်နေသော ရေအသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။
“အာ့… အာ့…”
ချန်မင်လည်း မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ညည်းတွားလိုက်မိပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး အလွန်အမင်း နီရဲနေ၏။
နှုတ်ခမ်းကို အစွမ်းကုန် ကိုက်ထားပြီး အမျိုးသားက သူ့အပေါ် ပေးစွမ်းနေသော အထွတ်အထိပ်ရောက်လုနီးပါး သာယာမှုများကို သည်းခံနေရင်း ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေသည်။
ကလေးငယ်လေးက ပြီးခဲ့သောတစ်လတာကာလအတွင်း နွားလှည်းပေါ်တွင် နေခဲ့ရသည်က များပြီး လှည်းသွားနေချိန်တွင်လည်း လှုပ်ယမ်းနေလေ့ရှိ၏။
သူမက လှုပ်ယမ်းနေစဉ် နို့သောက်ရသည်ကို အကျင့်ပါနေပြီဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ်မျှ အနှောင့်အယှက်မဖြစ်ဘဲ ဆက်လက်၍ နို့သောက်နေသည်။
သူမ၏ဖခင်နှစ်ယောက်က ဤမျှရှက်စရာကောင်းသောကိစ္စမျိုးကို လုပ်နေကြသည်ကို လုံးဝ မသိရှိပေ။
ချန်မင်၏စောက်ပက်က ပွင့်ဟလာသည်အထိ အလိုးခံလိုက်ရပြီး အမျိုးသား၏လီးပုံစံအတိုင်း အပြည့်အဝ ပြောင်းလဲသွား၏။
လုဖေးဟွမ်က ထိုစိုရွှဲပျော့ပျောင်းနေသောစောက်ပက်ကြီးထဲသို့ အချက်တစ်ရာကျော်ခန့် အသွင်းအထုတ် လုပ်ပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း လရည်ပန်းချင်လာသည်။
“မင်လန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာက အရမ်း ကောင်းတာပဲ… ကိုယ် ပန်းထွက်ချင်နေပြီ… မင်း အထဲကို ပန်းထည့်ပေးရမလား…”
“အင်း… ကျွန်တော့်အထဲကို ပန်းထည့်ပေး… ယောက်ျားရဲ့ လရည်တွေကို ကျွန်တော့်အထဲကို ပန်းထည့်ပေး…”
ချန်မင်လည်း အပြည့်အဝ ကာမစိတ်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားပြီဖြစ်ပြီး သမီးလေးကို အနိုင်နိုင် ချီထားရင်း အမျိုးသားပေးစွမ်းနေသောသာယာမှုများကို ခံစားနေတော့၏။
လုဖေးဟွမ်က သူ “ယောက်ျား” ဟု ခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ တစ်ကိုယ်လုံး ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။
သူက မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ထိုစောက်ပက်ထဲသို့ အားပါပါ အချက်ငါးဆယ်ခန့် ဆက်တိုက်ဆောင့်လိုးလိုက်ပြီးနောက် တင်းကျပ်စွာ ကျုံ့ဆန့်နေသောသားအိမ်ထဲသို့ ယနေ့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ပျစ်ချွဲသောလရည်များကို အားပါပါ ပန်းထည့်လိုက်တော့၏။
“အာ့…”
ချန်မင်၏ခန္ဓာကိုယ်က အလွန်အာရုံခံစားလွယ်ပြီး အမျိုးသားက အထဲတွင် ပန်းထည့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူလည်း မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။
ဒုတိယအကြိမ် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားကာ အမျိုးသား၏အထဲတွင် ပန်းထည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့၏။
ယွမ်ယွမ်က အချိန်အကြာကြီး အိပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သဖြင့် နို့ဝသွားသည်နှင့် မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများကို ဖွင့်ကာ အိပ်ချင်သည့်အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှမရှိတော့ပေ။
လင်မယားနှစ်ယောက်က တစ်ကြိမ်ချစ်တင်းနှီးနှောပြီးနောက် ကာမစိတ်များ အနည်းငယ်လျော့ကျသွားကာ တစ်လှည့်စီ ရေချိုးသန့်စင်ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်း၍ သမီးလေးနှင့် အတူ ဆော့ကစားနေကြ၏။
ကလေးငယ်လေး၏လက်နှစ်ဖက်က ဖခင်နှစ်ယောက်၏လက်ချောင်းတစ်ချောင်းစီကို ကိုင်ထားပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ပြုံးရယ်နေတတ်သည်။
လုဖေးဟွမ်က သမီးလေးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချစ်ရသူကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်၏။
“မင်လန်… တစ်သက်လုံး ဒီလိုမျိုး ဖြတ်သန်းသွားရမယ်ဆိုတာကို တွေးလိုက်တိုင်း… ကိုယ် အရမ်းကို ပျော်ရွှင်ရတယ်…”
သူက တိုင်းပြည်ကို လုယူနိုင်စွမ်း မရှိသည်မဟုတ်သလို သေချင်ယောင်ဆောင်သည့်နည်းလမ်းတစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်လည်း မဟုတ်ပေ။
သို့သော် သူက အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် ထိုင်ကာ ရှုခင်းအားလုံးကို ကြည့်ခွင့်ရမည်ဆိုလျှင်တောင် သူ၏ရင်ထဲတွင်မူ ရှေ့ရှိဤလူနှင့်အတူတူ ဘဝကို ဖြတ်သန်းရခြင်းလောက် ပျော်ရွှင်ရမည် မဟုတ်ပေ။
ချန်မင်က အမျိုးသား၏ ချောမောခန့်ညားသော မျက်နှာထားကို ကြည့်ရင်း မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ တိုးကပ်ကာ သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို နမ်းလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။
“ကျွန်တော်လည်း အတူတူပါပဲ…”
==ဇာတ်လမ်း ပြီးပါပြီ==
ဖတ်ရှုပေးခဲ့မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါသည်။
