Chapter 32
World 3 { Chapter – 5 }
ကျောင်းတွင်းလူမိုက်က ကျောင်းအမိုးပေါ်မှာ လက်ချောင်းနဲ့ လိုးခံရခြင်း၊ စကားနားမထောင်တဲ့အတွက် အပြစ်ပေးခံရခြင်း၊ ခြေထောက်တွေ ပျော့ခွေသွားတဲ့အထိ စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း…
===
ကျောင်းတွင်းလူမိုက်က သေချာပေါက် အလွယ်တကူ ကျောင်းလာတက်မှာ မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် ကြီးမားတဲ့ အရှုံးနဲ့ ရင်ဆိုင်ထားရတဲ့ ကျောင်းတွင်းလူမိုက်က ပိုတောင် ဆိုးဦးမည်။
ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ဘေးက လွတ်နေတဲ့ ခုံကိုကြည့်ပြီး သိပ်တော့ မအံ့ဩမိပေ။
ပြီးတော့ နောက်သုံးရက်လုံးလုံး ရှန်ထျန်းဟောက်က ကျောင်းမှာ မျက်နှာလေးတောင် မပြခဲ့။
ပထမဆုံးအကြိမ် အလိုးခံထားရတာမို့ အားအင်တွေ ပြန်မွေးဖို့ကလည်း လိုအပ်တယ်လေ။ ကျိုးဝေ့ချီကတော့ နားလည်ပေးနိုင်ပါသည်။
တတိယမြောက်နေ့ ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ကျိုးဝေ့ချီက လွတ်နေတဲ့ ခုံကိုကြည့်ပြီး ရက်ကို တွက်ကြည့်လိုက်တော့ အတော်လေး ရနေပြီဖြစ်၏။
ဝတ္ထုထဲက ဇာတ်လိုက်ရဲ့ ဇာတ်ကောင်စရိုက်အရ အခုဆိုရင် ရှန်ထျန်းဟောက်လေး ဘယ်ကို ရောက်နေမလဲ?
ကျိုးဝေ့ချီက နည်းနည်းလေး စဉ်းစားလိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ အဖြေထွက်လာပြီး ဆရာ့ဆီမှာ ခွင့်တောင်းလိုက်တော့သည်။
ကျိုးဝေ့ချီက စာတော်တဲ့သူဖြစ်ပြီး နောက်ခံကလည်း အရမ်းတောင့်တယ်လို့ ကောလာဟလတွေ ရှိနေတော့ ဆရာက ဘာမှတောင် မစဉ်းစားဘဲ ချက်ချင်း ခွင့်ပြုလိုက်၏။
ပြီးတော့ သေသေချာချာ အနားယူပြီးမှ ပြန်လာဖို့ကိုလည်း အထပ်ထပ်အခါခါ မှာလိုက်သေးသည်။
ကျိုးဝေ့ချီက စာသင်ဆောင်ရဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ် ခေါင်မိုးပေါ်ကို တန်းပြီး တက်လာခဲ့၏။
ဝတ္ထုထဲမှာ ရေးထားတဲ့အတိုင်းဆိုရင် ဒီနေရာက ရှန်ထျန်းဟောက်တို့ လူစုရဲ့ နယ်မြေပင်။
သူတို့က ပုံမှန်ဆိုရင် ဆေးလိပ်သောက်တာ၊ အရက်သောက်တာ၊ ရန်ဖြစ်ဖို့ ချိန်းတာ ဒါမှမဟုတ် ကိစ္စတွေကို တိုင်ပင်တာမျိုးကို ဒီခေါင်မိုးပေါ်မှာပဲ လုပ်လေ့ရှိသည်။
ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကျိုးဝေ့ချီက တံခါးဝရောက်တာနဲ့ ကောင်လေးတစ်စုရဲ့ စကားပြောသံတွေကို ကြားလိုက်ရ၏။
“ဘော့စ်၊ ကျိုးဝေ့ချီက မင်းကို ဘယ်လိုများ စော်ကားမိလို့လဲ၊ ငါကြည့်ရတာ သူ ဒီရက်ပိုင်း အတော်လေး ငြိမ်နေတာပဲ။”
“ပါးစပ်ပိတ်ထား!”
ခုနက ပြောလိုက်တဲ့သူက နောက်တစ်ယောက်ရဲ့ ငေါက်တာကို ချက်ချင်း ခံလိုက်ရသည်။
“သူ ပထမဆုံးနေ့ ရောက်လာတုန်းက ဘယ်လောက်တောင် ဘဝင်မြင့်နေလဲဆိုတာ မမြင်ဘူးလား? ကျွတ်ကျွတ်၊ သောက်စာဂျပိုးလေးက ငါတို့ဘော့စ်ဆီကနေ နာမည်ကြီးတာကိုတောင် လုယူရဲသေးတယ်။”
ရှန်ထျန်းဟောက်က လက်ရန်းကို မှီပြီး ဆေးလိပ်သောက်နေ၏။
ခပ်ပြင်းပြင်း တစ်ဖွာ ဖွာလိုက်ပြီးနောက် ဆေးလိပ်ငွေ့တွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ စိတ်ရှုပ်မှုတွေနဲ့ အရှက်ရမှုတွေ အားလုံးကို မှုတ်ထုတ်ပစ်ချင်နေတဲ့ ပုံစံမျိုးပင်။
ဒါက နာမည်ကြီးတာကို လုယူတဲ့ကိစ္စတဲ့လား? ဒါက လုံးဝကို အသေအကျေ ရန်ငြိုးပဲ။
ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို အရှက်ခွဲခဲ့တာလေ၊ ဒီဒေါသကို ဘယ်လိုလုပ် မျိုသိပ်ထားနိုင်မှာလဲ?
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုကိစ္စမျိုးကို သူ့နောက်လိုက်တွေကို ပြောပြလို့ ရပါ့မလား?
ဟင့်အင်း၊ သူ တစ်လုံးမှ ပြောလို့မရပေ။
ဒါကြောင့် သူက သုံးရက်လုံးလုံး တိတ်တိတ်လေး သည်းခံနေခဲ့ရပြီး အဲဒီ ရှက်စရာကောင်းတဲ့ နေရာလေး အတော်လေး သက်သာလာတော့မှ ကျောင်းကို လာခဲ့ခြင်းပင်။
“ဟောက်ကော၊ ငါတို့ သူ ကျောင်းဆင်းတဲ့ အချိန်လမ်းမှာ ပိတ်ပြီး ရိုက်လိုက်ရမလား? ပညာပေးလိုက်ရမလား?”
နောက်လိုက်တစ်ယောက်က အကြံပြုလာ၏။
ရှန်ထျန်းဟောက်က မျက်နှာမည်းမည်းနဲ့ ခေါင်းရမ်းလိုက်သည်။
အဲဒီခွေးကောင်က တော်တော်လေး အစွမ်းရှိတယ်၊ သူကိုယ်တိုင်တောင် မယှဉ်နိုင်ဘူး။
ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု မရှိဘဲနဲ့တော့ သူ့ကို ရင်ဆိုင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။
“ငါ့အထင်တော့ သူ့ကို ဒီကို လှည့်စားခေါ်လာပြီး ငါတို့ လူတစ်စုပေါင်းပြီး ဂုန်နီအိတ်စွပ် အသေရိုက်သတ်လိုက်ရင် ကောင်းမယ်!”
“ဘာလို့ လှည့်စားနေမှာလဲ၊ တိုက်ရိုက်ပဲ ရန်ချိန်းလိုက်လေ။ သူသာ ယောက်ျားစစ်ရင် သူ့ဘာသာသူ တက်လာလိမ့်မယ်။”
“…”
နောက်လိုက်တွေက အစီအစဉ်မကျတဲ့ အကြံဉာဏ်မျိုးစုံကို ဝိုင်းပြောနေကြ၏။
ရှန်ထျန်းဟောက်ကတော့ ကြားရတာ အရမ်းကို စိတ်ရှုပ်နေသည်။
အရင်တုန်းက တခြားသူတွေဆိုရင် သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် သွားချလိုက်မှာပဲလေ။ လုပ်စရာရှိတာ လုပ်လိုက်ရုံပဲ။ အရင်ဆုံး မှောက်သွားအောင် ရိုက်ပြီးမှ ပြောစရာရှိတာ ပြောမည်။
ဒါပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီကျတော့… သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး ခံစားချက်ကတည်းက သူ မယှဉ်နိုင်ဘူးဆိုတာကို သိနေခဲ့သည်။
အဲဒီကိစ္စပြီးနောက်မှာ ရှန်ထျန်းဟောက်က တွေးလေတွေးလေ ဒေါသထွက်လေ၊ တွေးလေတွေးလေ အသုံးမကျဘူးလို့ ခံစားရလေပင်။
သူ၊ ရှန်ထျန်းဟောက်က ဘယ်တုန်းက ဒီလိုအရှက်ခွဲခံခဲ့ရဖူးလို့လဲ?
သူက ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အတင်းအဓမ္မ လုပ်တာကို ခံလိုက်ရတယ်တဲ့လား။ ပြီးတော့ အစအဆုံး အကုန်လုပ်သွားတာမျိုးလေ၊ အရမ်းကို ရှက်ဖို့ကောင်းတာပဲ။
ဒါကြောင့် သေချာပေါက် လက်စားချေရမည်!
တံခါးနောက်မှာ ပုန်းနေတဲ့ ကျိုးဝေ့ချီကတော့ အရမ်းကို စိတ်ဝင်တစားနဲ့ နားထောင်နေ၏။
လူငယ်ဘဝက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ၊ တကယ့်ကို လူငယ်ဆန်တယ်၊ တကယ့်ကို တက်ကြွတယ်၊ တကယ့်ကို ကလေးဆန်တယ်၊ တကယ့်ကို ချစ်စရာကောင်းတာပဲလေ။
“ဝုန်း”
ကျိုးဝေ့ချီက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ခေါင်မိုးပေါ်ကို တက်လာခဲ့သည်။
ဆယ်ကျော်သက် ကောင်လေးတစ်စုက ရှန်ထျန်းဟောက်ရဲ့ ဘေးမှာ ဝိုင်းပြီး အကြံပေးနေကြ၏။
ရှန်ထျန်းဟောက်ကတော့ လက်ရန်းပေါ်မှာ မြင့်မြင့်လေး ထိုင်ပြီး ဆေးလိပ်သောက်နေသည်။
တံခါးပွင့်သံကို ကြားလိုက်တော့ ကောင်လေးတစ်စုလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး နောက်စက္ကန့်မှာတော့ အားလုံး မျက်လုံးပြူးသွားကြတော့၏။
ကျိုးဝေ့ချီက သူတို့ကို အရမ်းကို သဘောကောင်းတဲ့ပုံစံနဲ့ ပြုံးပြလိုက်သည်။
“မင်းတို့က ငါ့ကို ရိုက်မလို့ဆို၊ ဟုတ်လား?”
“မင်း… မင်းက အရမ်း ဘဝင်မြင့်နေတာပဲ၊ ဒီနေရာက မင်း လာလို့ရတဲ့ နေရာလား?”
“အေးလေ၊ ဒါ ဘယ်သူ့နယ်မြေလဲဆိုတာ သိရဲ့လား?”
“မင်းကို ရိုက်ချင်နေတာနဲ့ အတော်ပဲ၊ မင်းဘာသာမင်း လာပို့ပေးတာပဲ။”
…
နောက်လိုက်တစ်စုက ချက်ချင်းပဲ အခြေအနေနဲ့ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်သွားကြ၏။
ရှန်ထျန်းဟောက်တစ်ယောက်တည်းသာ ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ မျက်လုံးကို မြင်လိုက်ရတဲ့ တစ်ခဏမှာ ခန္ဓာကိုယ်က မသိမသာ တောင့်တင်းသွားပြီး နေရာတစ်ခုကတောင် မသိမသာ ကျုံ့သွားတော့သည်။
ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ခွေးကောင်ပဲ။
ရှန်ထျန်းဟောက်ကလည်း ချက်ချင်းပဲ မျက်လုံးတွေ ဒေါသထွက်သွား၏။
ဒီနေ့ သေချာပေါက် အပြတ်ရှင်းရမည်။ ဒီလူ့မျက်နှာနဲ့ တိရစ္ဆာန်စိတ်ပေါက်နေတဲ့ လူယုတ်မာရဲ့ တကယ့်မျက်နှာဖုံးကို လောကကြီးကို မချပြနိုင်ရင်တောင် သူ့ကို သေချာပညာပေးပြီး နောက်ဆို လူကောင်းပီသအောင် လုပ်တတ်ဖို့ သင်ပေးရမည်။
“အေး၊ ငါက မင်းကို ရိုက်ရုံတင်မကဘူး၊ မင်းကို အသေရိုက်သတ်မှာ!”
ရှန်ထျန်းဟောက်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးဝေ့ချီကတော့ လုံးဝ ဂရုမစိုက်တဲ့ပုံစံနဲ့ ပြုံးပြလိုက်၏။
“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ၊”
သူက ပြောရင်းနဲ့ တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ရှန်ထျန်းဟောက် အပါအဝင် စုစုပေါင်း ခြောက်ယောက်။
“မင်းတို့ အကုန်လုံး တူတူလာခဲ့ကြလေ။”
အရင်တုန်းကဆိုရင်တော့ ရှန်ထျန်းဟောက်က ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို လုံးဝ လက်ခံမှာ မဟုတ်ပေ။ သူ့နောက်လိုက်တွေချည်းပဲ ရန်ဖြစ်တာဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် သူကိုယ်တိုင် တစ်ယောက်ချင်းစီ ချတာဖြစ်ဖြစ်ပဲ လုပ်မည်။
ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့က အရင်နေ့တွေနဲ့ မတူတော့ဘူးလေ။ ကျိုးဝေ့ချီက တခြားသူမှ မဟုတ်တာ။
ဒါကြောင့် ရှန်ထျန်းဟောက်က အားလုံးကို ပြတ်ပြတ်သားသား မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။
“အကုန်လုံး ဝင်ချ၊ သေတဲ့အထိ ရိုက်။”
ရှန်ထျန်းဟောက်ရဲ့ အမိန့်ပေးသံအဆုံးမှာ လူတစ်စုက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြေးဝင်သွားကြ၏။
ဒါပေမဲ့ နောက်ဆက်ဖြစ်လာတဲ့ မြင်ကွင်းကတော့ သူတို့ရဲ့ မေးရိုးတွေ ပြုတ်ကျမတတ် အံ့ဩသွားစေသည်။
ကျိုးဝေ့ချီက ခြေတစ်လှမ်းတောင် မရွှေ့ဘဲ နေရာမှာတင် ရပ်နေရင်း လူတစ်စုကို အလွယ်တကူပဲ မြေကြီးပေါ် လှဲချလိုက်တာကို တွေ့လိုက်ရ၏။
ခွန်အားဖြစ်ဖြစ်၊ အမြန်နှုန်းဖြစ်ဖြစ်၊ နည်းပညာဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် လုံးဝကို အဆင့်ကွာလွန်းနေသည်။
ရန်ဖြစ်တာနဲ့ နာမည်ကြီးတဲ့ သူတို့အုပ်စုကတော့ အားလုံး အမှိုက်တွေ ဖြစ်သွားကြတော့၏။
ကျိုးဝေ့ချီက ရှန်ထျန်းဟောက် ကန်လိုက်တဲ့ ခြေကျင်းဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်းဟောက်က အားကုန်ရုန်းပေမဲ့ မလွတ်တော့ ဒေါသထွက်ပြီး ၃၆၀ ဒီဂရီ လေထဲမှာ လှည့်ကာ နောက်ခြေထောက်တစ်ချောင်းနဲ့ ထပ်ကန်လိုက်ပြန်၏။
ကျိုးဝေ့ချီက နောက်ဆုံးတော့ သူ့ခြေကျင်းဝတ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပေမဲ့ နောက်ခြေထောက်တစ်ချောင်းကို ထပ်ဖမ်းလိုက်ပြန်သည်။
ရှန်ထျန်းဟောက်က ဟန်ချက်မထိန်းနိုင်ဘဲ မြေကြီးပေါ် အလျားလိုက် ကျလုမတတ် ဖြစ်သွား၏။
ဒါပေမဲ့ သူ မြေကြီးနဲ့ မထိခင်လေးမှာတင် ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ရင်ဘတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ရင်ခွင်ထဲမှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချုပ်ထားလိုက်သည်။
လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့တင် သူ လုံးဝ ရုန်းမထွက်နိုင်တော့ပေ။
“မဆော့နဲ့တော့၊”
ကျိုးဝေ့ချီ၏ ဩရှရှအသံက ရှန်ထျန်းဟောက်၏ နားထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ငါ့ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းက အကန့်အသတ်ရှိတယ်နော်။”
ကျိုးဝေ့ချီ၏ အသံက ညင်သာသယောင် ထင်ရပေမဲ့ သတိပေးချက်တွေ အပြည့်ပါနေ၏။
စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း အရှုံးပေးလိုက်ရတဲ့ နောက်လိုက်တစ်စုက ဒီလောက် စွမ်းဆောင်ရည်ရော အရှိန်အဝါပါ ကောင်းတဲ့လူမျိုးကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။
ဒါပေမဲ့ သူတို့ဘော့စ် အချုပ်ခံထားရတာကိုတွေ့တော့ စိုးရိမ်သွားကြသည်။
“ဟောက်ကောကို လွှတ်ပေး!”
“ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ဘော့စ်ကို လွှတ်ပေး!”
“မင်း သေချင်နေတာလား၊ သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိရဲ့လား?”
ကျိုးဝေ့ချီက လုံးဝ မလှုပ်ရှားဘဲ သူတို့ကို ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ပြန်ပြောလိုက်၏။
“ကျောင်းသားတို့၊ အရင် အတန်းထဲ ပြန်သွားကြမလား? ငါ မင်းတို့ဘော့စ်နဲ့ ပြောစရာလေး ရှိလို့။”
“မင်း ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ!”
“သူ့ကို လွှတ်ပေး!”
ကျိုးဝေ့ချီက သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ရှန်ထျန်းဟောက်၏ နားနားကို ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“သူတို့ကို အရင် ပြန်ခိုင်းလိုက်၊ ခပ်ဝေးဝေးကို သွားခိုင်းလိုက်။ မဟုတ်ရင် မင်း နောင်တရလိမ့်မယ်နော်။”
ကျိုးဝေ့ချီက ပြောပြီးတာနဲ့ မရည်ရွယ်သလို၊ ဒါမှမဟုတ် တမင်သက်သက်လိုမျိုး ရှန်ထျန်းဟောက်၏ နားရွက်ကို တစ်ချက် လျက်လိုက်၏။
ရှန်ထျန်းဟောက်က ချက်ချင်းပဲ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး အဲဒီနေ့က မှတ်ဉာဏ်တွေ အားလုံး သူ့ဆီကို ပြန်ရောက်လာတော့သည်။
ရှန်ထျန်းဟောက်က ဒေါသထွက်လွန်းလို့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပေမဲ့ ဒီလိုပုံစံမျိုးကို ညီအစ်ကိုတွေကို လုံးဝ အမြင်ခံလို့ မဖြစ်ပေ။
ဒါကြောင့် ရှန်ထျန်းဟောက်က အံကြိတ်ပြီး နောက်လိုက်တွေကို ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။
“မင်းတို့ အရင် အတန်းထဲ ပြန်သွားကြ၊ ဘယ်သူမှ တက်မလာခဲ့နဲ့။”
လူတစ်စုက စိုးရိမ်နေတုန်းပဲ ဖြစ်ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ရှန်ထျန်းဟောက်၏ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေမှုကြောင့် အတန်းထဲ ပြန်သွားကြရသည်။
အဲဒီအချိန်အထိ ရှန်ထျန်းဟောက်က ကျိုးဝေ့ချီ၏ ရင်ခွင်ထဲမှာ အချုပ်ခံထားရဆဲပင်။
ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ဖက်ပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရှေ့တိုးလိုက်ကာ လက်ရန်းပေါ်မှာ ဖိထားလိုက်သည်။
ဒါက ကျောင်းရဲ့ အမြင့်ဆုံး စာသင်ဆောင်ဖြစ်ပေမဲ့ ဆယ်ထပ်သာ ရှိသေး၏။
အဝေးမှာ ဒီထက်ပိုမြင့်တဲ့ အဆောက်အအုံတွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ ကံကောင်းတာက အဝေးကြီးမှာ ဖြစ်နေခြင်းပင်။
ကျိုးဝေ့ချီက သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပြန်ဆွဲပြီး ဖိထားလိုက်သည်။
သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ကိုယ့်ဘက် ကျောပေးထားပြီး လက်ရန်းပေါ်မှာ ဖိထားကာ ခေါင်းငုံ့ပြီး မေးစေ့ကို သူ့ပခုံးပေါ် တင်ထားလိုက်၏။
“ရက်အနည်းငယ်လောက် မတွေ့ရတာ၊ ကျောင်းသားရှန် ငါ့ကို လွမ်းနေပြီလား?”
“တောက်၊ ငါ မင်းကို လုံးဝ မလွမ်းဘူး။ လွမ်းရင်တောင် မင်း မြန်မြန်သေပါစေလို့ပဲ လွမ်းတာ။”
ရှန်ထျန်းဟောက်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ပါးကို ပြွတ်ခနဲ နမ်းလိုက်ပြီး လျှာထုတ်ကာ နားရွက်၊ လည်ပင်းတို့ကို လျက်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ အတင်းအကျပ် သူ့နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်၏။
ရှန်ထျန်းဟောက်က တောက်တခေါက်ခေါက်နဲ့ တံတွေးထွေးပြီး အရမ်းရွံရှာနေတဲ့ ပုံစံပေါက်နေသည်။
ဒါပေမဲ့ ငြင်းလို့မရတာက ကျိုးဝေ့ချီ သူ့ကို ထိလိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကနေ လျှပ်စီးကြောင်းတွေ တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း စီးဆင်းလာပြီး ခြေထောက်တွေတောင် ပျော့ခွေသွားရခြင်းပင်။
သောက်ကျိုးနည်း။
“ဘာလို့ စကားနားမထောင်ရတာလဲ?”
ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ဆက်နမ်းနေပြီး ဖက်ထားတဲ့ လက်နှစ်ဖက်က အောက်ကနေတစ်ဆင့် သူ့အင်္ကျီထဲကို ဝင်လာသည်။
လက်နှစ်ဖက်က သူ့ဝမ်းဗိုက်နဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ သောင်းကျန်းနေတော့၏။
“ငါ မင်းကို ကျောင်းသွားတက်ဖို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်ဘူးလား?”
“အု ငါ့ကို လွှတ်… မင်း၊ မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလို့ ထင်နေလဲ၊ ငါ့ကို ဘာအခွင့်အရေးနဲ့ လာထိန်းချုပ်နေတာလဲ?”
ရှန်ထျန်းဟောက်က ရုန်းကန်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ လုံးဝ အရာမထင်ပေ။
သူက လက်ရန်းပေါ်မှာ အဖိခံထားရပြီး ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ ချုပ်ထားသည်။
ပြီးတော့ လက်နှစ်ဖက်ကလည်း သူ့အင်္ကျီထဲ ဝင်ပြီး နေရာအနှံ့ ပွတ်သပ်နေ၏။
မကြာခင်မှာပဲ ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်နှစ်ဖက်က သူ့ရဲ့ ရင်သားထိပ်ဖျားလေး နှစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့သည်။
“အု အား… နှာဘူးကြီး ငါ့ကို လွှတ် အား~”
ရှန်ထျန်းဟောက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး နာကျင်လွန်းလို့ အော်လိုက်မိ၏။
“မင်းပြောကြည့်၊ ဒီနေရာမှာ လူတွေ့သွားနိုင်မလား?”
ကျိုးဝေ့ချီက တမင်သက်သက် ပြောလိုက်ပြီး သူ့ရင်သားထိပ်ဖျားလေးတွေကို ပွတ်သပ်ညှစ်နယ်ရင်း နားရွက်ကိုလည်း ကိုက်နေသည်။
ရှန်ထျန်းဟောက် ကြားလိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ တစ်ကိုယ်လုံး တင်းမာသွား၏။
လူသာ တွေ့သွားရင် သူ ဘယ်လိုလုပ် အသက်ဆက်ရှင်နိုင်တော့မှာလဲ?
ဒါပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီကတော့ တမင်သက်သက် အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။
လျှာနဲ့ နားရွက်၊ လည်ပင်း၊ လည်စိတို့ကို တမင်သက်သက် လျက်နေပြီး…
လက်နှစ်ဖက်က ရင်ဘတ်ကနေတစ်ဆင့် အောက်ကို ဆင်းလာကာ ဝမ်းဗိုက်ကို ဖြတ်ပြီး ပွပွယောင်းယောင်း ဘောင်းဘီခါးကြိုးထဲကို လျှောဝင်သွားသည်။
ကလေးလေး၏ ပြည့်ဖြိုးနေတဲ့ အောက်ခံဘောင်းဘီထဲကို တိုးဝင်သွားတော့၏။
“အရမ်းကို တက်ကြွနေတာပဲ။”
ကျိုးဝေ့ချီက ရာဂသံလေးနဲ့ သူ့နားနား ကပ်ပြောလိုက်သည်။
“မလုပ်နဲ့~”
ရှန်ထျန်းဟောက်က လူတွေ့သွားမှာကို ကြောက်လွန်းလို့ နည်းနည်း ပြာယာခတ်နေပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီ သူ့ရဲ့ အဲဒီနေရာကို ကိုင်တာကိုတော့ သူ မတားနိုင်ပေ။
သူ့ရဲ့ အရာလေးကိုတောင် ကျိုးဝေ့ချီက လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ပျော့ပျော့လေးကို သူ့လက်ထဲမှာ ပွတ်သပ်ပေးနေတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း မာကျောလာတော့၏။
“အု မလုပ်နဲ့… ဒီမှာ မလုပ်နဲ့ အု အား မင်း မရဘူး… ဒီလိုလုပ်လို့ မရဘူး… ထုတ်လိုက် အု… ”
သူ မသိတာက ဒါက ဘာမှ မဟုတ်သေးဘူး ဆိုတာကိုပင်။
ခေါင်မိုးပေါ်က နံရံက လူတစ်ဝက်လောက် အမြင့်ရှိသည်။
ရှန်ထျန်းဟောက်က ခြေတံရှည်တော့ အမြင့်က သူ့ခါးအောက်ပိုင်းလောက်မှာ ကွက်တိဖြစ်နေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်းကို ကွက်တိ ဖုံးကွယ်ထားပေးသည်။
နံရံအပေါ်မှာတော့ လက်ရန်းရှိပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ် အပေါ်ပိုင်းက အဲဒီအပေါ်မှာ အဖိခံထားရခြင်းပင်။
အဝေးကနေ ကြည့်ရင် ကျိုးဝေ့ချီက ရှန်ထျန်းဟောက်ကို အနောက်ကနေ ဖက်ထားသလို ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။
တကယ်တမ်းလည်း ဟုတ်တော့ ဟုတ်ပါသည်။ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်နှစ်ဖက်က သူ့ဘောင်းဘီထဲ ဝင်ပြီး သူ့လိင်တံကို ဆုပ်ကိုင်ထားတာကိုး။
“မာလာပြီပဲ၊”
ကျိုးဝေ့ချီက သူ့နားနားမှာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။
“မင်းက ဒီလောက် အာရုံခံစားလွယ်တာပဲကိုး။”
“ထုတ်လိုက်… ”
ရှန်ထျန်းဟောက်က စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ တစ်ကိုယ်လုံး တင်းမာနေသည်။
နောက်ဆုံးတော့ ကျိုးဝေ့ချီက လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။
ဒါပေမဲ့ သူ အသက်မရှူနိုင်ခင်မှာပဲ ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်က သူ့ခါးအနောက်ပိုင်းကနေတစ်ဆင့် တင်ပါးကြားထဲကို လျှောဝင်သွားပြန်သည်။
“အု မလုပ်နဲ့… ”
ဒါက ခေါင်မိုးပေါ်မှာလေ၊ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး သူ ဘယ်လိုလုပ် ရဲရတာလဲ!
ဒါပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီက ရပ်မယ့်ပုံ လုံးဝ မပေါ်ပေ။
သူ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ရှန်ထျန်းဟောက်၏ ကော့နေတဲ့ တင်ပါးကို အားကုန် ပွတ်သပ်ညှစ်နယ်နေသည်။
ကလေးလေး၏ တင်ပါးက အရမ်းကော့ပြီး အိစက်မှုကလည်း အရမ်းကောင်း၏။
ကျိုးဝေ့ချီ၏ ခါးက သူ့တင်ပါးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကပ်ထားပြီး လက်နှစ်ဖက်က အားကုန် ပွတ်သပ်ညှစ်နယ်နေတော့သည်။
နောက်ဆုံးတော့ သူ့လက်ချောင်းက စအိုဝဆီကို ရောက်သွား၏။ အဲဒီက အရစ်တွေက အရမ်းကို ခြောက်သွေ့နေသည်။
“အု ကျိုးဝေ့ချီ!”
ရှန်ထျန်းဟောက် လုံးဝကို ပြာယာခတ်သွားတော့၏။
ဒီမှာ ဘယ်လိုလုပ် ရမှာလဲ၊ ဒီမှာ လုံးဝ မရဘူး။
“ရပ်တော့! မလုပ်နဲ့ အု… ဒီမှာ မလုပ်နဲ့… ”
ကျိုးဝေ့ချီကတော့ ဆိုးသွမ်းစွာနဲ့ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို တိုက်ရိုက် ထိုးသွင်းလိုက်သည်။
သူ့နောက်ပေါက်ရဲ့ တုန်ယင်မှုနဲ့ ကျုံ့ဝင်မှု၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကို ခံစားရင်း ကျိုးဝေ့ချီက သူ့နားနား ကပ်ပြောလိုက်၏။
“ဒါက အပြစ်ပေးတာ၊ မင်း စကားနားမထောင်လို့ အပြစ်ပေးတာ။”
“အု အား… မလုပ်နဲ့ အင်း… ”
ကျိုးဝေ့ချီက လက်ချောင်းကို အသွင်းအထုတ် စလုပ်တော့ ရှန်ထျန်းဟောက်က အံကြိတ်ထားပေမဲ့လည်း တုန်ယင်မှုနဲ့ နာကျင်မှုကို မအောင့်ထားနိုင်ပေ။
ရက်အနည်းငယ်လောက် မထိရသေးတော့ အဲဒီနေရာက ပြန်ပြီး တင်းကျပ်ခြောက်သွေ့နေပြန်ပြီလေ။
ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက ခဏတာပဲဆိုတာကိုတော့ ယုံကြည်ပါတယ်။
ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်ချောင်းနဲ့ ချဲ့ကားမှုအောက်မှာ ရှန်ထျန်းဟောက်၏ အပေါက်လေးက ဖြည်းဖြည်းချင်း စိုစွတ်ပျော့ပြောင်းလာသည်။
တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း ရိုက်ခတ်လာတဲ့ အကြောင်းပြချက်မရှိတဲ့ သာယာမှုတွေက သူ့အာရုံကြောတွေကို နှိုးဆွပေးနေပြီး ချောဆီအဖြစ် နောက်ပေါက်ကနေ အလိုအလျောက် အရည်တွေ ထွက်လာအောင် တွန်းအားပေးနေတော့၏။
ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်ချောင်းက ဝင်ထွက်ရတာ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ အဆင်ပြေလာသည်။
ရှန်ထျန်းဟောက်က မသိမသာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကော့လိုက်တော့ တင်ပါးက ကျိုးဝေ့ချီ၏ ခါးနဲ့ ပိုပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကပ်သွားတော့၏။
အဲဒီအချိန်မှာ ကျိုးဝေ့ချီက သူ့လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ နောက်ပေါက်က ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်ကြောင့် သူ့ခြေထောက်တွေ ပျော့ခွေသွားပြီး အာရုံကြောတွေ အားလုံးက လက်ချောင်း အထိုးခံထားရတဲ့ နောက်ပေါက်ဆီမှာပဲ စုစည်းနေတော့၏။
ဒါကြောင့် သူ လုံးဝ အားမရှိတော့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ် မခွေကျသွားအောင် လက်နှစ်ဖက်နဲ့ လက်ရန်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားရတော့သည်။
“လက်ချောင်း နှစ်ချောင်းရှိသွားပြီ၊ ကျောင်းသားရှန်က အရမ်းတော်တာပဲ။”
ကျိုးဝေ့ချီက သူ့နားနားမှာ တိုးတိုးလေး ပြောရင်း လက်ချောင်းနဲ့ သူ့နောက်ပေါက်ထဲမှာ အသွင်းအထုတ် လုပ်နေသလို နားရွက်ကိုလည်း ဖွဖွလေး ကိုက်နေ၏။
တစ်ချက်တစ်ချက် ပါးစပ်ထဲငုံပြီး စုပ်လိုက်၊ သွားနဲ့ ဖွဖွလေး ကိုက်လိုက်၊ ဒါမှမဟုတ် လျှာထုတ်ပြီး နားရွက်ထဲမှာ လှည့်ပတ်မွှေနှောက်လိုက်၊ ဒါမှမဟုတ် လည်ပင်း၊ လည်စိတွေကို ကိုက်လိုက်နဲ့…
ကျိုးဝေ့ချီက သူ့အပေါ်မှာ တကယ်ကို မထင်မှတ်ထားလောက်အောင် စိတ်ရှည်နေသည်။
“အပေါက်လေးက အရမ်းစိုနေတာပဲ… ”
“အား ဟား… ပါးစပ်ပိတ်ထား… အု အင်း မလုပ်နဲ့… မရဘူး ဒီမှာ… အု အင်း ဒီမှာ မရဘူး… ”
ရှန်ထျန်းဟောက်က တုန်ယင်နေရင်းနဲ့ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေရုံသာ တတ်နိုင်တော့၏။
ဒီနေရာက ကျောင်းလေ၊ ဒါက စာသင်ဆောင်ရဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ်လေ၊ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး ဘာအကာအကွယ်မှ မရှိတဲ့နေရာမှာ၊ တစ်ယောက်ယောက်သာ တွေ့သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?
ဒီလိုဖြစ်နိုင်ခြေကို တွေးမိတာနဲ့တင် သူက စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ တစ်ကိုယ်လုံး တင်းမာသွားရသည်။
ဒါပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ပိုမိုပြင်းထန်တဲ့ နှိုးဆွမှုကတော့ သူ့အနောက်က ကျိုးဝေ့ချီဆီကနေ လာနေတာ အသေအချာပင်။
ဒါပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ရဲ့ တောင်းပန်မှုကို ဂရုမစိုက်ပေ။
နောက်ဆုံးတော့ သူ လက်ချောင်းကို ပြန်ထုတ်လိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ နောက်စက္ကန့်မှာပဲ ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ဘောင်းဘီကို တိုက်ရိုက် ဆွဲချွတ်လိုက်တော့၏။
နည်းနည်းလေးပဲ၊ တင်ပါးလေးတွေ ပေါ်လာရုံ၊ အထူးသဖြင့် စိုစွတ်နေပြီဖြစ်တဲ့ နောက်ပေါက်လေး ပေါ်လာရုံ အနေအထားလောက်သာ။
ဘောင်းဘီက ပေါင်ရင်းမှာ ကပ်နေပြီး တင်ပါးပေါ်နေတဲ့ ဒီလိုပုံစံလေးက မထင်မှတ်ထားဘဲ ကျိုးဝေ့ချီကို ကာမစိတ် အရမ်းထကြွသွားစေသည်။
အထူးသဖြင့် ဒီနေရာက ခေါင်မိုးပေါ်လေ၊ လင်းထိန်နေပြီး ခေါင်းလေးနည်းနည်း ပြူကြည့်လိုက်ရင်တောင် ကျောင်းရဲ့ ထောင့်စုံက ဖြတ်သွားတဲ့သူတွေကို မြင်နေရသေးတာကိုး။
“ဒီမှာ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတာပဲ၊ အောက်က ကျောင်းသားတွေကို မြင်ရလား?”
ကျိုးဝေ့ချီက ဆိုးသွမ်းစွာနဲ့ ပြောလိုက်၏။
“သူတို့အားလုံး မင်းလို ကျောင်းတွင်းလူမိုက်ကို သေချာပေါက် သိကြမှာပဲနော်?”
“အု အင်း… မလုပ်ပါနဲ့၊ ငါ အတန်းသွားတက်ပါ့မယ်။”
ရှန်ထျန်းဟောက် ဒီလောက်အသက်ကြီးလာတဲ့အထိ ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ် အရှုံးပေးတာ ဖြစ်လောက်သည်။
တကယ့်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။
ဒါပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီက တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။
“နောက်ကျသွားပြီ။”
ကျိုးဝေ့ချီ ပြောပြီးတာနဲ့ လိင်တံကို ကိုင်ပြီး သူ့ရဲ့ အသားပေါက်လေးနဲ့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ နည်းနည်းလေး အားစိုက်ပြီး ဆောင့်လိုက်တော့ ဗျစ်ခနဲ အသံနဲ့အတူ အထဲကို အဆုံးထိ ဝင်သွားတော့၏။
“အု အား…”
ရှန်ထျန်းဟောက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ခြေထောက်တွေလည်း တုန်ယင်လာတော့သည်။
မြန်မြန်ပဲ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်မိ၏။
ခွေးကောင်၊ ခွေးကောင်…
“အု… အား… ”
Chapter 32 ended.
World 3 Chapter 5 ended.
