Chapter 33

 

World 3 Chapter 6

ကျောင်းတွင်းလူမိုက်က ခေါင်မိုးပေါ်မှာ ခြေထောက်တွေ ပျော့ခွေသွားတဲ့အထိ ဖိလိုးခံရခြင်း၊ အောက်ထပ်မှာ ကျောင်းသားတွေ အများကြီးရှိနေပြီး ကြမ်းပြင်မှာ ထိုင်လျက် အလိုးခံရကာ လိင်တံထဲကနေ အရည်တွေ ပန်းထွက်တဲ့အထိ ဖြစ်သွားခြင်း၊ နက်တိုင်ကို နောက်ပေါက်ထဲ ထိုးသိပ်ခံရခြင်း

 

===

 

X ကျောင်းက X မြို့မှာ အကြီးဆုံး အထက်တန်းကျောင်းဖြစ်ပြီး ကျောင်းသား သောင်းနဲ့ချီ ရှိသည်။ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်သည် ကျောင်းသားတွေ အားလုံး အတန်းထဲမှာ စာသင်နေကြတဲ့ အချိန်ဖြစ်ပြီး အမြင့်ဆုံး စာသင်ဆောင်ရဲ့ ခေါင်မိုးပေါ်က တစ်ယောက်အပေါ် တစ်ယောက် ထပ်နေတဲ့ အရိပ်နှစ်ခုကို ဘယ်သူမှ သတိမထားမိကြပေ။

 

အဝေးကနေ ကြည့်လျှင် အရပ်ရှည်ရှည် ကောင်လေးတစ်ယောက်က နောက်ကနေ နောက်ထပ် ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို ဖက်ထားပြီး လက်ရန်းပေါ်မှာ အတင်း ဖိထားသလိုမျိုး၊ သူတို့ နှစ်ယောက် အရမ်း ရင်းနှီးတဲ့ ပုံစံမျိုး ပေါက်နေ၏။

 

တကယ်တမ်းမှာတော့ အခုချိန်မှာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ လိင်တံက ရှန်ထျန်းဟောက်၏ နောက်ပေါက်ထဲမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်ရောက်နေပြီး သူတို့နှစ်ယောက်က ပြင်ပလူတွေ စိတ်ကူးလို့တောင် မရနိုင်သည့် ရင်းနှီးလွန်းတဲ့ ပုံစံမျိုးနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေကြခြင်းပင်။

 

“အ့… အား~”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ အသက်တောင် မရှူရဲပေ။ သို့ပေမဲ့ နောက်ပေါက်ကနေ တက်လာတဲ့ နှိုးဆွမှုက အရမ်းကို ပြင်းထန်လွန်းလို့ သတိနည်းနည်းလေး လွတ်သွားသည်နှင့် သူ့ရဲ့ အာရုံခံစားမှု အားလုံးကို လုယူသွားတော့မလိုပင်။

 

“လျှော့ထား၊”

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ဖက်ထားရင်း မေးစေ့ကို သူ့ပခုံးပေါ် တင်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် အာရုံခံစားလွယ်တဲ့ နားရွက်လေးကို လျက်ဖို့ နားနား ကပ်သွား၏။

 

“မဟုတ်ရင် ဝင်လို့ မရဘူးနော်။”

 

“… အား… အဲ… အဲဒါဆို ဆွဲထုတ်လိုက်လေ!”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က သူ့နောက်ပေါက်ထဲက လိင်တံကြီးက ဘယ်လောက်တောင် တုတ်ပြီး ကြီးလဲဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနေရသည်။ စအိုပေါက်လေးက လုံးဝ ပြဲကားသွားပြီ။ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ပြဲကားသွားအောင် လုပ်နေတယ်လို့တောင် ခံစားနေရ၏။ ပြီးတော့ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး ဒီလိုဖြစ်နေရတဲ့ အရှက်ရမှုတွေကလည်း ပေါင်းစပ်သွားရာ သူက မသိမသာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုပြီး တင်းမာထားလိုက်မိသည်။

 

သူ မသိလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ မူလကတည်းက တင်းကျပ်နေသည့် အပေါက်လေးက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မသိမသာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ကျိုးဝေ့ချီ၏ လိင်တံကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ရစ်ပတ်ထားလိုက်တော့၏။ ကျိုးဝေ့ချီအတွက် အသွင်းအထုတ်လုပ်ဖို့ ပိုပြီး ခက်ခဲသွားတော့သည်။

 

“လျှော့ထား၊ အဲဒီလောက် တင်းတင်း ညှစ်မထားနဲ့။”

 

ကျိုးဝေ့ချီက မငြီးမငြူဘဲ သူ့နားရွက်တွေ၊ လည်ပင်းတွေကို နှိုးဆွပေးနေသည်။

 

 

“မဟုတ်ရင် မင်း ဒဏ်ရာရသွားလိမ့်မယ်။”

 

“ခွေးကောင်!”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်၏။ ကျိုးဝေ့ချီကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် သူ ဒီလိုတွေ ခံစားနေရပါ့မလား?

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က လက်နှစ်ဖက်နှင့် လက်ရန်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို၊ အထူးသဖြင့် နောက်ပေါက်ကို လျှော့ချဖို့ ကြိုးစားရတော့သည်။

 

တင်းမာနေတဲ့ ကြွက်သားများက ဖြည်းဖြည်းချင်း လျော့ကျလာသည်။ တင်ပါးပေါ်က တင်းမာနေတဲ့ ကြွက်သားများလည်း အပါအဝင်ပင်။ ထို့ပြင် စအိုပေါက်လေးကလည်း လျော့ကျသွားတော့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ရစ်ပတ်ခံထားရတဲ့ လိင်တံကြီးက လွတ်လပ်သွားတာကို ကျိုးဝေ့ချီ ခံစားလိုက်ရ၏။ ထို့ကြောင့် ကောင်လေး သတိမဝင်လာခင်မှာပဲ အချိန်ကိုက် လိင်တံကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ အဆုံးထိ ဆွဲထုတ်မည့် ပုံစံမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။ ပြီးသည်နှင့် ခါးကို ကော့ပြီး အဆုံးထိ ပြန်ထိုးသွင်းလိုက်ပြန်၏။

 

“အတန်းဖော်က အရမ်းတော်တာပဲ။”

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ထပ်ပြီး တင်းမာနေခွင့် မပေးတော့ဘဲ လက်နှစ်ဖက်နှင့် ရှန်ထျန်းဟောက်၏ ခါးနဲ့ တင်ပါးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖိထားပြီး နည်းစနစ်ကျကျ ဖြည်းဖြည်းချင်း အသွင်းအထုတ် လုပ်တော့သည်။

 

ဆွဲထုတ်လိုက်တိုင်း ရှန်ထျန်းဟောက်၏ တင်ပါးက လိင်တံကို ပြန်ဆွဲထားချင်တဲ့ ပုံစံမျိုးနှင့် အလိုလို နောက်ကို ဆုတ်သွားတတ်၏။ ထို့နောက် ကျိုးဝေ့ချီက ပြန်ထိုးသွင်းလိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ သူ့ကို လက်ရန်းပေါ်မှာ အားကုန် ဖိချလိုက်ပြန်သည်။

 

“အ… အား~”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားမိသည်။ သူ့ပါးစပ်ကနေ အမှတ်မထင် ထွက်သွားမည့် ညည်းတွားသံတွေကို တစ်ယောက်ယောက် ကြားသွားမည်ကို သူ တကယ် စိုး‌ရိမ်နေ၏။

 

သို့ပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီက ရုတ်တရက် အားကုန် ဆောင့်လိုးလိုက်ရာ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေက တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားသလိုပင်။ လိင်တံက အနက်ရှိုင်းဆုံးကို ရောက်သွားပြီး အသားနံရံတွေကို အစွမ်းကုန် ပြဲကားသွားစေသည်။ အထူးသဖြင့် ထိပ်ပိုင်းက သူ့ရဲ့ အာရုံခံစားလွယ်တဲ့ နေရာကို ဖြတ်သွားတိုင်း ရှန်ထျန်းဟောက် ခြေထောက်တွေ တုန်ယင်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း တုန်ယင်လာတော့၏။

 

“အား ဟား~ အု အင်း အရမ်း… အရမ်းနက်တယ်… ”

 

“နက်သွားပြီလား?”

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့နားနား ကပ်ပြီး လျက်ရင်း မေးလိုက်သည်။ အရမ်းကို ကြင်နာတတ်တဲ့ ချစ်သူတစ်ယောက်လိုမျိုးပေါ့။

 

“ဒါပေမဲ့ မင်းက အရမ်းသာယာနေသလိုပဲနော်… “

 

 

သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေက တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပူးကပ်နေသည်။ အရောင်ရင့် ယူနီဖောင်းက အရှည်လည်း မဟုတ်၊ အတိုလည်း မဟုတ်ပေ။ ဒါပေမဲ့ အနောက်ကနေ ကြည့်လျှင်တော့ ကျိုးဝေ့ချီက ဘာမှ ထူးခြားနေတာကို မမြင်ရပေ။ သူက လိင်တံကိုပဲ အပြင်ထုတ်ထားတာကိုး။ ပြီးတော့ သူ့လိင်တံက ရှန်ထျန်းဟောက်၏ နောက်ပေါက်ထဲမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်ရောက်နေ၏။

 

ရှန်ထျန်းဟောက်ကတော့ ကျိုးဝေ့ချီ၏ ရင်ခွင်ထဲမှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် အဖက်ခံထားရပြီး ဘောင်းဘီကလည်း ပေါင်ရင်းအထိ ကျနေရာ ကော့တက်ပြီး လုံးဝန်းနေသည့် တင်ပါးက အပြင်ကို ထွက်နေသည်။ ထိုအရာက ကျိုးဝေ့ချီ၏ ပေါင်ကြားထဲကို ကွက်တိ ရောက်နေ၏။ သူ့ရဲ့ လိင်တံလေးကတော့ ကျိုးဝေ့ချီ စကိုင်ကတည်းက မာကျောနေခဲ့လေပြီ။ ထို့ကြောင့် ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ဖိပြီး ထိုးသွင်းလိုက်တိုင်း သူ့လိင်တံလေးက လက်ရန်းကို သွားသွားတိုက်မိမလို ဖြစ်နေသည်။

 

အဲဒီနေရာက ဘယ်လောက်တောင် နုနယ်လိုက်သလဲ။ ထို့ကြောင့် ရှန်ထျန်းဟောက်က မသိစိတ်နဲ့ အနောက်သို့ တင်ပါးကို ကော့ပြီး ကျိုးဝေ့ချီ၏ အသွင်းအထုတ်၌ ပူးပေါင်းပါဝင်နေမိ၏။ သူ့လိင်တံလေးကို လက်ရန်းနှင့် ဝေးဝေးမှာ ရှိနေရန် အားကုန် ကော့ထားရတော့သည်။ သူ့ရဲ့ ဒီလိုပုံစံက ကျိုးဝေ့ချီ အသွင်းအထုတ်လုပ်ဖို့ ပိုပြီး အဆင်ပြေသွားစေပြီး တစ်ကြိမ်ထက် တစ်ကြိမ် သူ့တင်ပါးကို ပိုပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကပ်လာစေသလို လိင်တံကလည်း ပိုပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်လာတော့၏။

 

“အု အင်း အား ဟား… ဖြည်းဖြည်း… အား~”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က ခန္ဓာကိုယ်ကို အစွမ်းကုန် ကော့ထားပြီး လက်နှစ်ဖက်နှင့် လက်ရန်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း တစ်လှိုင်းပြီး တစ်လှိုင်း ဝင်လာသည့် လျှပ်စီးကြောင်းလို သာယာမှုတွေကိုတော့ သူ မတွန်းလှန်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ပေါင်တွေ ညောင်းလာပြီး မတ်တပ်ရပ်ဖို့တောင် မလွယ်တော့။ လိင်တံက အဝင်အထွက် လုပ်လိုက်တိုင်း အသားနံရံတွေ ပွတ်တိုက်ခံရပြီး ပြဲကားသွားသည့် ယားကျိကျိ ခံစားချက်က လျှပ်စီးကြောင်းလို ကျောရိုးကနေတစ်ဆင့် ဦးနှောက်ဆီနှင့် တစ်ကိုယ်လုံးဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

 

ထို့နောက် သူက တစ်ကြိမ်ပြီး တစ်ကြိမ် အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ အသံတွေ ထွက်လာတော့သည်။ သောက်ကျိုးနည်း၊ သောက်ကျိုးနည်း၊ ကျိုးဝေ့ချီ တကယ် သေသင့်တယ်။ သူ၊ ရှန်ထျန်းဟောက်က ဘယ်တုန်းက ဒီလို အရှက်ခွဲခံရဖူးလို့လဲ။ ပြီးတော့ နှစ်ကြိမ်ဆက်တိုက်လေ။

ရှန်ထျန်းဟောက်က သူ့ဘဝကိုတောင် သံသယဝင်လာတော့၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီနှင့် မတွေ့ခင်တုန်းက သူ့ဘဝက အရမ်းကို အစွမ်းထက်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းခဲ့တာလေ။ ဘယ်လို ပြိုင်ဘက်မျိုးနဲ့မဆို တွေ့ဖူးပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီလို လူမျိုးနဲ့တော့ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးတာပဲ။

 

“အား ဟား မ… မရတော့ဘူး၊ အား အင်း ကျိုးဝေ့ချီ အား… ”

 

ရုတ်တရက် ရင်းနှီးနေတဲ့၊ သူ့ကို ရှက်ရွံ့စေတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ သာယာမှုတစ်ခု ဝင်လာတော့ ရှန်ထျန်းဟောက်က ပြာပြာသလဲ တားဖို့ ကြိုးစားလိုက်၏။

 

 

“အု အား ရပ်… အင်း ရပ်လိုက်တော့… ”

 

“အု အား~ တော်ပြီ ခွေးကောင် အား အား အား မရဘူး… ဒီမှာ မရဘူး… ”

 

ဒါပေမဲ့ ရှန်ထျန်းဟောက်၏ ရုတ်တရက် အသက်ရှူသံတွေ မြန်လာပြီး အသံပြောင်းသွားတဲ့ ညည်းတွားသံကို ကြားလိုက်ရတော့ ကျိုးဝေ့ချီက သူ ပြီးတော့မယ်ဆိုသည်ကို သိလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူက အရှိန်လျှော့မည့်အစား ယခင်ကထက် ပိုပြီး အရှိန်ကို မြှင့်လိုက်တော့၏။

 

ဗျစ်ခနဲ ဗျစ်ခနဲ လိင်တံ အဝင်အထွက် လုပ်နေသည့် ညည်းတွားသံက ကျယ်ဝန်းတဲ့ ခေါင်မိုးပေါ်မှာတော့ သိပ်မသိသာလှပေမဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသည့် ဤအသံကို ဖန်တီးနေတဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ကတော့ အတိုင်းသား ကြားနေရသည်။

 

“အား! ခွေးကောင်၊ ငါ ငါ မင်းကို လုံးဝ ခွင့်မလွှတ်ဘူး အား!!”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က နောက်ဆုံးတော့ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ ပန်းထုတ်လိုက်ရ၏။

 

နို့နှစ်ရောင် သုက်ရည်တွေက လိင်တံထဲကနေ ပန်းထွက်လာပြီး နံရံပေါ်ကို တိုက်ရိုက် သွားစင်လေသည်။ တချို့ကဆို လက်ရန်းကိုတောင် ကျော်ပြီး အပြင်ကို လွင့်ထွက်သွားသေးသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နံရံရဲ့ အမြင့်က သူ့ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်း အမြင့်နဲ့ ကွက်တိ ဖြစ်နေတာကိုး။

 

ပြီးတော့ အောက်မှာက စာသင်ဆောင်ရဲ့ ကွင်းပြင်လေ။ အခု စာသင်နေတဲ့ အချိန်ဆိုသော်လည်း ဆရာတွေ တစ်ချက်တစ်ချက် ဖြတ်သွားတတ်သည်။ သို့မဟုတ် ကာယချိန်ဆင်းနေတဲ့ ကျောင်းသားများ ရှိတတ်၏။

 

သုက်ရည်တွေ အောက်ကျသွားရင် ဘယ်နေရာကို ကျမှာလဲ? ကျောင်းသားတွေ ကိုယ်ပေါ်ကိုများ ကျသွားမလား? မကျဘူးဆိုရင်တောင် အဲဒီနေရာက နေ့တိုင်း လူထောင်နဲ့ချီ သွားလာနေတဲ့ နေရာလေ။ သုက်ရည်လို ရှက်စရာကောင်းတဲ့ အရာမျိုးက အဲဒီနေရာကို ကျသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?

 

အရမ်းရှက်ဖို့ ကောင်းတာပဲ။ ရှန်ထျန်းဟောက်က အဲဒီမြင်ကွင်းကို တွေးမိတာနဲ့တင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာရသည်။ ပြောပြလို့မရတဲ့ အရှက်ရမှုနှင့် အကြောင်းပြချက်မရှိတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့က သူ့ဦးနှောက်ကို ရိုက်ခတ်သွားပြီး… သူ ထပ်ပြီး မာလာပြန်၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏ လိင်တံကလည်း သူ့နောက်ပေါက်ထဲမှာ ရှိနေဆဲပင်။ သူ ပြီးသွားတဲ့ အချိန်မှာ အသွင်းအထုတ် အရှိန်ကို လျှော့ချလိုက်သော်လည်း ယခုချိန်ထိ သံမဏိလို မာကျောနေဆဲပင်။

 

“အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတယ် မဟုတ်လား?”

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့နားနား ကပ်မေးလိုက်၏။

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က တုန်ယင်သွားပြီး သတိပြန်ဝင်လာကာ နောက်က ခွေးကောင်ကို အားကုန် တွန်းဖယ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။

 

“စိတ်လှုပ်ရှားတာ မင်းအမေကိုသွားပြော၊ သောက်နှာဘူးကြီး!”

 

ဒါပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီက တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချုပ်ထားတော့ သူ လုံးဝ တွန်းမဖယ်နိုင်ပေ။ ပြီးတော့ ကျိုးဝေ့ချီက ခါးကို ကော့ပြီး လိင်တံကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိုးသွင်းလိုက်ရာ ထိုအားနည်းနည်းလေးကလည်း ချက်ချင်းပဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

 

“အု အား~”

 

ရှန်ထျန်းဟောက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားလိုက်ပြန်သည်။

 

“အဝေးက အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံကို ကြည့်လိုက်ဦး၊”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ရုတ်တရက် သူ့ကို လိုးနေရင်းနဇင့် အဝေးကို ကြည့်ဖို့ ညွှန်ပြလိုက်၏။ ထိုအရာက ကျောင်းအပြင်ဘက်က အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံဖြစ်ပြီး သူတို့ အဆောက်အအုံနှင့် အနည်းဆုံး နှစ်ကီလိုမီတာလောက် ဝေးသည်။

 

“မင်းပြောကြည့်၊ အဲဒီမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ကို ကြည့်နေမလား။ မှန်ပြောင်းနဲ့ အ့… ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ခုခုနဲ့ ငါ မင်းကို လိုးနေတာကို ခိုးကြည့်နေမလား~”

 

“အား မ… နှာဘူး….အား …မ… မဖြစ်နိုင်ပါဘူး… ”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က ပါးစပ်က လက်မခံပေမဲ့ စိတ်ပူလွန်းလို့ တစ်ကိုယ်လုံး တင်းမာနေလေပြီ။

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို စနေရုံသက်သက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ ရုတ်တရက် ရင်းနှီးနေတဲ့ ကျောင်းဆင်းခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

 

တီ… တီ… တီ… ဆိုတဲ့ အသံက ရှန်ထျန်းဟောက်အပေါ် ဒီလောက်ထိ ကြီးမားတဲ့ သက်ရောက်မှု တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။ ရှန်ထျန်းဟောက်က မသိစိတ်နဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးထသွားပြီး လန့်လွန်း၍ တုန်ယင်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် ကျိုးဝေ့ချီက ခါးကို ကော့ပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိုးသွင်းလိုက်ပြန်၏။

 

မကြာခင်မှာပဲ မူလက တိတ်ဆိတ်နေသည့် ကျောင်းကြီးက ရုတ်တရက် ဆူညံသွားသည်။ စာသင်ဆောင်တိုင်းက တိတ်ဆိတ်နေရာမှ ဆူညံလာပြီး သူတို့ ရပ်နေသည့် အဆောက်အအုံလည်း ချွင်းချက် မဟုတ်ပေ။ အောက်ထပ်ကနေ ကျောင်းသားတွေ အများကြီး ထွက်လာကြ၏။

 

သေးငယ်တဲ့ လူရိပ်လေးတွေက အောက်ထပ်၊ ကွင်းပြင်၊ မုန့်ဆိုင်၊ လမ်း… မကြာခင်မှာပဲ ကျောင်းရဲ့ ထောင့်စုံကို ကျောင်းသားများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

 

ရှန်ထျန်းဟောက်၏ အာရုံကြောတွေက အမြင့်ဆုံးကို ရောက်သွား၏။ သူက သူတို့စိတ်ထဲမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး ကျောင်းတွင်းလူမိုက်၊ လူတိုင်း ကြောက်ရွံ့ရတဲ့ ကျောင်းတွင်းလူမိုက်လေ။ သူ့ရဲ့ ဒီလိုပုံစံကို သူတို့သာ မြင်သွားရင် သူ အဆောက်အအုံပေါ်က ခုန်ချလိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမည်။

 

ကြီးမားတဲ့ အရှက်ရမှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုက သူ့ရဲ့ အသားနံရံတွေကို အလိုလို ကျုံ့ဝင်သွားစေသည်။ ကျိုးဝေ့ချီကတော့ အညှစ်ခံရလွန်း၍ အရမ်းကို သာယာသွားပြီး ပိုပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားကာ ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လိုးတော့၏။

 

“အား ဟား… ရပ်လိုက်ပါတော့… မရတော့ဘူး တွေ့သွားလိမ့်မယ်… အား… ကျိုးဝေ့ချီ!”

 

“ခွေးကောင် အား အား အား~ ငါ လက်စားချေမယ်… ငါ သေရင်တောင် …အား… ”

 

“အား ဟား… အဲဒီနေရာ… အား …အဲဒီနေရာ… မရတော့ဘူး… ”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်၏ အသံက နည်းနည်း ပိုကျယ်လာသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းရဲ့ ဆူညံသံနှင့် ကျောင်းသားတွေရဲ့ အသံတွေကြောင့် သူ့အသံက ဖုံးကွယ်သွားသလို ဖြစ်သွား၏။

 

“ကြည့်လေ၊”

 

ကျိုးဝေ့ချီက လိုးနေရင်းနှင့် ထပ်ပြောပြန်သည်။

 

 

“ကွင်းပြင်ပေါ်က ကျောင်းသားတချို့က ဒီဘက်ကို ကြည့်နေတယ်နော်။ သူတို့ မင်းကို မြင်သွားမလား?မင်း အလိုးခံနေရတာကို မြင်သွားမလား?”

 

ရှန်ထျန်းဟောက် နားမထောင်ချင်ပေမဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ အောက်ကို အလိုလို ကြည့်မိသွား၏။ ကွင်းပြင်ပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နေသည့် ကျောင်းသားအချို့က ခေါင်မိုးပေါ်ကို တကယ် ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့က ရယ်မောပြီး စကားပြောနေကြကာ သူ့အကြောင်းကို ပြောနေကြသလိုမျိုးပင်။

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က ချက်ချင်းပဲ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး နောက်ပေါက်ကလည်း ကျုံ့ဝင်သွား၏။

 

“အား အင်း… ရပ်တော့ တော်ပြီ… အု~”

 

“မ… မလုပ်နဲ့ အင်း~”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က မသိစိတ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို နံရံအောက် ရောက်သွားအောင် လျှော့ချဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူ့တင်ပါးက ကျိုးဝေ့ချီ၏ လိင်တံနှင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပူးကပ်နေသည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက ကျိုးဝေ့ချီ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေတော့ သူ ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

 

တကယ်တမ်းမှာတော့ ဤအဆောက်အအုံက မြင့်လွန်းလို့ မြေပြင်ကနေ သူတို့ဆီကို တော်တော်လေး ဝေးသည်။ အထူးသဖြင့် အောက်ကနေ အပေါ်ကို ကြည့်လျှင် နေရောင်နဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတော့ အလွန်နီးကပ်နေတဲ့ အရိပ်နှစ်ခုကို မြင်ရတာကလွဲ၍ တခြားဘာကိုမှ သေချာ မမြင်ရပေ။

 

“ကျွတ်၊ အဲဒါ မင်းရဲ့ နောက်လိုက်လေးတွေ မဟုတ်ဘူးလား?”

 

ထိုအချိန်မှာပဲ ရှန်ထျန်းဟောက်ရဲ့ နောက်လိုက်တွေက အောက်ထပ်ကို ရောက်လာပြီး စိုးရိမ်ပြာယာခတ်စွာနှင့် ခေါင်မိုးပေါ်ကို ကြည့်နေကြ၏။ သူတို့က ဘော့စ်ကို အရမ်း စိတ်ပူနေကြသော်လည်း ဘော့စ်က သူတို့ကို တက်မလာဖို့ မှာထားရာ သူတို့က ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘဲ အောက်ထပ်ကို ပြေးဆင်းလာပြီး အခြေအနေကို ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားနေကြခြင်းပင်။

 

ဒါပေမဲ့ သူတို့က ရှန်ထျန်းဟောက်ကို တော်တော်လေး လန့်သွားအောင် လုပ်လိုက်တယ်ဆိုတာကိုတော့ သူတို့ မသိကြပေ။ အဲဒါကြောင့် သူက ချက်ချင်းပဲ ဒုတိယအကြိမ် ပန်းထုတ်လိုက်ရ၏။

 

“အား အား အား… ”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က သူ အတော်လေး ပျော့ခွေသွားပြီဟု ခံစားနေရသည်။ လူအများကြီးရှေ့မှာ အလိုးခံနေရတယ်ဆိုတဲ့ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေပြီး ထိုခံစားချက်က သူ့ကို အရှက်ရဆုံး အခြေအနေထိ ရောက်သွားစေသလို အမြင့်ဆုံး ဒေါသလည်း ထွက်သွားစေ၏။ သူက နည်းနည်း မျှော်လင့်ချက်မဲ့လာပြီး နည်းနည်းလည်း ကြောက်လာလေပြီ။

 

သူ မွေးကတည်းက ယခုချိန်ထိ မိသားစုက အဖိုးတန်လေးလို အလိုလိုက်ထားခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ပြင်ပလူတွေကလည်း ဘိုးဘေးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခဲ့ကြသည်။ ပြီးတော့ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း မဆိုးပါဘူး၊ ဒီနှစ်တွေအတွင်း သူ့နောက်လိုက်တွေကို ခေါ်ပြီး အရမ်းကို မိုက်ရိုင်းပြခဲ့တာ၊ X ကျောင်းမှာ ဘယ်သူမှ သူ့ကို မထိရဲသလို တခြားကျောင်းတွေကလည်း သူ့ကို ဝေးဝေးကနေ ရှောင်ကြတာကိုး။

 

ကျိုးဝေ့ချီဆီမှာ သူ ဒူးထောက်ရလိမ့်မယ်လို့၊ ပြီးတော့ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ အရှုံးကို ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။

 

ဒါပေမဲ့ ဒါက မပြီးသေးဘူးလေ။ မူလက ဤခေါင်မိုးပေါ်က ရှန်ထျန်းဟောက်တို့ လူစုရဲ့ သီးသန့်နယ်မြေဖြစ်ပြီး သာမန် ကျောင်းသားတွေက လုံးဝ တက်မလာရဲပေ။ သို့သော်လည်း ခြွင်းချက် တစ်ခုတော့ ရှိသည်။

 

ထိုအရာက ကျိုးဝေ့ချီနှင့် တစ်ရက်တည်း ကျောင်းပြောင်းလာသည့် စာတော်ပြီး လိမ္မာတဲ့ ကောင်မလေး၊ ဝတ္ထုထဲက ဇာတ်လိုက်မင်းသမီးပင်။ ဇာတ်ကောင်စရိုက်အရ သူမက မိသားစု အခြေအနေ မကောင်းပေမဲ့ အလွန် လိမ္မာသော ကောင်မလေးဖြစ်ပြီး စာအရမ်းတော်ကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့လို့ လူချစ်လူခင် ပေါတဲ့သူ ဖြစ်သည်။

 

ဒါကြောင့် လူတိုင်း ကြောက်ရွံ့ရတဲ့ ဇာတ်လိုက်နှင့် အရမ်းကို ကွာခြားပြီး အစွန်းနှစ်ဖက်လို ဖြစ်နေ၏။

 

ဘယ်သူမှ ခေါင်မိုးပေါ် မလာရဲသည်က ဒီနေရာက ကျောင်းတွင်းလူမိုက်ရဲ့ သီးသန့်နယ်မြေမှန်း သိ၍ပင်။ ဒါပေမဲ့ ဇာတ်လိုက်မင်းသမီးကတော့ မသိပေ။ ဘယ်သူကမှလည်း သူ့ကို မပြောပြထား‌ချေ။ ထို့ပြင် သူမက တစ်ယောက်တည်း တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နေရတာကို သဘောကျ၏။

 

ထို့ကြောင့် ရှန်ထျန်းဟောက် ဒုတိယအကြိမ် ပန်းထုတ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ တံခါးဝကနေ လှေကားမှတက်လာတဲ့ ခြေသံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုတစ်ခဏမှာ ရှန်ထျန်းဟောက် အမြင့်ဆုံးကို တင်းမာသွားပြီး လန့်လွန်းလို့ နှလုံးတောင် ရပ်မတတ် ဖြစ်သွား၏။

 

“တစ်ယောက်ယောက် လာနေသလိုပဲနော်။”

 

ကျိုးဝေ့ချီက တမင်သက်သက် ဆွပေးလိုက်သည်။

 

တကယ်တမ်းတော့ ခေါင်မိုးပေါ်မှာ အသုံးမပြုတော့တဲ့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရှိပြီး သူတို့ ရပ်နေတဲ့ နေရာက လှေကားထစ်ရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ အသုံးမပြုတော့တဲ့ စာသင်ခုံဟောင်းတွေ ရှိနေသည်။ ဒါပေမဲ့ လာတဲ့သူက လှေကားထစ်ကနေ ထွက်လာသည်နှင့် သူတို့ကို ချက်ချင်း မြင်ရမှာပဲ။ သူတို့… အောက်ကို ထိုင်ချလိုက်တာကလွဲရင်ပေါ့။

 

“အု .. အင်း ရပ်တော့… မြန်မြန် ဆွဲထုတ်လိုက် အု အင်း ထုတ်လိုက်… ”

 

ရှန်ထျန်းဟောက် လုံးဝ ပြာယာခတ်သွား၏။ အောက်ကလူတွေက သေချာ မမြင်ရပေမဲ့၊ နံရံကလည်း ကွယ်ထားပေးပေမဲ့၊ အပေါ်ကို တစ်ယောက်ယောက် တက်လာရင် သူ့ရဲ့ ဒီလိုပုံစံကို မြင်သွားမှာပဲ မဟုတ်လား?

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က ဘာလုပ်ရမှန်းမသိအောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း ထိုအချိန်မှာ ကျိုးဝေ့ချီက မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ သူ့ကို ဖက်ပြီး အောက်ကို ထိုင်ချလိုက်သည်။ ထောင့်မှာ မှီ၍ ထိုင်လိုက်တာဖြစ်ပြီး ရှန်ထျန်းဟောက်ကတော့ သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ထိုင်နေ၏။ ဒါမှမဟုတ် တိတိကျကျ ပြောရလျှင် သူ့လိင်တံပေါ်မှာ ထိုင်နေခြင်းပင်။

 

 

“ရှူး~ အသံမထွက်နဲ့နော်~”

 

ကျိုးဝေ့ချီက လက်လှမ်းပြီး ရှန်ထျန်းဟောက်၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်သည်။

 

ထိုအချိန်မှာပဲ သူတို့ဆီကို လူတစ်ယောက် လှေကားကနေ ခေါင်မိုးပေါ်ကို တက်လာတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရ၏။

 

ထိုသူက မိန်းကလေး တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အပျင်းကြောဆန့်ကာ လက်ရန်းနားကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် လျှောက်လာသည်။ ဒီမှာ ဘယ်သူမှ မရှိ၍ ပိုပြီး ပျော်နေတဲ့ ပုံစံမျိုးပင်။

 

ကံကောင်းသည်က သူမက လှေကားထစ်ရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တစ်ဖက်ကို သွားလိုက်တာကြောင့် ကျိုးဝေ့ချီတို့ နှစ်ယောက်က စာသင်ခုံဟောင်းတွေ ကွယ်နေတဲ့ နေရာမှာ ကွက်တိ ဖြစ်သွား၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီက ပါးစပ်ဟပြီး ရှန်ထျန်းဟောက်၏ နားရွက်ကို တစ်ချက် ကိုက်လိုက်သည်။ သူက အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း တင်းမာနေကာ နောက်ပေါက်ကလည်း လိင်တံကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ရစ်ပတ်ထား၏။

 

“အု~”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး အသံမထွက်ရဲပေ။

 

“စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းလား?”

 

ကျိုးဝေ့ချီကတော့ ဆိုးသွမ်းစွာနှင့် သူ့နားနားမှာ တိုးတိုးလေး ပြောရင်း ခါးကို တစ်ချက် ကော့လိုက်သည်။

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က သူ့ပေါင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေရတော့ ဤအနေအထားက လိင်တံကို ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်သွားစေ၏။ ရှန်ထျန်းဟောက်၏ တင်ပါးက ပြဲကားသွားပြီး အသားပေါက်လေးက ပိုနက်သွားလေသည်။

သူ့ရဲ့ အနေအထားက မိန်းကလေးတွေ ဘောင်းဘီချွတ်ပြီး ထိုင်နေသလိုမျိုး ဖြစ်နေပေမဲ့ သူ့တင်ပါးက ကျိုးဝေ့ချီ၏ ပေါင်ကြားထဲမှာ အပြည့်အဝ ဝင်နေခြင်းပင်။

 

“အု… အင်း~”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားရ၏။

အရမ်းကို ဆိုးသွမ်းလွန်းတယ်၊ ကျိုးဝေ့ချီက လုံးဝ လူမဟုတ်ဘူး၊ နှာဘူး၊ မကောင်းဆိုးဝါးပဲ!

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့တင်ပါးကို ဖက်ပြီး အထက်အောက် ဗျစ်ခနဲ ဗျစ်ခနဲ အသွင်းအထုတ် လုပ်နေရင်း ဆိုးသွမ်းစွာနှင့် သူ့နားနား ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သေးသည်။

 

“အသံမထွက်နဲ့နော်၊ တွေ့သွားလိမ့်မယ်။”

 

“အု အင်း~”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသော်လည်း နောက်ပေါက်ကနေ တစ်လှိုင်းပြီး တစ်လှိုင်း တက်လာသည့် သာယာမှုက သူ့ကို ပြိုလဲလုမတတ် ဖြစ်သွားစေ၏။ ယားကျိကျိ ခံစားချက်တွေက တစ်ကိုယ်လုံးကို ပျံ့နှံ့သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှစ်ခုလုံး၏ နှိုးဆွမှုအောက်မှာ သူ ထပ်ပြီး မာလာပြန်သည်။

 

“ဗျစ်~”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ရုတ်တရက် သူ့ကို ဖက်ပြီး လိင်တံပေါ်ကို အားကုန် ဖိချလိုက်သည်။

 

“အု အား~”

 

သာယာမှု တစ်လှိုင်းကြောင့် ရှန်ထျန်းဟောက်က အမှတ်မထင် အသံထွက်သွားပြီး နောက်စက္ကန့်မှာပဲ မြန်မြန် ပြန်ကိုက်ထားလိုက်၏။

 

ဒါပေမဲ့ စာသင်ခုံဟောင်းတွေရဲ့ အက်ကြောင်းတွေကြားကနေ တစ်ဖက်က မိန်းကလေးက တစ်ခုခုကို သတိထားမိသွားသလိုမျိုး စာသင်ခုံတွေဘက်ကို လှည့်ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

 

ခုနက အသံတစ်ခုခု ကြားလိုက်သလိုပဲ။

 

“အဲဒီမှာ ဘယ်သူရှိနေတာလဲ၊ ကျောင်းသားလား?”

 

မိန်းကလေးက စပ်စုစွာ မေးလိုက်၏။

 

“အု~”

 

အလိုးခံနေရသည့် ရှန်ထျန်းဟောက်ကတော့ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း အပြင်းအထန် တင်းမာနေသည်။ သူ အခု လုပ်နိုင်တာက ဆုတောင်းဖို့ပဲ၊ ဒီမိန်းကလေး ဒီဘက်ကို လျှောက်မလာဖို့ ဆုတောင်းနေရုံသာ။

 

ကံကောင်းသည်က၊ ဘယ်နတ်ဘုရားကများ ရှန်ထျန်းဟောက်ရဲ့ ဆုတောင်းသံကို ကြားသွားသလဲမသိပေမဲ့ မိန်းကလေးက နှစ်စက္ကန့်လောက် တွေးပြီးနောက် ခေါင်းပြန်လှည့်သွားပြီး ဒီဘက်ကို ဆက်မကြည့်တော့ပေ။

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က ချက်ချင်းပဲ သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ပေမဲ့ နောက်စက္ကန့်မှာပဲ နောက်ပေါက်က သာယာမှုက အာရုံကို ပြန်လုသွားပြန်၏။

 

“အု~”

 

“အား ဟား… ”

 

ပါးစပ်ကနေ ထိန်းမနိုင်ဘဲ ထွက်လာသည့် ညည်းတွားသံတွေကလွဲလျှင် သူ လုံးဝ ပါးစပ် မဟရဲတော့ပေ။ ကျိုးဝေ့ချီကို ဆဲဖို့ဖြစ်ဖြစ်၊ ကျိန်စာတိုက်ဖို့ဖြစ်ဖြစ် သူ မလုပ်ရဲတော့၊ ကြားသွားမည်ကို ကြောက်နေ၍ပင်။

 

 

ထိုသို့ဖြင့် ရှန်ထျန်းဟောက်က ကျိုးဝေ့ချီ၏ ဖက်ထားမှုအောက်မှာ မိနစ် အနည်းငယ်လောက် အလိုးခံလိုက်ရပြီး ကျောင်းဆင်းခေါင်းလောင်းသံ ထပ်မြည်လာတော့မှ မိန်းကလေးက ခေါင်မိုးပေါ်က ဆင်းသွားသည်။ အောက်ထပ်က ကျောင်းသားတွေ အားလုံးလည်း အတန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားပြီး နောက်တစ်ချိန် စာသင်ဖို့ စတင်ကြတော့၏။

 

“အု အား အား အား ခွေးကောင်! ငါ မင်းကို သတ်မယ် အု အား အား အား အား!”

 

ထိုအခါမှ ရှန်ထျန်းဟောက်က ဝမ်းနည်းဒေါသထွက်စွာနှင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

 

ပြီးတော့…

 

“အား အား အား ပြီးပြီ အား အား အား ထွက်ပြီ အု!”

 

သူ နောက်တစ်ကြိမ် အလိုးခံရင်း ပြီးသွားပြန်သည်။ သို့ပေမဲ့ ဤတစ်ခါတော့ ကျိုးဝေ့ချီလည်း ပြီးသွားခဲ့ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အပြည့်အဝ ပန်းထုတ်လိုက်၏။

 

“အု~”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လျက် အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားပြီး နောက်ပေါက်ထဲကို ပူနွေးတဲ့ သုက်ရည်တွေ အပြည့်အဝ ဝင်ရောက်လာခြင်းကို တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်စွာနှင့် ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ထိုအရည်တွေက ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ထွက်လာ၏။

 

နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားခဲ့ပြီ။ ကျိုးဝေ့ချီက မျက်လုံးတွေ ပြာဝေနေသည့် ရှန်ထျန်းဟောက်ကို နမ်းလိုက်ပြီး လိင်တံကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

 

နောက်စက္ကန့်မှာတော့ မိန်းကလေးတွေ သေးပေါက်သလို ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေသည့် ရှန်ထျန်းဟောက်က နောက်ပေါက်ထဲကနေ တစ်ခုခု အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ ထွက်ကျလာတာကို ခံစားလိုက်ရ၏။

 

နို့နှစ်ရောင် အရည်တွေက ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို တစ်စက်စက် ကျလာသည်။ အလွန် ရှက်စရာကောင်းပြီး အရမ်းကိုနေရခက်သော်လည်း ပြောပြလို့မရအောင်လည်း ကောင်းနေပြန်၏။

 

“အီး ဟီး ဟီး ဟီး ခွေးကောင်!”

ရှန်ထျန်းဟောက်က ငိုလုမတတ် ဖြစ်နေပြီး တကယ် ငိုနေလေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီကတော့ အနားကပ်သွားပြီး ပြောလိုက်၏။

 

“နောက်ဆို ကျောင်းသွားတက်ဖို့ မမေ့နဲ့နော်၊ ကြားလား?”

 

“အီးဟီး ဟီး…”

 

“စကားနားမထောင်ရင် နောက်တစ်ခါ ဒီထက်ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတာတွေ ရှိသေးတယ်၊”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ကလေးလေးကို ညင်သာစွာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

 

“နောက်တစ်ခါ လူမမြင်အောင် ငါ အာမမခံနိုင်ဘူးနော်။”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က ကျိုးဝေ့ချီကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီကတော့ သူ့လည်ပင်းမှာ ချည်ထားသည့် နက်တိုင်ကို ဖြုတ်လိုက်၏။ ထိုအရာ X ကျောင်းရဲ့ ယူနီဖောင်း နက်တိုင်ပင်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက နက်တိုင်ကို ပွတ်ချေလိုက်ပြီး ရှန်ထျန်းဟောက်၏ နောက်ပေါက်ထဲကို ထိုးသိပ်လိုက်သည်။

 

ရှန်ထျန်းဟောက် လန့်သွား၏။

 

“မင်း ဘာလုပ်ချင်သေးတာလဲ!”

 

ဒါပေမဲ့ သူ မရှောင်နိုင်ခင်မှာပဲ ကျိုးဝေ့ချီက သူ့တင်ပါးကို ကိုင်ပြီး ပြန်ဆွဲလိုက်သည်။

 

“မင်း ခဏနေ အောက်ဆင်းတဲ့အခါ လမ်းလျှောက်ရင်း အရည်တွေ တောက်လျှောက် ကျနေတာမျိုး မလိုချင်ဘူးမလား၊ ဘောင်းဘီတွေ ပေကုန်ရင်… ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ်။”

 

ထိုမြင်ကွင်းကို တွေးမိပြီး ရှန်ထျန်းဟောက် တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးထသွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ဒေါသတကြီးနဲ့ပဲ ကျိုးဝေ့ချီ နက်တိုင် နောက်ပေါက်ထဲ ထိုးသိပ်နေသည်ကို ငြိမ်ခံနေလိုက်ရ၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ဘောင်းဘီကို ဆွဲတင်ပေးလိုက်တဲ့ အချိန်အထိ ရှန်ထျန်းဟောက်က နောက်ပေါက်ထဲက အရာဝတ္ထုကြောင့် လမ်းတောင် မလျှောက်နိုင်တော့သလို ခံစားနေရသည်။ အရမ်းကို နေရခက်ပြီး ရှက်ဖို့ကောင်းပေမဲ့ အခုချိန်မှာ သူက ဒီမကောင်းဆိုးဝါးဆီကနေ ထွက်ပြေးဖို့ပဲ စဉ်းစားနေရသည်။ ထို့ကြောင့် သူက နက်တိုင်ကို ညှစ်ထားပြီး ကျိုးဝေ့ချီထက် အရင် လှေကားပေါ်ကနေ ခက်ခက်ခဲခဲ ပြေးဆင်းသွား၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီကတော့ သူ့အနောက်မှာ စေတနာနှင့် သတိပေးနေသေးသည်။

 

“ငါ့နက်တိုင်က မင်းကို ခဏ ငှားထားတာနော်၊ ပြန်ပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦး~”

 

“ခွေးကောင်! မကောင်းဆိုးဝါးကြီး!”

 

 

Chapter 33 ended

World 3 Chapter 6 ended