FTT [ Gp1 ]:
Chapter 37
World 3 Chapter 10
ကျောင်းတွင်းလူမိုက်လေးက မျက်လုံးအစည်းခံထားရပြီး တုန်ခါစက်နဲ့ အပြစ်ပေးခံရခြင်း၊ ခြေလက်တွေ အချည်ခံထားရပြီး မျက်လုံးအစည်းခံထားရကာ အပြင်းဆုံးအဆင့် ဖွင့်ပေးလိုက်တော့ ပန်းထွက်သွားခြင်း၊ ငိုပြီး အမှားဝန်ခံကာ “ငါက မင်းလူပါ” လို့ ပြောခြင်း
——
“အု~”
ရှန်ထျန်းဟောက်က ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ခုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက်လန်နေရ၏။ သူ့ရဲ့ ရှည်လျားတဲ့ ခြေလက်လေးဖက်လုံး အချည်ခံထားရတော့ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားတာကလွဲလို့ သူက ဒီအတိုင်း အိပ်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
ထို့ပြင် သူ့မျက်လုံးများကို နက်တိုင်တစ်ချောင်းနှင့် စည်းထား၏။ ထိုအရာက ကျောင်းရဲ့ အမြင့်ဆုံး စာသင်ဆောင် ခေါင်မိုးပေါ်မှာတုန်းက ကျိုးဝေ့ချီ သူ့ရဲ့ နောက်ပေါက်ထဲကို ထိုးသိပ်ပြီး သုက်ရည်တွေ မထွက်အောင် ပိတ်ခဲ့သည့် နက်တိုင်ပင်။
မူလကတော့ သူက ဤရှက်စရာကောင်းတဲ့ အရာကို ကျိုးဝေ့ချီဆီ ပြန်မပေးချင်ခဲ့ပေ။ သို့ပေမဲ့ ဒီရက်ပိုင်းမှာ ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို စကားမပြောရာ သူ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေပြီး ဒီနေ့မှာတော့ သူက နတ်ပူးသလိုပဲ ဒီနက်တိုင်ကို ယူပြီး ကျိုးဝေ့ချီဆီ လာခဲ့မိ၏။ စကားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောဖို့ စဉ်းစားထားသော်လည်း ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို အပြစ်ပေးမယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့သလို၊ သူ့အိတ်ထဲကနေ သေချာ လျှော်ဖွတ်ထားသည့် နက်တိုင်ကို ဆွဲထုတ်သွားမည်ဟုလည်း မထင်ထားခဲ့ပေ။
ရှန်ထျန်းဟောက်က ချက်ချင်းပဲ မြေကြီးထဲ တိုးဝင်သွားချင်စိတ် ပေါက်သွားပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီကတော့ အလွန် သဘောကျနေပြီး သူ့မျက်လုံးတွေကို စည်းထားလိုက်၏။
ထို့ကြောင့် အခု သူ ဘာမှမမြင်ရတော့ပေ။ ဒါပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ဘာတွေလုပ်နေလဲ ဆိုသည်ကိုတော့ ပိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလာရသည်။ အထိအတွေ့တိုင်းက ယူဆောင်လာတဲ့ ခံစားချက်တွေက အကန့်အသတ်မရှိ ကြီးမားသွားသလိုပင်။ သူ့ရဲ့ ခံစားမှုတွေကလည်း အဆပေါင်းများစွာ ကြီးမားသွားတော့၏။
အင်္ကျီက တဖြည်းဖြည်း ညှပ်ဖွင့်ခံရပြီး ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဗလာကျင်းသွားသည်ကို သူ ခံစားနေရသည်။ ကတ်ကြေးရဲ့ အေးစက်စက် ထိပ်ပိုင်းက တစ်ခါတလေ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လာပွတ်တိုက်သွားပြီး ထိုအေးစက်စက် ခံစားချက်နှင့် လုပ်ဆောင်မှုများကြောင့် ဖြစ်လာသည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုက ရှန်ထျန်းဟောက်ကို ချက်ချင်း ကြက်သီးထသွားစေ၏။
“သူမက အရမ်းလှတယ်လို့ ထင်နေတာလား?”
ကျိုးဝေ့ချီက ပုစွန်ခွာသလိုပဲ ရှန်ထျန်းဟောက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ပေးနေရင်း မေးလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်းဟောက်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပဲ မခံမရပ်နိုင်စွာ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်၏။ ဘာကြောင့်လဲဆိုလျှင် ကျိုးဝေ့ချီက ကတ်ကြေးရဲ့ အေးစက်စက် ထိပ်ပိုင်းကို သူ့ရဲ့ ရင်သားထိပ်ဖျားလေးပေါ် ဖွဖွလေး တင်လိုက်လို့ပင်။
အဲဒီအေးစက်စက် နှိုးဆွမှုက သူ့ကို အလိုလို တုန်ယင်သွားစေပြီး မမြင်ရတာကြောင့်လည်း ကတ်ကြေးက သူ့ကို ထိခိုက်မိမှာကို ကြောက်နေမိ၏။
ကျိုးဝေ့ချီက ကတ်ကြေးနှင့် သူ့ရဲ့ ရင်သားလေးတွေကို ဆော့ကစားနေရင်း တစ်ချက်တစ်ချက် ခေါင်းငုံ့ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ အနမ်းတွေ ပေးနေသည်။ သူ့ရင်သားလေး နှစ်ခုက အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ မတ်တောင်လာတဲ့အထိပင်။
“မင်း သိလား၊ မင်းက ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမကို သွားကယ်တယ်ဆိုတာ ကြားတော့ ငါ အရမ်း ဒေါသထွက်သွားတာ။”
ကျိုးဝေ့ချီက ပြောရင်းနှင့် ရှန်ထျန်းဟောက်ရဲ့ ဘောင်းဘီကို ချွတ်လိုက်၏။ ပုစွန်ခွာတဲ့ နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်သွားသလိုပဲလေ။
“အု… ”
ရှန်ထျန်းဟောက်၏ ရင်ဘတ်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး အသက်ရှူသံတွေကလည်း မြန်ဆန်ပြီး ရှုပ်ထွေးနေ၏။ မျက်လုံး အစည်းခံလိုက်ရပြီးနောက်မှာ သူ့ရဲ့ ခံစားမှုတွေက ပိုပြီး ပြင်းထန်လာပြီး ပိုပြီး ရှင်းလင်းလာသည်။
“ငါ အု … အင်း… X ကျောင်းက လူတွေ အနိုင်ကျင့်ခံရတာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေလို့ မရဘူးလေ အား… ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် အင်း… ငါ သွားကယ်မှာပဲ အု~”
ရှန်ထျန်းဟောက်က ခန္ဓာကိုယ်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ လှုပ်ရှားရင်း ရှင်းပြလိုက်၏။
တကယ်တမ်းတော့ ကျိုးဝေ့ချီ စိတ်ထဲမှာ သေချာသိနေပါတယ်။ ကလေးလေး ရှန်ထျန်းဟောက်က အရမ်းကို ရိုးအလွန်းတယ်၊ သူ့စိတ်ထဲမှာ ဇာတ်လိုက်မင်းသမီးအပေါ် တစ်ခုခု ရှိနေရင်တောင် သူကိုယ်တိုင် သတိထားမိမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ တကယ်တမ်းက ဘာမှလည်း မရှိတာကိုး။
သူက ဒီ “အပြစ်ပေးဖို့” ဆိုသည့် အကြောင်းပြချက် တစ်ခု လိုအပ်ရုံလေးပါပဲ။
ဘောင်းဘီကို အပြည့်အဝ ချွတ်လိုက်ပြီးနောက် အောက်ခံဘောင်းဘီကိုလည်း ညှပ်ပစ်လိုက်သည်။ ရှန်ထျန်းဟောက်က ကတ်ကြေးက သူ့ရဲ့ အထိမခံတဲ့ နေရာဖြစ်သည့် သူ့ရဲ့ အရာလေးကို ထိမိမှာ အရမ်း ကြောက်နေရာ လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးက အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းနေတော့သည်။
ကျိုးဝေ့ချီက ကတ်ကြေးကို ကိုင်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ဖွဖွလေး ပွတ်ဆွဲနေ၏။ ဖွဖွလေး ထိရုံမို့ ဘာအရာမှ မကျန်ခဲ့သော်လည်း ခံစားမှုတွေ အရမ်းပြင်းထန်နေသည့် ရှန်ထျန်းဟောက် အမြင်မှာတော့ ထိုအေးစက်စက် နှိုးဆွမှုက သူ့ကို ယားကျိကျိနှင့် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်သွားစေသည်။
ထို့အပြင် ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ရက်အနည်းငယ်လောက် မထိရသေးပေ။ ဘယ်လိုဖြစ်နေလဲတော့ မသိပေ။ ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ထိလိုက်တာနဲ့ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး အထူးသဖြင့် အနောက်ပေါက်က မခံမရပ်နိုင်အောင် ယားကျိကျိ ဖြစ်လာ၏။ ခေါင်းထဲမှာလည်း ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ပုံစံမျိုးစုံနှင့် လိုးနေတဲ့ မြင်ကွင်းတွေ အလိုလို ပေါ်လာပြီး နတ်ပူးသလိုပဲ လုံးဝ ထိန်းချုပ်လို့ မရတော့ပေ။
“ဒီရက်ပိုင်း ငါ့ကို လွမ်းနေလား?”
ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်ကြီးက သူ့ပေါင်တွင်းသားတွေကို ပွတ်သပ်နေပြီး ခေါင်းမော့နေပြီဖြစ်တဲ့ သူ့ရဲ့ အရာလေးနှင့် ဥလေးတွေကို တစ်ချက်ချင်း ပွတ်သပ်ညှစ်နယ်နေ၏။
“အု အင်း~ မလွမ်းပါဘူး။”
ရှန်ထျန်းဟောက်က မခံမရပ်နိုင်စွာ ခြေထောက်ကို မသိမသာ ကွေးလိုက်တော့ ကျိုးဝေ့ချီ အောက်ပိုင်းကို ဆော့ကစားဖို့ ပိုလွယ်သွားစေသည်။
ကျိုးဝေ့ချီက သူ ပါးစပ်မာမှန်း သိရာ ရယ်လိုက်ပြီး ဆက်မေး၏။
“ငါ မင်းကို လိုးတာကို လွမ်းနေတာ မဟုတ်လား?”
“ဟွန်း… အု အင်း မလွမ်းဘူး၊ လုံးဝ မလွမ်းဘူး။”
“မလွမ်းဘူးလား? ဒါပေမဲ့ ငါကြည့်ရတာ မင်း နောက်က စိုနေပြီပဲ။”
ကျိုးဝေ့ချီက ပြောရင်းနှင့် သူ့လက်ချောင်းထိပ်က နည်းနည်း စိုစွတ်နေတဲ့ စအိုဝလေးဆီကို ရွှေ့သွားသည်။
ပွတ်သပ်လိုက်တော့ ရှန်ထျန်းဟောက်က ချက်ချင်းပဲ မခံမရပ်နိုင်စွာ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်၏။ ကျိုးဝေ့ချီကလည်း လက်ချောင်းကို တိုက်ရိုက် ထိုးသွင်းလိုက်တော့သည်။
“အား ဟား… ဖြည်းဖြည်း~”
ရှန်ထျန်းဟောက်က ခြေထောက်ကို ကွေးလိုက်ပြီး စအိုဝကလည်း အလိုလို ကျုံ့ဝင်သွားကာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်ချောင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ရစ်ပတ်ထားလိုက်သည်။
ကျိုးဝေ့ချီက လက်ချောင်းကို အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် အသွင်းအထုတ် လုပ်ကြည့်လိုက်တော့ မကြာခင်မှာပဲ ရှန်ထျန်းဟောက်က သူ့လက်ချောင်းနှင့် အသားကျဖို့ နောက်ပေါက်ကို အလိုအလျောက် လျှော့ချတတ်လာတော့၏။
ထို့ကြောင့် ကျိုးဝေ့ချီက နောက်ထပ် လက်ချောင်း တစ်ချောင်း ထပ်ထည့်လိုက်သည်။ မကြာခင်မှာပဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း အသွင်းအထုတ်လုပ်နေသည်က လွယ်ကူလာပြီး ကျိုးဝေ့ချီ၏ အရှိန်ကလည်း ပိုပိုမြန်လာကာ အူလမ်းကြောင်းထဲက ထွက်လာသည့် အရည်တွေလည်း ပိုများလာ၏။ ထိုလက်ချောင်း အသွင်းအထုတ်လုပ်တဲ့ အသံတွေက ရှန်ထျန်းဟောက်ကို မြေကြီးထဲ တိုးဝင်သွားချင်စိတ် ပေါက်သွားစေတော့သည်။
“အား အင်း~ အု… ”
ထိုအချိန်မှာ ရှန်ထျန်းဟောက်က အစွမ်းကုန် အောင့်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ အသံမထွက်အောင် လုပ်ထားပေမဲ့ လက်ချောင်းနှင့် အလိုးခံနေရသည့် အခြေအနေမှာ သူ့ရဲ့ အရာလေးက မကြာခင်မှာပဲ မတ်တောင်လာသည်က သိသာလွန်းနေ၏။ နောက်ပေါက်ရဲ့ နှိုးဆွမှုက သူ့တစ်ကိုယ်လုံးရဲ့ သာယာမှုကို လုံးဝ ဆွဲထုတ်နိုင်နေပြီဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးပင်။
“မာလာပြီပဲ၊”
ကျိုးဝေ့ချီက ကျွတ်သပ်လိုက်၏။
“အနောက်ကလည်း အရမ်းစိုနေတာပဲ… ”
“အု အင်း… ငါ့ကို ပေးတော့”
ရှန်ထျန်းဟောက်က အလိုလို ပြောလိုက်မိသည်။
သို့ပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီက ပြုံးလိုက်၏။
“ဘာပေးရမှာလဲ? မင်းက အမှားလုပ်ပြီး ငါ့ကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်ထားတာ၊ မင်းကို အဲဒီလောက် အလွယ်တကူ ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးလို့ ရပါ့မလား၊ အပြစ်ပေးခံရမယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား?”
“အု… ”
ရှန်ထျန်းဟောက်က နောက်ပေါက်၏ တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေမှုနှင့် ဟာတာတာ ခံစားချက်ကို အောင့်ခံထားရ၏။
“ဘာအပြစ်ပေးမှာလဲ?”
ကျိုးဝေ့ချီက ပြန်မဖြေဘဲ ရုတ်တရက် လက်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ရှန်ထျန်းဟောက်က ကြောင်သွားပြီး နောက်ပေါက်က ပြောပြလို့မရတဲ့ ဟာတာတာ ခံစားချက်ကြီးကို ရလိုက်၏။ သူ့ရဲ့ ရာဂစိတ်တွေကို အပြည့်အဝ ဆွဲထုတ်ခံထားရပြီးလေပြီ။ လက်ချောင်း နှစ်ချောင်းက သူ့ကို လုံးဝ မကျေနပ်နိုင်ပေ။။ သို့ပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီက ပြန်ဆွဲထုတ်သွားတယ်?
ထိုအချိန်မှာပဲ သူက “ဝီ… ဝီ… ” ဆိုတဲ့ တုန်ခါသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ဘာလဲ? ကျိုးဝေ့ချီ မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ?”
ရှန်ထျန်းဟောက်က မမြင်ရသော်လည်း နားကတော့ ပိုပြီး အာရုံခံစားလွယ်လာသည်။ ထို့ပြင် ကျိုးဝေ့ချီက တုန်ခါနေသည့် တစ်ခုခုကို သူ့အနောက်ပေါက်မှာ လာတေ့ထားတာကို ခံစားလိုက်ရ၏။
သူက ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ နောက်ကို ဆုတ်လိုက်ပေမဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး အချည်ခံထားရ၍ ဆုတ်စရာ နေရာမရှိပေ။ ထို့ပြင် တုန်ခါနေသည့် အရာက အရမ်းချောနေပြီး ကျိုးဝေ့ချီက သူ့စအိုဝမှာ တုန်ခါအောင် လုပ်ထားတဲ့ အချိန်မှာ ပြောပြလို့မရသည့် ယားကျိကျိ ခံစားချက်က စအိုဝကနေ တက်လာတာကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
ထို့နောက် ကျိုးဝေ့ချီက ထိုအရာကို သူ့အပေါက်ထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုးသိပ်ထည့်လိုက်၏။
“ကျိုးဝေ့ချီ? အု အား… အဲဒါ ဘာကြီးလဲ အင်း… မင်း အား မင်း အထဲကို ဘာတွေ ထိုးသိပ်နေတာလဲ အင်း… ”
ရိုးအတဲ့ ကောင်လေးက ဒီလို ညစ်ညမ်းတဲ့ ကစားစရာတွေကို တစ်ခါမှ မဆော့ဖူးဘူး၊ မမြင်တောင် မမြင်ဖူးဘူးဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲလေ။ ဒါကြောင့် ဒီအရာတွေကို သူ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ?
“ဒါက အပြစ်ပေးတာ။”
ကျိုးဝေ့ချီက လုံးဝ အားမနာဘဲ လက်ချောင်းနှင့် တုန်ခါစက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အထဲထည့်လိုက်သည်။ နက်နက်ဝင်သွားလေ တုန်ခါစက်က အသားနံရံတွေကို ပြဲကားသွားစေပြီး တရစပ် တုန်ခါမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်နေရာ အသားနံရံတွေကလည်း လိုက်ပြီး တုန်ခါလာတော့၏။ သာယာမှုတွေက ထိုနေရာကနေ အဆုံးမရှိအောင် တောက်လျှောက် ထွက်ပေါ်လာတော့ ရှန်ထျန်းဟောက်က ပိုပိုပြီး မြန်ဆန်တဲ့ ညည်းတွားသံတွေကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ထုတ်လွှတ်လိုက်ရတော့သည်။
“အု အား… အဲဒီနေရာက အရမ်းထူးဆန်းတယ် အု… အရမ်းယားတယ် အင်း… အား အား အား အား မရဘူး အား အား အား အဲဒီနေရာ အား အား အား… ”
ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ကျေနပ်စွာ ကြည့်နေပြီး နောက်ထပ် တစ်ခုကို ထပ်ထည့်လိုက်ပြန်၏။ တုန်ခါစက် နှစ်ခုလုံးက အူလမ်းကြောင်း အနက်ရှိုင်းဆုံးကို ရောက်သွားပြီး မတူညီတဲ့ နေရာတွေမှာ တုန်ခါနေကာ အူလမ်းကြောင်းကိုပါ လိုက်ပြီး တုန်ခါစေတော့သည်။ တစ်လှိုင်းပြီး တစ်လှိုင်း တက်လာသည့် သာယာမှုများကြောင့် ရှန်ထျန်းဟောက်က နစ်မြုပ်လုမတတ် ဖြစ်သွားလေ၏။
တုန်ခါစက် နှစ်ခုလုံး အပြည့်အဝ ဝင်သွားတဲ့အထိ ကျိုးဝေ့ချီက လက်ချောင်းနှင့် သူ့အပေါက်ထဲမှာ နှိုက်ပေးနေပြီး သူ့ဆီကနေ အဆက်မပြတ် ထွက်လာသည့် သာယာမှုတွေကို ခံစားနေသည်။
“အား အား အား အင်း… မရဘူး အား… အား အား အား အား အဲဒီနေရာ အရမ်းယားတယ် အား အား အား ညောင်းတယ်… အု အင်း ကောင်းတယ်… ”
ကျိုးဝေ့ချီက ပြုံးလိုက်၏။
“ဒါက အခုမှ အစပဲ ရှိသေးတယ်။”
ကျိုးဝေ့ချီ ပြောပြီးသည်နှင့် တုန်ခါစက်ကို တစ်ဆင့် မြှင့်လိုက်ရာ ဝီခနဲ အသံနှင့်အတူ ရှန်ထျန်းဟောက်၏ အသံက ချက်ချင်းပဲ နှစ်ဆင့်လောက် မြင့်တက်သွားတောသည်။
“အား အား အား အား ဟား… အား အား အား အား အရမ်းမြန်တယ် အု အင်း… အား အား အား အင်း… ဖြည်းဖြည်း အု အင်း မ… အား အား အား မခံနိုင်တော့ဘူး အား အား အား အင်း… ”
ကျိုးဝေ့ချီက သာယာမှုကြောင့် တုန်ယင်နေတဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ လှုပ်ရှားနေသော ခြေလက်လေးဖက်ကို ကြည့်နေ၏။ သူက လက်ဆန့်ပြီး ရှန်ထျန်းဟောက်၏ မတ်တောင်နေသော အရာလေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မသိမသာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရာ ထိုအရာလေးက ပိုမာကျောပြီး ပူနွေးလာကာ အချိန်မရွေး ပန်းထွက်သွားတော့မည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်လာတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဒါပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီက လက်မကို ထိပ်ပိုင်းဆီ ရွှေ့လိုက်ပြီး အပေါက်လေးကို ပိတ်ထားလိုက်၏။
“ငါ ခွင့်လွှတ်တာကို လိုချင်ရင် စကားနားထောင်ရမယ်၊ ပန်းထုတ်လို့ မရဘူး ကြားလား?”
အနောက်ပေါက်က ပြင်းထန်သည့် နှိုးဆွမှုက ရှန်ထျန်းဟောက်ကို အဆုံးစွန်ထိ ရောက်သွားစေလေပြီ။ သူ့ရဲ့ အရာလေးကလည်း ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်ထဲမှာ ရှိနေရာ သူ ပန်းထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားသော်လည်း ကျိုးဝေ့ချီ ဒီလိုပြောတာကို ကြားလိုက်ရတော့ ချက်ချင်းပဲ မသိစိတ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းမာထားလိုက်မိသည်။
ပြင်းထန်သည့် သာယာမှုက သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ထုံကျဉ်သွားစေပြီး အောင့်ထားရ၏။
“အု အား… ငါ ငါ မခံနိုင်တော့ဘူး အင်း… ငါ့ကို ပန်းထုတ်ခွင့်ပေးပါ အု အင်း… အား အင်း… မရတော့ဘူး… ”
“အခုမှ စတာပဲလေ၊ ဘယ်လိုလုပ် မရတော့ဘူးလို့ ပြောလို့ရမှာလဲ?”
ကျိုးဝေ့ချီက ပြုံးပြုံးလေးနှင့် သူ့ကို ကြည့်ပြီး နောက်တစ်ဆင့် ထပ်မြှင့်လိုက်သည်။ ဤတစ်ခါတော့ တုန်ခါစက်ကို အမြင့်ဆုံး အဆင့်ထိ ဖွင့်လိုက်၏။
“အု အား အား အား အား… ”
နောက်ပေါက်ထဲက ရုတ်တရက် ပြင်းထန်လာတဲ့ တုန်ခါမှုကြောင့် ရှန်ထျန်းဟောက်က ချက်ချင်းပဲ လူးလှိမ့်သွားပေမဲ့ အချည်ခံထားရ၍ အတင်း လှုပ်ရှားနေရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း မခံမရပ်နိုင်စွာ ပွတ်တိုက်နေတော့သည်။
“အု အား မရတော့ဘူး အား အား အား… ”
“ကျိုးဝေ့ချီ အု အား… ငါ အား အား အား ငါ မှားသွားပါပြီ ငါ့ကို… အု ငါ့ကို ပန်းထုတ်ခွင့်ပေးပါ အား အား အား အင်း… ငါ မှားသွားပါပြီ အား… ”
“ဘာမှားတာလဲ?”
“အု အား ငါ ငါ အဲဒီကောင်မလေးကို သွားမကယ်သင့်ဘူး အား အား အား မ… အရမ်းမြန်တယ် အင်း ရပ်လိုက်ပါ အား အား အား အား”
“မဟုတ်ဘူး။”
ကျိုးဝေ့ချီက ပြောလိုက်၏။
“အဲဒါဆို… အား အား အား ငါ အား အား အား ငါ မ… အု အင်း ကောင်မလေးတွေနဲ့ မပတ်သက်သင့်ဘူး အား အား အား အင်း… ”
“ဘာလို့ မပတ်သက်သင့်တာလဲ?”
ကျိုးဝေ့ချီက ဆက်ပြီး လမ်းကြောင်းပေးနေသည်။
“အား အား အား အင်း… ဘာလို့လဲဆိုတော့ အု အား အား အား~ မရတော့ဘူး အား အင်း… ”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက မင်းလူမို့လို့ အား အား အား အင်း… ပန်းထွက်တော့မယ် အု အား လွှတ်ပေးပါ အား အား အား ကျိုးဝေ့ချီ… ”
ပြင်းထန်သည့် သာယာမှုနှင့် ပန်းထုတ်ချင်သည့် ဆန္ဒက သူ့ကို အသိဉာဏ် ကင်းမဲ့သွားစေသည်။ ရှန်ထျန်းဟောက် ကိုယ်တိုင်တောင် သူ ဘာတွေပြောနေလဲဆိုသည်ကို သိမှာမဟုတ်ပေ။၊ ထို့ပြင် ဤစကားတွေကို သူ ပြောထွက်လိမ့်မယ်လို့လည်း ထင်ထားမှာ မဟုတ်ပေ။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျိုးဝေ့ချီကတော့ ကျေနပ်သွားပြီး ရှန်ထျန်းဟောက်၏ အရာလေးကို လွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။ တုန်ခါစက်ရဲ့ တုန်ခါသံကို ကြားနေရသည့် ရှန်ထျန်းဟောက်က မခံမရပ်နိုင်စွာ လှုပ်ရှားရင်း အသံတွေ ထွက်နေပြီး အစည်းခံထားရသည့် မျက်လုံးများက အမှောင်ကျနေသော်လည်း ယခုချိန်မှာတော့ အလိုလို စီးကျလာတဲ့ မျက်ရည်များကြောင့် စိုရွှဲနေလေပြီ။
“အား အား အား အား အား အား~”
နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်ပြီး အရာလေးထဲကနေ ပျစ်ခဲသည့် သုက်ရည်များ ပန်းထွက်လာတော့သည်။ သုက်ရည်တွေက နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေတဲ့ သူ့ဝမ်းဗိုက်ပေါ်နှင့် အိပ်ရာခင်းပေါ်၊ ထို့နောက် ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်ပေါ်ကိုတောင် စင်သွားသေး၏။
ရှန်ထျန်းဟောက်က မျက်လုံးတွေ ပြာဝေနေရင်း အသက်ရှူနေသော်လည်း အပေါက်ထဲက တုန်ခါစက်ကတော့ ဝီခနဲ အသံနှင့် တုန်ခါနေတုန်းပင်။ အနိမ့်ဆုံး အဆင့်ကို ပြန်လျှော့လိုက်ရုံလေးပင်။ ထို့ကြောင့် ရှန်ထျန်းဟောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်က မသိစိတ်နှင့် တုန်ယင်နေလေ၏။
“အု အား… အင်း… ”
“အပြစ်ပေးလို့ ပြီးပြီလား?”
ရှန်ထျန်းဟောက်က အသက်ရှူနေရင်း မေးလိုက်သည်။
“မပြီးသေးဘူးလေ။”
ကျိုးဝေ့ချီက ပြောပြီသည်နှင့် ဒစ်တုကို ထုတ်လိုက်ပြီး ခလုတ်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ တုန်ခါမှု အနည်းငယ်နှင့်အတူ ဝီခနဲ အသံ ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။
“အား အင်း… ခွေးကောင် အု အင်း မလုပ်နဲ့ အား… အလွန်အကျွံ မလုပ်နဲ့ အု အင်း… ဒါ… ဒါကရော ဘာကြီးလဲ?”
ရှန်ထျန်းဟောက်က ခြေထောက်တွေကို တင်းတင်းဆန့်ထားလိုက်သည်။ အပေါက်ထဲမှာ တုန်ခါနေသည့် အရာ နှစ်ခု ရှိနေသေးပြီး ကျိုးဝေ့ချီက ဘာပစ္စည်းနှင့် သူ့စအိုဝကို ပွတ်တိုက်ဆွပေးနေမှန်း မသိသည့်အပြင် ထိုအရာကလည်း တုန်ခါမှုနှင့် သာယာမှုတွေကို တစ်လှိုင်းပြီး တစ်လှိုင်း ယူဆောင်လာပြန်၏။
ထို့ပြင် အရမ်းတုတ်တဲ့ အရာတစ်ခု၊
သူ့ရဲ့ လိင်တံလိုမျိုး အရာတစ်ခုက သူ့ရဲ့ အပေါက်လေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြဲကားသွားစေပြီး အထဲကို ဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
Chapter 37 ended
World 3 Chapter 10 ended
