FTT [ Gp1 ]:
Chapter 38
World 3 Chapter 11
ကျောင်းတွင်းလူမိုက်မှာ တုန်ခါစက် နှစ်မျိုးနဲ့ အပြစ်ပေးခံရပြီး အမြင့်ဆုံး သာယာမှုတွေကို ခံစားရကာ ခဏခဏ ပန်းထုတ်မိလိုက်သောကြောင့် ဝမ်းနည်းပြီး ငိုချလိုက်ခြင်း
——
“အား… ဝင်… ဝင်လာပြီ …. အင့်… ”
ဒစ်တုရဲ့ ထိပ်ပိုင်းက တဆတ်ဆတ် တုန်ခါရင်း အသားနံရံတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြဲကားသွားစေသည်။
အပေါက်လေးရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးမှာ တုန်ခါစက် နှစ်ခုက တုန်ခါနေသေးတော့ အလွှာပေါင်းစုံ နှိုးဆွမှုတွေကို ရှန်ထျန်းဟောက်က လုံးဝ မခံနိုင်တော့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကို အားကုန် လူးလှိမ့်နေပြီး ခါးကိုလည်း ထိန်းမရသိမ်းမရ အထက်အောက် ကော့နေတော့၏။
အထူးသဖြင့် တင်ပါးပင်။၊ မသိစိတ်အရ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး တဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်လာတဲ့ ဒစ်တုကို ညှစ်ထုတ်ပစ်ချင်နေသလို၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်လာအောင် စုပ်ယူချင်နေသလိုမျိုး လှုပ်ရှားနေတော့သည်။
“အား အင်း… အု ကျိုးဝေ့… ကျိုးဝေ့ချီ! အား အား အား နေရခက်တယ် အု အင်း… အား အား အား သေတော့မယ် အ့… ”
ရှန်ထျန်းဟောက်က မခံမရပ်နိုင်စွာ လူးလှိမ့်နေပြီး မျက်ရည်တွေတောင် မျက်ထောင့်ကနေ စီးကျလာ၏။
“ကျောင်းသားရှန်က အရမ်းကို သာယာနေတာပဲကို၊ ဘယ်လိုလုပ် မခံနိုင်ဘူးလို့ ပြောနေရတာလဲ။”
ကျိုးဝေ့ချီက ကြမ်းတမ်းစွာ ဒစ်တုကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုးသွင်းလိုက်သည်။
ဒစ်တုရဲ့ ထိပ်ပိုင်းက တုန်ခါစက်ကို သွားထိမိပြီးနောက် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာကို အပြည့်အဝ ဝင်သွားသည့်အထိပင်။
“အား အား အား… အား အင်း… အရမ်းနက်တယ် အု သေတော့မယ် အား… မင်း ခွေးကောင် အား ငါ့ကို သတ်မလို့လား အု အင်း… ”
“ငါက မင်းကို အမြင့်ဆုံး သာယာမှုတွေ ပေးနေတာပါ။”
ကျိုးဝေ့ချီက ပြောလိုက်၏။
ပြောရင်းနဲ့ ဒစ်တုကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အသွင်းအထုတ် စလုပ်တော့သည်။
ဆွဲထုတ်လိုက်တိုင်းမှာ အသားနုလေးတွေက တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ရစ်ပတ်ထားလို့ နည်းနည်းလေး အားစိုက်ရသလို၊ အထဲထိုးသွင်းတဲ့ အချိန်မှာလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်။
ဒစ်တုက လိင်တံအစစ်နဲ့ တူအောင် လုပ်ထားတာဆိုတော့ ဒစ်ထိပ်ပိုင်းကအစ တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေပြီး ဒစ်အောက်က အမြောင်းလေးတွေကအစ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပါနေ၏။ အရွယ်အစားက ကြီးမားတဲ့အပြင် တုန်ခါတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ပါ ပါနေသေးသည်။
အထူးသဖြင့် ထိပ်ပိုင်းကပေါ့။
အသားနံရံတွေထဲကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်သွားတဲ့အခါ ထိပ်ပိုင်းက ပတ်လည် တုန်ခါနေပြီး အသားနံရံတွေကို နေရာအနှံ့ ဝင်ဆောင့်ကာ ပွတ်တိုက်နေသလိုမျိုးပင်။ အဲဒီလို နှိုးဆွမှုများအပြင် တုန်ခါမှုပါ ပါနေသေးတော့ အသားနံရံတွေကို အဆပေါင်းများစွာသော ပြင်းထန်တဲ့ နှိုးဆွမှုတွေ ပေးစွမ်းနေတော့သည်။
“အား အား အား အား အင်း ခွေးကောင် ငါ မှားသွားပါပြီ အု အား… နောက်ဆို မကယ်တော့ဘူး အား အား အား အင်း… ”
“လူမကယ်နဲ့လို့ မပြောပါဘူး”
“အား အား အား အား သေတော့မယ် အား ခွေးကောင်… အု အရမ်းမြန်တယ် အား အား အား အား အဲဒီနေရာမ… သေတော့မယ် အား အား အား”
“ငါ မှားသွားပါတယ်ဆိုနေ… အား အား အား ဟား… အ့ အရမ်းကောင်းတယ် အား အား အား အား ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ… အား အင်း… ”
“အား နောက်ဆို သူမကို တစ်ချက်လေးတောင် မကြည့်တော့ပါဘူး အု အား… ခွေးကောင် အ့… နောက်ဆို မိန်းကလေးတွေကို မကြည့်တော့ဘူး အား အား နောက်ဆို မိန်းကလေးတွေကို မကယ်တော့ဘူး အား အင်း… ”
“လိမ္မာတယ်၊ မင်း သူတို့ကို သဘောမကျဖို့ပဲ လိုတာပါ။ ငါက အရမ်း သဘောထားကြီးပါတယ်။”
“အား အား အား အင်း… ငါ သူတို့ကို လုံးဝ သဘောမကျပါဘူး အား အင်း… အား အား အား အား”
“အဲဒါဆို မင်း ဘယ်သူ့ကို သဘောကျတာလဲ?”
ကျိုးဝေ့ချီက ဒစ်တုနဲ့ သူ့ကို လိုးရင်း မေးလိုက်၏။
“ငါ ငါ့ကိုယ်ငါ သဘောကျတာ မရဘူးလား အား အား အား အားးး… ”
ကျိုးဝေ့ချီက ရယ်ချလိုက်သည်။ ဒါပေါ့ ကျောင်းတွင်းလူမိုက် ကလေးလေးက သူ့ကိုယ်သူ အရမ်း ချစ်တာလေ။
“မင်းကိုယ်မင်းကလွဲရင် တခြား ဘယ်သူ့ကိုလဲ?”
“အား အား အင်း… ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ အား အား အား သဘောမကျဘူး… ”
“ကျောင်းသားရှန်က ငါ့ကိုရော သဘောမကျဘူးလား?”
သာယာမှုကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်ပြီး အသိဉာဏ် လွတ်လုမတတ် ဖြစ်နေတဲ့ လူက ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီး ချက်ချင်းပဲ ငြင်းလိုက်တဲ့ အသံက ပိုကျယ်လာတော့၏။
“လုံဝ သဘောမကျဘူး၊ အား အား အား အင်း… ငါ လုံးဝ သဘောမကျဘူး အား… သဘောကျမှာ မဟုတ်ဘူး အား အား မင်းလို ခွေးကောင်ကို အား… အမှိုက်ကောင် အင့် အား သဘောမကျဘူး… ”
“လုံးဝ သဘောမကျဘူး အား အား အား၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး အု အား၊ မင်းကို သဘောမကျဘူး ခွေးကောင် အား အား အား မကောင်းဆိုးဝါး!”
“သဘောမကျရင်လည်း ပြီးတာပဲလေ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ။”
ကျိုးဝေ့ချီက ပြုံးလိုက်သည်၊ ကလေးလေးက အတင်း ငြင်းချင်နေတာပဲ။
ဒါပေမဲ့ ပါးစပ်ကသာ ငြင်းနေပြီး စိတ်ထဲမှာတော့ တစ်မျိုးဆိုတာကို သူ သိနေတာ ကြာပြီပင်။
လိုးရင်း စကားပြောရင်းနဲ့ ဒစ်တုက အသားနံရံတွေထဲမှာ အဝင်အထွက် လုပ်ကာ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ချောမွေ့လာ၏။
အူလမ်းကြောင်းက စစ်ထုတ်လိုက်တဲ့ အရည်တွေက ဒစ်တုကို စိုစွတ်သွားစေပြီး အဝင်အထွက် လုပ်ရတာကို ပိုပြီး ချောမွေ့သွားစေသည်။
အဲဒီအချိန်မှာ ကျိုးဝေ့ချီက ဒစ်တုရဲ့ တုန်ခါမှု အဆင့်ကို မြှင့်လိုက်တော့ ဒစ်တု တုန်ခါနေတဲ့ အသံကို သူ ချက်ချင်း ကြားလိုက်ရသလို ရှန်ထျန်းဟောက်ဆီက ပြင်းထန်တဲ့ တုံ့ပြန်မှုကိုလည်း ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရတော့၏။
“အား အား အား အား… အား မရတော့ဘူး အား အား အား အား”
ရှန်ထျန်းဟောက်က မခံမရပ်နိုင်စွာ ခန္ဓာကိုယ်ကို လူးလှိမ့်နေသည်။
သူ တစ်ကိုယ်လုံး ကြွက်တက်နေသလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ခြေလက်တွေက အချည်ခံထားရတော့ သူ ဘယ်လိုမှ ရုန်းထွက်လို့ မရဘူးလေ။ သာယာမှုအောက်မှာ ခြေချောင်းလေးတွေ ကွေးကောက်သွားတာကို သူ မထိန်းနိုင်တော့ပေ။
ဆန့်လိုက် ကွေးလိုက်နဲ့၊ လက်သီးတွေကလည်း အကြိမ်ကြိမ် ဆုပ်လိုက် ဖြည်လိုက်နဲ့ လုပ်နေတော့ လက်မောင်းပေါ်က သွေးကြောတွေတောင် ထောင်ထလာတော့၏။
“အား အား အင်း ငါ မှားသွားပါပြီ အား အား အား အား ပြီးတော့မယ်… အု အား အား အား အား”
ဒစ်တုနဲ့ တုန်ခါစက် နှစ်ခုရဲ့ အလွှာပေါင်းစုံ နှိုးဆွမှုအောက်မှာ ရှန်ထျန်းဟောက်က အဆုံးမရှိတဲ့ သာယာမှုတွေကြားမှာ နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။
မျက်ရည်တွေက အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ စီးကျလာပြီး အသံပြောင်းသွားတဲ့ ညည်းတွားသံတွေက ပိုပိုပြီး ပြင်းထန်လာ၏။ နောက်တော့ သူ့ပါးစပ်ကနေ ထွက်လာတဲ့ စကားတွေက လုံးဝ အထိန်းအကွပ်မဲ့သွားပြီး နောက်ဆုံးမှာ သူ ဘာတွေပြောနေမှန်းတောင် သူ မသိတော့ပေ။
သူက မသိစိတ်အရ တောင်းပန်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် လူးလှိမ့်ကာ တစ်ကြိမ်ပြီး တစ်ကြိမ် ကြီးမားလှတဲ့ သာယာမှုတွေကို ခံစားနေတော့၏။
“အား ကျိုးဝေ့ချီ… မလုပ်နဲ့တော့ အား အား အား မခံနိုင်တော့ဘူး အား အား အား… ရပ်လိုက်ပါ အင်း… ငါ မှားသွားပါပြီ အား အင်း… ငါ တောင်းပန်ပါတယ် အု အား… ”
“အား အင်း… ခွေးကောင် ရပ်လိုက်စမ်း အု အား အား အား အား… ”
အဲဒီလိုနဲ့ ရှန်ထျန်းဟောက် ဘယ်နှစ်ကြိမ်တောင် ပန်းထုတ်လိုက်ရလဲ မသိတော့သလို ။ ဘယ်နှစ်ကြိမ်တောင် အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားလဲ မသိတော့ပေ။
နောက်ဆုံးတော့ စူးရှပြီး အထိန်းအကွပ်မဲ့တဲ့ အော်သံတစ်ခုနဲ့အတူ ကျိုးဝေ့ချီက ဒစ်တုနဲ့ တုန်ခါစက် နှစ်ခုလုံးကို အမြင့်ဆုံး အဆင့်အထိ ဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူက နောက်တစ်ကြိမ် အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားပြီး ပန်းထုတ်လိုက်မိပြန်၏။
ပြီးတော့ သူက လေပေါက်သွားတဲ့ ဘောလုံးလေးလို ကုတင်ပေါ်မှာ ပျော့ခွေကျသွားပြီး တစ်ချက်လေးတောင် မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။ ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ အပြစ်ပေးမှုက အရမ်းကို ပြင်းထန်လွန်းတော့ သူ တစ်သက်လုံး မေ့နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးလေ။
ကျိုးဝေ့ချီက ဒစ်တုကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ မရေမတွက်နိုင်အောင် အလိုးခံထားရတဲ့ အပေါက်လေးက ဟနေပြီး အချိန်တိုအတွင်း ပြန်ပိတ်မသွားနိုင်တော့ပေ။
ကျိုးဝေ့ချီက ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ အပေါက်ဝကနေ အပြင်ကို နည်းနည်းလေး ထွက်နေတဲ့ ပန်းရောင် အသားနုလေးတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသေး၏။
အဲဒီအသားနုလေးတွေက အချိန်အတော်ကြာအောင် အနှိပ်စက်ခံထားရတာကိုး။
အပေါက်လေးက မသိမသာ လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်ပြီး ရှန်ထျန်းဟောက်၏ ရင်ဘတ် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေတာနဲ့အမျှ အပေါက်လေးကလည်း ပွင့်လိုက် ပိတ်လိုက် ဖြစ်နေသည်။
ရှန်ထျန်းဟောက်က အထွတ်အထိပ် ရောက်သွားတဲ့ သာယာမှုရဲ့ အရှိန်အောက်မှာ သတိမဝင်လာသေးဘူး ထင်ရဲ့။
ဒါမှမဟုတ် ခုနက ပြင်းထန်လွန်းတဲ့ သာယာမှုကြောင့် ပင်ပန်းပြီး ပျော့ခွေသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်၏။
ကျိုးဝေ့ချီက ရှန်ထျန်းဟောက်၏မျက်လုံးပေါ်မှာ စည်းထားတဲ့ နက်တိုင်ကို ဖြုတ်လိုက်တော့ သူ့မျက်ထောင့်တွေမှာ မျက်ရည်စတွေ စိုရွှဲနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူက မျက်လုံးလေး မှေးပြီး အသက်ရှူနေကာ ပါးစပ်လေးဟ၍ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ အထိန်းအကွပ်မဲ့သွားတုန်းက ထွက်ကျလာတဲ့ တံတွေးတွေတောင် ရှိနေသေး၏။
ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ခြေလက်လေးဖက်ကို ချည်ထားတဲ့ ကြိုးတွေကိုလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြေပေးလိုက်သည်။
သတိနည်းနည်း ဝင်လာတဲ့ ရှန်ထျန်းဟောက်က နောက်ဆုံးတော့ လက်လှမ်းပြီး မျက်နှာကို အုပ်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်တော့၏။
“အီး ဟီး ဟီး ဟီး ခွေးကောင်… ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ၊ မင်းက ငါ့ကို အတိအလင်း လက်စားချေနေတာ၊ ငါ့ကို အရှက်ခွဲနေတာပဲ!”
ရှန်ထျန်းဟောက်က အရမ်းကို ဝမ်းနည်းနေ၏။ အစကတည်းက သူပဲ အနိုင်ကျင့်ခံ၊ အရှက်ခွဲခံ နေရတာကို….. နောက်ဆုံးကျတော့လည်း ဒီခွေးကောင်က အကြောင်းပြချက် မရှိတဲ့ ကိစ္စလေးတစ်ခုနဲ့ သူ့ကို စိတ်ဆိုးပြီး တမင်သက်သက် စကားမပြောဘဲ နေခဲ့တာလေ။
သူက သတ္တိမွေးပြီး သေချာမေးဖို့ လာခဲ့ပေမဲ့ ရလဒ်ကတော့ သူ့ကို ဒီလိုအပြစ်ပေးပြီး အရှက်ခွဲကာ ဂုဏ်သိက္ခာကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ် (တကယ်တော့ သူ့ဂုဏ်သိက္ခာက ဖျက်ဆီးခံထားရတာ ကြာပါပြီ)။
ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ သူ အထိန်းအကွပ်မဲ့သွားတဲ့ ပုံစံ၊ အဲဒီပစ္စည်းတွေရဲ့ နှိပ်စက်မှုအောက်မှာ ဖြစ်သွားတဲ့ ပုံစံက အရမ်းကို ရုပ်ဆိုးပြီး ရှက်စရာကောင်းနေမှာ သေချာတယ်။
သူ့ကို သဘောကျတယ်လို့ ပြောပြီးတော့ သူ့ကို အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ အတော်ကြာ ပျော်သွားအောင် လုပ်ခဲ့သေးတယ်။
အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ သူ ဘယ်လောက်တောင် အံ့ဩသွားလဲ၊ ဘယ်လောက်တောင် ပျော်သွားလဲဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်တောင် မသိဘူးလေ။
ဒါပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ သူ့ကို ဒီလိုလုပ်ရက်တယ်ပေါ့လေ။
“အီး ဟီး ဟီး ဟီး အကုန်လုံးက အလိမ်အညာတွေချည်းပဲ၊ မင်းက လူလိမ်ပဲ၊ ခွေးကောင်!”
ရှန်ထျန်းဟောက်က အရမ်း ဝမ်းနည်းနေ၏။
သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက စည်းစိမ်တွေနဲ့ ကြီးပြင်းလာတာဖြစ်ပြီး သူ့အဖေက အသက်ကြီးမှ ရထားတဲ့ သားဆိုတော့ သူ့ကို ငယ်ငယ်ကတည်းက အလိုလိုက်ထားတာလေ။ ဘယ်သွားသွား ဘိုးဘေးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခံရပြီး အထူးသဖြင့် ကျောင်းမှာဆိုရင် ကျောင်းအုပ်ကြီးတောင် သူ့ကို မထိရဲပေ။
သူ လာချင်လာမယ်၊ ပြန်ချင်ပြန်မယ်၊ ဘယ်သူကမှ ငြင်းဆန်ရဲတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီခွေးကောင် ကျိုးဝေ့ချီကျတော့၊ သူ ရောက်လာတဲ့ ပထမဆုံးနေ့မှာတင် သူ့ကို အတင်းအဓမ္မ လုပ်ခဲ့တာ။
ဒါက သူ့ရဲ့ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုပဲ ဖြစ်ရမယ်!
ပြီးတော့ သူက ပုံစံမျိုးစုံနဲ့ သူ့ကို အရှက်ခွဲတယ်၊ ဖျက်ဆီးတယ်၊ နှိပ်စက်တယ်၊ ပုံစံမျိုးစုံနဲ့ လိုးပြီး သူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးတယ်၊ ကျောင်းလာတက်ဖို့ကို အတင်းအကျပ် လုပ်တယ်…
ဒါမဲ့ နောက်ဆုံးကျတော့ သူ့ကို သဘောကျလို့တဲ့လား? အကုန်လုံးက စောက်ရူးစကားတွေချည်းပဲ၊ သဘောကျရင် ဘယ်လိုလုပ် သူ့ကို ဒီလိုလုပ်မှာလဲ!
ကျိုးဝေ့ချီက ဒေါသထွက်နေတဲ့ ကလေးလေးကို ရယ်ချင်စိတ်နဲ့ ကြည့်နေ၏။
သူက ခေါင်းငုံ့ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်ပေမဲ့ ရှန်ထျန်းဟောက်က ခေါင်းလှည့်ပြီး ရှောင်လိုက်တော့ သူ့မျက်နှာပေါ်က မျက်ရည်တွေကို သွားနမ်းမိသွားသည်။
“ခုနက မကောင်းဘူးလား?”
“မကောင်းဘူး!”
ရှန်ထျန်းဟောက်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။
“ပါးစပ်ကသာ ငြင်းနေတာ”
ကျိုးဝေ့ချီက ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်းကမှ ပါးစပ်ကသာ ငြင်းနေတာ၊ ခွေးကောင်၊”
ရှန်ထျန်းဟောက်က ဒေါသတကြီးနဲ့ ကိုယ်ကို ထောက်ပြီး ကျိုးဝေ့ချီကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။
“မင်းက ငါ့ကို သဘောကျတယ်ဆို? သဘောကျရင် ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး အရှက်ခွဲရတာလဲ?”
“ငါက မင်းကို ဘယ်မှာ အရှက်ခွဲလို့လဲ၊”
ကျိုးဝေ့ချီက ပြန်ငြင်းလိုက်သည်။
“မင်းကို သဘောကျလို့ ဒီလိုလုပ်တာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် ငါက တခြားသူတွေကို ဒီလိုလုပ်ပါ့မလား?”
“အလကား ဆင်ခြေတွေ!”
ရှန်ထျန်းဟောက်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်ပြီး ကျိုးဝေ့ချီကို တွန်းဖယ်ကာ ကုတင်ပေါ်က ဆင်းဖို့ လုပ်လိုက်ပေမဲ့ သူ နည်းနည်းလေး လှုပ်လိုက်တာနဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး အရိုးတွေ ကျိုးသွားသလို ဖြစ်သွားပြီး အထူးသဖြင့် နောက်ပေါက်က အရမ်းကို နေရခက်နေ၏။ ပြီးတော့ သူက ကျိုးဝေ့ချီကို တွန်းဖယ်ဖို့ အားလည်း မရှိတော့ဘူးလေ။
ဒါကြောင့် ကျိုးဝေ့ချီကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
“မင်းက တခြားသူတွေကို ဒီလိုမလုပ်ဖူးဘူးလို့ ပြောရဲလား?”
ရှန်ထျန်းဟောက်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
ဒီခွေးကောင်ရဲ့ လှည့်ကွက်တွေက ဒီလောက်များပြီး ၊ နည်းပညာက ဒီလောက်ကောင်းတာ၊ ဒါက လူဘယ်နှစ်ယောက်လောက်နဲ့ လေ့ကျင့်ထားမှ ရမှာလဲလို့ တွေးကြည့်လိုက်သည်။ အဲဒါကို တွေးမိတော့ ရှန်ထျန်းဟောက် ပိုပြီး ဒေါသထွက်သွား၏။
ကျိုးဝေ့ချီက ခွေးကောင်ပဲ၊ လူဘယ်နှစ်ယောက်လောက်ကို သဘောကျခဲ့ဖူးလဲ မသိဘူး၊ သူ့လက်အောက်က လူတိုင်းကို ဒီစကားမျိုး ပြောခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။
“တကယ် မလုပ်ဖူးပါဘူး၊”
ကျိုးဝေ့ချီက ကတိပေးလိုက်၏။
“ဒီလောကကြီးမှာ မင်းတစ်ယောက်တည်းပါပဲ။”
ကျိုးဝေ့ချီ လိမ်ပြောနေတာတော့ မဟုတ်ဘူးလေ။
“မင်းက သရဲကို လိမ်နေတာလား၊”
ဒါပေမဲ့ ရှန်ထျန်းဟောက်ကတော့ လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။
ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ အဲဒီလှည့်ကွက်တွေက ဆရာမပါဘဲ တတ်လာတာလို့ သူ ဘယ်လိုမှ မယုံနိုင်ဘူး။
“မင်းစကားကို သရဲတောင် ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ငါပြောတာ အမှန်တွေချည်းပါပဲ။”
ကျိုးဝေ့ချီက အရမ်းကို ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်၏။
“ငါ မယုံဘူး!”
ရှန်ထျန်းဟောက်က ခေါင်းမာနေဆဲဖြစ်သလို ကျိုးဝေ့ချီကလည်း သူ့ကို အတင်း မယုံခိုင်းပေ။
“ယုံတာ၊ မယုံတာက မင်းသဘောပါ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါပြောတာ အမှန်တွေချည်းပဲ၊”
ကျိုးဝေ့ချီက ပြောရင်းနဲ့ ရုတ်တရက် သူ့အနားကို တိုးကပ်သွားသဖြင့် သူ မျက်လုံးပြူးပြီး သတိမထားမိခင်လေးမှာပဲ သူ့နှုတ်ခမ်းကို တိုက်ရိုက် နမ်းလိုက်တော့၏။
ရှန်ထျန်းဟောက် လန့်သွားပြီး နှလုံးခုန်သံတွေက ရုတ်တရက် အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ မြန်ဆန်လာကာ ခေါင်းထဲမှာလည်း ပူထူလာပြီး တစ်လှိုင်းပြီး တစ်လှိုင်း အပူလှိုင်းတွေ ဖြတ်သန်းသွား၏။
ပြီးတော့ ခုနကမှ ဒစ်တုနဲ့ အလိုးခံထားရတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း အာရုံခံစားလွယ်စွာ တုန်ယင်လာပြီး ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ အထိအတွေ့ကို သူ လုံးဝ မခုခံနိုင်တော့ပေ။
ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ခေါင်းကို ကိုင်ပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် နမ်းပြီးမှ လွှတ်ပေးလိုက်ကာ စကားတစ်ခွန်း ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်၏။
“ငါ မင်းကို သဘောကျတယ်ဆိုတာလည်း တကယ်ပါ။”
ရှန်ထျန်းဟောက်က အနမ်းခံရလွန်းလို့ အသက်ရှူသံတွေ မြန်နေပြီး မျက်နှာကလည်း ပူနွေးနေ၏။
ဘယ်လိုဖြစ်သွားမှန်း မသိဘဲ မျက်နှာလေးက ရုတ်တရက် နီရဲသွားပြီး အပြည့်အဝ နီရဲသွားတော့သည်။
ဒါကြောင့် သူက အနေခက်စွာနဲ့ မျက်လုံးကို တစ်ဖက် လွှဲလိုက်ပြီး ပါးစပ်ကနေ တတွတ်တွတ် ပြောလိုက်၏။
“မင်းစကားတွေကို ငါ လုံးဝ မယုံဘူး။”
“မင်းစကားတွေက တစ်လုံးမှယုံလို့ မရဘူး။”
“ဟဟ~”
ကျိုးဝေ့ချီက ရယ်ချလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာကို ကိုင်ကာ တစ်ချက် ထပ်နမ်းလိုက်ပြန်၏။
“မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် ချစ်စရာကောင်းနေရတာလဲ။”
ကျောင်းတွင်းလူမိုက် ကလေးလေးက ကြားလိုက်တာနဲ့ ရန်တွေ့ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေတဲ့ ကြက်ဖလေးလို ချက်ချင်းပဲ ဒေါသထွက်သွားပြန်သည်။
“မင်းက ဘယ်သူ့ကို ချစ်စရာကောင်းတယ်လို့ ပြောတာလဲ? မင်းကမှ ချစ်စရာကောင်းတာ၊ မင်းတစ်မိသားစုလုံးက ချစ်စရာကောင်းတာ!”
“နောက်ဆို ငါ့ကို ချစ်စရာကောင်းတယ်ဆိုတဲ့ စကားလုံး မသုံးနဲ့!”
ရှန်ထျန်းဟောက်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။
“ဟုတ်ပါပြီ ဟုတ်ပါပြီ။”
ကျိုးဝေ့ချီက ဖြစ်သလိုပဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
အဲဒီညက ဘဝင်မြင့်တဲ့ ကျောင်းတွင်းလူမိုက် ကလေးလေးက ပြန်မသွားတော့ဘဲ ငြင်းဆန်သလိုလို လက်ခံသလိုလိုနဲ့ ကျိုးဝေ့ချီဆီမှာပဲ ညအိပ်လိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့မှာလည်း အနေခက်ပေမဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ပုံစံလေးနဲ့ ကျိုးဝေ့ချီနဲ့အတူ ကျောင်းသွားတက်ခဲ့၏။ အဲဒီအတွင်းမှာ ကျိုးဝေ့ချီက စနစ်ကို လုပ်ငန်းစဉ် တိုးတက်မှုကို ထပ်မေးကြည့်လိုက်သည်။
ကလေးလေးက တကယ် ချစ်စရာကောင်းပေမဲ့ သူက ရပ်တန့်လို့ မရတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်လေ။ဒီတစ်ခါတော့ ရာခိုင်နှုန်း ၉၀ ကျော်သွားပြီး နည်းနည်းလေးပဲ ထပ်လိုတော့တယ်။ ကျိုးဝေ့ချီက ကလေးလေးကိုယ်တိုင် သူ့ကို သဘောကျတယ်လို့ ဝန်ခံဖို့ လိုအပ်မယ်လို့ ထင်နေ၏။
ဒီစိန်ခေါ်မှုကို သူ သဘောကျပါတယ်။ ဒါကြောင့် ရှန်ထျန်းဟောက် ကလေးလေးကို နှိုးဆွမှု နည်းနည်းပေးဖို့ လိုလာပြီ။
ဥပမာ၊ သူ့ကို သဝန်တိုအောင် လုပ်တာမျိုးပေါ့။ မဟုတ်ရင် သူက ပါးစပ်မာမာ ခေါင်းမာမာနဲ့ သဘောကျတယ်ဆိုတာကို ဝန်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။
Chapter 38 ended
World 3 Chapter 11 ended
