FTT [ Gp1 ]:
Chapter 39
World 3 Chapter12 (end)
ကျောင်းတွင်းလူမိုက်လေးက သဝန်တိုပြီး ကိုယ်တိုင် အပေါ်ကနေ တက်လိုးခြင်း၊ ကျောင်းသားတွေနဲ့ ဝေးတဲ့ မက်မွန်ပင်အောက်မှာ အပေါ်ကနေ တက်လိုးပြီး ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားနေရင်း လူယုတ်မာကို နောက်ဆို တခြားသူတွေကို မမြူဆွယ်ဖို့ ကတိတောင်းခြင်း
——
“နင်တို့ ကြားပြီးပြီလား၊ ကျောင်းဆရာဝန်အလှလေးက ဒီနေ့ လူအများကြီးကို ကျိုးဝေ့ချီအကြောင်း မေးနေတယ်တဲ့၊ သူက single လား၊ ရည်းစားရှိလားဆိုပြီး မေးနေတာတဲ့”
“အား… ငါတော့ သေတော့မှာပဲ၊ ဒါတကယ်ကြီးလား? ကျောင်းဆရာဝန်အလှလေးက ငါတို့ရဲ့ ဝေ့ချီကောကောကို သဘောကျနေတာလား?”
“သေချာပေါက် ဟုတ်မှာပေါ့ အား… ဒီစုံတွဲကို သေချာပေါက် သဘောကျတယ်၊ ခွန်အားကြီးတဲ့ top နဲ့ လှပတဲ့ bottom၊ အရမ်းလိုက်ဖက်တာပဲ!”
“ဟီး ဟီး ဟီး အရမ်းလိုက်ဖက်တာပဲ၊ ဝေ့ချီကောကောက ချောလည်းချော၊ သဘောလည်းကောင်း၊ ပြီးတော့ နောက်ခံကလည်း ကောင်းသေးတယ်။ စာလည်း အရမ်းတော်တာ၊ ဟီး ဟီး ဟီး ဒီလောက် ပြီးပြည့်စုံတဲ့သူက ကျောင်းဆရာဝန်အလှလေးနဲ့ အလိုက်ဖက်ဆုံးပဲ!”
…
မိန်းကလေးတချို့က ဝိုင်းထိုင်ပြီး အလွန်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆွေးနွေးနေကြသည်။ လုံးဝကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မေ့သွားတဲ့အထိပဲ၊ သူတို့မျက်စိရှေ့မှာ အဲဒီနှစ်ယောက် အတူတူ လိင်ဆက်ဆံနေတဲ့ မြင်ကွင်းတွေတောင် ပေါ်နေသလိုမျိုး အော်ဟစ်နေကြတာ မရပ်နိုင်တော့ဘူး။
ဒါပေမဲ့ သူတို့ မသိတာက သူတို့အနောက် သိပ်မဝေးတဲ့ သစ်ပင်ရိပ်အောက်မှာ ရှန်ထျန်းဟောက်က အံကြိတ်ပြီး သူတို့ပြောနေတာတွေကို နားထောင်နေတယ် ဆိုတာကိုပါပဲ။
ရှန်ထျန်းဟောက်က အတန်းလစ်ပြီး ဒီမှာလာအိပ်မလို့ လုပ်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် နားကြားပြင်းကပ်စရာကောင်းတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ကြားရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူးလေ။
ဟွန်း၊ ဘယ်နေရာက လိုက်ဖက်လို့လဲ?
ပြီးတော့ ကျိုးဝေ့ချီက ဘယ်နေရာက ပြီးပြည့်စုံလို့လဲ? သူက လူယုတ်မာ၊ သောက်နှာဘူးကြီး၊ မကောင်းဆိုးဝါးပဲလေ။ ဒီအရူးမတွေက ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ အပေါ်ယံ လူယုတ်မာရုပ်သွင်ကို အလိမ်ခံထားရတာပဲ။ သူတစ်ယောက်တည်းပဲ အဲဒီခွေးကောင်ရဲ့ တကယ့်မျက်နှာဖုံးကို မြင်ဖူးတာလေ။
ပြီးတော့ ချိုးလော့က ဘာတွေမျှော်လင့်နေတာလဲ၊ သူ့လို မိန်းမမကျ ယောက်ျားမကျ ပုံစံမျိုးကို ကျိုးဝေ့ချီက လုံးဝ သဘောမကျဘူး။ ယုံလို့မရပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို သဘောကျတယ်လို့ ပြောထားဖူးတယ်လေ။ အဲဒါကြောင့် ချိုးလော့ အိပ်မက်မက်မနေနဲ့တော့၊ မေးလည်း အလကားပဲ။
ဒီမိန်းကလေးတွေလည်း အိပ်မက်မက်မနေနဲ့တော့၊ သူတို့သဘောကျနေတဲ့ စုံတွဲက ဘယ်တော့မှ အတူတူရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး။
ရှန်ထျန်းဟောက်က မုန်းတီးစွာ တွေးနေခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်မှာ တခြားမိန်းကလေးတွေက အသံပိုကျယ်လာပြီး ပါ၀င်လာကြ၏။
“မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး၊ ကျောင်းဆရာဝန်အလှလေးက နောက်ကျသွားပြီထင်တယ်။ နင်တို့ မကြားမိဘူးလား၊ အခန်း (၆) က ချွီကျစ်ဟန်က ကျိုးဝေ့ချီကို လိုက်နေတယ်တဲ့”
ရှန်ထျန်းဟောက် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွား၏။ သို့သော်လည်း ထိုမိန်းကလေးတွေကတော့ ရူးသွားသကဲ့သို့ အော်ဟစ်နေကြပြီး ကာယချိန်ဆင်းနေသည့် တခြားအခန်းက မိန်းကလေးတွေကိုပါ ဝင်ပါလာအောင် ဆွဲဆောင်နေကြသည်။
“အား အား အား အား ချွီကျစ်ဟန်၊ အခန်း (၆) က ချွီကျစ်ဟန်လား??”
“ဟုတ်တယ် သူပဲ၊ ငါတို့ကျောင်းရဲ့ နောက်ထပ် နာမည်ကြီးကောင်လေးလေ။ ဒါပေမဲ့ ရှန်သခင်လေးနဲ့ ဝေ့ချီကောကောတို့နဲ့တော့ လုံးဝမတူတဲ့ ပုံစံမျိုး။ ချွီကျစ်ဟန်က အရမ်းချစ်စရာကောင်းတယ်၊ အရပ်ပုပုလေးနဲ့ သိမ်မွေ့တယ်၊ အသားအရေက မိန်းကလေးတွေထက်တောင် ဖြူပြီး ကောင်းသေးတယ်။ ပြီးတော့ အသံလေးကလည်း အရမ်းနားထောင်လို့ ကောင်းတာ၊ ပြောရရင် လှလွန်းလို့ အံ့ဩစရာတောင် ကောင်းတယ်”
“သူက ကျိုးဝေ့ချီကို လိုက်နေတာလား? တကယ်ကြီးလား?”
“တကယ်ကို သေချာတယ်၊ ကျောင်းကန်တင်းမှာ သူ ဝေ့ချီကောကောကို နို့လက်ဖက်ရည် ပေးနေတာကို မြင်တဲ့သူ ရှိတယ်”
“ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်၊ လူအများကြီး မြင်လိုက်တယ်။ အခန်း (၆) က သူငယ်ချင်းတွေ ပြောတာတော့ ချွီကျစ်ဟန်ရဲ့ ဖုန်း Wallpaper ရော၊ Lock Screen ရောက ဝေ့ချီကောကောရဲ့ အမိုက်စား ပုံတွေချည်းပဲတဲ့”
“အား အား အား အား!”
မိန်းကလေးများ၏ အော်သံက တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း မြင့်တက်လာပြီး အံကြိတ်နေသော ရှန်ထျန်းဟောက်သည်လည်း မသိစိတ်ဖြင့် နားရွက်ထောင်ပြီး နားထောင်နေမိ၏။ ဘာလို့ ဒီကိစ္စတွေကို သူ မသိရတာလဲ၊ သောက်ကျိုးနည်းပဲ။
“နင်တို့ ချွီကျစ်ဟန်နဲ့ ကျိုးဝေ့ချီအကြောင်း ပြောနေကြတာလား?”
“ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်။”
“ငါ သက်သေပြနိုင်တယ်၊ ငါက ဝေ့ချီကောကောရဲ့ အရှေ့သုံးခုံမြောက်မှာ ထိုင်တာ။ ဒီမနက်တင် ချွီကျစ်ဟန်က ဝေ့ချီကောကောကို အချစ်ထမင်းဘူးလေးလာပေးတာ ငါကိုယ်တိုင်မြင်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဝေ့ချီကောကောကလည်း ပြုံးပြီး ယူထားလိုက်သေးတယ်”
“အား အား အား ဒီစုံတွဲကို သေချာပေါက် သဘောကျတယ်၊ ခွန်အားကြီးတဲ့ topနဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ bottom! ဝံပုလွေကြီးနဲ့ ယုန်ဖြူလေး၊ ချစ်စရာကောင်းလွန်းလို့ သေတော့မယ် အား အား အား အား!”
“ငါလည်း သက်သေပြနိုင်တယ်၊ ငါက အခန်း (၆) ကပါ။ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတယ်၊ တကယ်ပါ၊ ဒါက တကယ်ကြီးပါ။ ချွီကျစ်ဟန်က ဝေ့ချီကောကောကို တကယ်လိုက်နေတာ ငါ သက်သေပြနိုင်တယ်”
“အား အား အား အား အား… ”
မိန်းကလေးတွေက နောက်တစ်ကြိမ် ဝိုင်းအော်ကြပြန်တော့ ရှန်ထျန်းဟောက်က ဆက်ပြီး အိပ်မနေနိုင်တော့ပေ။ ခွေးကောင်၊ သိသာနေတဲ့ သောက်နှာဘူး လူယုတ်မာကြီး…. ဘာလို့ နေရာတကာမှာ လိုက်ပြီး မြူဆွယ်နေရတာလဲ?
ရှန်ထျန်းဟောက်က ဒေါသတကြီးဖြင်ြ အတန်းထဲကို ပြန်လျှောက်လာခဲ့ပေမယ့် ထိုအချိန်မှာပဲ အတန်းချိန်ပြီးသွားပြီး ညနေပိုင်းအတန်းတွေ အကုန်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သူက ထောင့်တစ်နေရာမှာ မှီရပ်ပြီး လှေကားပေါ်မှ ဆင်းလာသော ကျောင်းသားများအား ကြည့်နေလိုက်သည်။ ကျောင်းသားများက သူ့ကို မြင်တော့ အလိုလို ရှောင်သွားကြပြီး အနားမကပ်ရဲကြပေ။
ရှန်ထျန်းဟောက်က မူလကတော့ ကျိုးဝေ့ချီဆင်းလာတာကို စောင့်ပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မေးဖို့။ ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက် စိတ်ရှုပ်လာပြန်၏။ သူ ဘယ်လိုမေးရမလဲ? တစ်ဖက်က တခြားလူတွေကို မြူဆွယ်နေပြီး တစ်ဖက်ကကျတော့ သူ့ကို နေ့တိုင်း လာလိုးနေတာ ဘာသဘောလဲလို့ မေးရမလား?
ရှန်ထျန်းဟောက်က အလွန်စိတ်ရှုပ်နေ၏။ ပြီးတော့ ပိုပြီး စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းတာက အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျိုးဝေ့ချီက တကယ်ပဲ ချွီကျစ်ဟန်နဲ့ အတူတူ လှေကားပေါ်ကနေ ဆင်းလာတာကို သူ မြင်လိုက်ရတာပင်။ သူတို့က တစ်တန်းတည်းမှ မဟုတ်တာ၊ ပြီးတော့ ချွီကျစ်ဟန်က ကျိုးဝေ့ချီကို ပူးကပ်ပြီး တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာကာ လက်ကို ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်မောင်းမှာတောင် ချိတ်ထားတော့မလို ဖြစ်နေပြီလေ။ မျက်စိနောက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။
ရှန်ထျန်းဟောက် မျက်လုံးတွေ ပြူးသွားပြီး ချွီကျစ်ဟန်ကို ဆွဲဖယ်ကာ ကျိုးဝေ့ချီကို မကပ်ဖို့ တားမြစ်ပစ်ချင်စိတ်တောင် ပေါက်လာ၏။
တကယ်တမ်းလည်း သူ အဲဒီလို တကယ်လုပ်လိုက်မိပါသည်။ စိတ်လိုက်မာပါလုပ်မိသည့် စိတ်၏တွန်းအားကြောင့် သူက လူအများကြီးရှေ့မှာ နတ်ပူးသလို ကျိုးဝေ့ချီကို ကပ်နေသည့် ချွီကျစ်ဟန်ကို ဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်တော့မှ သူ သတိဝင်လာတော့၏။
အားလုံးက နားမလည်နိုင်သည့် အကြည့်များနှင့် ကြည့်နေတော့ သူက အတင်းအကျပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ငါ သူ့ကို ပြောစရာရှိလို့”
ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်ပေမယ့် ရှန်ထျန်းဟောက်က သူ့ကို ဆွဲပြီး အပြင်ကို ထွက်သွားတော့သည်။ လူရှင်းသော ထောင့်တစ်နေရာ ရောက်တော့မှသာ ရှန်ထျန်းဟောက်က သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်၏။
“မင်းနဲ့ အဲဒီချွီကျစ်ဟန်က ဘာဖြစ်နေတာလဲ?”
ကျိုးဝေ့ချီက အပြစ်ကင်းသည့် ပုံစံဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာက ဘာဖြစ်နေတာလဲ?”
“သူက မင်းကို လိုက်နေတယ်ဆို!”
ရှန်ထျန်းဟောက်က စိတ်ရှုပ်စွာ အော်လိုက်၏။
သူထင်ထားတာက ကျိုးဝေ့ချီက ငြင်းပြီး အရင်တုန်းကလို သူ့ကိုပဲ သဘောကျတယ်၊ တခြားသူကို သဘောမကျဘူးလို့ ပြောမယ်လို့လေ။ ဒါပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီက ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်သလို ခေါင်းညိတ်ပြီး ဝန်ခံလိုက်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ဘူး။
“ဟုတ်တယ်လေ”
“မင်း—”
ရှန်ထျန်းဟောက် စကားတောင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။
“မင်း… မင်းက ငါ့ကို သဘောကျတယ်ဆို?”
ရှန်ထျန်းဟောက်က နောက်ဆုံးတော့ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ အနေခက်စွာနဲ့ မေးလိုက်၏။
ကျိုးဝေ့ချီက ရယ်လိုက်သည်။
“သဘောကျတယ်လေ”
“အဲဒါဆို… အဲဒါဆို သူက… ”
ရှန်ထျန်းဟောက် ဘယ်လိုမေးရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။ သူက ကျိုးဝေ့ချီနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးလေ၊ သူတို့က ရည်းစားတွေမှ မဟုတ်တာ၊ သူက ဘာအခွင့်အရေးနဲ့ သွားမေးရမှာလဲ။
ဒါပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီက တမင်သက်သက် ပြောလိုက်၏။
“ငါက မင်းကို သဘောကျပေမယ့် မင်းက ငါ့ကို သဘောမကျဘူးလေ။ အဲ့ဒါကြောင့် ငါက Single ဖြစ်နေတာပေါ့၊ ပြီးတော့ သူက ငါ့ကို သဘောကျတယ်၊ သူ ငါ့ကို လိုက်တာလည်း အပြစ်မရှိပါဘူး”
ရှန်ထျန်းဟောက် တောင့်တင်းသွားပြီး နည်းနည်းစိတ်မလုံသလိုဖြင့် အကြည့်လွှဲလိုက်ကာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ မျက်လုံးများကို မကြည့်ရဲတော့ပေ။ သို့ပေမယ့် အနေခက်စွာဖြင့် ထပ်မေးလိုက်သေး၏။
“အဲဒါဆို… အဲဒါဆို မင်း သူ့ကို ငြင်းလိုက်ပြီလား?”
“အင်း… မငြင်းရသေးဘူး။”
“ဘာ!”
ရှန်ထျန်းဟောက် ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ သို့သော်လည်း ကျိုးဝေ့ချီက ဆက်ပြော၏။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မဖွင့်ပြောသေးဘူးလေ၊ ဒီအတိုင်း သွယ်ဝိုက်ပြီး ငါ့ကို သူ့သဘောထားကို ပြသနေရုံပဲ။ ဥပမာ ငါ ဘတ်စကတ်ဘောကစားရင် ရေလာပေးတာတို့၊ ပူရင် အချိုရည် ဝယ်လာပေးတာတို့၊ ဒါမှမဟုတ် ထမင်းဘူး လာပေးတာတို့ပေါ့”
ရှန်ထျန်းဟောက်က သူပြောတဲ့ ကိစ္စတွေကြောင့် ဒေါသထွက်ပြီး မီးခိုးထွက်လုမတတ် ဖြစ်နေပြီ။ ကျိုးဝေ့ချီက နောက်တစ်ခွန်း ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သေး၏။
“ဪ ဒါနဲ့၊ ပြီးတော့ သူက ငါ့ကို အရမ်းကပ်ချင်နေတာလေ”
“မင်း… မင်း သူ့ကို တိုက်ရိုက်ငြင်းလိုက်လို့ မရဘူးလား?”
ရှန်ထျန်းဟောက်က မုန်းတီးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါလို Single ကောင်တစ်ယောက်က ဒီလောက်ဂရုစိုက်တတ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို ရည်းစားလုပ်ရတာလည်း မဆိုးပါဘူး”
ဒီတစ်ခါတော့ ရှန်ထျန်းဟောက် တကယ်ပေါက်ကွဲသွားပြီ။
“ဂရုစိုက်တတ်တယ်? ချစ်စရာကောင်းတယ်? မင်းက ငါ့ကို အမြဲတမ်း ချစ်စရာကောင်းတယ်လို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား?”
ရှန်ထျန်းဟောက်က ပြောပြီးမှ ရှက်သွားပြီး မျက်နှာနီသွားကာ ကမန်းကတမ်း ဆက်ပြောလိုက်၏။
“မင်းက ငါ့ကို သဘောကျတယ်ဆို၊ ဘယ်လိုလုပ် သူ့ရည်းစားလုပ်မှာလဲ?”
“ဒါပေမဲ့ မင်းမှ ငါ့ကို သဘောမကျတာ၊ ငါက တစ်သက်လုံး ဒီအတိုင်း မင်းနောက်က လိုက်နေလို့မှ မရတာ”
ကျိုးဝေ့ချီက ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်သလို ပြောလိုက်သည်။
အား အား အား အား.. ရှန်ထျန်းဟောက် ဒေါသထွက်လွန်းလို့ သေတော့မယ်။
ဒါက လူပြောတဲ့ စကားလား၊ သဘောကျတယ်ဆိုရင် တစ်သက်လုံး သစ္စာရှိရမှာ မဟုတ်ဘူးလား၊ စိတ်မပြောင်းရဘူးလေ။ ဘာလို့ ဒီလောက် အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ သဘောကျတယ်လို့ ပြောရင်းနဲ့ တခြားသူကို လက်ခံနိုင်ရတာလဲ။
“လူယုတ်မာ!”
ရှန်ထျန်းဟောက်က ကျိုးဝေ့ချီကို အားကုန်တွန်းလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ထွက်သွားတော့သည်။
သူ မသိတာက နေရာမှာကျန်ခဲ့တဲ့ ကျိုးဝေ့ချီက မြေခွေးအိုကြီးလို ပြုံးနေတယ်ဆိုတာကိုပေါ့။ အရာအားလုံးက သူ့ရဲ့တွက်ချက်မှုထဲမှာ ရှိနေတာကိုး။
ရှန်ထျန်းဟောက်က အဲဒီလို ထွက်သွားပြီးနောက် ရက်အနည်းငယ်လောက် ကျောင်းမလာတော့ပေ။ သူက စိတ်ရှုပ်နေတာ၊ အရမ်းကို စိတ်ရှုပ်နေတာ။ လူယုတ်မာက နေ့တိုင်း သူ့ကို လိုးနေပြီးတော့ တခြားသူကို တွေးနေတယ်လေ။ ပိုဒေါသထွက်ဖို့ကောင်းတာက သူ ရက်အနည်းငယ်လောက် ကျောင်းမသွားတာတောင် အဲဒီလူယုတ်မာ ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို လုံးဝ မရှာဘူးတဲ့လေ။
ဒါကြောင့် ရှန်ထျန်းဟောက်က ပိုပြီး ဒေါသထွက်လာသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒေါသထွက်ပေမဲ့လည်း သူက နေ့တိုင်း နောက်လိုက်တွေဆီကနေ ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ အခြေအနေကို မေးနေတုန်းပဲ။
သူတို့က ရှန်ထျန်းဟောက်နဲ့ ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ တကယ့်ဆက်ဆံရေးကို မသိကြပါဘူး။ ရှန်ထျန်းဟောက်က ကျိုးဝေ့ချီကို မုန်းနေတုန်းပဲလို့ ထင်နေတာကိုး။ ဒါကြောင့် သူတို့က အပိုတွေပါ ထည့်ပြောကြတော့သည်။
အထူးသဖြင့် ဒီခွေးကောင်က ဒီရက်ပိုင်း အခန်း (၆) က ချွီကျစ်ဟန်နဲ့ အရမ်း ရင်းနှီးနေတဲ့အကြောင်းပေါ့။ ယောက်ျားလေးတွေဖြစ်တဲ့ သူတို့တောင် မခံနိုင်တော့ဘူးလေ။ ဒီကျိုးဝေ့ချီက Gay ဖြစ်နေတာကိုး။
ရှန်ထျန်းဟောက်ကတော့ အဲဒီ Gay စုံတွဲက သူ့ကွယ်ရာမှာ ဘာတွေလုပ်နေလဲ ဆိုတာကိုပဲ သိချင်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ မမေးရင် ဒေါသထွက်စရာမရှိပေမယ့် မေးလေ ဒေါသထွက်လေပဲ။
ဘာတွေလဲ၊ အရှက်မရှိ ထမင်းဘူးတွေ လာပေးတယ်၊ မုန့်တွေ လာပေးတယ်၊ ဖိနပ်တွေတောင် ပေးသေးတယ်။ အတူတူ ထမင်းစားတယ်၊ အတူတူ အိမ်ပြန်တယ်…
ကျိုးဝေ့ချီက ကြားလေ ဒေါသထွက်လေပဲ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ နောက်လိုက်တွေက ပြောလာ၏။ ဒီအပတ် စနေတနင်္ဂနွေမှာ အတန်း ၅ တန်းက နွေဦးခရီးစဉ် သွားကြမယ်တဲ့၊ အဲဒီအထဲမှာ သူတို့အတန်းနဲ့ အခန်း (၆) လည်း ပါတယ်တဲ့။
မရဘူး၊ ရှန်ထျန်းဟောက် နောက်ဆုံးတော့ မနေနိုင်တော့ပေ။ ဒီအတိုင်းဆက်သွားရင် ချွီကျစ်ဟန်က တကယ်ပဲ ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ ရည်းစား ဖြစ်သွားတော့မှာပဲ။ အထူးသဖြင့် ဒီလိုခရီးစဉ်မျိုးဆိုတာက နှစ်တိုင်း စုံတွဲတွေ ဘယ်လောက်တောင် ဖြစ်လာလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူးလေ။
ဒါကြောင့် ခရီးစဉ်သွားမယ့်နေ့မှာ ဘယ်တုန်းကမှ မပါဝင်ခဲ့ဖူးသလို စာရင်းလည်း မပေးထားသည့် ရှန်ထျန်းဟောက်က ရုတ်တရက် လူများရှေ့ကို ရောက်လာတော့သည်။ ရှန်ထျန်းဟောက်က သူတို့အတန်း၏ ကားကို ချက်ချင်းလိုက်ရှာကြည့်ပေမယ့် ကျိုးဝေ့ချီ ကားပေါ်မှာမရှိတာကို အံ့ဩစွာ တွေ့လိုက်ရ၏။ ကျိုးဝေ့ချီက စာရင်းပေးထားတယ် မဟုတ်ဘူးလား။
နောက်တော့မှ မေးကြည့်ရာ ဒီနေ့ ကျိုးဝေ့ချီက ကိုယ်ပိုင်ကားနဲ့ လာတာတဲ့။ ကျောင်းသားတချို့က သူ့ကားကို စီးလာကြပြီး အဲဒီအထဲမှာ ချွီကျစ်ဟန်လည်း ပါတယ်တဲ့။
ရှန်ထျန်းဟောက် ကြားသည်နှင့် ဒေါသထွက်ပြီး ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ ဒေါသလည်းထွက်၊ စိုးလည်း စိုးရိမ်နေတာပေါ့။ အဲဒီခွေးကောင်က တကယ် စိတ်ပြောင်းသွားပြီပဲ။
ဒါကြောင့် ရှန်ထျန်းဟောက်လည်း ဒေါသတကြီးဖြင့် ကားမောင်းပြီး လိုက်သွားတော့သည်။ အတန်းတချို့က နေရာကို ရောက်နေကြပြီဖြစ်ပြီး မျက်စိတစ်ဆုံးမှာ လူတွေချည်းပဲ ဖြစ်နေ၏။ ရှန်ထျန်းဟောက် အတော်ကြာအောင် ရှာပေမယ့် ကျိုးဝေ့ချီကို မတွေ့ရပေ။ ပြီးတော့ ရှာလေရှာလေ သူ့စိတ်ထဲမှာ ပိုပြီး နေရခက်လေဖြစ်ပြီး နည်းနည်းတောင် နောင်တရလာ၏။
သောက်ကျိုးနည်း၊ သူ ဘာလို့ ပါးစပ်မာနေရတာလဲ။ သဘောကျနေပြီဆိုတာကို သိနေရက်နဲ့၊ သူက ကိုယ့်ကို အတင်းအဓမ္မလုပ်ခဲ့တဲ့ ခွေးကောင်ကို သဘောကျနေတယ်ဆိုတာကို ဝန်မခံချင်ရုံ သက်သက်ပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ ဝန်မခံလေ ပိုပြီးအနေခက်လေ၊ ပြီးတော့ ပိုပြီး စကားပြောဖို့ ခက်လာလေပဲ။ အခုတော့ အဲဒီခွေးကောင်က တခြားသူကို သွားမြူဆွယ်နေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သူက နည်းနည်းလေးတောင် မပျော်နိုင်ဘူးလေ။
ဒီလိုနှင့်ပဲ ရှန်ထျန်းဟောက် စိတ်ရှုပ်စွာ၊ နောင်တရစွာဖြင့် လိုက်ရှာနေရင်း နောက်ဆုံး သူလက်လျှော့တော့မည့် အချိန်တွင် ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ငါ့ကို ရှာနေတာလား ကျောင်းသားရှန်?”
ကျိုးဝေ့ချီ၏အသံက သူ ရင်းနှီးနေသော ဆိုးသွမ်းမှုများ ပါနေသလို ဘာသဘောမှန်း မသိရသည့် အပြုံးလေးလည်း ပါနေ၏။
ရှန်ထျန်းဟောက် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျိုးဝေ့ချီက လူသူကင်းမဲ့သော မက်မွန်ပင်တစ်ပင်အောက်၌ လှဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မက်မွန်ပွင့်များက ဖူးငုံနေပြီဖြစ်ပြီး ကြီးမားသည့် ပန်းဖူးကြီးများက အချိန်မရွေး ပွင့်လာနိုင်သည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေ၏။
ကျိုးဝေ့ချီက သစ်ပင်အောက်က စိမ်းလန်းနေသော မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် အလွန်ကို အေးအေးဆေးဆေး လှဲနေသည်။ ဒီနေရာက စခန်းချသည့်နေရာနှင့် နည်းနည်းဝေးသလို အရမ်းလည်းခေါင်တာကြောင့် ဘယ်ကျောင်းသားကမှ မလာကြပေ။ ရှန်ထျန်းဟောက်က မျှော်လင့်ချက်တောင် မရှိတော့ပေမယ့် ကျိုးဝေ့ချီက ဒီမှာ ရှိနေတာကိုး။
“လာခဲ့လေ”
ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။
ရှန်ထျန်းဟောက်က အလွန်ကို အလိုမကျစွာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပေမယ့် အနားကိုတော့ လျှောက်သွားလိုက်၏။ ထို့နောက် သူ့ရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်ပြီး အပေါ်စီးမှ စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ?”
ကျိုးဝေ့ချီက မေးပြီးသည်နှင့် ရှန်ထျန်းဟောက်၏လက်ကို အားကုန်ဆွဲချလိုက်၏။
“ထိုင်လေ”
“အု … မင်း… ”
ရှန်ထျန်းဟောက်က သတိမထားမိလိုက်ဘဲ အဆွဲခံလိုက်ရတာကြောင့် လဲကျသွားပြီး ကျိုးဝေ့ချီ၏ ပေါင်ပေါ်ကို တိုက်ရိုက်ကျသွားကာ သူ့ရင်ခွင်ထဲကိုပါ ရောက်သွားတော့၏။
“ငါ့ကိုရှာပြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ?”
ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကိုဖက်ထားရင်း ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။
“ချွီကျစ်ဟန်ရော”
ရှန်ထျန်းဟောက်ကတော့ စိတ်ရှုပ်စွာဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီကို တွန်းဖယ်လိုက်၏။
“သူက မင်းနဲ့ အတူတူရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား?”
“ရှန်ထျန်းဟောက်”
ကျိုးဝေ့ချီက ရုတ်တရက် မတ်မတ်ထိုင်လိုက်သည်။
“မင်း သဝန်တိုနေတာလား?”
ရှန်ထျန်းဟောက်က ချက်ချင်းပဲ မျက်နှာနီရဲသွား၏။
“ဘယ်သူက သဝန်တိုလို့လဲ! မင်း ဘယ်မျက်လုံးနဲ့ ငါသဝန်တိုတာကို မြင်လိုက်လို့လဲ?”
“အဲဒါဆိုရင်တော့… ငါ ချွီကျစ်ဟန်ဆီ သွားလိုက်မယ်လေ?”
ကျိုးဝေ့ချီက ထွက်သွားမယ့်ပုံစံမျိုး လုပ်လိုက်သည်။
ရှန်ထျန်းဟောက်က ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်ကို ကမန်းကတမ်း ဖမ်းဆွဲလိုက်၏။
“မင်း သူ့ဆီသွားပြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ!”
“သေချာပေါက်… ”
ကျိုးဝေ့ချီ၏ အကြည့်များက တဖြည်းဖြည်း အောက်ကို ရွှေ့သွားပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ရှန်ထျန်းဟောက်၏ တင်ပါးပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ပြီးတော့ ရှန်ထျန်းဟောက် မျက်နှာနီရဲပြီး သူ တစ်ခုခု လုပ်တော့မယ်ဟု ထင်နေချိန်မှာပဲ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည့် အကြည့်ဖြင့် ပြန်ရုပ်သိမ်းသွား၏။
“ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာလိုအပ်ချက်ကို ဖြေရှင်းမလို့လေ၊ ငါ မလုပ်ရတာ ရက်အနည်းငယ်တောင် ရှိနေပြီ”
“ခွေးကောင်!”
ရှန်ထျန်းဟောက် ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ဒေါသတကြီးဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီကို တွန်းလှဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခြေထောက်ကိုကားလိုက်ပြ ကျိုးဝေ့ချီ၏ ခါးပေါ်သို့ တက်ခွလိုက်ကာ သူ့ကို အတင်းဖိထားလိုက်၏။
“မသွားရဘူး”
“မင်းက လုပ်ချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ လာလေ ငါ့ကို လိုးလေ!”
ရှန်ထျန်းဟောက်က ပြောရင်း ကျိုးဝေ့ချီ၏ ဘောင်းဘီကို စချွတ်တော့သည်။ မကြာခင်မှာပဲ ကျိုးဝေ့ချီ၏ အရွယ်အစားကြီးမားလှသော အရာကြီးက သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာတော့၏။
ရှန်ထျန်းဟောက်က မသိစိတ်မှ တံတွေးမျိုချလိုက်မိသည်။ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး ဒီအရာကို သူ ဒီလောက် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ အပေါ်က အကြောလေးတွေကအစ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရတာကိုး။
ကျိုးဝေ့ချီက မလှုပ်ရှားဘဲ သူ့ကို စိတ်ကြိုက်လုပ်ခွင့်ပေးထားသည်။ ရှန်ထျန်းဟောက်က အတိုင်းအတာမသိဘဲ ဘောင်းဘီကိုချွတ်ပြီး တင်ပါးဖြင့် လိင်တံကိုညှပ်ကာ အပေါက်လေးနှင့် ချိန်ရွယ်ပြီး ထိုင်ချဖို့ လုပ်သည့်အချိန်ရောက်မှ ကျိုးဝေ့ချီက ကမန်းကတမ်း တားလိုက်ရ၏။
“ဒီလိုလုပ်ရင် ဒဏ်ရာရသွားလိမ့်မယ်”
ကျိုးဝေ့ချီက စနစ်ဆီက ရထားသော ချောဆီကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ရှန်ထျန်းဟောက်က မြင်တော့ ပိုပြီး ဒေါသထွက်သွားရ၏။ သူသာမလာရင် ဒီပစ္စည်းက ချွီကျစ်ဟန်အတွက် ပြင်ဆင်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား?
“ခွေးကောင်!”
ရှန်ထျန်းဟောက် ဒေါသထွက်လွန်းလို့ သေတော့မလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီကိုတော့ ချွီကျစ်ဟန်ဆီကို လုံးဝ ပေးမသွားနိုင်ဘူးလေ။
ထို့ကြောင့် သူက ကျိုးဝေ့ချီ အရင်တုန်းက သူ့ကိုလုပ်ခဲ့သည့် ပုံစံအတိုင်း လိုက်လုပ်ပြီး ချောဆီကိုယူကာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ လိင်တံပေါ်တွင် သုတ်လိမ်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် ရှက်ရွံ့မှုကို အောင့်အည်းပြီး ကျိုးဝေ့ချီ၏ စိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်အောက်မှာပဲ လက်ချောင်းပေါ်ကို နည်းနည်းညှစ်တင်ကာ ခြောက်သွေ့တင်းကျပ်နေသည့် အပေါက်လေးထဲသို့ တိုက်ရိုက်ထိုးသွင်းလိုက်၏။
“အာ့… နာတယ်… ”
ရှန်ထျန်းဟောက် နာကျင်လွန်းလို့ မျက်နှာတောင် ရှုံ့မဲ့သွားသည်။ သူကိုယ်တိုင်လုပ်ရတာ လုံးဝ အဆင်မပြေဘူးလေ။
“ဖြည်းဖြည်းလုပ်၊ မလောနဲ့”
ကျိုးဝေ့ချီက စေတနာဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်းဟောက်ကတော့ မျက်နှာတွေ နီရဲနေပြီး …
“ပါးစပ်ပိတ်ထား၊ မင်း ဝင်မပါနဲ့!”
ကျိုးဝေ့ချီက ရယ်လိုက်ပြီး သူ့ကို စိတ်ကြိုက်လွှတ်ထားလိုက်၏။
အထူးချောဆီ၏ အာနိသင်ကြောင့် အထဲဝင်ဖို့က တကယ်ပဲ ထိုမျှလောက် မခက်တော့ပေ။ ရှန်ထျန်းဟောက်က လိင်တံကိုကိုင်ပြီး နောက်ပေါက်နှင့် ချိန်ရွယ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အောက်သို့ချလိုက်သည်။ အစပိုင်းတွင် အသားမကျတာကြောင့် သူ့ခြေထောက်တွေတောင် တုန်ယင်နေ၏။
ထို့ကြောင့် အထဲကို နည်းနည်းဝင်သွားပြီးနောက်မှာ သူက လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ကို ထောက်ထားရတော့သည်။
“အု~”
နောက်ဆုံးတော့ လိင်တံက အဆုံးထိ ဝင်သွားတော့၏။
ရှန်ထျန်းဟောက် နဖူးပေါ်မှာ ချွေးတွေတောင် ထွက်လာသည်။ ရက်အနည်းငယ်လောက် မလုပ်ရသေးဘဲ သူက ဒီလောက်လောနေတော့ အခုချိန်မှာ လုံးဝ နေရမခက်ပေ။ နောက်ပေါက်က အစွမ်းကုန် ပြဲကားသွားပြီး စအိုဝက ပြဲထွက်တော့မလို ဖြစ်နေသည်ဟု သူ ခံစားနေရ၏။
အသားနံရံများကလည်း အပြည့်အဝ ပြဲကားသွားပြီး ပြည့်ကျပ်နေသည့် ခံစားချက်က နေရခက်သော်လည်း ပြောပြလို့မရသည့် ပြည့်ဝမှုတစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။
နည်းနည်းအသားကျသွားပြီးနောက် ရှန်ထျန်းဟောက်က တင်ပါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မကြည့်ပြီး လိင်တံက ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ နည်းနည်းချင်း ထွက်လာသည်ကို ခံစားကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းပြန်ချကာ လိင်တံက အသားနံရံများအား ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြဲကားသွားစေတာကို ခံစားကြည့်လိုက်၏။
ဒါက ထင်ယောင်ထင်မှား မဟုတ်ဘူး၊ လိင်တံက တဖြည်းဖြည်း ပိုကြီးပြီး ပိုတုတ်လာသည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။
“အု အား~ အား… အင်း… ”
ရှန်ထျန်းဟောက်က နည်းစနစ်ကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာပြီး ရစ်သမ်ကလည်း ပိုပိုကောင်းလာသည်။ သူက တင်ပါးကို အထက်အောက် တစ်ချက်ချင်းစီ လှုပ်ရှားပြီး လိင်တံကြီးကို အသားပေါက်လေးနှင့် အဝင်အထွက် လုပ်နေတော့၏။
မကြာခင်မှာပဲ အစပိုင်းက နေရခက်သည့် ခံစားချက်က ယားကျိကျိ ခံစားချက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပြင်းထန်လှသော ယားကျိကျိ ခံစားချက်များက တစ်ကိုယ်လုံးကို ပြန့်နှံ့သွားပြီး ပေါင်တွေက ပိုပိုပြီး ညောင်းလာသည်ဟု သူ ခံစားလာရ၏။
အထူးသဖြင့် ပေါင်တွင်းသားတွေပေါ့၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆက်ပြီး မထောက်ထားနိုင်တော့ဘူးလို့တောင် ခံစားလာရသည်။
“အု အား… ခွေးကောင်… ”
ရှန်ထျန်းဟောက်က အပေါ်ပိုင်းမှာ အင်္ကျီဝတ်ထားပေမယ့် အောက်ပိုင်းကတော့ ဗလာကျင်းနေ၏။ ဒီနေရာက လူသူကင်းမဲ့သော်လည်း အဝေးက စခန်းချသည့် နေရာမှ ကျောင်းသားများ၏ ပျော်ရွှင်စွာ သီချင်းဆိုသံတွေ၊ ရယ်မောသံတွေကို ကြားနေရသေးတာကြောင့် ရှန်ထျန်းဟောက်က အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။
ကျောင်းသားတွေမြင်သွားမှာကို ကြောက်ပေမယ့်လည်း အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ရပ်လို့မရအောင် ဖြစ်နေ၏။
“အု အား… နောက်ဆို ချွီကျစ်ဟန်နဲ့ ဆက်ဆံရေး လုံးဝ မလုပ်ရဘူးနော်… ကြားလား?”
ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ခါးကို ကိုင်ထားပြီး လိင်တံကို ရစ်ပတ်ထားသည့် ပူနွေးသော နှိုးဆွမှုကို ခံစားနေရင်း ရှန်ထျန်းဟောက်ပြောတာကိုတော့ လုံးဝ သဘောမတူပေ။
“ဒါပေမဲ့ ဘာလို့လဲ?”
“အား အင်း… ငါ ခွင့်မပြုဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ ငါက… ”
“ဒါပေမဲ့တွေ မရှိဘူး၊ ခွင့်မပြုဘူးဆို ခွင့်မပြုဘူးပဲ အင်း… အား ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရှည်နေရတာလဲ အ့..အား~”
ကျိုးဝေ့ချီကတော့ လက်မလျှော့သေးပေ။
“ဘာလို့ ခွင့်မပြုရတာလဲ၊ ကျောင်းသားရှန်က ငါ့ကို သဘောမကျဘူး မဟုတ်လား? အဲဒါဆို ငါ ဘယ်သူနဲ့တွဲတွဲ ဂရုမစိုက်သင့်ဘူးလေ”
ကျိုးဝေ့ချီက သေချာပေါက် တမင်သက်သက် လုပ်နေတာပါ။ ရှန်ထျန်းဟောက် ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်းပဲ ဒေါသထွက်သွား၏။
“ဘယ်သူက ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ ပြောလဲ၊ အာ့…အင်း…”
သူ အရမ်း ဂရုစိုက်တာပေါ့၊ ဒီရက်ပိုင်း သူတို့အကြောင်းကြားရတိုင်း သူက သေမတတ် ဂရုစိုက်နေတာ၊ အရမ်းကို ဂရုစိုက်နေတာ။
“အား အင်း… အရမ်းနက်တယ်… အု… ”
“ငါ ဂရုစိုက်တယ် အင်း… မင်း သူတို့နဲ့ အတူတူရှိနေတာကို ဂရုစိုက်တယ် အ့ အား အား အား… ဘယ်သူမှ မရဘူး!”
ရှန်ထျန်းဟောက်က တင်ပါးကို အထက်အောက်လှုပ်ရှားပြီး ကျိုးဝေ့ချီ၏ အပေါ်တွင် အတက်အကျလုပ်နေရင်း တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း ဝင်လာသော သာယာမှုများအား အောင့်အည်းကာ အသိဉာဏ်ကို ထိန်းထားရ၏။
ဒီနေ့ သူ စကားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောရမည်။
“ခွေးကောင် …အား… ငါက မင်းကို သဘောကျတယ်လို့ ပြောရင် အ့… သဘောကျတယ်လို့ ပြောရင်၊ မင်း သူတို့ကို လက်ခံတော့မှာ မဟုတ်ဘူးမလား?”
ကျိုးဝေ့ချီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် နောက်ဆုံးတော့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။ သူက ရုတ်တရက် ကိုယ်ကိုလှည့်လိုက်တာကြောင့် ရှန်ထျန်းဟောက်နှင့်အတူ လေထဲ တစ်ပတ်လည်သွားပြီး ရှန်ထျန်းဟောက်ကို မက်မွန်ပင်အောက်က စိမ်းလန်းနေသည့် မြက်ခင်းပြင်ပေါ်မှာ တိုက်ရိုက်ဖိချလိုက်၏။
ထို့နောက် သူ့ပေါင်တွေကို ဖက်ပြီး ခါးကို အားကုန်ဆောင့်ကာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိုးသွင်းလိုက်တော့သည်။
“အား~”
ရှန်ထျန်းဟောက် ရုတ်တရက် အသံကျယ်သွားတာကြောင့် လူတွေတောင် လာကြည့်မိမလို ဖြစ်သွား၏။
ကျိုးဝေ့ချီကတော့ ဆက်မေးနေသည်။
“ကျောင်းသားရှန်က ငါ့ကို သဘောကျတာလား?”
“အု အား အား~ အား ဟုတ်တယ်… သဘောကျတယ် အု အား… ငါ မင်းကို သဘောကျတယ် အား အား အား မင်း ပျော်သွားပြီမလား အား အင်း… ”
【တီး… စနစ်မှ သတိပေးချက်။ ကျောင်းတွင်းလူမိုက်ကို လိုးဖို့ တာဝန် ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။ Host အခု ထွက်ခွာမှာလား?】
【… 】
ကျိုးဝေ့ချီက တစ်စက္ကန့်လောက် ရပ်တန့်သွားပြီးမှ ပြောလိုက်၏။
【ခဏနေဦး။】
【ဟုတ်ကဲ့ပါ Host။】
“ပျော်တာပေါ့၊ ငါ သေချာပေါက် ပျော်တာပေါ့”
ကျိုးဝေ့ချီ ပြောပြီးသည်နှင့် ရုတ်တရက် အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး ဗျစ်ခနဲ ဗျစ်ခနဲဖြင့် တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် အသွင်းအထုတ်လုပ်တော့သည်။ ရှန်ထျန်းဟောက်ကတော့ မကြာခင်မှာပဲ ပြင်းထန်သော သာယာမှုများကြား၌ နစ်မြုပ်သွားတော့၏။
နောက်ဆုံးတော့ ဘယ်နှစ်ကြိမ်တောင် အသွင်းအထုတ်လုပ်လိုက်မှန်း မသိတော့သည့်အချိန်မှာ ရှန်ထျန်းဟောက်က တုန်ယင်ပြီး ပန်းထုတ်လိုက်ရတော့သည်။ ကျိုးဝေ့ချီလည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာပဲ ပန်းထုတ်လိုက်၏။
ထို့နောက် ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ဘောင်းဘီပြန်ဝတ်ပေးလိုက်ပြီး တစ်ခုခု စဉ်းစားမိသွားကာ ပြန်ပေးထားသည့် နက်တိုင်ကို သူ့အပေါက်ထဲ ပြန်ထိုးသိပ်လိုက်ပြန်သည်။ ဘောင်းဘီပေသွားပြီး ကျောင်းသားတွေမြင်သွားရင် ကျောင်းတွင်းလူမိုက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်သွားမှာစိုးလို့လေ။
“ပြန်ပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦး”
ကျိုးဝေ့ချီက ကျောင်းတွင်းလူမိုက်ကလေးလေးကို ပြောလိုက်၏။
“ခွေးကောင်!”
ရှန်ထျန်းဟောက်က အနေခက်စွာ မျက်နှာနီရဲပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဒီတစ်ခါတော့ မငြင်းတော့ပေ။
“နောက်ဆို ချွီကျစ်ဟန်နဲ့ လုံးဝ အဆက်အသွယ် မလုပ်ရဘူး”
“ကောင်းပါပြီ။”
“ငါကလွဲရင် တခြား ဘယ်သူမှ မရဘူး၊ တခြားသူကို သဘောမကျရဘူး!”
“ကောင်းပါပြီ။”
ဒီတော့မှ ရှန်ထျန်းဟောက်က ကျေနပ်သွားတော့သည်။ ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို နမ်းလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ပြုံးချင်စိတ်ကို အောင့်အည်းပြီး ကျောင်းလူဆိုးလေး အိမ်ပြန်မယ့်ကားပေါ် တက်သွားသည်ကို ကြည့်နေရင်း ကျိုးဝေ့ချီက စနစ် ရှောင်တင်းကို ပြောလိုက်၏။
【သွားကြစို့။】
【ဟုတ်ကဲ့ပါ Host။】
Chapter 39 ended
World 3 ပြီးပါပြီ။ extraကျန်။
