FTT [ Gp1 ]:
Chapter 40

World 3 [ Chapter – 13 (extra) ]

ဆံပင်ရှည် ကျောင်းဆရာဝန်အလှလေးရဲ့ မြူဆွယ်မှု……
——–

ရှန်ထျန်းဟောက်က ကျောင်းဆေးခန်းထဲက လူနာတင်ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲနေ၏။ ကုတင်ခေါင်းရင်းမှာ ဆရာဝန်ကုတ်အဖြူ ဝတ်ထားတာကတော့ X ကျောင်းရဲ့ ကျောင်းဆရာဝန်ပေါ့။ သူက မိန်းကလေးလိုလို ယောက်ျားလေးလိုလိုနဲ့ အရမ်းလှပြီး ဆံပင်ရှည်ထားတော့ သူ့ကို X ကျောင်းရဲ့ အလှဆုံး ကျောင်းဆရာဝန်လို့ ခေါ်ကြလေ၏။

သူ့ကို တစ်ချက်လောက် မြင်ရဖို့အတွက် ကျောင်းသား၊ ကျောင်းသူ အများအပြားက နေမကောင်းချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ကျောင်းဆေးခန်းကို နည်းလမ်းမျိုးစုံနဲ့ လာတတ်ကြပေသည်။

ကျိုးဝေ့ချီက ခြေထောက်မှာ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာ နည်းနည်းပဲ ရထားတာကို ဆံပင်ရှည်အလှလေးက သူ့ကို လှဲခိုင်းပြီး တစ်ကိုယ်လုံး စစ်ဆေးမယ်ဆိုပြီး အင်္ကျီပါ ချွတ်ခိုင်းသေး၏။ တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာပင်။

ကျိုးဝေ့ချီက အရပ်ရှည်ပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် တောင့်တင်းပေသည်။ ကြွက်သားတွေကလည်း မျက်စိတောင် မခွာနိုင်လောက်အောင်ပင်။ ရင်ဘတ်က ကြွက်သားတွေက ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ၁၇ နှစ်အရွယ် အထက်တန်းကျောင်းသား တစ်ယောက်နဲ့ လုံးဝ မတူပေ။ အထူးသဖြင့် သူ့ရဲ့ လူတွေကို စုပ်ယူသွားနိုင်တဲ့ မျက်လုံးတွေက လူဘယ်နှစ်ယောက်လောက်ကိုတောင် ဆွဲဆောင်ထားလဲ မသိနိုင်ပေ။

ကျောင်းဆရာဝန် ချိုးလော့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျိုးဝေ့ချီဆီကနေ မခွာနိုင်တော့ဘဲ နှလုံးခုန်သံတွေကလည်း ဒိန်းဒိန်းနဲ့ မြန်နေ၏။ မသိစိတ်နဲ့ သူ့လက်က ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ တောင့်တင်းတဲ့ ရင်အုပ်ကြွက်သားတွေပေါ် ရောက်သွားပြီး အဲဒီကနေတစ်ဆင့် အောက်ကို ဆင်းသွားလေသည်။ သွယ်လျတဲ့ လက်ချောင်းတွေက အေးစက်စက် အထိအတွေ့လေးနဲ့အတူ သပ်ရပ်လှပတဲ့ အသားအရေကနေတစ်ဆင့် တံတွေးမျိုချချင်စရာ ကောင်းလောက်အောင် လှပတဲ့ ခါးဆီကို ရောက်သွားတော့၏။ ဗိုက်ခေါက်က ကြွက်သားလိုင်းတွေက အရမ်းကို ပြီးပြည့်စုံနေတော့ ဘောင်းဘီအောက်မှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အောက်ပိုင်းက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားခန့်ညားမလဲဆိုတာကို သူ မနေနိုင်ဘဲ ကြည့်ချင်လာမိသည်။

ဒါကြောင့် နတ်ပူးသလိုပဲ ချိုးလော့ရဲ့ ဖြူဖွေးသွယ်လျတဲ့ လက်က ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ ပေါင်ကြားက ဖောင်းမောက်နေတဲ့ နေရာပေါ်ကို ရောက်သွားတော့၏။

“အရမ်းကြီးတာပဲ!”

ချိုးလော့က လန့်သွားပြီး အမှတ်မထင် ပြောလိုက်မိ၏။ သူက ချောမောတဲ့ ကောင်လေးတွေရဲ့ လိင်တံကြီးနဲ့ အလိုးခံရဖို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စိတ်ကူးယဉ်ဖူးပေမဲ့ အဲဒါက စိတ်ကူးယဉ်ရုံ သက်သက်ပဲလေ။ တကယ်တမ်း သူ တစ်ခါမှ မကိုင်ဖူး၊ မခံစားဖူးပေ။

ဒါကြောင့် ကိုင်လိုက်ရတဲ့ တစ်ခဏမှာပဲ အဲဒီတကယ့် အထိအတွေ့ကြီးက သူ့ကိုသူတောင် လန့်သွားစေပြီး လက်ကို ပြန်ရုတ်ဖို့ လုပ်လိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့လက်ကို တစ်ယောက်ယောက်က အတင်းဖိထားလိုက်၏။ အဲဒီ ဖောင်းမောက်နေတဲ့ အရာကြီးပေါ်မှာပေါ့။

ကျိုးဝေ့ချီက ဘယ်အချိန်ကတည်းက ထိုင်နေမှန်းမသိဘဲ သူ့ကို ဆိုးသွမ်းတဲ့ အပြုံးနဲ့ ကြည့်နေလေသည်။

“ဆရာ… ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်လိုနေလဲ၊ ပြဿနာ ရှိလား?”

ကျိုးဝေ့ချီက အရမ်းကို ရာဂဆန်တဲ့ လေသံနဲ့ မေးလိုက်၏။

ချိုးလော့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ပျော့ခွေကျသွားမလိုတောင် ဖြစ်သွားရသည်။

“အရမ်း… အရမ်းကောင်းတယ်၊ ကျောင်းသားကျိုးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းကောင်းတယ်။”

“အဲဒါဆို ထပ်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်ချင်သေးလား?”

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့လက်ကို ဆွဲယူပြီး နှိုးဆွခံလိုက်ရတဲ့ သူ့ရဲ့ ဆန္ဒတွေကို ခံစားကြည့်ခိုင်းလိုက်၏။

ချိုးလော့က မျက်နှာတွေ အရမ်းနီရဲနေပေမဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဒါက ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ လိင်တံကို ဒီလောက် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားဖူးခြင်းပင်။

ကျိုးဝေ့ချီက အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းနေပြီး ကြွက်သားလိုင်းတွေက ထင်ရှားကာ သွယ်လျတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပေါ်လွင်နေ၏။ အထူးသဖြင့် ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းက ပေါ်တစ်ချက် ပျောက်တစ်ချက် ဖြစ်နေတဲ့ လိုင်းတွေက ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေလေသည်။

“လာ၊”

ကျိုးဝေ့ချီက ဘောင်းဘီ ဇစ်ကို တိုက်ရိုက် ဆွဲဖွင့်လိုက်တော့ ရှည်လျားပြီး မာကျောနေတဲ့ လိင်တံကြီးက ချက်ချင်းပဲ ခုန်ထွက်လာပြီး ချိုးလော့ရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာ လှုပ်ခါနေတော့၏။ သူ့နှလုံးသားလေးတောင် လိုက်ပြီး တုန်ယင်သွားရသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီက ဖြူဖွေးသွယ်လျတဲ့ လက်ကို တိုက်ရိုက် ဆွဲယူပြီး လိင်တံပေါ်ကို တင်ပေးလိုက်၏။

“ဆရာက သေချာ စစ်ဆေးပေးရမယ်နော်၊ ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိမရှိဆိုတာကို။”

လိင်တံက ပူနွေးပြီး မာကျောနေ၏။ ပြီးတော့ သူ့လက်နဲ့ ထိလိုက်တဲ့ အချိန်မှာတောင် အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် ခုန်သွားသလိုပင်။

ချိုးလော့က လန့်ပြီး လက်ကို ပြန်ရုတ်မလို ဖြစ်သွားပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီက အတင်း ဖိထားလိုက်သည်။

ချိုးလော့က ကျိုးဝေ့ချီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။ ကျိုးဝေ့ချီက အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းနဲ့ ဆေးခန်းက ကုတင်သေးလေးပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး ရှည်လျားတဲ့ ခြေတံကြီး နှစ်ချောင်းကို နည်းနည်း ဖြဲထားလေသည်။ ဘောင်းဘီဇစ်ကို ဖွင့်ပြီး လိင်တံကြီးကို ထုတ်ပြထားတော့ အခုချိန်မှာ လိင်တံကြီးက ပူနွေးမာကျောစွာနဲ့ သူ့ရှေ့မှာ မတ်တောင်နေ၏။ ချိုးလော့က မသိစိတ်နဲ့ တံတွေးမျိုချလိုက်မိသည်။

ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ မျက်လုံးတွေက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတော့ ချိုးလော့က နောက်ဆုံးမှာ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်တော့၏။

“ကောင်းပြီ၊ အဲ… အဲဒါဆို ဆရာက မင်းကို သေချာ စစ်ဆေးပေးမယ်။”

“အဲဒါဆို ဆရာ့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်။”

ကျိုးဝေ့ချီက ပြောလိုက်သည်။

ပြီးတော့… ဆရာဝန်ကုတ်အဖြူ ဝတ်ထားတဲ့ ဆံပင်အမည်းရောင် အရှည်နဲ့ ချိုးလော့က ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ လိင်တံကြီးကို ကိုင်ပြီး သူ့ပေါင်နှစ်ဖက်ကြားမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်လေသည်။ ပြီးတော့ ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ အားပေးတဲ့ အကြည့်တွေအောက်မှာပဲ တုန်ရီနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းကို ဟပြီး လိင်တံကြီးကို တစ်ချက် လျက်လိုက်၏။

ညှီစို့စို့ အနံ့နဲ့ ပူနွေးတဲ့ အထိအတွေ့က ချိုးလော့ရဲ့ အာရုံကြော တစ်ခုလုံးကို နှိုးဆွလိုက်သလိုပင်။

“အရမ်းတုတ်တာပဲ။”

“ဆရာ သဘောကျရဲ့လား?”

“အင်း~”

မိန်းကလေးလိုလို ယောက်ျားလေးလိုလို မျက်နှာလေးက အပြည့်အဝ နီရဲနေတော့၏။ ချိုးလော့က နောက်ဆုံးတော့ ပါးစပ်ကို ဟပြီး ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ လိင်တံကို အစွမ်းကုန် ပါးစပ်ထဲ ငုံလိုက်တော့သည်။

“အု အား~”

လိင်တံကို ပါးစပ်ထဲ ငုံလိုက်တာနဲ့ ချိုးလော့က နေရခက်တဲ့ ခံစားချက်ကို ချက်ချင်း ရလိုက်၏။ လည်ချောင်းကို ဖောက်ထွက်သွားတော့မလိုပင်။ ပြီးတော့ ဒီလိင်တံက အရမ်းကြီးပြီး အရမ်းတုတ်တော့ ခံစားရတာ သိပ်မကောင်းပေ။

ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက၊ အဲဒီလို နှိုးဆွမှုနဲ့ စူးစမ်းချင်စိတ်က သူ့ကို ဆက်ပြီး ပါးစပ်ဟကာ ဒီအရာကြီးကို အသွင်းအထုတ် လုပ်ဖို့ တွန်းအားပေးနေလေသည်။

ကျိုးဝေ့ချီက လူနာကုတင်ပေါ်မှာ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ကားပြီး ထိုင်နေရင်း ချောမောလှပတဲ့ ကျောင်းဆရာဝန်က သူ့ပေါင်ကြားမှာ ဒူးထောက်ပြီး တုန်ရီနေတဲ့ လက်နဲ့ သူ့လိင်တံကို ကိုင်ကာ တစ်ချက်ချင်း အသွင်းအထုတ် လုပ်နေတာကို ကြည့်နေ၏။ အစပိုင်း စမ်းသပ်တာကနေ တဖြည်းဖြည်း ပိုနက်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း ပိုကျွမ်းကျင်လာပေသည်။

ကျောင်းဆရာဝန်ရဲ့ ပါးစပ်က ပူနွေးပြီး စိုစွတ်နေ၏။ ဝင်သွားတိုင်းမှာ သူက လျှာနဲ့ လိင်တံကို လျက်လိုက်၊ စုပ်လိုက် လုပ်နေတော့ လိင်တံကို လည်ချောင်းထဲကနေ စုပ်ယူချင်နေသလိုပင်။

ကျိုးဝေ့ချီက ကျောင်းဆရာဝန်ရဲ့ အသွင်းအထုတ် လုပ်ပေးတာကို ကျေနပ်စွာ ခံစားနေလေသည်။ မကြာခင်မှာပဲ သူက ပါးစပ်ဟပြီး အထက်အောက် အသွင်းအထုတ် လုပ်တတ်လာ၏။ လိင်တံက ပူနွေးတဲ့ အပေါက်လေးတစ်ခုထဲကို ဝင်ရောက်နေသလိုပဲ၊ အကြိမ်တိုင်းမှာ အနက်ရှိုင်းဆုံးအထိ ဝင်သွားတော့သည်။

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ရဲ့ ဆံပင်အမည်းရောင် အရှည်ကြီးထဲကို လက်ထည့်ပြီး လိင်တံကို ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်သွားအောင် သူ့ခေါင်းကို မသိမသာ ဖိချလိုက်၏။ တစ်ခါတလေကျရင်လည်း သူ့ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ ဆံပင်တွေကြားမှာ လက်ချောင်းတွေနဲ့ ပွတ်သပ်ပေးနေလေသည်။

ကျိုးဝေ့ချီက ယောက်ျားတစ်ယောက် ဆံပင်အရှည်ထားတာ ဒီလောက် လှလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သေချာတာပေါ့၊ အဓိကက ကျောင်းဆရာဝန်ရဲ့ မိန်းကလေးလိုလို ယောက်ျားလေးလိုလို မျက်နှာလေးက အရမ်းလှနေလို့ ဒီလိုဆံပင်ပုံစံနဲ့ လိုက်ဖက်နေခြင်းပင်။

“အ့…အား~”

ချိုးလော့ဆီကနေ တစ်ချက်တစ်ချက် ညည်းတွားသံတွေ ထွက်လာပြီး ပါးစပ်ထဲ အသွင်းအထုတ် လုပ်တဲ့ ဗျစ်ခနဲ ဗျစ်ခနဲ အသံတွေနဲ့အတူ ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ မူလကတည်းက ကြီးမားတဲ့ လိင်တံက ပိုပြီး ကြီးလာသလိုပင်။ ချိုးလော့အတွက် အသွင်းအထုတ် လုပ်ရတာ ပိုပြီး ခက်ခဲလာတော့၏။

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ဆွဲထူလိုက်တဲ့ အချိန်အထိ ကျောင်းဆရာဝန်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် အသက်ရှူနေပြီး ဆရာဝန်ကုတ်အဖြူက ပခုံးပေါ်မှာ တွဲလွဲကျနေ၏။ ပါးစပ်ထောင့်မှာလည်း တံတွေးတွေ ကျန်နေသေးတော့ အရမ်းကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေပေသည်။

သူက မျက်နှာနီနီလေးနဲ့ ပါးစပ်ဟပြီး အသက်ရှူနေလေသည်။ ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ဆွဲယူပြီး ပေါင်ပေါ် တင်လိုက်ကာ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို အတင်း ကားခိုင်းလိုက်တော့၏။

“ဆရာ… အရသာရှိလား?”

“အင်း~”

ချိုးလော့က ရှက်ရွံ့စွာနဲ့ ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ မျက်နှာအပ်ထားလိုက်သည်။

“အဲဒါဆို… ဆရာက နောက်ထပ် အပေါက်လေး တစ်ခုနဲ့‌ရော
မြည်းကြည့်ချင်သေးလား?”

ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ လက်နှစ်ဖက်က အားမနာတမ်း ကျောင်းဆရာဝန်ရဲ့ ကော့နေတဲ့ တင်ပါးပေါ် ရောက်သွားပြီး အားကုန် ညှစ်လိုက်၏။ အရမ်းအိစက်ပြီး အရမ်းလုံးဝန်းပေသည်။

ချိုးလော့က ချက်ချင်းပဲ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ပျော့ခွေကျသွားမလို ဖြစ်သွားရသည်။ ဒီကျောင်းသားက ချောလည်းချောတယ်၊ အရပ်လည်းရှည်တယ်၊ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ကောင်းပေသည်။ အဲဒီနေရာကလည်း အရမ်းကြီးပြီး အရမ်းရှည်တယ်၊ ပြီးတော့… အရမ်းလည်း မြူဆွယ်တတ်ပေသည်။

“သေ… သေချာတာပေါ့။”

ကျိုးဝေ့ချီက ပြုံးလိုက်ပြီး ကျောင်းဆရာဝန်ရဲ့ တင်ပါးကို မကာ ဘောင်းဘီကို တိုက်ရိုက် ချွတ်ပစ်လိုက်တော့၏။ ဆရာဝန်ကုတ်အဖြူက သူ့နောက်ပိုင်းကို ဖုံးထားပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီကတော့ ဆရာဝန်ကုတ်အောက်က ဗလာကျင်းနေတဲ့ အောက်ပိုင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရလေသည်။

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ပေါင်တွေကို ဖက်ပြီး ပေါင်ပေါ်မှာ ပြန်ထိုင်ခိုင်းလိုက်၏။ လက်ကတော့ ခါးကနေတစ်ဆင့် အနောက်ကို ရစ်ပတ်သွားပြီး တင်ပါးကြားကနေတစ်ဆင့် သူ့ရဲ့ စအိုဝကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ စမ်းမိသွားတော့သည်။

ကျိုးဝေ့ချီက ချက်ချင်းပဲ အံ့ဩပြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။

“ဒီလောက်တောင် စိုနေပြီလား၊ ကြည့်ရတာ ဆရာက အရမ်း ဆာလောင်နေတာပဲ။”

“အု အင်း… ”

ချိုးလော့က အနေခက်စွာနဲ့ ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ ပခုံးကို မှီထားပြီး ခါးကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကော့ထားကာ တင်ပါးကိုတော့ အနောက်ကို အစွမ်းကုန် ကော့ထားလေသည်။ ဒါကြောင့် နောက်ပေါက်က ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ လက်ထဲမှာ အတိုင်းသား ပေါ်နေတော့၏။

ကျိုးဝေ့ချီကလည်း ဒီကျောင်းဆရာဝန်က မွေးကတည်းက ရာဂစိတ်များပြီး အရည်တွေကို အလိုအလျောက် စစ်ထုတ်တတ်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပေ။ အူလမ်းကြောင်းက စိုစွတ်ပျော့ပြောင်းနေပြီဖြစ်ပြီး အရည်တွေက သူ့ရဲ့ စအိုဝနဲ့ တင်ပါးကြားကိုတောင် စိုရွှဲနေစေလေပြီ။ လုံးဝကို စိုရွှဲနေခြင်းပင်။

“ဝင်လာခဲ့ပါ… ကျောင်းသား၊ ဆရာ့အဲဒီနေရာက စားချင်နေပြီ… ”

ချိုးလော့က မခံမရပ်နိုင်စွာ တင်ပါးကို လှုပ်ခါပြီး ပွတ်တိုက်နေတော့၏။

“ဘာစားချင်တာလဲ?”

“မင်းရဲ့ လီးကြီးကို စားချင်တာ။”

“ဗျစ်~”

ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ ကျိုးဝေ့ချီက ခါးကို တစ်ချက် ကော့လိုက်ပြီး ကျောင်းဆရာဝန်ရဲ့ တင်ပါးကို ဖိကာ စိုစွတ်နေတဲ့ အပေါက်လေးနဲ့ ချိန်ရွယ်ပြီး တစ်ချက်တည်း ထိုးသွင်းလိုက်၏။ အဆုံးထိ ဝင်သွားခြင်းပင်။

“အား အား အား အား”

ချိုးလော့က ချက်ချင်းပဲ အော်လိုက်လေသည်။ လိင်တံကြီးနဲ့ အလိုးခံရတာက ဒီလိုခံစားချက်မျိုးပင်။ အရမ်းနာပြီး အရမ်းပြည့်ကျပ်နေပေမဲ့ အရမ်းလည်း ကောင်းလွန်းလှပေသည်။ အဲဒီ ကစားစရာတွေနဲ့ လုံးဝ မယှဉ်နိုင်ပေ။

“အား အား~ အား အင်း~ အား အား အား အရမ်းနက်တယ် အု အား… အား အရမ်းမြန်တယ် အု… အရမ်းကောင်းတယ်… ”

တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ သိပ်မကျယ်ဝန်းတဲ့ ကျောင်းဆေးခန်းထဲမှာ ဆံပင်ရှည်အလှလေး ကျောင်းဆရာဝန်ရဲ့ ရာဂသံတွေနဲ့ ညည်းတွားသံတွေ ပြည့်နှက်သွားတော့၏။

“ဆရာ အရမ်းကောင်းနေတာလား?”

ကျိုးဝေ့ချီက လိုးရင်း မေးလိုက်သည်။

“အု အား ကောင်းတယ်… အား အား အား အရမ်းကောင်းတယ် အု လိုးပေး… အား အား အား အားကုန် လိုးပေး အား အား အား အဲဒီနေရာ… ဟုတ်တယ် အဲဒီနေရာပဲ အား အား အား”

“ဖြတ် ဖြတ် ဖြတ်”

အသားချင်း ရိုက်မိတဲ့ အသံတွေက ချိုးလော့ကို ပိုပြီး အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ အော်ဟစ်စေပြီး ကျိုးဝေ့ချီကိုလည်း ပိုပြီး အားရပါးရ လိုးစေလေသည်။

တကယ်ပဲ အရမ်းကောင်းလွန်းလို့ ထင်ရဲ့၊ ချိုးလော့က မကြာခင်မှာပဲ ပန်းထုတ်လိုက်ရတော့၏။

ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ ပေါင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးက အထက်အောက် လှုပ်ရှားနေတာကြောင့် ကျောင်းဆရာဝန်ရဲ့ ဆံပင်အရှည်ကြီးတွေက လှုပ်ရှားမှုနဲ့အတူ လွင့်ခါနေပေသည်။ တစ်ခါတလေကျရင် မျက်နှာကို ဖုံးသွားတတ်တော့ မူလကတည်းက မိန်းကလေးလိုလို ယောက်ျားလေးလိုလို မျက်နှာလေးမှာ တခြား အရသာတစ်မျိုးလေး ရှိနေလေသည်။ ကျိုးဝေ့ချီက မနေနိုင်တော့ဘဲ သူ့ကို ဖက်ပြီး တစ်ဖက်လှည့်ခိုင်းကာ ကုတင်သေးသေးလေးပေါ်မှာ မှောက်ခိုင်းလိုက်၏။ ပြီးတော့ အပေါ်ကနေ ဖိပြီး အားရပါးရ ထပ်လိုးတော့သည်။

ဘယ်လောက်ကြာကြာ လိုးလိုက်မှန်း မသိပေမဲ့ အပြင်ကနေ ရုတ်တရက် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရ၏။

“ဆရာ… ဆရာချိုး အထဲမှာ ရှိလား?”

ကျောင်းသား တစ်ယောက် နေမကောင်းလို့ လာပြခြင်းဖြစ်မည်။ ချိုးလော့ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးထသွားပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီကတော့ ပိုပြီး အားကုန် လိုးတော့၏။ ဖြတ်ခနဲ ဖြတ်ခနဲ ဝင်ဆောင့်နေတော့ ချိုးလော့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း လိုက်ပြီး လှုပ်ခါနေတော့သည်။

“ဆရာ၊ ကျောင်းသားက ဆရာ့ကို ရှာနေတယ်လေ။”

ကျိုးဝေ့ချီက စေတနာနဲ့ သတိပေးလိုက်၏။ ပြီးတော့ သူ့ပေါင်တစ်ဖက်ကို ဆွဲမပြီး ကုတင်ကို မှီကာ ခြေတစ်ဖက်တည်းနဲ့ ရပ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ပြီးတော့ ဘေးဘက်ကနေ နောက်တစ်ကြိမ် ထိုးသွင်းလိုက်ပြန်၏။

“အား ဟား~”

ချိုးလော့က အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် အလိုးခံလိုက်ရပြီးနောက် အံကြိတ်ကာ အသံကို ထိန်းပြီး အပြင်ကလူကို ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဆောရီးပါ ကျောင်းသား၊ ဒီနေ့~ အု အင်း… ဒီနေ့ ဆရာ နည်းနည်း နေမကောင်းလို့~ အား~”

“ကျောင်းသား… ဆရာကျန်း ရှိမရှိ သွားကြည့်လိုက်ပါလား… အု~”

ဆရာကျန်းကလည်း ကျောင်းဆရာဝန်ပဲလေ၊ ဒီနေရာက ချိုးလော့ရဲ့ ရုံးခန်းပါ။

“ဆရာ ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား? ဆရာ့အသံက သိပ်မကောင်းဘူးနော်။”

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး အု အား~”

ချိုးလော့က အပြင်ကလူကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ မကြာခင်မှာပဲ သူက နောက်တစ်ကြိမ် အားရပါးရ အလိုးခံလိုက်ရပြီး ခြေထောက်တွေ တုန်ယင်ကာ ပန်းထုတ်လိုက်ရတော့၏။

ကျောင်းတွင်းလူမိုက်နဲ့ ဆံပင်ရှည် ကျောင်းဆရာဝန်ကို အတူတူ လိုးခြင်း…

“အု အား အား အား အား အင်း~ ဖြည်းဖြည်း အား အား အား ခွေးကောင် တော်ပါတော့ အား အား အား… အား ဟား မရတော့ဘူး အု အား… ကျိုးဝေ့ချီ ခွေးကောင် ဟီး ဟီး အား အား အား… ”

ကျောင်းဆေးခန်းထဲက လူနာခန်း တစ်ခန်းထဲမှာ၊ အရပ်ရှည်တဲ့ ကျိုးဝေ့ချီက ယူနီဖောင်း ရှပ်အင်္ကျီ တစ်ထည်တည်းသာ ဝတ်ထားတဲ့ ရှန်ထျန်းဟောက်ကို ဖိပြီး အဆက်မပြတ် အသွင်းအထုတ် လုပ်နေလေသည်။ ခါးကို ကော့ပြီး လိုးနေတဲ့ ဖြတ်ခနဲ ဖြတ်ခနဲ အသံတွေက ရှန်ထျန်းဟောက်ရဲ့ တစ်လှိုင်းပြီး တစ်လှိုင်း ညည်းတွားသံတွေနဲ့ ရောနှောပြီး လူနာခန်း တစ်ခန်းလုံးမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။

“အား အား အား အု အင်း~ တော်ပြီ အား အား အား အု အင်း ခွေးကောင်… ”

ရှန်ထျန်းဟောက် တစ်ကိုယ်လုံး လူနာကုတင်ပေါ်မှာ တစ်ဝက်လောက် မှောက်နေလေသည်။ အပေါ်ပိုင်းမှာ ယူနီဖောင်း ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ထားပြီး မခံမရပ်နိုင်စွာနဲ့ အိပ်ရာခင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မျက်နှာကို ခေါင်းအုံးထဲ အပ်ထား၏။ ဒီယူနီဖောင်းက အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ မြူဆွယ်နေသလို ခံစားရပေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူ့အောက်ပိုင်းကတော့ ဗလာကျင်းနေပြီး ဘာမှ မဝတ်ထားပေ။ ရှည်လျားတဲ့ ခြေတံကြီး နှစ်ချောင်းက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထောက်ထားပြီး ဖြူဖွေးလုံးဝန်းတဲ့ တင်ပါးကတော့ ကုတင်ဘေးမှာ အမြင့်ကြီး ကော့တက်နေ၏။ သူ့အနောက်မှာတော့ ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ခါးကို ကိုင်ပြီး အဆက်မပြတ် လိုးဆောင့်နေလေသည်။

ရှန်ထျန်းဟောက်က ချက်ချင်းပဲ အလိုးခံရလွန်းလို့ အင်းအင်း အားအားနဲ့ အသံတွေ ပိုပိုကျယ်လာတော့၏။

“ကလေးလေး အရမ်း အသံမကျယ်နဲ့နော်၊ လူမိသွားလိမ့်မယ်။”

ကျိုးဝေ့ချီက လိုးရင်း သတိပေးလိုက်သည်။

“အု အား… ”

ရှန်ထျန်းဟောက်က ခေါင်းအုံးထဲ မျက်နှာအပ်ထားပြီး ပါးစပ်ကနေ ထွက်လာမယ့် အသံတွေကို တားဖို့ ကြိုးစားနေလေသည်။

“အား ဖြည်းဖြည်း… အု အင်း မင်း နည်းနည်း ဖြည်းဖြည်း လုပ်ပါလား ဟီး ဟီး အရမ်းနက်တယ်… အား ဟား၊ သေတော့မယ် အု အင်း… ”

“ကျွတ် ကျွတ်၊ အခုမှ စတာပဲ ရှိသေးတယ်။”

“အား အင်း~. ”

သာယာမှုတွေကြားမှာ နစ်မြုပ်နေတဲ့ ရှန်ထျန်းဟောက်က တစ်ဖက်လှည့်ခံလိုက်ရပြီး ကုတင်သေးသေးလေးပေါ်မှာ အဖိခံလိုက်ရ၏။

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ခြေထောက် နှစ်ချောင်းကို စိတ်ကူးလို့တောင် မရနိုင်တဲ့ ထောင့်ချိုးတစ်ခုအထိ ကွေးချလိုက်ပြီး အောက်ပိုင်းကို စက်သေနတ်လို ဆောင့်လိုးတော့၏။

လိင်တံကြီးက အပေါက်လေးထဲမှာ မြန်မြန်ဆန်ဆန် အဝင်အထွက် လုပ်နေတော့ အသားနံရံတွေက တစ်ကြိမ်ပြီး တစ်ကြိမ် ပြဲကားသွားလိုက်၊ ပြန်ပိတ်သွားလိုက် ဖြစ်နေတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရလေသည်။

စအိုဝလေးကတော့ အဲဒီလောက် မလွယ်ဘူးလေ၊ အကြိမ်တိုင်းမှာ လိင်တံရဲ့ အစွမ်းကုန် ပြဲကားတာကို ခံရပြီး အရစ်တွေ အကုန်လုံး ပြားချပ်သွားတဲ့အထိ ပြဲထွက်မလို ခံစားရပေသည်။

ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ ဗျစ်ခနဲ ဗျစ်ခနဲ အသံတွေက အသားပေါက်လေးထဲက ထွက်လာတဲ့ အရည်တွေကြောင့် အသားပေါက်လေး စိုရွှဲနေပြီဆိုတာကို သတိပေးနေ၏။ ပြီးတော့ စအိုဝနဲ့ တင်ပါးကြားမှာလည်း စိုရွှဲနေပြီလေ။

ရှန်ထျန်းဟောက်က ကျိုးဝေ့ချီရှေ့မှာ အသာစီး ရဖို့ အရမ်း ခက်ခဲလှပေသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူက ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ လှုပ်ရှားနေတဲ့ ပခုံးကို ခက်ခက်ခဲခဲ ဖက်ထားပြီး ဒီရက်ပိုင်း သူ စိတ်ရှုပ်နေရတဲ့ အကြောင်းအရာကို မေးလိုက်၏။

“ခွေးကောင်၊ မင်းနဲ့ ချိုးလော့က ဘာပတ်သက်မှု ရှိတာလဲ? အု အား အား အား ဖြည်းဖြည်း… ဟား အဲဒီနေရာ အု အား… သူ၊ သူက အဲဒီလောက်တောင် လှနေလို့လား အု အင်း… ”

ချိုးလော့က ကျောင်းဆေးခန်းက ဆရာဝန်လေ၊ ကျောင်းမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ကျောင်းဆရာဝန်အလှလေးပါ။ ယောက်ျား တစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ ဆံပင်အရှည်ကြီး ထားပေသည်။ ကျောင်းသား ကျောင်းသူ အကုန်လုံး သူ့ကို သဘောကျတယ်လို့ ကြားထားပေသည်။

မူလကတော့ သူက ဂရုမစိုက်ပေ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့က ကျိုးဝေ့ချီနဲ့ ကျောင်းဆရာဝန် ချိုးလော့တို့ ရင်းနှီးနေတယ်လို့ ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရ၏။ ပြီးတော့ ချိုးလော့က အတန်းထဲအထိ လာပြီး ကျိုးဝေ့ချီကို ထမင်းဘူး လာပေးတယ်လို့ မြင်တဲ့သူတွေ ရှိလေသည်။ ချိုးလော့ ကိုယ်တိုင် ချက်ထားတာတဲ့။ ဒါက သူ့ကို မသင်္ကာဖြစ်စေတော့တာပေါ့။ ပြီးတော့ ဒီရက်ပိုင်းမှာ နေ့တိုင်းလိုလို သဝန်တိုစိတ်တွေ ဖြစ်လာတော့၏။ သူ သဝန်တိုနေတာပါ။

ကျိုးဝေ့ချီကတော့ သူ့ကို လိုးရင်း ပြန်မေးလေသည်။

“ချိုးလော့က ဘယ်သူလဲ?”

“အု အား ဟွန်း… ဟန်ဆောင်နေသေးတယ် အား အား အား… ကျောင်းဆရာဝန်လေ၊ ဆံပင်အရှည်နဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်၊ အု အား… ဒီဆေးခန်းက ဆရာဝန်လေ အား အား အား အား… အင်း မိန်းမမကျ ယောက်ျားမကျ ပုံစံမျိုး အား အား အား အား အရမ်းနက်တယ်”

ကျိုးဝေ့ချီက ခါးကို တစ်ချက် ကော့ပြီး အဆုံးထိ ထိုးသွင်းလိုက်၏။ ပြီးမှ ခေါင်းငုံ့ပြီး သဝန်တိုနေတဲ့ ကျောင်းတွင်းလူမိုက် ကလေးလေးကို နမ်းလိုက်လေသည်။

“ကလေးလေး မင်း သဝန်တိုနေတာလား?”

“အု အား ငါ… အား မဟုတ်ပါဘူး! အား အား အား အား သဝန်… အု အင်း သဝန်တိုတာပဲ အား အား အား ခွေးကောင်၊ မင်း သူ့ကို ဝေးဝေးက ရှောင် အား အား အား~”

“မင်း သူ့အနား မကပ်ရဘူး အု… ”

“အား ဟား ဖြည်းဖြည်း အု အင်း… အား အား အား ပန်းထွက်တော့မယ် အု… ”

ရှန်ထျန်းဟောက်က ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ အဖိခံထားရပြီး ကုတင်သေးသေးလေးပေါ်မှာ ခြေတစ်ဖက် မြှောက်ကာ အလိုးခံနေရ၏။ သာယာမှုတွေက တစ်လှိုင်းပြီး တစ်လှိုင်း သူ့ကို လွှမ်းခြုံလုမတတ် ဖြစ်နေပေမဲ့ ခေါင်းထဲမှာတော့ အသိဉာဏ် နည်းနည်း ကျန်နေသေးပေသည်။

“အား အား အား ခွေးကောင် အား အား အား မင်း… အား ငါ့ကို ကတိမပေးရသေးဘူး အား အား အား… ”

“ဘာကတိပေးရမှာလဲ?”

လိုးရင်းနဲ့ သူ့နားရွက်ကို ကိုက်လိုက်၏။

“အား အင်း မကပ်ရဘူး… အု အင်း ချိုးလော့အနား မကပ်ရဘူး အား အား အား အင်း… သူ့ကို သဘောမကျရဘူး အား အား အား… ”

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့နားရွက်ကို ကိုက်ပြီး လျက်လိုက်၏။ ပြီးတော့ သူ့ကို ဖက်ပြီး တစ်ဖက် လှည့်ခိုင်းကာ ကုတင်ပေါ်မှာ မှောက်ခိုင်းလိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူ့ခါးကို ကိုင်ပြီး အပေါက်လေးထဲကို အားကုန် လိုးထည့်လိုက်တော့၏။

“ဖြတ် ဖြတ် ဖြတ်” ဆိုတဲ့ အသံတွေက ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လူနာခန်းလေးထဲမှာ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ အထူးသဖြင့် ကုတင်က သူတို့ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေအောက်မှာ တကျွီကျွီ မြည်နေတော့၏။

“အု အား… အား အား အား အား မရတော့ဘူး အား မခံနိုင်တော့ဘူး အား… ငါ ခွင့်မပြုဘူး အု အင်း မင်း သူ့ကို သဘောကျတာ ခွင့်မပြုဘူး!”

“ဟား~”

ကျိုးဝေ့ချီက ရယ်ချလိုက်၏။ အောက်ပိုင်းက အဆက်မပြတ် လိုးဆောင့်နေရင်း အနောက်ကနေ သူ့နားနား ကပ်ပြီး နားရွက်၊ လည်ပင်းတို့ကို နမ်းလိုက်လေသည်။

“ကလေးလေးက ဘာလို့ ဒီလောက် အာဏာရှင်ဆန်ရတာလဲ ဟမ်!!။”

“အု အား အား အား အာဏာရှင်ဆန်တာပဲ~ အား အဲဒါက… အု အား အဲဒါက ခွင့်မပြုဘူးဆို ခွင့်မပြုဘူးပဲ။”

“ငါက သူ့ကို သဘောကျသွားရင်ရော?”

“အား အား အား”

ရှန်ထျန်းဟောက် ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားလေသည်။

“အဲဒါဆို… အား အား အား အဲဒါဆို ငါ သူ့ကို သတ်ပစ်မယ်!”

ကျိုးဝေ့ချီက ရယ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတော့ သူ့ကို နမ်းကာ ချော့လိုက်၏။

“လိမ္မာတယ်၊ ငါ သူ့ကို သဘောမကျပါဘူး၊ မင်းကိုပဲ သဘောကျတာပါ။”

“အု အား အား အား အား!”

ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ ဒီစကားက သူ့ကို အရမ်း ထိခိုက်သွားစေလို့ ထင်တယ်၊ ရှန်ထျန်းဟောက်က တိုက်ရိုက် ပန်းထုတ်လိုက်တော့၏။ ကျိုးဝေ့ချီလည်း နောက်ဆုံးတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာပဲ အကုန် ပန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။

“ကျွတ်၊ အတန်းထဲ ပြန်ရဦးမှာဆိုတော့ မင်းကို နက်တိုင်နဲ့ပဲ ပိတ်ထားပေးရတော့မှာပဲ။”

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့နားနား ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်၏။

“ခွေးကောင်!”

ဒီလိုပဲ ဖြစ်ရပြန်ပြီ။

သဝန်တိုနေတဲ့ ကျောင်းတွင်းလူမိုက်လေးက ကျိုးဝေ့ချီ တခြားသူကို လိုးနေတယ်လို့ အိပ်မက်မက်ပြီး လန့်နိုးလာခြင်း။

ဒီနေ့ ဆံပင်ရှည် ကျောင်းဆရာဝန်က ကျိုးဝေ့ချီကို ထမင်းလာပို့တယ်လို့ ကျောင်းသားတွေ အများကြီး ပြောနေတာကို ကြားလိုက်ရတော့ ကျိုးဝေ့ချီက အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ စိတ်ရှုပ်လာတော့၏။ သူက စကားနားထောင်ပြီး ကျောင်းလာတက်တာကိုတောင် သူ့ကိုယ်သူ ရှက်လာမိသည်။ ဒါကြောင့် သူက စာသင်ခုံပေါ် မှောက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားတော့၏။

အိပ်မက်ထဲမှာ သူ ဘယ်နေရာ ရောက်နေမှန်း မသိပေ။ ရင်းနှီးနေတဲ့ ညည်းတွားသံတွေနဲ့ သူ အရမ်းမုန်းတဲ့ အသံစိမ်း တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရ၏။

“အား အင်း အား အား အား ယောကျ်ား အု အား… မင်း အား အရမ်းနက်တယ် အု အား ယောကျ်ား… အင်း အား~”

ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အသံပဲ၊ အလိုးခံနေရတာ။ အိပ်မက်ထဲမှာ ရှန်ထျန်းဟောက်က ယောက်ျားတစ်ယောက်က ဒီလိုအသံမျိုး ထွက်ပြီး နောက်ယောက်ျား တစ်ယောက်ကို ‘ယောကျ်ား’ လို့ ခေါ်နေတာကို အရမ်း ရှက်ဖို့ကောင်းတယ်လို့ ထင်နေပြီး အရမ်းလည်း ရွံရှာနေလေသည်။

ဒါပေမဲ့ နတ်ပူးသလိုပဲ၊ သူက ဘယ်ကလာမှန်း မသိတဲ့ တွန်းအားတစ်ခုကြောင့် အသံလာရာဘက်ကို လျှောက်သွားမိ၏။

“အား အား အား ဟား~ မရတော့ဘူး အု အား ယောကျ်ား အား အား အား အင်း… ယောကျ်ား ငါ့ကို အား အား အား… ”

“အချစ်လေး၊ ဒီလောက်လေးနဲ့တင် မရတော့ဘူးလား?”

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အသံက ဩရှရှနဲ့ သံလိုက်ဓာတ် ပါနေ၏။ အရမ်း အန္တရာယ်များပေမဲ့ မြူဆွယ်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပါနေလေသည်။

ဒါပေမဲ့ ရှန်ထျန်းဟောက်ကို နားမလည်ဖြစ်စေတာက၊ ဒီအသံက အရမ်း ရင်းနှီးနေသလိုပဲ။ သူ အရမ်း ရင်းနှီးတယ်လို့ ခံစားရပေမဲ့ မသိစိတ်ကနေ ဒေါသထွက်နေမိ၏။ ဒါပေမဲ့ အိပ်မက်ထဲမှာ ဒါက ဘယ်သူ့အသံလဲ ဆိုတာကို သူ ဘယ်လိုမှ စဉ်းစားလို့ မရဖြစ်နေတော့သည်။

“အား အား အား ယောကျ်ား… အု အား ပန်းထွက်တော့မယ် အား ပန်းထွက်တော့မယ် အား အား အား… ”

နည်းနည်း ထပ်တိုးသွားတော့ ရှန်ထျန်းဟောက်က တံခါးတစ်ချပ်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ အဲဒီကနေ အလင်းရောင်တွေ ထွက်နေပြီး အသံတွေက အဲဒီကနေ လာတာပဲ။

ဒါကြောင့် သူက မနေနိုင်ဘဲ မျက်လုံးကို ကပ်ပြီး ချောင်းကြည့်လိုက်လေသည်။ နောက်စက္ကန့်မှာတော့ သူက အရမ်းကြီးမားတဲ့ ကျောပြင်ကြီး တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ဗလာကျင်းနေတဲ့ ကျောပြင်က တောင့်တင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိပေသည်။ ချွေးပေါက်လေးတွေကနေ ချွေးသီးချွေးပေါက်တွေ ကျနေတော့ ရှန်ထျန်းဟောက်လည်း လိုက်ပြီး တံတွေးမျိုချလိုက်မိတော့သည်။

အဲဒီယောက်ျားက လူတစ်ယောက်ကို ဖိထားပြီး အားကုန် လိုးဆောင့်နေ၏။ အဲဒီလူရဲ့ မျက်နှာကို သူ မမြင်ရဘူး၊ ဖြူဖွေးတဲ့ ခြေတံကြီး နှစ်ချောင်းက အဲဒီယောက်ျားရဲ့ ခါးမှာ ရစ်ပတ်ထားတာကိုပဲ မြင်ရလေသည်။ အရမ်းကို မျက်စိနောက်စရာ ကောင်းတာပဲ။

အိပ်မက်ထဲမှာ ရှန်ထျန်းဟောက်က အရမ်းကို စိတ်ရှုပ်နေလေသည်။ သူ့အသက်ရှူသံတွေ မြန်နေပြီး အာရုံကြောတွေ တင်းမာနေကာ အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားနေသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့လဲဆိုတာ သူ မသိပေ။ ဒါကြောင့် သူ ဆက်ကြည့်နေလိုက်၏။

“အား အား အား အား ယောကျ်ား… အု အား ယောကျ်ား ငါ့ကို သေအောင်လိုးပါ အား အား အား အင်း”

“မင်းကို သေအောင် လိုးပစ်မယ် အပျက်မလေး!”

အဲဒီယောက်ျားက ခါးကို အားကုန် ဆောင့်ပြီး စားပွဲပေါ်က ယောက်ျားရဲ့ အပေါက်လေးကို ဗျစ်ခနဲ ဗျစ်ခနဲ လိုးနေလေသည်။

“အား အား အား အင်း… အရမ်းကောင်းတယ် အု အား အား အား အရမ်းကောင်းတယ် အား လွင့်ထွက်သွားတော့မယ် အု အား… ”

“အချစ်လေးက အရမ်းတော်တာပဲ။”

“အား အား အား အား ယောကျ်ား… ယောကျ်ား၊ မင်းပြောကြည့် အား ငါနဲ့ ရှန်ထျန်းဟောက် ဘယ်သူက မင်းရဲ့ အချစ်လေးလဲ?”

အဲဒီအရှက်မရှိတဲ့ ယောက်ျားက ရုတ်တရက် အဲဒီလို မေးလိုက်တော့ ရှန်ထျန်းဟောက် တစ်ကိုယ်လုံး လန့်သွားပြီး မျက်လုံးတွေတောင် ပြူးထွက်လာမတတ် ဖြစ်သွားရ၏။

ပြီးတော့ အဲဒီယောက်ျားက ပြန်ဖြေတာကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

“သေချာပေါက် မင်းပေါ့၊ မင်းကမှ ငါ့ရဲ့ အချစ်လေး၊ ကလေးလေးလေ။”

ကလေးလေး? ရှန်ထျန်းဟောက် တစ်ကိုယ်လုံး လန့်သွားပြီး ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ ခေါင်းက ရုတ်တရက် ရှင်းလင်းသွားလေသည်။ ကျိုးဝေ့ချီဆိုတဲ့ ခွေးကောင်က သူ့ကို အဲဒီလို ခေါ်တာ မဟုတ်ဘူးလား? ကျိုးဝေ့ချီ?

ကျိုးဝေ့ချီ!

ရှန်ထျန်းဟောက် ခေါင်းထဲမှာ ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အဆက်မပြတ် လိုးဆောင့်နေတဲ့ ယောက်ျားက ရုတ်တရက် သူ့ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လာ၏။

နောက်စက္ကန့်မှာတော့ ရှန်ထျန်းဟောက်က မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မျက်လုံးပြူးသွားလေသည်။ အဲဒီမျက်နှာက ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ မျက်နှာ ဖြစ်နေတာကိုး။ ပြီးတော့ ဆိုးသွမ်းတဲ့ အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခုလည်း ပါနေသေး၏။ အေးစက်ပြီး မျက်စိနောက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။

ပြီးတော့ သူ့ခါးကို ခြေထောက်နဲ့ ရစ်ပတ်ထားတာက အဲဒီ ကျောင်းဆရာဝန်အလှလေး ချိုးလော့တဲ့လေ။

“ခွေးကောင်!”

အိပ်မက်ထဲက ရှန်ထျန်းဟောက်က ဒီမြင်ကွင်းကြောင့် လန့်နိုးမတတ် ဖြစ်သွားရ၏။

ရှန်ထျန်းဟောက် အရမ်း ဒေါသထွက်သွားလေသည်။ ဒေါသတွေ ပြည့်နှက်နေပြီး အဲဒီ Gay စုံတွဲကို ဆွဲခွာပစ်ချင်စိတ်ပဲ ရှိတော့၏။ အချစ်လေးတို့၊ ယောကျ်ားတို့ဆိုတာ ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ။ ပြီးတော့ အရင်တုန်းက သူ့ကို နေ့တိုင်း ကလေးလေးလို့ ခေါ်ခဲ့ပြီး အခုကျတော့ တခြားလူကို ကလေးလေးလို့ သွားခေါ်တယ်ပေါ့လေ?

“ကျိုးဝေ့ချီ!”

ရှန်ထျန်းဟောက်က ပြေးဝင်သွားပြီး အဲဒီနှစ်ယောက်ကို ဆွဲခွာဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ဘယ်လိုမှ ဆွဲခွာလို့ မရပေ။

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့အောက်က ဆံပင်ရှည်နဲ့ ယောက်ျားကို အားကုန် လိုးနေ၏။ သူက စားပွဲပေါ်မှာ လှဲနေပြီး ဆံပင်တွေက စားပွဲတစ်ခုလုံး ပြန့်ကျဲနေလေသည်။ ခြေထောက် နှစ်ချောင်းကတော့ ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ ခါးကို မြွေတစ်ကောင်လို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ရစ်ပတ်ထား၏။

“ဗျစ်… ဗျစ်… ဗျစ်~”

“အား… အား အင်း… ယောကျ်ား၊ မင်း ငါ့ကို သဘောကျလား ရှန်ထျန်းဟောက်ကို သဘောကျလား?”

“သေချာပေါက် မင်းကို သဘောကျတာပေါ့။”

ကျိုးဝေ့ချီက တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“ကျိုးဝေ့ချီ!”

ခွေးကောင်၊ ရှန်ထျန်းဟောက်က ဒေါသထွက်ပြီး မီးခိုးထွက်လုမတတ် ဖြစ်နေလေပြီ။

“မင်းက ငါ့ကို သဘောကျတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်ဘူးလား?”

ရှန်ထျန်းဟောက် တစ်ကိုယ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားတော့၏။ ဒေါသက အမြင့်ဆုံးကို ရောက်နေပြီး သူ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဒေါသထွက်နေရလဲ ဆိုတာကိုတောင် မသိတော့ပေ။ လူတောင် သတ်ပစ်ချင်နေပြီ။

ဒါပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို တစ်ချက်လေးတောင် မကြည့်ပေ။ သူက လေဟာနယ် တစ်ခုလိုပဲ။ ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ချိုးလော့ဆိုတဲ့ ခွေးမသားပဲ ရှိနေလေသည်။

“အဲဒါဆို ဘယ်သူက မင်းရဲ့ ကလေးလေးလဲ?”

ချိုးလော့က ထပ်မေးလိုက်၏။

“သေချာပေါက် မင်းပေါ့ အချစ်လေး။”

“အား အား အား ယောကျ်ားက အရမ်းကောင်းတာပဲ၊ ရှန်ထျန်းဟောက်က အရမ်း အမြင်ကတ်စရာ ကောင်းတယ်။”

“ငါလည်း အမြင်ကတ်တယ်၊ သူ့ကို လိုးရတာ မင်းလောက် မကောင်းဘူး။”

အိပ်မက်ထဲမှာ၊ လူနှစ်ယောက်က သူ့ကို မမြင်သလို ဟန်ဆောင်ပြီး လိုးနေရင်းနဲ့ သူ့ကို အရှက်ခွဲနေကြ၏။ ရှန်ထျန်းဟောက်က တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

“တော်လောက်ပြီ! ကျိုးဝေ့ချီ မင်း လူယုတ်မာ!”

သူ ဖျတ်ခနဲ၊ အိပ်မက်ကနေ နိုးလာလေသည်။ ရှန်ထျန်းဟောက်က စာသင်ခုံပေါ်ကနေ ခုန်ထလိုက်ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဒေါသတွေ ပြည့်နှက်နေ၏။

နောက်စက္ကန့်မှာတော့ အတန်းထဲက ကျောင်းသားတွေ အကုန်လုံး၊ စင်မြင့်ပေါ်က ဆရာ အပါအဝင် မျက်လုံးအစုံပေါင်း ဆယ်နဲ့ချီက သူ့ကို ပြိုင်တူ ကြည့်နေကြတာကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

အံ့ဩပြီး စပ်စုချင်နေတဲ့ ပုံစံမျိုးတွေနဲ့ပေါ့။ ပြီးတော့ သူ့ဘေးက ကျိုးဝေ့ချီကိုပါ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသေး၏။

ရှန်ထျန်းဟောက်က ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျိုးဝေ့ချီက လက်ထောက်ပြီး ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ သူ့ကို ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

“ငါ မင်းကို ဘယ်လိုများ ယုတ်မာလိုက်လို့လဲ အတန်းဖော်ရဲ့?”

ကျိုးဝေ့ချီက ပြုံးပြီး မေးလိုက်၏။

ရှန်ထျန်းဟောက်က ချက်ချင်းပဲ မျက်နှာတွေ နီရဲသွားတော့သည်။

“ပါးစပ်ပိတ်ထား ခွေးကောင်!”

Chapter 40 ended.
World 3 ပြီးပါပြီ။