Little Creampie:
Chapter 51

ညနေခင်းပိုင်းမှာ အဖျော်ယမကာပါတီရှိတော့ ချီစစ်စစ်နဲ့မုယောင်တို့ ​​ရှော့ပင်းမောလ်ကိုသွားပြီး အဝတ်အစားနဲ့ အဆင်တန်ဆာတွေကို ချက်ချင်းရွေးချယ်လိုက်ကြတယ်။

ချီစစ်စစ်က ရာသီအလိုက် ဝိုင်နီရောင်ရင်စည်းရှယ်ဂါဝန်ကိုရွေးချယ်လိုက်ပြီး ကြည့်ရတာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ခေတ်မီပြီး လှပနေတယ်။ မုယောင်က ငွေဖြူရောင် အနောက်တိုင်းဝတ်စုံကိုရွေးချယ်လိုက်ပြီး ရဲတိုက်ထဲက ထွက်လာတဲ့ ကမ္ဘာကို အတွေ့အကြုံမရှိသေးတဲ့ မင်းသားလေးတစ်ပါးလိုပဲ။

 

သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချီးမွမ်းကြပြီး အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းအချို့ကို ၀ယ်ဖို့ထပ်သွားကြတယ်။ ပြီးတော့ ဗိုက်ဖြည့်ဖို့ စားစရာတစ်ခုခုကို သွားစားကြသည်။

ချီစစ်စစ်က မုယောင်ရဲ့ကားကိုစီးပြီး ဧည့်ခံပွဲကိုသွားကြတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူသွားလိုက်ကြသည်။

ဧည့်ခံပါတီပွဲက သိပ်မကြီးပါဘူး။ ခန်ချင်းဟန် ပြောသလိုပဲ သီးသန့်ဧည့်ခံပွဲတစ်ခုလိုပဲ။

ချီစစ်စစ်နဲ့မုယောင် ရောက်လာတော့ လူအများရဲ့ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်က ဒီအသိုင်းအဝိုင်းမှာ အထူးခြားဆုံးဖြစ်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက မိသားစုကြီးနှစ်ခုက သမီးအငယ်ဆုံးလေးနဲ့သားအငယ်ဆုံးလေးတွေ ဖြစ်ကြတယ်။

ခန်ချင်းဟန်က တံခါးဝကိုဝင်လာတာနဲ့ မုယောင်တို့ကို လာကြိုတယ်။ ခန်ချင်းဟန်က မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံကိုဝတ်ဆင်ထားပြီး မုယောင်ရဲ့ ဝတ်စုံနဲ့ လိုက်ဖက်ညီနေလေသည်။

ချီစစ်စစ်ရဲ့ စူးစမ်းတဲ့မျက်လုံးတွေက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဖြတ်သွားတယ်။ မိန်းမတွေရဲ့ အလိုအလျောက် အသိစိတ်ကြောင့် ခန်ချင်းဟန်က  မုယောင်ကို စိတ်ဝင်စားနေတယ်လို့သူခံစားမိရးတယ်။

ခန်ချင်းဟန်နဲ့မုယောင်တို့ ခဏလောက် စကားပြောကြတယ်။ ဧည့်သည်တစ်ယောက်က ခန်ချင်းဟန်နဲ့ စကားပြောဖို့ လာတဲ့အခါ မုယောင်က ခန်ချင်းဟန်ကို ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံဖို့ ပြောလိုက်ပြီး သူနဲ့ချီစစ်စစ်တို့က နှစ်ယောက်တည်း လျှောက်လည်ကြည့်ကြသည်။

မုယောင်က ဖြတ်သွားတဲ့ စားပွဲထိုးဆီကနေ ဝိုင်ဖြူတစ်ခွက်ကို ယူလိုက်ပြီး ချီစစ်စစ်ကတော့ ကြည့်ကောင်းတဲ့ လူငယ်တွေ ဝိုင်းရံတာ ခံနေရတယ်။

 

ချီစစ်စစ်ရဲ့အဖေက ချီအုပ်စုရဲ့ လက်ရှိ ဥက္ကဋ္ဌ။ ချီစစ်စစ်က အင်မတန်လှပပြီး လူအတော်များများက သူမနဲ့ လက်ထပ်ချင်ကြတယ်။

 

ချီစစ်စစ်က လူငယ်အချို့ကို ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံပြီးတဲ့နောက် သူတို့ကို ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး မုယောင်ကို မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်တယ်။

“သူတို့တွေ ဘယ်သူ့ကိုများ အရူးထင်နေလဲမသိ။ တွက်ချက်မှုက သူတို့မျက်နှာမှာ တက်ရေးထားသလိုပဲ” ချီစစ်စစ်က သူတို့ရဲ့ ထွက်ခွာသွားတဲ့ ပုံရိပ်ကိုကြည့်ပြီး မုယောင်ကို ညင်သာစွာ ပြောလိုက်တယ်။

“များသောအားဖြင့် တခြားသူတွေကို တွက်ချက်နေတဲ့သူတွေက သူတို့ကိုယ်သူတို့ အရမ်းတော်ပြီး တခြားသူတွေကို ဉာဏ်မရှိဘူးလို့ ထင်နေကြတာ”

မုယောင် ပြုံးပြီး အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ သဘောတူလိုက်တယ်။

“ဟေး၊ ဟိုမှာကြည့်စမ်း!” ချီစစ်စစ်က ရုတ်တရက် မုယောင်ရဲ့ လက်မောင်းကို လှုပ်ခါပြီး တံခါးဆီကို သူ့ရဲ့သွယ်လျတဲ့ လက်ညှိုးလေးနဲ့ ညွှန်ပြလိုက်တယ်။

မုယောင်က သူ့ရဲ့လက်ညှိုးညွှန်ရာကို ကြည့်လိုက်တော့ မျက်နှာအချိုးအစား ပြေပြစ်ပြီး ရုပ်ရည်ချောမောတဲ့ သွေးနှောအမျိုးသားတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ထိုအမျိုးသားက အရပ်ရှည်ပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်တောင့်တင်းသည်။ ဖက်ရှင်ကျကျ ၀တ်ဆင်ထားပြီး ဖျော်ဖြေရေးလောကမှာ လုပ်ကိုင်နေတဲ့သူထင်သည်။

“တွေ့ပြီ။ သူက နာမည်ကြီး မော်ဒယ်တစ်ယောက်ပဲ” လို့ ချီစစ်စစ်က သူ့ရဲ့မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းမှာ သတင်းအချက်အလက်ရှာဖွေရင်း မုယောင်ကို ပြောပြရင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

“နင် နောက်တစ်ယောက် ရှာတော့မလို့လား?” မုယောင်က သူ့ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုကြည့်ပြီး မေးလိုက်တော့ သူမက သူမရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ချစ်ခြင်းကို တွေ့ရှိသွားသလို…

“ဒီလောက်ချောမောတဲ့သူကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် လွှတ်ပေးနိုင်မှာလဲ?” ချီစစ်စစ်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလာတယ်။

“ဒီမျက်နှာက ငါ့ရဲ့ အလှတရားစံနှုန်းကို ရူးသွပ်စေတယ်။ ငါ မကြိုးစားရင် ဒီတစ်သက်လုံး နောင်တရနေလိမ့်မယ်!”

ချီစစ်စစ်က စကားပြောရင်း သူ့ရဲ့အဝတ်အစားကို ပြင်လိုက်ပြီး မုယောင်ကို ‘နင်သိပါတယ်’ ဆိုတဲ့ပုံစံနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူမရဲ့ဆံပင်ကို ခါပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ပုံစံနဲ့ ဝိုင်နီခွက်ကိုင်ပြီး သွားလိုက်တယ်။

မုယောင်က သူ့ရဲ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ဆုံးရှုံးသွားတဲ့အတွက် ဝမ်းနည်းသွားတယ်။ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက အချစ်ကို အရမ်းမြတ်နိုးပြီး သူ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို လျစ်လျူရှုထားလို့ပဲ။ ဒါကြောင့် သူက ပွဲပြီးတဲ့အထိ နေဖို့အတွက် သေးငယ်တဲ့ထောင့်လေးတစ်ခုကို ရှာဖွေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

မုယောင် ထောင့်မှာရှိတဲ့ ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်တာနဲ့ လူတစ်ယောက်က မုယောင် ဘေးမှာ လာထိုင်တယ်။

မုယောင်က ထိုလူရဲ့ အပြုအမူကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။ သူ နေရာပြောင်းဖို့ စီစဥ်နေတုန်းမှာပဲ သူ့လမ်း အပိတ်ခံလိုက်ရတယ်။

“မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ?” လူက ကြည့်လို့ကောင်းပေမယ့် သူ့ရဲ့ မျက်ခုံး မျက်လုံးတွေက အဆီပြန်နေတယ်။

“ကိစ္စရှိလို့လား?” မုယောင်ရဲ့မျက်နှာက နည်းနည်းအေးစက်သွားပြီး ထိုလူရဲ့ပေါ့ပေါ့ပျက်ပျက် အပြုအမူကြောင့် မုယောင် အရမ်းအဆင်မပြေဖြစ်သွားတယ်။

“မင်းက မစ္စချီရဲ့ ပါတနာလား? မစ္စချီက လှပပြီး အာဏာရှိတယ်။ ပိုထင်ရှားတာက သူမက မင်းကို သစ္စာမရှိဘူး။ ငါ့နောက်ကို လိုက်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်” ထိုလူက မုယောင်ရဲ့လက်ကို ဆွဲကိုင်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။

“…” မုယောင် ခဏလောက် ကြောင်သွားတယ်။ ဒီမျက်မမြင်က သူ့ကို ဘယ်သူလဲလို့ မသိတဲ့အပြင် သူ့ကိုတောင် လာထိရဲမယ်လို့ မထင်ထားဘူး။

“မင်း မှားနေတယ်။ ငါက မစ္စချီရဲ့အဖော်ပါ။ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ချစ်သူ မဟုတ်ဘူး” လို့မုယောင်က စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်တယ်။ သူက သူ့ရှေ့ကလူကို တွန်းထုတ်ပြီး ထွက်သွားချင်ပေမယ့် ထိုလူက သူ့ရဲ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ထားတယ်။

ထိုလူရဲ့အဆီပြန်နေတဲ့လက်က သူ့ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပွတ်သပ်နေတယ်။ မုယောင်က အရမ်းရွံသွားပြီး အန်ချင်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ဝိုင်ကို ထိုလူရဲ့ မျက်နှာပေါ်ကို ပက်ချဖို့ လုပ်နေတုန်းမှာ လက်တစ်ဖက်က ထိုလူရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ဖယ်ထုတ်ပစ်လိုက်တယ်။

Chapter 51 end

Chapter 52

“သောက်ကျိုးနည်း ဘယ်ကောင်လဲကွ…” လို့  ထိုလူက  ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ရေရွတ်ရင်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်​တော့  ချက်ချင်း ကြောင်အသွားလေ၏။

ခန်ချင်းဟန်က အေးစက်စက်မျက်နှာဖြင့် ထိုလူ့ကို  အမှိုက်စကိုကြည့်​နေသလိုမျိုး ကြည့်​နေသည်။

“မင်းကို ဘယ်သူခေါ်လာတာလဲ” ခန်ချင်းဟန်က လက်ဝေ့ပြီး လုံခြုံရေးကို  လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

“လက်တစ်ဖက် ချိုးပစ်လိုက်”

လုံခြုံရေးအချို့ ဝင်လာပြီး ထိုလူကိုချုပ်​လိုက်သည်။ တစ်ယောက်က ပါးစပ်ကိုပိတ်ပြီး “ဂျွတ်ခ်” ဆိုတဲ့အသံနဲ့  ထိုလူ့လက်တစ်ဖက် ပြောရရင် မုယောင်ကိုကိုင်ခဲ့တဲ့လက်က  ပုံမှန်မဟုတ်​တော့ဘူး။

“အားးး… အားးးးး.. ”  ထိုလူရဲ့ဝက်လိုအော်သံက  လည်ချောင်းထဲမှာ ပိတ်မိသွားပြီး  အပြင်ကိုနည်းနည်းပဲထွက်လာသည်။အသံအချို့ကြောင့်  ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလူ​တွေက  လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

ခန်ချင်းဟန်က  ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဧည့်သည်များ၏ အထူးအဆန်းဖြစ်နေမှုကို  ဂရုမစိုက်ချေ။ ထိုလူက  မြေပြင်ပေါ်မှာ  ငါးသေတစ်ကောင်လို  လဲကျနေတာကိုမြင်တော့ လုံခြုံရေးကို ထိုလူ့ကို အပြင်ကို  ဆွဲထုတ်ပစ်ရန် ပြောလိုက်သည်။

ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်သော အလယ်အလတ်အရွယ် လူတစ်ယောက်က လူအုပ်ကို အလျင်အမြန်ဖြတ်လာပြီး  ခန်ချင်းဟန်ဆီ  လျှောက်လာသည်။

“မစ္စတာခန်  ကျွန်တော့်ရဲ့  အသုံးမကျတဲ့တူလေးက ဘယ်လို….”  ‘ပြစ်မှား’  ဆိုတဲ့စကားလုံးကို  မပြောခင်မှာပဲ  ခန်ချင်းဟန်ရဲ့  အေးစက်တဲ့မျက်လုံးကို  မြင်လိုက်ရသည်။

“ဟား..တကယ်ကို  အသုံးမကျဘူးလို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့။အကြောက်အလန့်မရှိ  ဘယ်သူ့ကို  သွားစ​နောက်ရဲတာလဲ။  ဒါက  မုမိသားစုရဲ့  အငယ်ဆုံးသခင်ငယ်လေး။ အရမ်းချမ်းသာပြီး  မြင့်မြတ်တယ်။  ဘယ်သူမှ သွားမထိရဲဘူး”  လူအုပ်ထဲက တိုးတိတ်သော ကဲ့ရဲ့သံက သူ့နားထဲဝင်လာတော့  သူ့နဖူးမှာ ချက်ချင်း ချွေးစေးတွေ  ထွက်လာသည်။

သူ မုမိသားစုရဲ့အငယ်ဆုံးသခင်လေးကို  မသိပေမယ့်  သူတို့က  သူဘယ်တော့မှ  လက်ကမ်းမမီနိုင်တဲ့  ချမ်းသာတဲ့မိသားစုဆိုတာတော့ သိသည်။

“မစ္စတာခန်  ကျွန်တော်..”

“မင်းကိုရော ဘယ်သူခေါ်လာတာလဲ”  ခန်ချင်းဟန်က  အေးစက်တဲ့လေသံနဲ့  မေးလိုက်သည်။

ခန်ချင်းဟန်က  ရင်းနှီးသိကျွမ်းတဲ့လူတွေကိုသာ  ဖိတ်ကြားခဲ့ပြီး ဒီလူနဲ့သူ့တူလေးက  တစ်ချက်ကြည့်​တာနဲ့ ဤအသိုင်းအဝိုင်းက လူတွေမဟုတ်တာ သိနိုင်သည်။မည်သို့ဝင်ရောက်လာခဲ့လဲဆိုတာလည်း မသိချေ။

 

“ကျွန်တော်…” ထိုလူက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့်  ဆက်မပြောရဲတော့ပေ။  သူက  ကုမ္ပဏီသေးသေးလေးတစ်ခုရဲ့ပိုင်ရှင်ဖြစ်ပြီး  တံခါးဝမှာရှိတဲ့  လုံခြုံရေးနဲ့  ဇာတိတူ  ဖြစ်သည်။  သူက  အနီရောင်စာအိတ်တွေ  ထိုးထည့်ပေးပြီး ဆက်ဆံရေးကို ချဲ့ထွင်ရန် ဝင်ရောက်လိုခဲ့သည်။

ခန်ချင်းဟန်က  သူ့ရဲ့အဓိပ္ပါယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို  နားထောင်ဖို့  ပျင်းရိလွန်းပြီး  အတွင်းရေးမှူးကိုသာ  တိုက်ရိုက်ခေါ်လိုက်သည်။

“ဒီနှစ်ယောက်ကို ဖယ်ထုတ်ပစ်လိုက်။နောက်တစ်ခါ ငါ့နယ်မြေထဲ ဝင်လာခွင့်မပေးနဲ့။”

“စိတ်မကောင်းပါဘူး။အားလုံးကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမိပြီ။လူတိုင်း  ဆက်ပျော်ကြပါ။”

ထိုသို့ပြောပြီး  သူ့လက်ထဲက  ဝိုင်ခွက်ကို  မြှောက်ပြီး  နောင်တရကြောင်း ပြသရန်အတွက် တစ်ခွက်လုံးသောက်လိုက်သည်။

ဧည့်သည်တွေလည်း  ရယ်မောပြီး  သူတို့လက်ထဲက ဝိုင်နီကို  သောက်လိုက်ကြပြီး  ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို  ဝိုင်ကို ထပ်မြည်းစမ်းဖို့  သွားကြသည်။

ခန်ချင်းဟန်က မုယောင်ကို ဘယ်လိုနေလဲ  မေးချင်လို့  လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မုယောင်ရဲ့မျက်နှာက  ရဲနေပြီး  မျက်လုံးတွေက  နည်းနည်း  ဝေဝါးနေတာကို  တွေ့လိုက်ရသည်။

ခန်ချင်းဟန်ရဲ့မျက်ခုံးတွေ တွန့်သွားပြီး အမြန် မုယောင်ကို ထူပေးပြီး ပွဲနေရာကနေ  ခေါ်ထုတ်သွားသည်။

“ယောင်ယောင် မင်း အဆင်ပြေလား။ ကြားရရဲ့လား” ခန်ချင်းဟန်က  ညင်သာစွာ  မေးလိုက်သည်။

“သူ့… သူ့လက်ထဲမှာ  ဆေးတွေရှိတယ်”  မုယောင်က အားထုတ်ပြီး ထိုစကားကိုပြောပြီးနောက် သူ့မျက်လုံးတွေက  တဖန် ဝေဝါးလာပြန်သည်။

ခန်ချင်းဟန်က  ချက်ချင်း  သဘောပေါက်လိုက်သည်။  အရင်က  မုယောင်ရဲ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်ခဲ့တဲ့လူက မုယောင်ကို  အမြတ်ထုတ်ဖို့ လုပ်ရုံသာမက ဆေးခတ်ဖို့ပါ  ကြံရွယ်ခဲ့တာပဲ။

ခန်ချင်းဟန်ရဲ့မျက်လုံးများတွင်  ဒေါသများ  ပြည့်နှက်သွားသည်။  သူသည် မုယောင်ကို ဂရုတစိုက် ဓာတ်လှေကားထဲ  ခေါ်သွားသည်။  ပွဲကျင်းပသည့်နေရာက  ခန်မိသားစုရဲ့ပိုင်နက်ဖြစ်ပြီး  အထက်မှာ  ဟိုတယ်တစ်ခုရှိသည်။

ခန်ချင်းဟန်က အပေါ်ဆုံးထပ်ကို တန်းနှိပ်လိုက်သည်။ အပေါ်ဆုံးထပ်တွင်  အခန်းတစ်ခန်းသာရှိပြီး ၎င်းသည် သူ့ရဲ့သီးသန့်အခန်းဖြစ်သည်။

မုယောင်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ပို၍ ပူလာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အရိုးမရှိသလို ပျော့ခွေနေသောကြောင့် ခန်ချင်းဟန်  သူ့ကို  အလျားလိုက်သာ  မ,ချီထားရသည်။

ကတ်ထိုးပြီး အခန်းထဲ ဝင်သွားပြီးနောက် ခန်ချင်းဟန် မုယောင်ကို  အိပ်ခန်းထဲက ခုတင်ကြီးပေါ်  တင်ပေးလိုက်ပြီး သူကတော့ ရေချိုးခန်းထဲ သွားပြီး  ရေနွေးတစ်ကန်  ဖြည့်လိုက်သည်။

မုယောင်ရဲ့အဝတ်အစားတွေကို ဂရုတစိုက် ချွတ်ပေးလိုက်ပြီး  မုယောင်ရဲ့ဖြူဖွေးတဲ့  အသားအရေဖြင့် ထိတွေ့မိသောအခါ သူ့ရဲ့နှလုံးခုန်နှုန်းက  ရှောင်လွှဲလို့မရဘဲ မြန်ဆန်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း ပူလောင်လာသည်။

ခန်ချင်းဟန်  မျက်လုံးမှိတ်ပြီး သူ့ရဲ့အတွေးတွေကို မောင်းထုတ်လိုက်သည်။  ရုန်းထွက်ရန်ခက်ခဲတဲ့  အတွေးတွေနဲ့ မုယောင်ကို ချီပြီး ဂရုတစိုက် ရေချိုးကန်ထဲ  ထည့်ပေးလိုက်သည်။

မုယောင်က ‘ပူတယ်’ဟု ရေရွတ်ပြီး ရေချိုးကန်ထဲတွင် မငြိမ်မသက် လှုပ်ရှားနေသောကြောင့် ရေများက ခန်ချင်းဟန်တစ်ကိုယ်လုံးကို စိုစွတ်သွားတော့သည်။

ခန်ချင်းဟန်က ခါးသီးစွာ  ပြုံးလိုက်ပေမယ့် သူက မုယောင်အပေါ် အခွင့်ကောင်းမယူချင်ပေ။  သူ မျက်လုံးတွေကို  မှိတ်ပြီး မုယောင်ကို အပူသက်သာသွားရင်  အနားယူဖို့  ခေါ်သွားရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း  ရုတ်တရက် နူးညံ့ကာ အားနည်းတဲ့ လက်လေးတစ်ဖက်က  သူ့ရဲ့ ပူလောင်ပြီးထိခိုက်လွယ်တဲ့ နေရာကို ပွတ်သပ်လာသည်။

Chapter 52 end

Chapter 53

 

ခန်ချင်းဟန် ချက်ချင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တော့ သူ့ရှေ့မှ လှပသောရှုခင်းကြောင့် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးထသွားကာ သွေးများဆူပွက်လာသည်။

မုယောင်တစ်ကိုယ်လုံး ရွှဲနစ်နေသည်။ မျက်လုံးများကို မှိုင်းဝေစွာဖွင့်ပြီး နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲလေးက ချိုသာစွာလျှာကိုထုတ်ကာ ခန်ချင်းဟန်၏ တောင့်တင်းနေသော အရာကို နူးညံ့သောလက်ဖြင့်အုပ်ကိုင်ပြီး ပါးစပ်မှလည်း ‘လိုချင်တယ်’ဟု တဖွဖွ ရေရွတ်နေသည်။

“ဘာလိုချင်တာလဲ” ခန်ချင်းဟန်၏ရင်ထဲက မီးသည် ပို၍တောက်လောင်လာပြီး စကားပြောလိုက်တော့မှ သူ့အသံက တိုးလျနေတာကို သတိထားမိသွားသည်။

“လိုချင်တယ်၊ မြန်မြန်ပေး” မုယောင်က ရေထဲတွင် လူးလွန့်နေသော ငါးလေးတစ်ကောင်လို သူ၏လှပတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ခါနေလေ၏။

ခန်ချင်းဟန်သည် ဤအခြေအနေကိုသာ ဆက်၍ သည်းခံနေပါက ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားနိုင်သည်ဟု ခံစားမိနေ၏။ ရုတ်တရက် သူ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး မုယောင်၏မျက်နှာကို မော့ကိုင်လိုက်ကာ ပူနွေးသောအသက်ရှူသံကို မုယောင်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် မုယောင်၏နှုတ်ခမ်းကို ပြင်းထန်စွာ နမ်းလိုက်ပြီး မုယောင်၏လျှာကိုလည်း စုပ်ယူလိုက်သည်။ မုယောင်မှာ ပါးစပ်ကို မပိတ်နိုင်ဘဲ ညည်းညူနေရုံသာတတ်နိုင်တော့သည်။

သူသည် မုယောင်၏ မငြိမ်သက်သောလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူ့ရဲ့ နာကျင်ကာ မာတောင့်နေသော နေရာကို ပွတ်သပ်စေသည်။

“ယောင်ယောင်၊ ကြိုက်လား” သူက မုယောင်၏နားထဲသို့ အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်ပြီး မုယောင်၏အဖြေကို မစောင့်ဘဲ အဟန့်အတားသဖွယ်ဖြစ်နေသော အဝတ်အစားများကို ချွတ်လိုက်သည်။

ရေချိုးကန်သည် အရမ်းကျယ်ဝန်းပြီး လူကြီးနှစ်ယောက်အတွက် နေရာ အလုံအလောက်ရှိသည်။

ခန်ချင်းဟန်သည် ရေကန်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး မုယောင်ကို ချီလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင် ရေချိုးကန်ထဲတွင် တစ်ဝက်လောက် လှဲလျောင်းလိုက်ပြီး မုယောင်ကို သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် လောဘကြီးစွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်၏။

မုယောင်က သူရဲပူလောင်နေသည့်မျက်နှာကို ခန်ချင်းဟန်၏ ရင်ဘတ်ကြွက်သားများပေါ်တွင် ဖိကပ်ပြီး သူ့လက်များကလည်း ပတ်ပတ်လည်တွင်မငြိမ်မသက်စွာ ရွှေ့လျားနေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ခန်ချင်းဟန်ကို နှောင့်ယှက်နေပုံရသည်။

ခန်ချင်းဟန်၏လည်ချောင်းထဲတွင် သာယာတဲ့အသံလေးတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူသည် မုယောင်၏နူးညံ့သော ဆံပင်ကို ငုံ့နမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် စင်ပေါ်တွင် တင်ထားသော ချောဆီကို ကောက်ယူပြီး လက်ထဲသို့ အမြောက်အမြားညှစ်ထည့်လိုက်ကာ မုယောင်၏နူးညံ့သော အသားစိုင်နှစ်ခုကြားကို စမ်းပြီး လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ဤသည်က မုယောင်အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်မဟုတ်​ချေ။ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပေမယ့် ရှောင်ဖယ်သွားခြင်း မရှိပေ။

ခန်ချင်းဟန်သည် နောက်ထပ် လက်တစ်ချောင်း ထည့်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းက အဖုအထစ်လေးတစ်ခုကို ထိမိသွားတော့  မုယောင်ဆီက ချိုမြိန်သည့်အော်သံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ခန်ချင်းဟန်၏အရာက ပို၍ပင် တောင့်တင်းမာလာပြီး မုယောင်၏နူးညံ့သော ဝမ်းဗိုက်လေးကို ခက်ထန်စွာ ​ထောက်မိသွားသည်။ မုယောင်သည် သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး မကျေမနပ်ဖြင့် ထိုမသက်မသာဖြစ်စေတဲ့အရာကို ဖယ်ထုတ်ရန် လုပ်လိုက်သည်။

ခန်ချင်းဟန်၏မျက်ခွံများ တုန်ခါသွားသည်။ သူသည် မုယောင်၏စနောက်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ မုယောင်၏ ပြဿနာရှာသောလက်ကို ထပ်မလှုပ်စေရန် ဆုပ်ကိုင်ပြီး တတိယလက်တစ်ချောင်းကို ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

မူယောင် အသားကျသွားသောအခါ သူ့လက်ချောင်းများကို ထုတ်လိုက်သည်။ပြီးနောက် သူ့ကိုယ်ပိုင်အရာကို အပေါက်ငယ်လေးဆီ တည့်တည့်ချိန်ရွယ်ကာ မုယောင်၏ခါးကို ဖိပြီး ပန်းပွင့်လေးက တဖြည်းဖြည်း သူ၏ရိုးတံထူထူကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြိုချသွားသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

မူယောင်သည် ယခင်က ထိုမျှ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ခံရဖူးခြင်း မရှိသေးပေ။ သူ့လည်ပင်းသည် အပေါ်ကို မြင့်တက်သွားပြီး လည်ချောင်းထဲသို့ ထိုးထည့်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားမိနေ၏။

“အရမ်းနက်တယ်၊ မဖြစ်ဘူး…” ခန်ချင်းဟန်၏နားထဲတွင် မုယောင်၏အသံသေးသေးလေးက တိုးဝင်လာသော်လည်း ခန်ချင်းဟန်ကတော့ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။

သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားပြီး မုယောင်၏ဗိုက်အောက်ပိုင်းက ညစ်ညမ်းသည့်ကိစ္စများ လုပ်ရာတွင် ဖြစ်နေကျသကဲ့သို့ (ဗိုက်မှာ လိင်တံအရာပုံစံ ဖောင်းလာခြင်း)  ဖောင်းကားလာသည်။ မုယောင်က သူ့ဗိုက်ကို လက်ဖြင့် ကာကွယ်ထားသော်လည်း ခန်ချင်းဟန်၏အရာက သူ့ဗိုက်ကို ဖောက်ထွက်ကာ နှုတ်ဆက်လာသည်။

မူယောင်သည် ငိုယိုပြီး ထွက်ပြေးချင်လာသည်။
သူ ကိုယ်ကိုမတ်ပြီး နည်းနည်းလောက် နောက်မဆုတ်နိုင်ခင်မှာပဲ ခန်ချင်းဟန်က သူ့ခါးကို ဆွဲကိုင်ပြီး ပြန်တွန်းထည့်လိုက်သည်။

မုယောင် ခံနိုင်ရည်ရှိသည်ဟု ခံစားရတဲ့အခါ ခန်ချင်းဟန်၏လှုပ်ရှားမှုများက ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်။ ရေများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး အသံများထွက်လာသည်။ မူယောင်၏အပေါက်လေးထဲသို့ ရေများ စီးဝင်သွားသည်။

“ရေ၊ ရေတွေရှိတယ်…” မုယောင်၏အသံက ငိုသံများနှင့် ရောထွေးနေ၏။ သူသည် ခန်ချင်းဟန်၏ပခုံးကို တွန်းထုတ်သော်လည်း ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြွက်သားများနဲ ပြည့်နေသောကြောင့် လုံးဝ မတွန်းထုတ်နိုင်ချေ။

“မကြောက်ပါနဲ့ ပေါင်ပေ့လေးရေ… ကိုယ် ရေတွေကို ညှစ်ထုတ်ပေးမယ်လေ” ခန်ချင်းဟန်က ရယ်ရင်း ညစ်ညမ်းသော စကားလုံးများကို ပြောပြီး အသွင်းအထုတ် လှုပ်ရှားမှု အရှိန်ကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။

မုယောင်က ခန်ချင်းဟန်၏ကိုယ်ပေါ်တွင် တက်လိုက်ဆင်းလိုက် ဖြစ်နေပြီး သူ့ရဲ့တစ်ခုတည်းသော မှီခိုရာအထောက်အပံ့မှာ ထိုသူနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော နေရာပဲရှိ၏။

သူသည် ပင်လယ်ထဲရှိ လှေငယ်လေးတစ်စီးနှင့်တူပြီး လှိုင်းများ၏ ရက်စက်စွာ ရိုက်ခတ်ခြင်းကို ခံနေရသော်လည်း ထိုရေလှိုင်းများဆီက ရှင်သန်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုကိုသာ ရှာဖွေနေရ၏။

ခန်ချင်းဟန်က တစ်နာရီကျော်ကြာအောင် မမောနိုင်မပန်းနိုင် လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် စိတ်ကျေနပ်စွာ မုယောင်၏ဗိုက်ထဲတွင် သုတ်ရည်ကို ပန်းထည့်လိုက်သည်။

မုယောင်သည် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနေသဖြင့် မျက်လုံးပင် မဖွင့်နိုင်တော့ချေ။ ခန်ချင်းဟန်က သူ့ကို ဖက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်စေကာ သူ့ခြေထောက်များကို သူ့ခါးတွင် ရစ်ပတ်စေသည်။

“တော်ပါတော့…” မုယောင်၏ တောင်းဆိုချက်ကို ခန်းရှင်းဟန်က သူ့ရဲ့ ပါးစပ်ဖြင့် ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး တစ်ဖန် ထပ်ပြီး ဖြည့်သွင်းလိုက်သည်။

ခန်ချင်းဟန်က ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသောအခါ မုယောင်သည် သူကိုယ်သူ ပြိုကွဲပျက်စီးသွားတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ထိုလူက သူ့ကို ဆက်တိုက် ချော့မြူနေသည်။

“အဲ့လို မဖြစ်ပါဘူးကွာ.. ယောင်ယောင်က အရမ်းတော်ပါတယ်”

မုယောင်ကတော့ သူ့ကိုယ်သူ မတော်ဘူးဟု ခံစားရသည်။သို့သော် ထိုလူက သူ့ကို ခုခံပြောဆိုခွင့် မပေးခဲ့ချေ။

သူ့ဗိုက်က ပြန်ပြည့်လာပြန်ပြီး ထိုလူ၏အရာက သူ့တင်ပါးကြားတွင် တစ်ဖန် ပြန်လည်ထကြွလာသည်ကို ကြောက်လန့်တကြား တွေ့လိုက်ရသည်။

“တော်ပါတော့၊ မလုပ်ချင်တော့ဘူး…” ရေချိုးခန်းထဲတွင် မုယောင်၏အသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသော်လည်း ရေစီးသံက ပြန်လည်စတင်ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

Chapter 53 end