Little Creampie:
Chapter 56

ဖေးယန်ရှင်းက တကယ်တော်တယ်လို့ ပြောရမယ်။ သူက မုယောင်ကို ဂိမ်းအတူတူဆော့ပေးပြီး တစ်ညလုံး ပျော်စရာကောင်းတဲ့ နေရာတွေဆီ ကားမောင်း၍ ခေါ်သွားကာ အမှတ်တရပုံတွေ ရိုက်ခိုင်းသည်။ မုယောင်က နောက်ထပ် ဂိမ်းတစ်ခု ထပ်ဆော့ချင်စိတ် ပေါ်လာတယ်။

သူတို့နှစ်ယောက် အင်တာနက်ကဖေးက ထွက်လာတော့ ညရှစ်နာရီ ကိုးနာရီလောက် ရှိနေပြီ။ ညစာစားဖို့ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုကို သွားခဲ့ကြပြီးနောက် ဖေးယန်ရှင်းက မုယောင်ကို Aတက္ကသိုလ်ကို ပြန်ပို့ပေးခဲ့တယ်။

မုယောင်တစ်ယောက် ပြန်ရောက်တာနဲ့ အိပ်ရာထဲ ခွေဝင်သွားပြီး တအားအိပ်ချင်နေတာကြောင့် ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်သွားတယ်။

နောက်လဝက်လုံးလုံး ဖေးယန်ရှင်းက မုယောင်ကို နေ့တိုင်း လာတွေ့တယ်။

သူက မုယောင်နဲ့ ဂိမ်းအတူဆော့ပေးတယ်၊ အတူစားသောက်ပေးတယ်၊ သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အတူ Discoကစားဖို့လည်း ခေါ်သွားတယ်။

မုယောင် အစပိုင်းမှာ နည်းနည်းလေး အဆင်မပြေဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဖေးယန်ရှင်းက သူ့ကို ကြိုက်နေတယ်ဆိုတာ သိနေတော့ အရမ်းရင်းနှီးချင်စိတ်မရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် ဖေးယန်ရှင်းက အရမ်းပွင့်လင်းပြီး ရိုးသားတဲ့သူ။ မုယောင်ကလည်း မကြာသေးခင်ကမှ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်နေတာကြောင့် နှစ်ယောက်သား အတူတူ ဆော့ကစားရင်း ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြတယ်။

မုယောင်က ပိုင်ရန်ကို ဖုန်းခေါ်ပေမယ့် ဘယ်လိုမှ အဆက်အသွယ်မရခဲ့ဘူး။WeChatမှာလည်း ပိုင်ရန်ဆီက မက်ဆေ့ခ်ျ အနည်းငယ်ပဲ ရှိတယ်။ပိုင်ရန်က သူ့ကို လမ်းမခွဲဘူးလို့ ပြောခဲ့ပေမယ့် မုယောင်ကတော့ ကြောက်နေတုန်းပဲ။

ခန်ချင်းဟန်နဲ့မုယွင်ဇီတို့က မုယောင်ကို ဖုန်းခေါ်ကြပေမယ့် မုယောင်က မကိုင်ခဲ့ဘူး။ မုယောင်က အခုချိန်မှာ ဒီနှစ်ယောက်နဲ့ ရင်ဆိုင်ပတ်သက်ဖို့ စိတ်မပါဘူး။

တနင်္ဂနွေနေ့ ညနေခင်းမှာ ဖေးယန်ရှင်းက မုယောင်ကို လာခေါ်ဖို့ အဆောင်အောက်ကို ရောက်လာတယ်။

” ဘာလို့ ဒီအချိန်မှာ ရောက်လာတာလဲ?” မုယောင် အံ့သြသွားတယ်။များသောအားဖြင့် ဖေးယန်ရှင်းက သူ့ကို နေ့လယ်စာစားချိန် ဒါမှမဟုတ် ညစာစားချိန်တွေမှာ လာတွေ့တာလေ။

“ဒီနေ့ မင်းကို နေရာကောင်းတစ်ခု ခေါ်သွားမယ်။” ဖေးယန်ရှင်းက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားတဲ့ပုံစံနဲ့ မုယောင်ကို သူ့နောက် လိုက်လာဖို့ ပြောလိုက်တယ်။

 

မုယောင်က သူ့နောက်ကနေ လိုက်သွားပြီး ကျောင်းဂိတ်အပြင်ရောက်တော့မှ ဖေးယန်ရှင်းက ဒီနေ့ တောင်တက်ကားတစ်စီး မောင်းလာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

 

“မင်း ငါ့ကို ဆင်ခြေဖုံးကို ခေါ်သွားမလို့လား?” မုယောင်က ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့လိုက်ဖက်မှုမရှိတဲ့ တောင်တက်ကားကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်တယ်။

“မှန်သွားပြီ၊ မင်းကို ချီရှန်ဆီ ခေါ်သွားမယ်။”

 

ချီရှန်ဆိုတာက မကြာသေးမီက လများအတွင်းမှ တည်ဆောက်ပြီးစီးထားသော တောင်တစ်ခုဖြစ်သည်။ တောင်သည် အရမ်းမတ်စောက်ခြင်းမရှိသော်လည်း ထူးဆန်းသော ကျောက်တုံးများနှင့် ထူးခြားသော သစ်ပင်များစွာရှိသည်။ တောင်ထိပ်က ကျယ်ပြောပြီး ပြားချပ်သောကြောင့် တဲထိုးပြီး ကြယ်များကြည့်ရန် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

 

“အိုကေ” မုယောင်သည် များသောအားဖြင့် မြို့ထဲတွင်သာ ဆော့ကစားပြီး ဆင်ခြေဖုံးသို့ သွားခဲသည်။

ဖေးယန်ရှင်းက တောထဲတွင် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများစွာကို ယူလာပြီး နှစ်ယောက်သား စူပါမားကတ်သို့ သွားကာ စားစရာများ ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ချီရှန်ရှိ တောင်တက်လမ်း၏​ဘေးနှစ်ဖက်စလုံးတွင် မုယောင် မမြင်ဖူးသော သစ်ပင်များစွာရှိသည်။ဒီနေရာမှာ ရှေးခေတ်သင်္ချိုင်းတစ်ခုကို ယခင်က တူးဖော်တွေ့ရှိခဲ့သောကြောင့် ရှေးခေတ်သင်္ချိုင်းများကို ဖယ်ရှားပြီးနောက် နေရာကိုလည်းပြုပြင်ပြီးမှ တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းကို စတင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။

ချီရှန်ရှိ တောင်တက်လမ်းတွင် သွားလာနေတဲ့ ကားတွေ သိပ်မများချေ။ တော်တော်များများက တည်ဆောက်ပြီးပြီးချင်း လာလည်ကြတာ ဖြစ်မည်။

မုယောင်နှင့်ဖေးယန်ရှင်းတို့က အရင် လမ်းလျှောက်ကာ ချီရှန်တောင်၏ရှုခင်းကို ခံစားခဲ့ကြသည်။

​ဖေးယန်ရှင်းက အလွန်လှပသော ပန်းတစ်ပွင့်ကိုလည်း ခူးဆွတ်ခဲ့သည်။

ထိုပန်းက မုယောင်နှင့် အလွန်ဆင်တူသည်ဟု ခံစားမိသောကြောင့် မဆိုင်းမတွ မုယောင်၏ ဆံပင်ထဲတွင် ထိုးပေးလိုက်သည်။

 

မူယောင်က ဒေါသထွက်ဟန်ဆောင်ပြီး သူ့ကို လိုက်ရိုက်ခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်သား ဆော့ကစားရတာ ငြီးငွေ့သွားတော့ ကားဆီပြန်သွားကာ တောင်ထိပ်သို့ မောင်းနှင်သွားကြသည်။

ကောင်းကင်က မှောင်လာသောကြောင့် မူလက သိပ်မများတဲ့ခရီးသွားတွေက ပိုနည်းသွားသည်။ မုယောင်နှင့်ဖေးယန်ရှင်းတို့ တဲထိုးပြီး မီးဖိုပြင်ဆင်ပြီးတော့ တောင်ထိပ်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

တောင်ပေါ်တွင် မီးရှို့ရန်(မီးဖို) တောင်ထိပ်တွင်သာ ခွင့်ပြုထားပြီး တောင်ထိပ်တွင် မီးသတ်ပစ္စည်းများ အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသည်။ သစ်တောအုပ်ထိန်းသိမ်းရေးသမားများက တောင်တစ်ဝက်တွင် နေထိုင်ကြသည်။

ဖေးယန်ရှင်းက ကား၏နောက်ခန်းမှ အသင့်ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဝက်သားချောင်းများ၊ သိုးသားချောင်းများ၊ ငါးချောင်းများ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ချောင်းများနှင့် ဘီယာဘူးအချို့ကို ထုတ်ယူလာခဲ့သည်။

ဖေးယန်ရှင်း၏မီးကင်နည်းမှာ အလွန်ကျွမ်းကျင်ပုံရသည်။ သူက ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်နဲ့ဆော့စ်များကိုလည်း ယူလာခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် အသားနံ့မွှေးမွှေးလေးက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။

“မင်း ဒါတွေ အရင်က မကြာခဏ လုပ်ဖူးတာလား” မုယောင်က မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းများဖြင့် ဖေးယန်ရှင်းရဲ့လက်ထဲက အသားချောင်းတွေကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်တယ်။

“တစ်ခါတလေ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြင်ထွက်ပြီး ပျော်ပွဲစားထွက်လေ့ရှိတယ်။” ဖေးယန်ရှင်းက ပြုံးပြီး မုယာင်ရဲ့ချစ်စရာကောင်းတဲ့ပုံစံကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူက အသားချောင်းတွေကို လှန်ပေးလိုက်တော့ ဆီပူတွေက ပွက်ပွက်ဆူလာတယ်။ ဖေးယန်ရှင်းက ထိုပေါ်ငရုတ်ကောင်းမှုန့်တွေ အများကြီးဖြူးလိုက်တယ်။

သူက ကင်ထားတဲ့အသားချောင်းတွေကို မုယောင်ကို ပေးလိုက်တယ်။ “မှုတ်လိုက်ဦး၊ အရမ်းပူတယ်။”

မုယောင်ကလည်း အမြန်ယူလိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ တဖူးဖူး မှုတ်လိုက်တယ်။ပြီးတော့မှ သတိကြီးကြီးထားပြီး တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်တယ်။

“အရသာရှိလိုက်တာ!” မုယောင်ရဲ့မျက်လုံးလေးတွေ တောက်ပသွားတယ်။

ဖေးယန်ရှင်းက မုယောင်ရဲ့ဖြူစင်တဲ့ပုံစံလေးကိုကြည့်ပြီး ဒီအချိန်လေးကို ထာဝရရပ်တန့်နိုင်ရင် ကောင်းမှာပဲလို့ တွေးမိသည်။

 

Chapter 56 end

Chapter 57

မုယောင်ရဲ့နှုတ်ခမ်းက စပ်လွန်းလို့ နီရဲနေသည်။ နှုတ်ခမ်းက တောက်ပြောင်နေတာကြောင့် အရမ်းကို နမ်းချင်စရာကောင်းတဲ့ ပုံစံလေးဖြစ်နေသည်။

ဖေးယန်ရှင်းရဲ့လည်ချောင်းက လှုပ်ခတ်သွားပြီး ကင်ထားတဲ့ ငါးကို မုယောင်ကို ပေးလိုက်တယ်။ မုယောင်က အရင်ကBBQဆိုင်တွေမှာ ကင်ထားတဲ့ ငါးကင်ကိုပဲ စားဖူးပြီး တောထဲမှာ ကိုယ်တိုင် ကင်စားတာကို မမြည်းစမ်းဖူးသေးဘူး။

သူက သိချင်စိတ်နဲ့ ယူ၍ မှုတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ကိုက်စားလိုက်တယ်။ ငါးရဲ့ လတ်ဆတ်မှုနဲ့ ချိုမြိန်မှုက ပါးလွှာတဲ့ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်နဲ့ရောစပ်ပြီး ထူးခြားတဲ့ အရသာကို ပေးစွမ်းတယ်။

“အာရှင်း၊ မင်းလည်း စားဦး။” မုယောင်က သူ့လက်ထဲကအကင်ချောင်းတွေကို ဖေးယန်ရှင်းကို ပေးလိုက်တယ်။ ဖေးယန်ရှင်းက လက်မအားတာကြောင့် မုယောင်ရဲ့လက်ထဲကနေပဲ အသားနှစ်ပိုင်းကို ကိုက်စားလိုက်တယ်။

“အရမ်းကောင်းတယ်” ဖေးယန်ရှင်းက မုယောင်ကိုကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။ အသားချောင်းတွေက အရသာရှိတာကြောင့် မဟုတ်ဘဲ မုယောင်က သူ့ကို ခွံ့ကျွေးလို့ အရသာရှိသွားတာ။

“မင်းက တအားဆိုးတာပဲ။” မုယောင်က ရှက်သွားပြီး သူ့ကို မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။ပြီးတော့  ဘီယာဘူး ကိုင်ပြီး အများကြီး မော့သောက်လိုက်တယ်။

“ကြောင်ပေါက်လေး ကိုယ် ထပ်စားချင်သေးတယ်။” ပတ်ဝန်းကျင်က မှောင်မိုက်နေပြီး ထိုလူရဲ့ မျက်နှာက မီးရောင်အောက်မှာ ချောမောပြီး နူးညံ့နေတယ်။ သူက တမင်တကာ အသံကို နှိမ့်ချပြီး မုယောင်ကို ချွဲလိုက်သည်။ သူ့ခေါင်းပေါ်မှာ ကြယ်တွေရှိပြီး သူ့မျက်လုံးရှေ့မှာ မီးလျှံတွေရှိတယ်။ဒီလိုမျိုးက မူယောင်ကို မူးယစ်စေခဲ့တယ်။

သူ့လက်ကို ဆန့်ပြီး ဖေးယန်ရှင်းကို အသားချောင်းတွေ ခွံ့ကျွေးလိုက်တော့ ဖေးယန်ရှင်းက ပြုံးပြုံးကြီး စားလိုက်တယ်။

နှစ်ယောက်သား ဝအောင် စားသောက်ပြီးနောက် မီးကို ငြှိမ်းသတ်လိုက်သည်။ထို့နောက် တဲအပြင်မှာထိုင်ပြီး ကြယ်တွေကို ကြည့်နေကြတယ်။

ဒီညရဲ့ကောင်းကင်က အရမ်းကြည်လင်နေသည်။ ကြယ်လေးတွေက တောက်တောက်ပပဖြင့် အလင်းရောင်တွေ ထုတ်လွှင့်နေပြီး လပြည့်ဝန်းကလည်း အထက်မှာ မြင့်မြင့်ကြီး ရှိနေသည်။

မူယောင်က သူ့လက်တွေကို နောက်ပြန်ပစ်ပြီး ကောင်းကင်မှာရှိတဲ့ အလင်းအစက်တွေကို မော့ကြည့်နေတယ်။ ဖေးယန်ရှင်းက သူ့ဘေးမှာ ရပ်ရင်း မုယောင်ရဲ့ငြိမ်းချမ်းတဲ့ပုံစံလေးကို ခိုးကြည့်ပြီး တစ်ခါတလေ ကောင်းကင်ကို ကြည့်နေတယ်။
“ကြောင်ပေါက်လေး ဒီမှာ။” ဖေးယန်ရှင်းက မုယောင်ကို ကိုလာဘူးတစ်ခု ပေးလိုက်တယ်။

မုယောင်က အသာလေး ယူသောက်လိုက်တော့ ချိုမြိန်ပြီး အမြှုပ်ထနေတဲ့ အရည်တွေက သူ့ပါးစပ်ထဲကို စီးဝင်သွားတယ်။ ညလေအေးလေး  တိုက်ခတ်လာတော့ မုယောင်က သက်တောင့်သက်သာနဲ့ မျက်လုံးတွေကို မှေးမှိတ်လိုက်တယ်။

 

ဖေးယန်ရှင်းက မုယောင်ကို ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကြောင်လေးတစ်ကောင်နဲ့ တူတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူက ခေါင်းကို နှိမ့်ပြီး မုယောင်ဆီကို ပိုနီးကပ်သွားပြီး သူ့ရဲ့ အေးစက်စက်နှုတ်ခမ်းတွေကို နမ်းလိုက်တယ်။

မူယောင်ရဲ့မျက်လုံးတွေ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားတယ်။ သူတစ်ခုခု ပြောချင်ပေမယ့် သူ့ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်တဲ့အခိုက်အတန့်မှာပဲ ဖေးယန်ရှင်းက အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာကာ သူ့လျှာကို ပေယန်ရှင်းရဲ့လျှာက ရစ်ပတ်သွားတယ်။

ညလေက သာယာနေလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် တောက်ပနေတဲ့ ကြယ်တွေကြောင့်လား မသိပေမယ့် မုယောင် ရုန်းကန်နေတာကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဒီတိတ်ဆိတ်တဲ့ညမှာ လူတစ်ယောက်ရဲ့အနမ်းကို ခွင့်ပြုလိုက်တယ်။

မုယောင် ပြေလျော့သွားတာကို သိလိုက်တော့ ဖေးယန်ရှင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုတွေဖြင့် တောက်ပသွားသည်။

သူက မုယောင်ကို ညင်သာစွာ နမ်းပြီး မုယောင်ရဲ့ခံတွင်းထဲက နူးညံ့တဲ့ အသားတွေကို စုပ်ယူလိုက်သည်။ ကြောင်တစ်ကောင်ကို နှစ်သိမ့်ပေးနေသလိုမျိုး သူ့ရဲ့ လက်ဖြင့် မုယောင်ရဲ့လည်ပင်းနောက်ကို ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။

မုယောင်က အနမ်းခံရတာ အရမ်းသက်တောင့်သက်သာရှိတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူက မျက်လုံးတွေကို မှေး၍ ညည်းညူလိုက်ပြီး ဖေးယန်ရှင်းရဲ့လျှာနဲ့သူ့ရဲ့လျှာလေး အတူတူ ဆော့ကစားနေတာကို ခံစားမိနေသည်။

အနမ်းက အချိန်အတော်ကြာကြာ ကြာသွားပြီး မုယောင်ရဲ့ ပြင်ပကမ္ဘာကို သတိထားမှုက တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးသွားတယ်။ ဖေးယန်ရှင်းရဲ့ လျှာကြီးက သူ့ပါးစပ်ထဲကနေ ထွက်ခွာသွားတဲ့အခါမှ ဖေးယန်ရှင်းက သူ့ကို ဘယ်အချိန်ကတည်းက တဲထဲကို ပြန်ခေါ်သွားခဲ့မှန်း သူ မသိလိုက်ဘူးဆိုတာ သိလို​က်ရသည်။

ဖေးယန်ရှင်းက သူ့ရဲ့ မျက်ခွံတွေကို ညင်သာစွာ နမ်းလာသည်။ မျက်ခွံတွေပေါ်က ရလာတဲ့အပူချိန်က မုယောင်ကို ရှက်သွားစေသည်။

မုယောင်က ဖေးယန်ရှင်း သူ့အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်နေတာကို ခံစားမိသည်။သူက ‘မရဘူး’ လို့ တဖွဖွပြောနေပေမယ့် သူ့အသံက အရမ်းတိုးလွန်းတာကြောင့် ခုခံချင်ပေမယ့် ကြိုဆိုနေသလိုမျိုး ဖြစ်နေတယ်။

ဖေးယန်ရှင်းက သူ့ရဲ့ နှာခေါင်းထိပ်၊ နားရွက်နဲ့ ညှပ်ရိုးကို နမ်းလိုက်ပြီး ကလေးတစ်ယောက်ကို ချော့မြူနေသလိုမျိုး သူ့အသံက နူးညံ့နေတယ်။

“​ကြောင်ပေါက်လေးက လိမ္မာပါတယ်ကွာ”

နို့နှစ်ရောင်လို ချောမွတ်ပြီး ဖြူဖွေးနေတဲ့ မုယောင်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ မှောင်မိုက်တဲ့ တဲထဲတွင် ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်းရဲ့နှင်းပွင့်လေးတစ်ပွင့်လိုပဲ။

ဖေးယန်ရှင်းက နှင်းပွင့်ကြားက လှပပြီး ရဲရဲနီနေတဲ့ အဖူးလေးကို(nipple) နမ်းလိုက်ပြီး သွားဖြင့် အနည်းငယ် ဖိလိုက်တော့ မုယောင်ဆီက ညည်းညူသံလေး ထွက်လာတယ်။

ပန်းဖူးလေးက နည်းနည်းပိုကြီးလာသည်။ ဖေးယန်ရှင်းက ဆက်တိုက် လျှာဖြင့် ယက်ပေးနေတော့ ပန်းဖူးလေးက တုန်ယင်စွာ ထောင်မတ်လာသည်။

“နောက်တစ်ဖက်၊ ဟိုဘက်ကလည်း…လိုချင်သေးတယ်…” မုယောင်ရဲ့စိုးရိမ်ပူပန်တဲ့အသံက ရှက်ရွံ့မှုတွေဖြင့် ရောနှောနေပြီး သူ့မျက်နှာက နီရဲနေသည်။

ဖေးယန်ရှင်းက သူလိုချင်တဲ့အတိုင်း နောက်ထပ် ပန်းဖူးလေးတစ်ဖူးကို နမ်းလိုက်ပြီး သူ့လျှာနဲ့ ရင်းနှီးစွာ ဆော့ကစားပေးနေသည်။ တခြားတစ်ဖက်လိုပဲ တဖြည်းဖြည်းချင်း ဖူးပွင့်လာတာကို ကြည့်နေလိုက်တယ်။

Chapter 57 end

Chapter 58

“အ့!”မုယောင်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ခါသွားတယ်။ဘာလို့ဆို မုယောင်အသေးလေးကို ဖေးယန်ရှင်းက ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်လို့ပင်။

“မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ…” မုယောင် အရမ်းရှက်သွားတယ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အဆက်မပြတ် လူးလွန့်နေသည်။ နှင်းလို ဖြူဖွေးနေတဲ့ အသားအရေက သူ့ရှေ့တွင် ယိမ်းခါနေတာကြောင့် ဖေးယန်ရှင်း ပိုပြီးမာလာတယ်။

ဖေးယန်ရှင်း ဘာမှ မပြောဘူး။ သူ့ရဲ့ လျှာကြီးက မုယောင်အသေးလေးကို လျက်ပေးနေသည်။ထိုနေရာလေးက မုယောင်လိုပဲ ဖြူစင်ပြီး သန့်ရှင်းနေသည်။

ဖေးယန်ရှင်းရဲ့လက်က မုယောင်ရဲ့အပေါက်ကို ပွတ်သပ်ပေးပြီး သူ့လျှာက မုယောင်ရဲ့ညီလေးကို အပြင်းအထန် ယက်ပြီး စုပ်ပေးနေတယ်။
ခဏအကြာမှာ မုယောင် ပြီးသွားတယ်။

“ကြောင်ပေါက်လေးက အရမ်းမြန်တာပဲ။” ဖေးယန်ရှင်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ဘူး။ သူ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းနဲ့ မျက်လုံးအောက်တွင် အဖြူရောင်အရည်အချို့ စွန်းနေသည်။

မုယောင်မျက်နှာက နီရဲသွားပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် …. “မင်းကမှ အရမ်းမြန်တာ!”

ဖေးယန်ရှင်း ရယ်မောပြီး သူ့ရှေ့က ဒေါသထွက်နေတဲ့ မုယောင်ကို ကြည့်ပြီး အလျင်အမြန် ချော့လိုက်တယ်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ငါကမှ မြန်တာပါ။ ကြောင်ပေါက်လေးက အရမ်းခံနိုင်ရည်ရှိတယ်။အရမ်းကြာတယ်” သူက မုယောင်လိုအသံနဲ့ တမင်တကာ ပြောလိုက်တာကြောင့် မုယောင်မှာ ညှပ်ရိုးထိတောင် ရှက်ရွံ့စွာ နီရဲသွားတယ်။

ဖေးယန်ရှင်းက ဘယ်ကနေမှန်းမသိတဲ့ လက်လိမ်းဆေးဘူးတစ်ဘူးကို ယူလာပြီး သူ့လက်ထဲကို အများကြီး ထည့်လိုက်တယ်။

မုယောင် အဲ့ဒါကို မြင်တော့ မျက်နှာ ပူလာလို့ ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး တဲပေါ်က ပန်းတွေကို ကြည့်နေဟန်ဆောင်လိုက်တယ်။

ဖေးယန်ရှင်းက သူ့လက်ချောင်းတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဂရုတစိုက် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ မုယောင် မခံနိုင်တော့လို့ ခြေထောက်ကို ဆွဲပြီး သူ့ရဲ့လက်ကို ပုတ်လာတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ လက်ကို ထုတ်လိုက်တယ်။

ဖေးယန်ရှင်းက မုယောင်ရဲ့ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ပခုံးပေါ်တင်လိုက်တော့ ပေယန်ရှင်းက ခြေထောက်ကြားက ရှုခင်းကို အပြည့်အဝ မြင်လိုက်ရတယ်။

သနားစရာကောင်းလောက်အောင် နီရဲနေတဲ့ ပန်းလေးမှာ သူ့ရဲ့ ပွင့်ချပ်တွေပေါ်မှာ ရေစက်လေးတွေရှိနေသည်။ ဖေးယန်ရှင်းရဲ့ထူထဲတဲ့အရာက ပန်းလေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်သွားစေပြီးနောက် အဆုံးစွန်ထိ ဆန့်ထုတ်ပေးလိုက်တယ်။

အားလုံး ဝင်သွားတဲ့အခိုက်အတန့်မှာ မုယောင်ရဲ့မျက်လုံးတွေလည်း နီရဲသွားတယ်။ နူးညံ့တဲ့အသားစိုင်က ဖေးယန်ရှင်းရဲ့ အရာကို အရမ်းစိတ်အားထက်သန်စွာ ညှစ်ပေးနေတယ်။

 

ဖေးယန်ရှင်း စတင်လှုပ်ရှားတော့ မုယောင်က မိမိရဲ့ ဗိုက်ကို လူဆိုးကို ပြဖို့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရတဲ့ ကြောင်လေးတစ်ကောင်လိုပဲ။ လူဆိုးက သူ့ရဲ့ ဖြူဖွေးတဲ့ ဗိုက်ကို ယက်လိုက်၊ ကိုက်လိုက်၊ နမ်းလိုက် လုပ်နေလေတယ်။

ဆောင့်ချက်သံက ပိုပိုပြီး ကျယ်လာပြီး တိတ်ဆိတ်တဲ့ ညမှာ စေးကပ်တဲ့အရည်တွေ၏အသံက ပိုထင်ရှားနေတယ်။

ရုတ်တရက် အဝေးက ငှက်အော်သံတစ်ခု ထွက်လာပြီး မုယောင်ကိို လန့်သွားစေသည်။ မုယောင်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းကျပ်စွာ ညှစ်လိုက်တာကြောင့် ဖေးယန်ရှင်းရဲ့အရာက ပြီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။

“ကြောင်ပေါက်လေး၊ ဘာဆိုးရွားတဲ့အရာကို လုပ်ချင်နေတာလဲ၊ ငါ့ကို အရင်ပြီးအောင်လို့ ညှစ်တာလား” ဖေးယန်ရှင်းက ရယ်မောပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်တယ်။

မုယောင်က ဒီတစ်ချက်ကြောင့် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ် လွင့်ထွက်သွားမတတ် ခံစားလိုက်ရတယ်။ အလွန်အကျွံသာယာမှုတွေ စုပုံလာပြီး သူ့ရဲ့မျက်လုံးထောင့်မှာ မျက်ရည်တစ်စက် စီးကျလာတယ်။

“ငါ မလုပ်ပါဘူး၊ ငှက်တွေအော်နေတာ။ ငါ ကြောက်လို့…” မုယောင် ငိုရှိုက်စွာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်ပေမယ့် ဖေးယန်ရှင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက အပြုံးတွေနဲ့ ပြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

“မင်း! လူယုတ်မာကြီး!” မုယောင် ဖေးယန်ရှင်းက သူ့ကို စနောက်နေတာကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်တယ်။ သူ အရမ်းဒေါသထွက်ပြီး ထထိုင်ပြီး သူ့ကို ရိုက်ချင်ပေမယ့် ဖေးယန်ရှင်းက သူ့ကို ငုံ့ပြီး နမ်းလာတယ်။

ဖေးယန်ရှင်းရဲ့ဆောက့်ချက် ပိုပိုပြီး ပြင်းထန်ကြမ်းတမ်းလာပေမယ့် မုယောင်က စကားတစ်ခွန်းတောင် မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒီလူဆိုးက သူ့ရဲ့စကားလုံးတွေကို သူ့ပါးစပ်ထဲမှာပဲ ထားလိုက်တာလေ။

“အု၊ ခဏလေး…” မုယောင်က ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ ပြောလိုက်ပေမယ့် ဖေးယန်ရှင်းက လုံးဝ မကြားချင်ယောင်ဆောင်လိုက်တယ်။

မုယောင် ဒေါသတကြီး သူ့နောက်ကျောကို  ကုတ်ခြစ်လိုက်ပေမယ့် သူပိုပြီးကုတ်ခြစ်လေ ဖေးယန်ရှင်းက ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလေ ဖြစ်နေပြီး နောက်ဆုံးမှာ မုယောင် လက်လှမ်းဖို့တောင် အားမရှိတော့ချေ။

ဖေးယန်ရှင်းက သူ့ကို ရာနဲ့ချီ ဆောင့်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ ပြီးသွားတယ်။

ပူနွေးတဲ့ အရည်တွေက မုယောင်ရဲ့ ဗိုက်ထဲမှာ စုပုံလာတာကြောင့် မုယောင် အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့သွားတယ်။

မုယောင် အနားယူဖို့ ပြင်နေတုန်း ဖေးယန်ရှင်းက သူ့ကို ပွေ့ချီလိုက်တယ်။ လူနှစ်ယောက်​ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်တွေက ချိတ်ဆက်နေတုန်းပဲ။ဒီအပြုအမူက မုယောင်ကို အော်ဟစ်စေတယ်။

“ဘာလုပ်တာလဲ!…” မုယောင်က ဒေါသတကြီး ​ဖေးယန်ရှင်းရဲ့ ပခုံးကို ကိုက်လိုက်တယ်။

ဖေးယန်ရှင်းရဲ့ ပခုံးတွေ တုန်ခါတဲ့ထိ ရယ်မောနေသည်။ သူက မုယောင်ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ဖက်ထားပြီး သူ့လက်မောင်းတွေက သံနဲ့လုပ်ထားသလို မုယောင်ရဲ့ ခါးလေးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ရစ်ပတ်ထားသည်။မုယောင်ရဲ့ ခြေထောက်တွေကို သူ့ခါးပေါ် ရစ်ပတ်ထားစေတယ်။

ဖေးယန်ရှင်းက သူ့မေးစေ့ကို မုယောင်ရဲ့ ပခုံးပေါ်တင်ပြီး ကျေနပ်စွာ ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်တယ်။

“ကြောင်ပေါက်လေး နောက်တစ်ချီ ထပ်လုပ်ရအောင်။” ဖေးယန်ရှင်းက မုယောင် စကားပြန်ပြောမှာကို မစောင့်နိုင်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အောက်မှာရှိတဲ့အရာက မုယောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ထပ်ပြီး မာတောင့်နေပြီ။

မုယောင် ပင်လယ်ထဲမှာ တိုက်ခတ်နေတဲ့ လှိုင်းလုံးတွေကြားမှာ ခုန်ပေါက်နေရသလို ခံစားရပြီး နောကထပ် မုန်တိုင်းအသစ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် ကြိုးစားနေရတယ်။

 

Chapter 58 end

Chapter 59

“ကြောင်ပေါက်လေး  ထတော့လေ” ဖေးယန်ရှင်းရဲ့ ညင်သာတဲ့ အသံက မုယောင်ရဲ့နားထဲမှာ ဝေ့လွင့်လာတယ်။ မုယောင် ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးဖွင့်ပြီး သက်တောင့်သက်သာ အကြောဆန့်လိုက်တယ်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ” မုယောင် စကားပြောတာနဲ့ သူ့အသံက တိုးလျခြောက်ကပ်နေတာကို သတိထားမိလိုက်ပြီး ဖေးယန်ရှင်းကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်တယ်။

ဖေးယန်ရှင်းက ရယ်ပြီး မုယောင်ကို ရေနွေးတစ်ခွက်ပေးလိုက်တယ်။

မုယောင် ရေကို သောက်ပြီးနောက် တဲထဲမှာ ကြောင်စီကြောင်ငိုက် ထိုင်နေတယ်။ စိတ်သက်သာသွားတော့ သူ့အဝတ်အစားတွေကို ဖေးယန်ရှင်းကပဲ ဝတ်ပေးထားတာကို သဘောပေါက်လိုက်တယ်။

မုယောင် မျက်နှာ နည်းနည်း နီရဲသွားပြီး ….”ငါတို့ ပြန်ကြတော့မှာလား”

“မဟုတ်ဘူး၊ မင်းကို မနက်စာစားစေချင်လို့၊ မဟုတ်ရင် ခဏနေ အေးသွားရင် စားမကောင်းတော့ဘူး။” ဖေးယန်ရှင်းက အိုးသေးသေးလေးတစ်လုံးကို ယူလာပြီး မုယောင်အတွက် ဆန်ပြုတ်တစ်ခွက် ထည့်ပေးလိုက်တယ်။

 

“အော်…အော်..” မုယောင် နားလည်သွားတယ်။ တောင်ပေါ်မှာက မြို့နဲ့မတူဘူး။ အချိန်မရွေး အစားအသောက် ပို့ခိုင်းလို့မရဘူး။

မုယောင် ပန်းကန်ငယ်လေးကို ယူပြီး ဆန်ပြုတ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သောက်လိုက်တယ်။

ဖေးယန်ရှင်းက မုယောင်ကို ကြည့်လေလေ ကြောင်ပေါက်လေးနဲ့ တူတယ်လို့ ခံစားရလေလေပဲ။ မုယောင် စားလို့ပြီးသွားတော့ သူငုံ့ပြီး မုယောင်ရဲ့နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို နမ်းလိုက်တယ်။

 

“ဘာလို့ ငါ့ကို အမြဲတမ်း နမ်းနေတာလဲ” မုယောင်ရဲ့နားရွက်တွေ နီရဲလာတယ်။

“တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ… ကြောင်ပေါက်လေးက အရမ်းချစ်စရာကောင်းနေလို့။” ဖေးယန်ရှင်းက မုယောင်ရဲ့ နီရဲနေတဲ့ မျက်နှာကို ပြုံးပြီး ကြည့်ရင်း သူ့ခြေထောက်ပေါ်က လက်ချောင်းတွေကို ရွှေ့လိုက်တယ်။

သူက သူ့လက်နဲ့ မုယောင်ရဲ့မျက်နှာလေးကို ပွတ်သပ်ပေးချင်ပေမယ့် မုယောင်လေးက ပန်းသီးတစ်လုံးလို နီရဲသွားမှာကိုလည်း ကြောက်တယ်။

ဒီကမ္ဘာမှာ မုယောင်လိုမျိုး အလှလေးက ဘယ်လိုလုပ် ထပ်ရှိနိုင်ပါ့မလဲ၊ အရမ်းတောက်ပပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသလို ရှက်တတ်ပြီး မာနလည်းကြီးတယ်။

မုယောင် စားလို့ပြီးသွားတော့ ဖေးယန်ရှင်းက သူ့ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းဆည်းဖို့ စတင်လိုက်တယ်။ မုယောင် သူ့နောက်ကို လိုက်သွားပြီး ကူညီချင်ပေမယ့် ဖေးယန်ရှင်းက သူ့ကို ချီပြီး ဘေးရှိခုံတန်းပေါ် တင်ပေးလိုက်တယ်။

“ကြောင်ပေါက်လေးက ကိုယ်လုပ်နေတာ​ကို ကြည့်နေရုံနဲ့ ရတယ်” မုယောင်က ခုံပေါ်မှာထိုင်ပြီး ဖေးယန်ရှင်းရဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ပုံကိုကြည့်ရင်း သူ့ရဲ့ ယိမ်းယိုင်နေတဲ့စိတ်ကို မုန်းတီးမိတယ်။

တိုတိုပြောရရင် မုယောင်ဟာ ဖေးယန်ရှင်းကို စိတ်ဝင်စားမိနေပြီ။

တကယ်တော့ ကိုယ့်ရဲ့စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ဆိုတာ အရမ်းခက်ခဲလှတယ်။
ကိုယ့်ကို အမြဲဂရုစိုက်ပေး၊ ပျော်ရွှင်အောင်လုပ်ပေး၊ ကိုယ့်အကြိုက်ကိုလည်းသိပြီး လိုသလို စနောက်ပေးတဲ့ ရုပ်ရည်ချောမောတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်သူကမှ လုံးဝ စိတ်မဝင်စားဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။

‘ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ငါက လူနှစ်ယောက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း စိတ်ဝင်စားမိတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ယောက်ျားမဟုတ်ဘူး’

မုယောင်က နာမည်ကြီးလူဆိုးတစ်ယောက်ရဲ့ စကားကို သတိရသွားတယ်။

မုယောင်တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးထသွားပြီး ခေါင်းကို အမြန်ခါလိုက်တယ်။

ဖေးယန်ရှင်းက အထုပ်အပိုးတွေသိမ်းပြီးတဲ့နောက် နှစ်ယောက်သား မြို့ထဲကို ကားနဲ့ပြန်လာကြတယ်။ လမ်းမှာ မုယောင်ရဲ့စိတ်က မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေပြီး သူကိုယ်သူ အဆိုးရွားဆုံးလူယုတ်မာကြီးတစ်ယောက်လို ခံစားနေရတယ်။

ပိုင်ရန်ရဲ့ကြာပန်လေးလို လှပပြီး ချောမောတဲ့ မျက်နှာကိုမြင်ယောင်လာတော့ မုယောင်ရဲ့အပြစ်ရှိသည့်ခံစားချက်က ပိုမိုကြီးထွားလာတယ်။

ဖေးယန်ရှင်းက မုယောင်ကို အဆောင်ဆီ ပြန်ပို့ပေးခဲ့တယ်။ သူ့အခန်းဖော်တွေရဲ့စပ်စုတဲ့အကြည့်တွေကြားကနေ မုယောင် သူ့ရဲ့ကုတင်ပေါ်ကို ပြန်တက်သွားလိုက်တယ်။

မုယောင် ဖုန်းကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ဘာmessageမှ မတွေ့ရဘူး။  သူစိတ်ပျက်စွာဖြင့်  ပိုင်ရန်နဲ့ စကားပြောခန်းကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့  သူတို့  စကားမပြောဖြစ်တာ  တော်တော်ကြာနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။

“အာရန်၊ မင်း ဘာလုပ်နေလဲ”  မုယောင် အားတင်းပြီး  messageတစ်စောင် ပို့လိုက်တယ်။

ဒီနာမည်ကို  ပိုင်ရန်ဘက်က  အရင်ကတောင်းဆိုခဲ့တာ။ ပိုင်ရန်လို့ ခေါ်တာက  အေးစက်တယ်လို့ထင်ရလို့တဲ့။

မုယောင်က  ပိုင်ရန်ဘက်က  ‘စာရိုက်နေသည်’ ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ဒါပေမယ့် ငါးမိနစ်လောက်စောင့်ပြီးမှ ပိုင်ရန်ရဲ့ရိုးရိုးရှင်းရှင်းစကားလုံးအနည်းငယ်သာ  ပေါ်လာတယ်။

“အလုပ်မှာ”

မုယောင်ရဲ့မျက်လုံးတွေ ချက်ချင်းရဲလာတယ်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ပိုင်ရန်ရဲ့ရင်ခွင်ထဲကို  ခုန်ဝင်ကာ သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးတာ ခံချင်တယ်။

“ဒါဆို  ကြိုးစားပြီးလုပ်ပါ” မုယောင် ဖြည်းဖြည်းချင်း  ထိုစကားလုံးတွေကို ရိုက်ပြီး ဖုန်းကို ဘေးမှာ ပစ်ထားလိုက်တယ်။

ပိုင်ရန်က မုယောင်ရဲ့စာကိုကြည့်ပြီး  လက်တစ်ဖက်နဲ့ မျက်ခုံးကို ညှစ်လိုက်တယ်။

သူ့မျက်နှာမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ပုံပေါ်နေပြီး သူ့ရဲ့စားပွဲပေါ်မှာလည်း  စာရွက်စာတမ်းတွေ၊ ဖိုင်တွေနဲ့  စာချုပ်တွေ  ပုံနေတယ်။

ပိုင်ရန်က မုယောင်ကို တမင်တကာ အထီးကျန်အောင် လုပ်နေတာမဟုတ်ဘူး။ ဒီအချိန်အတွင်းမှာ သူ အလုပ်တွေ အရမ်းရှုပ်နေပြီး  ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မယ့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို ရှာဖွေနေခဲ့တာ။

ပိုင်ရန်ဟာ သူ့နဲ့ မုယောင်ကြားက  အခြေအနေကွာခြားချက်ကို သိပါတယ်။  သူ့ရဲ့ပြိုင်ဘက်ကို ယှဉ်ပြိုင်တဲ့အခါ  ဒီကွာခြားချက်က  ပိုပြီးသိသာထင်ရှားလာတယ်။ ပိုင်ရန်က ဒီတိုင်း ထိုင်နေမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး။

 

သူဟာ  သူနဲ့အတူ  ဥပဒေရေးရာ ရုံးခန်းတစ်ခု(ရှေ့နေရုံး)ကို အတူတူဖွင့်လှစ်ဖို့ ပါတနာ​ရှာနေတာပင်။ သူ့မှာ  အရည်အချင်းနဲ့ လူမှုရေးအဆင့်အတန်းတစ်ခုရှိမှသာ မုယောင်ကို အချိန်အကြာကြီး  ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ။

OS: ဖေးယန်ရှင်း: နမ်းရတာ အရမ်းနှစ်သက်သူ

Chapter 59 end

Chapter 60

နောက်တစ်နေ့မှာ မုယောင်တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်ထွက်သွားတယ်။

ဖေးယန်ရှင်းက မုယောင်ကို message ပို့လိုက်ပေမယ့် မုယောင်က အရမ်းစိတ်ရှုပ်နေပြီး သူ့ဘာသာသူ တစ်ယောက်တည်း စဉ်းစားချိန်လိုနေတာကြောင့် ဖေးယန်ရှင်းကို ငြင်းလိုက်တယ်။

မုယောင်က ကျောင်းရဲ့အလယ်ဗဟိုရေကန်ဘေးမှာ လမ်းလျှောက်နေတယ်။ ကန်ဘေးက ခုံတန်းတွေမှာ ချစ်သူစုံတွဲငယ်လေးတွေ အများကြီးထိုင်နေကြတာကြောင့် မုယောင်က ပိုင်ရန်ကို ပိုပြီးတောင် လွမ်းဆွတ်မိတယ်။

မုယောင် လူနည်းတဲ့နေရာကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။လူမရှိတဲ့ ခုံတန်းတစ်ခုကိုတွေ့တော့ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ထိုင်ပြီးမကြာခင်မှာပဲ မဖိတ်ခေါ်တဲ့ ဧည့်သည်တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့လိုက်ရတယ်။

ခုံနဲ့ မလှမ်းမကမ်းတွင် လော့ယင်က ကန်ဘေးမှာ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေတယ်။

“သူ ဘာလို့ နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေရတာလဲ” မုယောင် မနေနိုင်ဘဲ ညည်းညူလိုက်တယ်။

မုယောင် တိတ်တိတ်လေး ထွက်သွားမလို့ လုပ်နေတုန်း လော့ယင်က သူ့ကိုတွေ့သွားတယ်။

လော့ယင်က အမြန်ခြေလှမ်းသုံးလှမ်း လေးလှမ်းနဲ့ မုယောင်ရှေ့ရောက်လာပြီး မုယောင်ကို ခုံမွာ ပိတ်ချလိုက်တယ်။

‘သူ့ကိုယ်သူ CEOလို့များ ထင်နေလားမသိ။ အမြဲတမ်း လူကို ပိတ်ပိတ်နေတာ’ မုယောင်က တွေးလိုက်သည်။

“ကိစ္စရှိလို့လား”မုယောင်က အသံနေအသံထားက ဆိုးရွားနေသည်။

“မင်းနဲ့ပိုင်ရန်က ပြတ်သွားကြပြီလား” လော့ယင်က မုယောင်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်တယ်။

“ဒါ မင်းနဲ့ဘာဆိုင်လဲ။ ရူးနေတာလား” မုယောင် ချက်ချင်းဒေါသထွက်သွားပြီး လော့ယင်ကို သူ့စိတ်ထဲကနေလည်း ကျိန်ဆဲလိုက်တယ်။

“မင်းတို့ ပြတ်သွားကြပြီပဲ” လော့ယင်က သေချာတဲ့လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

“ငါတို့က အဆင်ပြေတယ်။မပြတ်ဘူး။” လော့ယင်ရဲ့သေချာတဲ့လေသံကြောင့် မုယောင်  စိတ်ထိခိုက်သွားတယ်။

“ဘာလဲ၊ မင်း မနာလိုဖြစ်နေတာလား” မုယောင်က လှောင်ပြောင်တဲ့လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

“မင်းရဲ့ဒီလိုဆိုးရွားတဲ့စရိုက်မျိုးနဲ့ဆို ချစ်သူရနိုင်မယ်လို့  မထင်ဘူး။”

“ဒါဆို ဘာလို့ဒီလောက်ကြာအောင် အတူရှိမနေကြတာလဲ” လော့ယင်က  မုယောင်ရဲ့လှောင်ပြောင်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူတို့နှစ်ယောက်  တကယ်ပြတ်သွားကြပြီလားဆိုတာကိုပဲ  သိချင်နေတယ်။

“မင်းက ဘာလုပ်ချင်နေလို့တုန်း!” မုယောင်က  ဒေါသတကြီး  မေးလိုက်တယ်။

“မင်း ငါ့ကို တိတ်တခိုးကြိုက်နေတာလား ဒါမှမဟုတ် ပိုင်ရန်ကို တိတ်တခိုးကြိုက်နေတာလား။  ဘာလဲ၊  ငါတို့  ပြတ်သွားရင်  မင်းက တတိယလူ ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့  တွေးနေတာလား”
မုယောင်က ဒေါ​သကြောင့် မဆင်မခြင်ပြောလိုက်တယ်။

“…” လော့ယင် ကြောင်သွားတယ်။ တကယ်တော့ သူ မုယောင်ကို ဘာလို့ အတင်းအကျပ်မေးနေမိလဲဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်လည်း နားမလည်ဘူး။

သူက ဒေါသကြောင့် နီရဲနေတဲ့ မုယောင်ရဲ့လှပတဲ့မျက်နှာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။ နွေဦးမြူခိုးတွေနဲ့ ဝေဆာနေတဲ့ တောင်ရိုင်းတွေထဲက လှပနူးညံ့တဲ့ နှင်းဆီလေးတစ်ပွင့်နဲ့တူလှတယ်။

သူ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတယ်။သူ မုယောင်ကို သဘောကျနေမိတာပဲ။

မုယောင်မြင်တိုင်း စနောက်ချင်နေတာ မထူးဆန်းတော့ဘူး။ သူနဲ့ပိုင်ရန်တို့ အတူတူရှိနေတာကိုမြင်ရင် မပျော်မရွှင်ဖြစ်မိပြီး မုယောင်ကိုယ်တိုင် သူ့ပါးစပ်ကနေ ပိုင်ရန်နဲ့ ပြတ်သွားပြီလို့ ဝန်ခံတာကို ကြားချင်ခဲ့တာပဲ။

“ငါ…” လော့ယင် စကားစပြောမလို့ကြံနေတုန်း  မုယောင် ခေါင်းငုံ့လိုက်တဲ့အခါ လည်ပင်းနောက်က  လတ်ဆတ်သစ်လွင်တဲ့ အနမ်းရာကို  ရုတ်တရက်  တွေ့လိုက်ရတယ်။

လော့ယင်ရဲ့မျက်ခုံးတွေ ချက်ချင်းကျုံ့သွားပြီး လက်ဖြင့် မုယောင်ရဲ့လက်ကောက်ဝတ်သေးသေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။

“မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ” မုယောင်ရဲ့လက်ကောက်ဝတ်က သူရဲ့ဆွဲအားကြောင့် နာကျင်နေတယ်။ သူ ရုန်းကြည့်ပေမယ့် လုံးဝ ရုန်းမရဘူး။

“မင်းလည်ပင်းနောက်က အနမ်းရာက ဘယ်သူလုပ်ခဲ့တာလဲ” လော့ယင်ရဲ့အသံက နည်းနည်းကြမ်းတမ်းနေတယ်။

“…” မုယောင် လန့်သွားပြီး နီရဲရဲအသွင်က နားရွက်ဖျားအထိ ပျံ့နှံ့သွားတယ်။

“မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ” မုယောင်က မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

“မင်း!” မုယောင်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ခါသွားသည်။ဘာလို့ဆို လော့ယင်က သူ့လက်ဖြင့် ထိုအနီကွက်ပေါ်ကို ကြမ်းကြမ်းဖိလိုက်လို့ပဲ။

“ဒါ ပိုင်ရန်တော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဘယ်သူလဲ” လို့ မုယောင်နဲ့ပိုင်ရန်က အချိန်အတော်ကြာ အဆက်အသွယ် မရှိတော့တာကြောင့် ဒါက ပိုင်ရန်ရဲ့လက်ချက် မဖြစ်နိုင်ဘူး။

သူတို့အားလုံး အရွယ်ရောက်ပြီးသူတွေမို့ လော့ယင်က အဲ့လူက မုယောင်ကို နမ်းရုံပဲ နမ်းခဲ့တာလို့ ထင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

“မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ!” လို့ မုယောင်က ဒေါသတကြီး လည်ပင်းနောက်က လက်ချောင်းတွေကို ပစ်ချလိုက်တယ်။

မုယောင် လော့ယင်ရဲ့ ဦးနှောက်က တစ်ခုခုမှားယွင်းနေတာပဲလို့တောင် တွေးမိနေပြီ။

“မင်း ဖယ်စမ်း!” မုယောင်က လော့ယင်ကို အပြင်းအထန် တိုက်ထုတ်လိုက်တယ်။ အံ့သြစရာကောင်းတာက လော့ယင်က မခုခံခဲ့ဘူး။.

မုယောင်က လော့ယင်ကိုတွန်းထုတ်တဲ့အခို​က် လော့ယင် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားတာကို မြင်ပြီး အပေါက်ကြားကနေ ပြေးထွက်သွားလိုက်တယ်။

လော့ယင်ဟာ မုယောင်ရဲ့တွန်းထုတ်ခြင်းကိုခံရပြီးနောက် အမူအရာ အနေအထားကို မပြောင်းလဲဘဲ ထိန်းထားလိုက်တယ်။ မုယောင် ပစ်ချလိုက်တဲ့ သူ့ရဲ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းအချင်းချင်း ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်တယ်။

မုယောင်ရဲ့လက်ချောင်းလေးတွေဟာ မုယောင်လိုပဲ နူးညံ့ပြီး ဖြူဖွေး ချောမွတ် သွယ်လျနေတယ်။
သူ အရမ်းသဘောကျတာပဲ။

OS: လော့ယင်  :  အော်…ငါ မုယောင်ကို ကြိုက်နေတာပဲ။

မုယောင်  : ငါလေးတော့ နောင်တရနေပါပြီ။ಥ‿ಥ