Little Creampie:
Chapter 43

ကျင်းလော့ အနီးအနားက ဟိုတယ်တစ်ခုကို သွားလိုက်သည်။ သူ့ဆီမှာ ရှိတာက ယွမ်ငွေ ရာဂဏန်းပဲ ကျန်တော့သည်။ ပညာသင်ကြေးအတွက် စုထားတဲ့ငွေတွေကလည်း ကဒ်ထဲမှာပဲ ရှိနေသေး၏။ သူ့ရဲ့ ဖခင် ဆိုသူအတွက် ဆေးကုသခေါင်းပုံဖြတ်ငွေတွေကိုလည်း မပေးရသေးပေ။

ဟိုတယ်မှာ ကျင်းလော့ရေခပ်မြန်မြန် ချိုးလိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် သူ့ကိုယ်ပေါ်က ထိုးသွင်းခံရတဲ့အရာတွေရဲ့ အမှတ်အသားများက ရှင်းရှင်းကြီး ကျန်နေသေး၏။ ရေချိုးခန်းထဲရှိ ကြည့်မှန် ‌ရှေ့မှာရပ်ပြီး သူကိုယ်သူ ငေးကြည့်နေမိသည်။

မှန်ထဲက အိုမီဂါသည် ဖြူဖတ်ဖြူရော်နှင့် စိတ်ဝင်စားမှုကင်းမဲ့နေပုံရသည်။ ကျောင်းတွင် ကျင်းလော့မြင်ဖူးခဲ့သော တက်ကြွ၍ လွတ်လပ်နေသည့် အိုမီဂါလည်း မဟုတ်၊ စင်ကြယ်နေသည့်အသွင်လည်းမရှိ။ ညနေစောင်း၏ ကျောက်တုံးတစ်ခုလို မည်းနက်ထူပြောနေပုံရသည်။

ဖြူဖွေးသဖြင့် အေးစက်နေသော အသားအရေသည် မှိုင်းညို့နေသကဲ့သို့၊ ဟိုတယ်မှန်မှာ မှုန်ဝါးနေသော အလင်းထဲတွင် သူ၏ ချောမောလှပသည့် မျက်နှာပုံရိပ်ပင် ဆီဆေးပန်းချီကားထဲက အရာဝတ္ထုတစ်ခုလို ချီးမွမ်းဖွယ်မရှိ၊ ကာလနှင့် ကင်းကွာနေသည့် အေးစက်သော အသွင်သဏ္ဍာန်သာ ဖြစ်နေသည်။

ကျင်းလော့ စဉ်းစားမိသည်။
တကယ်တော့ သူဟာ အစကတည်းက မှိုင်းတိုက်နေသည့်သူပင်။ သူ့ဘဝဆိုတာလည်း ရပ်တန့်နေသင့်တဲ့အရာပဲ။ အောက်ခြေမှာ မည်းနက်ပုပ်ညှီနေတဲ့ ရွှံ့ညွန်တွေ ထူထပ်နေပြီး၊ အပေါ်ယံမှာ ရှင်းလင်းတဲ့ရေပြင်တွေ မျောနေရင်တောင်၊ အနက်ထဲကို ဆင်းကြည့်လိုက်ရင် အတွင်းပိုင်းတစ်ခုလုံး ပုပ်သိုးနေတာကိုပဲ တွေ့ရမှာပင်။

ပင်ပန်းလိုက်တာ

ကျင်းလော့ စိတ်ထဲမှာ တွေးမိ၏။
တကယ်တမ်းတော့ သူဟာ အချိန်အများစုမှာ အကြောင်းအရာတွေကို မတွေးတတ်ပေ။ အကြောင်းကတော့ ဘယ်လောက်ပဲတွေးတွေး အဖြေမရနိုင်တဲ့ အရာတွေများလွန်း၍ပင်။ သူလုပ်နိုင်တာဆိုလို့ အကောင်းဆုံးကြိုးစားပြီး လုပ်ဖို့ပဲ။ ဘာကိုမှ မကြည့်၊ ဘာကိုမှလည်း မတွေးဘဲနေဖို့ပဲ။

ဒီလိုနဲ့… အမှတ်တရတွေ၊ အတွေးတွေက သူ့နောက်ကလိုက်မမီနိုင်တော့ပေ။ သူဟာ ရှေ့ကိုပဲ အဆက်မပြတ် ပြေးနေမည်၊ ရှေ့ကိုပဲ။

ဒါပေမယ့်… ငါ သိပ်ပင်ပန်းနေပြီလေ။

ကျင်းလော့ ပြေးနေဆဲပင်။ ဒါပေမယ့် ဘယ်ကိုပြေးရမှန်း သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိချေ။

သူကြီးပြင်းလာခဲ့ရတဲ့ နေရာကို ပြန်ရောက်တာနဲ့… ဒီကွင်းဆက်တွေဟာ သူ့ကို မမြင်နိုင်သည့်လက်များနှင့် ပြန်ချည်နှောင်လိုက်သလိုပင်။ တကယ်တော့ သူ ဒီကြိုးတွေကို ခွာပစ်ပြီးသားလို့ ထင်ခဲ့တာ။

တစ်ခါတလေ ကျင်းလော့ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆယ်စုနှစ်နဲ့ချီပြီး တစ်နေရာတည်းမှာ ချည်နှောင်ထားခံရတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်လို့ ခံစားမိသည်။ ကြီးပြင်းလာသည့်အခါမှာတော့ ဒီအတိုင်းနေရတာကို ကျင့်သားရသွားပြီး လွတ်မြောက်ဖို့အတွေးတောင် မရှိတော့။

ကျင်းလော့သည် ရေနဲ့ကိုယ်ကို ဆေးကြောလိုက်၏။ သူ့ခန္ဓာပေါ်က အနမ်းရာအမှတ်တွေ၊ ဒဏ်ရာတွေကို ကြည့်ရင်း… ခဏလောက် သူဘယ်လိုလူမျိုးဖြစ်နေပြီလဲဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မသိတော့ပေ။

သူဟာ ဒီပုံရိပ်ကို စိတ်ထဲကနေ ထုတ်ခါပစ်လိုက်ပြီး ရေမြန်မြန်ချိုးကာ အပြင်ထွက်၊ ရေချိုးဝတ်နှင့် ကိုယ်ကိုထုပ်ပြီး အိပ်ရာပေါ်မှာ လက်ခြေဖြန့်ကားလျက် လှဲချလိုက်၏။

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ကျင်းလော့ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ဆွဲယူပြီး ယခင်နွေရာသီအားလပ်ချိန်တုန်းက အလုပ်လုပ်ခဲ့တဲ့နေရာကို ပြန်သွားခဲ့၏။

အလုပ်နေရာက ခရိုင်မြို့နဲ့အနီးဆုံး
မြို့ပြကွင်းအတွင်းက ဟိုတယ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ အရင်ကလိုပဲ ပစ္စည်းတွေကို သယ်ယူရွေ့ပြောင်းပေးရမည့်အလုပ်ပင်။

ကျင်းလော့သည် နောက်ကျောမှာ ကြိုးတစ်ချောင်းစည်းထားသည့် အလုပ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ခေါင်းပေါ်တွင် နောက်မှ ဆောင်းရမည့် သန့်ရှင်းသည့် ဦးထုပ်ကို အနည်းငယ်ငိုက်ချလိုက်ပြီး ကြိုးစကို နောက်ကျောမှာ ချည်လိုက်သည့်အခါ ကြိုးက သူ့၏သွယ်လျသည့် ခါးနဲ့ဝမ်းဗိုက်ကောက်ကြောင်းကို ထင်ရှားစေသည်။ ဒီလှုပ်ရှားမှုတစ်ခုတည်းနဲ့ပဲ သူ့ရဲ့ ပြေပြစ်သိမ်မွေ့တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကောက်ကြောင်း အားလုံးပေါ်လွင်သွား၏။

ကျင်းလော့က သူ့ခန္ဓာကိုယ်အရွယ်ထက် ပိုကြီးတဲ့အဝတ်တွေကို ဝတ်ရတာကို ပိုနှစ်သက်သည်။ ဒါမှသာ သူ့ရဲ့သွယ်လျတဲ့ပုံစံကို ဖုံးကွယ်နိုင်မှာပင်။ ဒါပေမယ့် အထည်တွေကျပ်သွားတဲ့အခါမှာတော့ သူ့ရဲ့ အံ့ဖွယ်ကောင်းလောက်တဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကောက်ကြောင်းများ ပေါ်ထွက်လာတတ်သည်။

ဦးထုပ်ကိုငိုက်ပြီး နောက်ကျောကြိုးတွေကို လက်နောက်ပစ်နဲ့စည်းနေတဲ့အချိန်၊ တံခါးဝမှာ အသံကြမ်းနှင့်မန်နေဂျာက ကျင်းလော့ရဲ့ခါးကို ငေးကြည့်ရင်း—

“ဟေ့… ကျင်းလော့”  ဟု ခေါ်လာ၏။

ကျင်းလော့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

မန်နေဂျာက “ဒီတစ်ခါတော့ မင်းက ပစ္စည်းမရွေ့တော့နဲ့။ အခြားအလုပ်တစ်ခုသွားလုပ်”

“အလုပ်အသစ်ရှိတယ်၊ ပြီးတော့”  မန်နေဂျာက သူ့လက်ချောင်းတွေကို ပွတ်သပ်ရင်း၊ “ပိုက်ဆံလည်း ပိုရမယ်။”

ကျင်းလော့ ဘာမှမပြောပေ။ ပိုက်ဆံပိုရတဲ့အလုပ်တွေဟာ ပိုပြီးအားစိုက်ရတာ၊ ပိုခက်တာတွေချည်းပင်။

မန်နေဂျာလည်းကျင်းလော့က ပုံမှန်လည်းတိတ်ဆိတ်တတ်သူဆိုတာ သိပြီးသားမို့ ကျေနပ်စွာနှင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာပဲ တံခါးဝကနေ ဆူညံသံတွေ ကြားလာရသည်။

ကျင်းယွိ၏ အသံသည် ကြမ်းတမ်းပြီး နားမချမ်းသာစရာဖြစ်ကာ၊ ဝေးဝေးကနေ လှမ်းအော်နေသည်— “ဟေ့… ဒီမှာ ကျင်းလော့ဆိုတဲ့ ဝန်ထမ်းရှိလား? ငါလား? ငါက သူ့အကြွေးရှင်ကွ!”

ကျင်းလော့ မျက်လုံးတွေ မှုန်ဝါးသွား၏။ သူ မဆောင်းရသေးတဲ့ ဦးထုပ်ကို လက်ထဲကချပြီး လှည့်ကာ ကျင်းယွီအား အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျင်းယွီသည် အခြားဝန်ထမ်းများနှင့် စကားပြောနေပြီး သူ့ကို မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် အေးဆေးစွာဖြင့် အဝတ်လဲခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤ ‘အစ်ကို’ သည်အရပ် ၁.၇ မီတာခန့်သာရှိပြီး မြေအောက်ဂိုဏ်းသားတစ်ဦး၏ သဘောသဘာဝရှိပြီး အိမ်ခြေရာမဲ့တစ်ဦးနှင့်လည်းတူသည်။

ကျင်းယွီသည် တံခါးပေါ်တွင် လက်တင်ကာ မယဉ်ကျေးစွာ ပြော၏၊ “ဟေး၊ မင်းငွေမရှင်းရသေးဘူးလား?”

ကျင်းလော့သည် သူ၏ ဦးထုပ်ကို စင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး ထိုသူအား ငေးကြည့်ကာ၊ “ငွေပေးရင်တောင် ကျင်းယွမ်ကိုပဲပေးမှာ၊ မင်းကို တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ ပေးမှာမဟုတ်ဘူး”

ကျင်းယွီ၏ မျက်လုံးများ လက်သွားပြီး “အဲ့တော့ ဘာဖြစ်လဲ?” ဟု ပြောသည်။

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက ငါတို့ကို ဒါအကြွေးတင်နေတာပဲ၊ မဟုတ်ဘူးလား?”

ကျင်းလော့သည် မရေရာသော အသံဖြင့်၊ “ဟုတ်လား?” ဟု ပြန်ပြော၏။

သူသည် အားနည်းပြီး မှောင်မိုက်သော ပုံရိပ်ဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာသည်။ ကျင်းယွီသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး လေထုသည် တင်းမာနေသည်။

ကျင်းလော့သည် ကျင်းယွီ၏ တစ်မီတာအကွာတွင် ရပ်နေသည်။ ရုတ်တရက် သူသည် လက်ကို မြှောက်ကာ ကျင်းယွီ၏ အဝတ်ကို ဆွဲပြီး အတွင်းဘက်သို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ ကျင်းယွီမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ညှင်သာသောသူသည် ရုတ်တရက် တုံ့ပြန်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် ခဏတာ တွေဝေသွားပြီး အခန်းအတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းခံရကာ တံခါးအား ကြမ်းတမ်းသောအသံဖြင့် အပြင်းအထန် ပိတ်ချလိုက်၏။ ကျင်းယွီသည် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း တံခါးပိတ်သံပြီးနောက် ကျင်းလော့၏ လက်သီးသည် ပြင်ဆင်ထားခြင်းမရှိပဲ ရုတ်တရက် သူ့အား ထိုးသွင်းလာသည်။

“အား!”

ကျင်းယွီသည် မျှော်လင့်မထားသော ဒဏ်ရာကိုရရှိပြီး နှာခေါင်းတွင် လက်သီးနှင့် ထိုးခံရသဖြင့် နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်ကာ နှစ်လှမ်းသုံးလှမ်း နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်မိ၏။ သူ အဝတ်လဲခန်းရှိ စင်နှင့် တိုက်မိသွားသည်။

နောက်ဘက်ရှိ အဝတ်စင်များ ပြိုကျပြီး တဝီဝီအသံများ ထွက်လာကာ အဝတ်ချိတ်များ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။

ကျင်းယွီ၏ နှာခေါင်းသည် အထိုးခံရပြီး သွေးထွက်လာကာ သူသည် ခြေနှစ်လှမ်းလှမ်းပြီး ယိုင်လဲသွား၏။ သူသည် လက်ဖြင့် နှာခေါင်းကို ကာကွယ်ကာ မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာအမူအရာကို ပြလာသည် “ဟေ့ကောင်! မင်းငါ့ကို တကယ်ပဲ ထိုးလိုက်တယ်?”

ကျင်းယွီသည် အံ့အားသင့်ဖွယ်ဖြစ်ရပ်ကို မျက်ဝါးထင်ထင်ကြုံရင်း အဝတ်လဲခန်းထဲမှာရပ်နေသူကိုစိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုလူသည် သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲက တိတ်ဆိတ်နာခံလွယ်သော လက်သတ်အိတ်နှင့် လုံးဝကွဲပြားနေသည်။

ဘယ်အချိန်ကစပြီး ဒီတိတ်ဆိတ်နာခံတတ်တဲ့ ဘောလုံးလေးဟာ ထက်မြက်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာခဲ့တာလဲ။

အရင်က ရိုက်နှက်ခံရသည့်အခါတိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ဖုံးအုပ်ပြီး ဘယ်တော့မှမခုခံဘဲ ကြောက်ရွံ့နေတတ်ပြီး အနိုင်ကျင့်ခံရသူဖြစ်နေတတ်သည့် သူတို့ရဲ့ “ညီလေး”သည် သူတို့အားပြုံးသယောင်မျက်လုံးထဲတွင် အားကျမှုနှင့် ဖုံးကွယ်ထားသော မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ကြည့်နေတတ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် အေးစက်သော မျက်လုံးများနှင့်… စိတ်ပျက်မှုမှ ခဲသွားသော အာရုံမဲ့ပုံစံသာ ကျန်ရှိနေ၏။

ချီး… ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ကျင်းလော့က…

ကျင်းလော့သည် ယခင်က သူတို့အား ဘယ်တော့မှ ဒီလိုပြုမူခဲ့ဖူးခြင်းမရှိပေ။

ကျင်းယွီသည် ဤလုပ်ရပ်က ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို နားမလည်သော်လည်း ဒေါသထွက်ပြီး ဆဲဆိုရန် မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ “ဘာကြည့်နေတာလဲ? ငါလိုး..”

ဖြူစင်လွန်းသည့် လက်တစ်စုံက ကျင်းယွီ၏ ကော်လာကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူ့အား ပြန်ဆွဲတင်လိုက်သည်။ အခြားညီကိုများနှင့် လုံးဝမတူဘဲ အထူးလှပသည့် ကျင်းလော့၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် အေးစက်စွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။ ဤမျှနီးကပ်သော အကွာအဝေးမှ ကျင်းလော့၏ အလွန်အမင်းလှပသည့် မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။ ကျင်းလော့၏ လှပသော မျက်လုံးများက ကျင်းယွီအား စူးစိုက်ကြည့်နေသည်

“နားလည်ပြီလား။”

ကျင်းလော့သည် သူ၏ ချစ်စဖွယ်မျက်လုံးများဖြင့် ကျင်းယွီအား ကြည့်ရင်း၊ ဒေါသကို အောင့်ထားပြီး အေးဆေးစွာ ပြောသည် “မင်းက တစ်ဖက်လူကို အကူအညီတောင်းနေတာ”

“မင်းက ငါ့ဆီက ပိုက်ဆံကို လိုချင်ပြီး ငါ့ကိုကျ အိမ်ကနှင်ထုတ်တာမလား?” ကျင်းလော့ အသံသည် အေးစက်ပြီး ကြမ်းတမ်း၏ “ဘာလို့ အဲဒီလိုလုပ်တာလဲ? ဘာလို့ အဲဒီလိုလုပ်တာလဲ?”

“ငါဘာလို့ မင်းလို အညစ်အကြေးအတွက် ကိုယ့်ဘဝကို စွန့်လွှတ်ရမှာလဲ?!”

ကျင်းလော့သည် ကျင်းယွီ၏ မျက်နှာကို နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက်ထပ်ထိုးလိုက်သည်။ ကျင်းယွီ၏ မျက်နှာသည် ဘေးသို့ လည်သွားပြီး သတိရလာသည့်အခါ သူသည်  “မင်းခန္ဓာကိုယ်ထဲက ညစ်ပတ်တဲ့ သွေးတွေကြောင့်ပဲ!”

“မင်းလီးတောင်ထွက်ပြေးလို့မရဘူးကွ!”

ကျင်းယွီသည်လည်း လက်သီးကိုလွှတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ကျင်းလော့၏မျက်နှာအား ငေးလျက် ခြေထောက်ကိုမြှောက်ကာ အားအပြည့်သုံး၍ ကန်လိုက်သည်။ ကျင်းလော့သည် ဒူးကွေးပြီး သူ့ကိုချုပ်နှောင်လိုက်ကာ ကျင်းယွီ၏လက်ကို ရုတ်တရက်အားပြင်းစွာဆွဲလိုက်ပြီး ခါးနှင့်ဝမ်းဗိုက်အားကို အသုံးပြု၍ ကျင်းယွီ၏လည်ပင်းအား ညှပ်ကာ ဒူးဖြင့်ဖိပစ်လိုက်သည်။

“‌ဒုန်း!”

ကျောပြင်သည်မြေကြီးနှင့်ပြင်းထန်စွာထိမိသည့်နာကျင်မှုက ကျင်းယွီ၏မျက်နှာကို တဒင်္ဂမျှ ရှုံတွသွားစေသည်။

ကျင်းလော့၏ တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းရည်မှာ ကျောင်းအုပ်စုဖွဲ့တိုက်ခိုက်မှုများတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ထားသည့် တိကျမှု၊ ကြမ်းကြုတ်မှုအပြင် အယ်လ်ဖာအုပ်စုများနှင့် ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းတို့ကြောင့် ဖြစ်သော်လည်း၊ ရိုးရိုး Black Boxing တွင် တွေ့ရသည့် ကြွက်သားအားနှင့် တိုက်ခိုက်မှုကျွမ်းကျင်မှုတို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ကျင်းယွီ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအားသာချက်ကို ကျင်းလော့၏ တိုက်ခိုက်မှုကျွမ်းကျင်မှုက လုံးဝမဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပေ။

“ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ?!”

လည်ပင်းညှပ်ခံထားရသည်နှင့် ကျင်းယွီ၏မျက်နှာသည် နီမြန်းလာသည်။ သူသည် လက်သီးဖြင့် ကျင်းလော့၏ ခြေသလုံးကို ပစ်ထိုးကာ သူ့ခြေထောက်များကို လျှော့ချဖို့ အတင်းအကျပ်ကြိုးစားသည်။ ကျင်းလော့သည် ညည်းတွားသံထွက်လာပြီး မျက်နှာတွင် အေးစက်သောအကြည့်ဖြင့် လက်လျှော့မည်မဟုတ်ဟု ဖော်ပြနေသည်။

အဝတ်လဲခန်းအတွင်းရှိ အဝတ်အစားအားလုံးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ရောထွေးပြန့်ကျဲနေ၏။

“ဒီမှာ ပြဿနာမရှာကြနဲ့!!”

Chapter 43 ended