[Gp1]ဂန်းဆက်စ်လုပ်ရန် ဇာတ်လိုက်Gongများကို ခိုးယူခြင်း:
Arc8 Ch 17

“သခင်လေးသုံး၊ အဲ့ဒီ ကြာပွတ်က…” လက်အောက်ငယ်သားသည် နောက်ကြည့်မှန်ထဲတွင် ကြာပွတ်အနက်ရောင်ဖြင့် ကစားနေသော လူကို ကြည့်နေရင်း ရှက်ရွံ့၍ တုံ့ဆိုင်းသွားကာ ကားကို မောင်းနေ၏။ ခေါင်းကိုင်ဖခင် နှင့် ချူးသခင်လေးသုံး တို့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုသည် အဆုံးသတ်တော့မည်ဖြစ်သော်လည်း ပြဿနာရှာရန် ကြိုးစားနေသော စိတ်မကောင်းစရာကောင်းသည့် လူအချို့ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ဥပမာအားဖြင့် မနေ့က သူတို့သည် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသော လျှို့ဝှက်အေးဂျင့် နှစ်ဦးကို ဖမ်းမိခဲ့၏။

ဗင်းဆင့် ကောလာရစ်ခ်ျသည် နိုင်ငံခြားသားဖြစ်သော လက်အောက်ငယ်သားများကို ခေါ်လာသောကြောင့် စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်းသည် အနည်းငယ် အဆင်မပြေဖြစ်ခဲ့သည်။ ချူးဝမ်၏ လက်ထောက်တွင် သူ၏ကိုယ်ပိုင် စစ်ဆေးမေးမြန်းနည်းများ ရှိပြီး လျှို့ဝှက်အေးဂျင့်များကို စစ်ဆေးမေးမြန်းရန် သူသည် အသင့်တော်ဆုံးပင်။

သို့သော် ယနေ့ ထိုလက်ထောက်သည် အမှားအနည်းငယ် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ကောင်းပြီလေ၊ သူသည် ထူးထူးခြားခြား ကြာပွတ်များကို နှစ်သက်၏။ သူမှာထားသော ကြာပွတ်ရောက်ရှိရန် အချိန်အနည်းငယ် ကြာခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ အချစ်လေးကို စမ်းသပ်ရန် အားတက်သရော ပြင်ဆင်နေစဉ် လျှို့ဝှက်အေးဂျင့်တစ်ဦးကို စစ်ဆေးမေးမြန်းရန် ဖုန်းဝင်လာ၏။ အလျင်စလိုဖြင့် သူသည် စစ်ဆေးမေးမြန်းရန် မှားယွင်းသော ကြာပွတ်ကို ဆွဲယူခဲ့သည်။

ယခု မှားယွင်းသော ကြာပွတ်ကို ချူးသခင်လေးသုံး က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကစားနေသည်။ ဗင်းဆင့် ကောလာရစ်ခ်ျ၏ အကြည့်သည်လည်း ထိုကြာပွတ်ပေါ်တွင် စိတ်ဝင်တစား ရှိနေ၏။

လက်ထောက်: “…”

သူသည် မှားယွင်းသော ကြာပွတ်ကို ကိုင်ထားကြောင်း သိလိုက်သောအခါ ချက်ချင်း ပြန်သွားပြီး လဲလှယ်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။ သို့သော် ရုံးခန်းတွင် အရေးကြီးသော ကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်နေသင့်သော ထိုအရေးကြီး ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးသည် ဒေါသတကြီး ထွက်လာကာ သူ့ကို အပြစ်မဲ့သော လမ်းသွားလမ်းလာတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး သူ့ကို First Hospitalသို့ ကားမောင်းခိုင်း၏။ ထို့နောက် ခေါင်းလှည့်ကာ သူတို့၏ မျက်လုံးများကို သူ၏ ကြာပွတ်ပေါ်တွင် စိုက်ကြည့်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက တွေးမည်နည်း။

ချူးဝမ်သည် အကြည့်ကို အောက်သို့ ချလိုက်ပြီး သူ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများသည် အနည်းငယ် ကွေးသွားသည်။ သူ၏ အေးစက်သော ဖြူဖျော့သော လက်များသည် ကြာပွတ်အနက်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေ၏။ ကြာပွတ်သည် သူ၏ လက်ကိုင်နေရာတွင် ငွေရောင်ဖြစ်ပြီး အနက်ရောင် ပန်းပွားကအရှည်များ ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။ ကြာပွတ်၏ ကိုယ်ထည်ပစ္စည်းကို သူမသိပေ။ ထိတွေ့ကြည့်မှသာ သိနိုင်မည်။

လေကာအင်္ကျီနှင့် သားရေဘွတ်ဖိနပ် ဝတ်ဆင်ထားသော ထိုလူသည် ဖြူဖျော့သော အသားအရေဖြင့် ကြာပွတ်အနက်ကို ကိုင်ထားပုံမှာ အန္တရာယ်များပုံပေါ်ပြီးအလွန်အမင်း ဆွဲဆောင်မှုရှိ၏။

သူသည် လက်ထောက် သူ့ကို ခေါ်နေသည်ကို ကြားသောကြောင့် မျက်လုံးများကို ပျင်းရိစွာ မော့ကြည့်ကာ “ဘာလဲ?” ဟု မေးလိုက်သည်။

မြေအောက်လောက၏ ခေါင်းကိုင်ဖခင် အပြာရောင်မျက်လုံးပိုင်ရှင်သည်လည်း စကားအများကြီး ပြောရသည်ကို မနှစ်သက်သောကြောင့် ထိုနည်းတူ လိုက်လုပ်၏။ သူသည် ယခု ထိုအကြည့်ကို အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်လာသည်။

အိုး၊ ထိုမျက်နှာပူစရာအဖြစ်သည် ကားမောင်းနေသော လက်အောက်ငယ်သားအတွက် အဆုံးမရှိ တိုးပွားလာ၏!

ထိုရှက်စရာအဖြစ်သည် ပြည်ပမာဖီးယားအဖွဲ့အစည်းအပေါ်သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။

လက်ထောက်သည် စတီယာရင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ရှက်ရွံ့စွာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး “သခင်လေးသုံး ဒီကြာပွတ်က စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် မှားပြီး ယူလာခဲ့တာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး” ချူးဝမ်သည် အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းကာ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး “ငါ အဲ့ဒါရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိတယ်…” ဟု ဆို၏။

ဗင်းဆင့်သည် သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ ကပြားမျက်နှာသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသွင်အပြင်ကို ထုတ်လွှတ်ကာ သူ၏ ကြည်ပြာရောင် မျက်လုံးများသည် အဆုံးမရှိသော စိတ်ခံစားချက်များကို ဖန်တီးနေသည်။

ဆေးရုံခန်းထဲတွင် အဖြူရောင် ကုတ်အင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားသော ထန်ထန်သည် ထိုနှာဘူး ကောင်လေးက သူ၏ ဖင်ကို နှစ်ကြိမ်မြောက် လျက်နေသောကြောင့် တင်ပါးဆုံရိုးကို မကျေနပ်စွာ မြှောက်ပေးနေရသည်။ လိင်တံကို စုပ်ယူနေစဉ် လိင်တံသည် အနည်းငယ် နာကျင်လာပြီး ဘောအတွင်းရှိ သုတ်ရည်များသည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွား၏။

သူ၏ အေးစက်ကာ တိုးညှင်းသော အသံသည် ရှက်ရွံ့မှုနှင့် သာယာမှု ရောနှောနေသောကြောင့် သူ၏ သတိထားမှုကို ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့သည်။

ချူးဝမ်နှင့် ဗင်းဆင့် ရောက်ရှိလာသောအခါ ယွီဇီရှုသည် နောက်ဆုံးအဆင့်ကို မပြီးဆုံးသေးသော်လည်း အခြားနေရာတိုင်းကို စေ့စေ့စပ်စပ် စူးစမ်းလေ့လာခဲ့ပြီးပြီပင်။ သူတို့သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ ထိုကောင်စုတ်လေးသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက် မျက်နှာဖြင့် ရောင်ကိုင်းနေသောပန်းရောင် လိင်တံကို လျှာဖြင့် လျက်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူနေသော မြေခွေးကဲ့သို့ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို လျက်ကာ လွှတ်ပေးလိုက်၏။

…ဆရာဝန်သည် မိန်းမောတွေတွေဝေနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကုတင်ကို မှီထားသည်။ သူ့ အင်္ကျီ၏ ကြယ်သီးများအားလုံး ဖြုတ်ထားပြီး ခြေထောက်များကို ဖော်ထားကာပေါင်ရင်းတွင် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။ သူ၏ ဖင်ဝသည် ကျုံ့ဝင်လိုက် လျော့သွားလိုက် ဖြစ်နေပြီး ကြည်လင်သော အရည်များ စိမ့်ထွက်နေ၏။

ချူးဝမ်နှင့် ဗင်းဆင့်တို့သည် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုလေထုသည် အေးစက်မှုနှင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရနံ့သည် သူတို့ကို ပူလောင်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေ၏။

ဗင်းဆင့်၏ မျက်လုံးများသည် မှောင်မည်းသွားပြီး ထိန်းချုပ်ခံထားရသော ဆရာဝန်၏ တွေဝေမိန်းမောနေသော အခြေအနေကို နှစ်သက်စွာ ကြည့်နေသည်။ သူသည် ကုတ်အင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ကာ လျှောက်လာပြီး နီရဲနေသော ထန်ထန်၏ မျက်နှာကို ပွေ့ဖက်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ညင်သာစွာ နမ်းကာ အရသာကိုမြည်းစမ်းနေ၏။ ပြင်းထန်သော အနမ်းသည် ပါးစပ်အတွင်းရှိ နေရာတိုင်းကို စူးစမ်းကာ နူးညံ့သော လျှာကို စနောက်နေသည်။

“Mmm… Mmm…”

ထန်ထန်သည် ပြင်းထန်သော အနမ်းများကြားတွင် သတိပြန်လည်လာပြီး ခေါင်းကို မော့ရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရကာ တံတွေးကို မျိုချလိုက်ရသည်။ “Mm Mm” ဟူသော နှာသံထွက်ပေါ်လာပြီး တံတွေးများ ဖြူဖျော့သော အသားအရေပေါ်သို့ စီးကျနေပြီး သူ အသက်ရှူနိုင်ရန်အတွက် ဗင်းဆင့်က လွှတ်ပေးလိုက်၏။

သူ၏ လျှာမှာ နာကျင်လာပြီး လေးလံစွာ အသက်ရှူကာ ခေါင်းမူးဝေနေ၏။ သူ မသက်သာသေးခင် ယွီဇီရှုသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး

“ဘာလို့ မသပ်မရပ်ဖြစ်နေကြတာလဲ? ဘာကိစ္စမှမရှိဘဲဘဲ ဘာအတွက် ဆေးရုံးကိုလာကြတာလဲ”

သူ၏ အကြည့်သည် ကြာပွတ်ပေါ်သို့ ရောက်သွားပြီး ကျန်ရှိသော စကားလုံးများသည် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားကာ ထို့နောက် ထူးဆန်းသော လေသံဖြင့် “အိုး၊ မင်းတို့ ကြာပွတ် ယူလာခဲ့တာလား?” ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုလူအိုနှစ်ဦး ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ယွီဇီရှုသည် သူ့ကို မလိုအပ်တော့ကြောင်း နားလည်လိုက်၏။ ရှာလကာရည် စိမ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း သူ ဘာမှ မလုပ်ရသေးပေ။ ထို “ကောကော” နှစ်ဦးကြားတွင် မညီညွတ်မှုများ ဖန်တီးကာ ဆက်ဆံရေးကို အဆိပ်ခတ်လိုခဲ့သည်။

“ကောကော၊ ဒီလူအိုနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပါဦး၊ သူတို့က အရမ်း ဆိုးသွမ်းတာပဲ… သူတို့ တကယ် ကောကောကို နာကျင်စေချင်နေတာ…” ယွီဇီရှုသည် သူ၏ ကြာပန်းဖြူစကားများဖြင့် စတင်ပြောဆိုသည်။
“ကျွန်တော်နဲ့ မတူဘူး၊ ကျွန်တော် သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး…” ထိုစကားများသည် ရုတ်တရက် တန့်သွား၏။

ဗင်းဆင့်သည် ဆရာဝန်၏ ပခုံးပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများကို ဆွဲချလိုက်သောကြောင့် လေထဲတွင် ဖြူဖွေးသော ပခုံးပေါ်လာပြီး သွေးမထွက်တော့သော်လဲ နီရဲပြီး ရောင်ကိုင်းနေသော ကိုက်ရာတစ်ခုကို ပြသနေသည်။ ထိုလူသည် ယွီဇီရှုကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

မရပ်နဲ့၊ ဆက်ပြောဦး။

ယွီဇီရှု: “…”

ချူးဝမ်သည် သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးမည်မဟုတ်သလို ထိန်းချုပ်မှုမရှိဘဲ ရယ်မောလိမ့်မည်မှာ သေချာသည်။ ဗင်းဆင့်၏ လက်မောင်းအတွင်း၌ မှီခိုနေသော ထန်ထန်ပင် သူ၏ မျက်ခုံးကြားတွင် အပြုံးတစ်ခု၏ အရိပ်အယောင် ရှိနေ၏။

ထိုနှာဘူးကောင်လေးက “ကောကော!!” ဟု ညည်းညူလိုက်သည်။

ထန်ထန်သည် ဘာမှ မပြောပေ။ သူသည် ဗင်းဆင့်၏ လက်ဖြင့် အလျားလိုက် မြှောက်တင်ခံရပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် ချထားခံရသည်။ ချူးဝမ်သည် လျှောက်လာပြီး ထန်ထန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ. ယွီဇီရှု၏ ပြောခဲ့သော စကားများကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ထန်ထန်၏ နီရဲနေသော နားရွက်ဖျားကို ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်၏။

“ဘယ်သူက ဒီကြာပွတ်ကို ထန်ထန်အတွက် သုံးဖို့ ပြောတာလဲ?”

ဆရာဝန်သည် တည်ငြိမ်နေသေးသော်လည်း သူ၏ နားရွက်နီရဲနေမှုက ထိုလူ၏ ချစ်စကားများကို သူ အတော်လေး နှစ်သက်နေကြောင်း ညွှန်ပြနေပုံရသည်။

ချူးဝမ်သည် ဆက်ပြော၏ “အချစ်လေး၊ မင်း ကိုယ်တို့ကို အပြစ်ပေးဖို့ သုံးနိုင်တယ်…” သူ၏ အသံသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်၊ “အရင်က ကိုယ်တို့ မှားခဲ့တယ်၊ မင်းကို အတင်းအကျပ် သာမှုခံစားစေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲ့ဒါတွေကို ပြောဖို့ နောက်ကျသွားပြီ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကိုယ်တို့ မင်းကို မလွှတ်ပေးနိုင်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့်…”

သူသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိရှိ ကိုင်းညွှတ်ကာ “ကိုယ်တို့ကို အပြစ်ပေးပါ ဆရာ” ဟု ပြောလိုက်၏။

ထန်ထန်သည် ကြာပွတ်ကို ကိုင်ထားရင်း အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ဗင်းဆင့်နှင့် ချူးဝမ်တို့ အဝတ်အစားများ ချွတ်နေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးများ စိုစွတ်လာသော်လည်း ကြာပွတ်ကို မရမ်းရသေးပေ။

သူသည် ဤအခြေအနေတွင် မည်သို့ ပြုမူရမည်ကို သူ မသိပေ… သို့သော် သူသည် ကြာပွတ်ကို တစ်စုံတစ်ဦးအပေါ် အသုံးပြုရန် မရဲပေ။

ထန်ထန်သည် ဖြူဖျော့သော အသားအရေသည် ရှက်ရွံ့စွာ နီရဲနေ၏။ ထို့ပြင် သူသည် ယခု အဖြူရောင် ကုတ်အင်္ကျီကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ထိုလူနှစ်ဦးသည် ကြံ့ခိုင်သော ကိုယ်လုံးတီးများဖြင့် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေကြသည်။ကြာပွတ်ကို ပို၍ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသောကြောင့် ဤမြင်ကွင်းသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းနေသည်။

ထိုလူနှစ်ဦးစလုံးသည် ထန်ထန်၏ တုံ့ဆိုင်းနေမှုကို မြင်နိုင်၏။ နောက်ဆုံးတွင် ချူးဝမ်သည် ထောင်မတ်နေသော လိင်တံဖြင့် ဆရာဝန်နောက်သို့ လျှောက်သွားကာ ကြာပွတ်ကို ကိုင်ထားသော ထန်ထန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အားဖြင့် ရမ်းခါလိုက်သည်။

လေကို ခွင်းထွက်သွားသော အသံသည် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မှင်နက်ရောင် ကြိမ်လုံးသည် ခေါင်းကိုင်ဖခင်၏ ကြံ့ခိုင်သော ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖြတ်ကာ လတ်ဆတ်နီရဲသော သွေးစွန်းနေသည့် အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်။

လက်ထောက်၏ မှင်နက်ရောင် ကြာပွတ်သည် လိင်ဆက်ဆံမှုအတွက် အထူး ပြုလုပ်ထားသောကြောင့် အရိုးများကို မထိခိုက်စေဘဲ အသားကိုသာ နာကျင်စေ၏။ နာကျင်သည်၊ တကယ် နာကျင်စေ၏။

ကြံ့ခိုင်ကာ ယောက်ျားပီသသော ကိုယ်ခန္ဓာ၊ တောင့်တင်းသော ကြွက်သားများနှင့် ကြာပွတ်ရာမှ သွေးအနည်းငယ် စိမ့်ထွက်နေခြင်းသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။
ထန်ထန်၏ အသက်ရှူသံသည် မြန်ဆန်လာပြီး
သူ၏ အသံသည် တင်းမာသွားကာ “မလုပ်နဲ့တော့” ဟု ပြောလိုက်၏။

သူ့နောက်တွင် ချူးဝမ်သည် သူ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားကာ ညင်သာစွာ ချော့မြှူနေသည်၊ “အချစ်လေး၊ မင်း လုပ်ရင် ပိုညင်သာမှာပါ” သူသည် နားရွက်ဖျားကို ညင်သာစွာ ကိုက်ကာ ပူနွေးသော အသက်ရှူသံဖြင့် ” နာခံရမယ် ဟုတ်ပြီလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် ယွီဇီရှု၏ လက်ချောင်းများ လှုပ်ရှားနေ၏။ ထိုလူအိုနှစ်ဦးသည် မည်သို့ ကစားရမည်ကို သိကြသည်။ သူ ဒဏ်ရာမရခဲ့လျှင် သူသည် သူ၏ “ကောကော” ကို သူ့ကိုလည်း ကြာပွတ်ဖြင့် ရိုက်စေချင်သည်။

ချူးဝမ်သည် ဆရာဝန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နောက်ထပ် နှစ်ချက် သုံးချက် ရိုက်လိုက်၏။ ဗင်းဆင့်သည် ညည်းညူကာ ကြွက်သားများပေါ်တွင် နီရဲသော အမှတ်အသားများ ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပေါ်လာသည်။ ထန်ထန်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြောက်လန့်ကာ မလိုလားဖြင့် ကြာပွတ်ကို ယူရန် သဘောတူလိုက်၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ လက်ကို ချူးဝမ်သည် လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ နေရာသို့ ပြန်သွားကာ ဗင်းဆင့်သည် လျှောက်လာခဲ့သည်။

သူသည် ပထမဆုံး ရိုက်ချက်ကို ရိုက်ခံခဲ့သော်လည်း ထိုလူသည် မကျေနပ်ခဲ့ပေ… ဘာကြောင့်ဆိုသော် ဆရာဝန်၏ အလှည့် အခုမှရောက်လာသောကြောင့်ပင်။

ဆရာဝန်ကို သူ၏ လက်မောင်းအတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ ဆရာဝန်သည် ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ကြာပွတ်ရာများကို ထိတွေ့ရန် မရဲဘဲ နောက်သို့ မှီရန်ပင် မရဲပေ။ သို့သော် ဗင်းဆင့်သည် သူ့ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ပေါင်ကြားထဲသို့ လက်ကို ထည့်လိုက်၏။

“ဆရာ၊ ဆက်ရိုက်…”
ဗင်းဆင့်သည် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ လက်ချောင်းများသည် ဖင်ပေါက်ကို စမ်းသပ်နေပြီး ထန်ထန်သည် တိုးညှင်းစွာ အသက်ရှူနေပြီး ကြာပွတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ရိုက်လိုက်၏။
သူ၏ အားအင်သည် မကြီးမားသော်လည်း ကြာပွတ်သည် အားအသင့်အတင့်ဖြင့် ကျရောက်ကာ ဖြူဖျော့သော်လည်း အားကောင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အမှတ်အသားများ ချန်ထားခဲ့သည်။

“ဆက်လုပ်…”

သူ့နောက်မှ လူက အမိန့်ပေးကာ စိုစွတ်သော လက်ချောင်းများကို ဆွဲထုတ်ပြီး တဒုတ်ဒုတ် လှုပ်ရှားနေသော လိင်တံကို အရည်များစိမ့်ထွက်နေသော ဖင်နှင့် ဖိကပ်ကာ အတွင်းသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

ထန်ထန်သည် သူ၏ အူများ လက်မနှင့်အမျှ ဆွဲဆန့်ခံနေရသည်ကို ခံစားနိုင်သည်။ သူသည် အကြိမ်အနည်းငယ် အသက်ရှူမဝဖြစ်ကာ တုန်ယင်စွာ ကြာပွတ်ကို ကိုင်တွယ်နေ၏။ ချူးဝမ်၏ ပခုံးပေါ်တွင် ရှည်လျားသော အမှတ်အသားတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ဗင်းဆင့်၏ ကြီးမားသော လိင်တံသည် နောက်မှ အားဖြင့် ထိုးသွင်းလိုက်သောကြောင့် သူ၏ အူများကို ရုတ်တရက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွား၏!
“အား!!”

ရှည်လျားသော အရာသည် အရည်များ စိမ့်ထွက်နေသော အူများကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး ကြီးမားသော လိင်တံထိပ်သည် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။ နူးညံ့သော အသားလွှာများသည် မရေမတွက်နိုင်သော လျှာငယ်များက ဤပူနွေးပြီး ကြီးမားသော လိင်တံကို လျက်နေသကဲ့သို့ လူးလွန့်နေ၏။

ဗင်းဆင့်သည် ခဏတာမျှ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ သူ၏ အားကောင်းသော လိင်တံသည် ထန်ထန်၏ ဗိုက်ကို ဖြတ်၍ ဆန့်တန်းသွားပြီး ဖင်ပေါက်ကို ရက်ရက်စက်စက် အဓမ္မပြုကျင့်ကာ အရည်များသည် နေရာအနှံ့ ပန်းထွက်သွား၏။ အသက်ရှူသံ အနည်းငယ်အတွင်း တုန်ခါသွားပြီး ပေါင်များပေါ်သို့ စီးကျသွားသည်။

“အား… အိုး… အရမ်းနက်တယ်… ဗင်းဆင့်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး၊ မလုပ်နဲ့တော့၊ အား!” ထန်ထန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရှေ့သို့ ဆက်တိုက် လှုပ်ရှားနေသည်။ ကြာပွတ်ကို ကိုင်ထားသော လက်သည် မတည်ငြိမ်ပေ။ ဗင်းဆင့်သည် သူ့ကို ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ပွေ့ဖက်ကာ ညာဘက်လက်ဖြင့် ကြာပွတ်ကို ကိုင်ထားသော လက်ကိုထိမ်းကိုင်ကာ အားဖြင့် ရမ်းခိုင်းလိုက်၏။

ချူးဝမ်သည် ညည်းညူလိုက်ပြီး သူ၏ ဖြူဖျော့သော အသားအရေပေါ်တွင် သွေးစွန်းရာတစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း နာကျင်မှုကို မခံစားရပေ။
သို့သော် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လှုံ့ဆော်မှုသည် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်၏။

တစ်စုံတစ်ဦးကို ရိုက်နှက်ခဲ့သော ဆရာဝန်သည် လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ယင်းအစား သူသည် နောက်မှ လူ၏ အဓမ္မပြုကျင့်ခံနေရပြီး အသက်ရှူမဝဖြစ်ကာ ညည်းညူနေရသည်။

“အား… မလုပ်နဲ့! အွန့်… မထိုးနဲ့! မထိုးနဲ့တော့!” ထန်ထန်၏ အော်ဟစ်သံသည် ဗင်းဆင့်၏ ကြွက်သားများ တင်းမာလာပြီး သူ၏ အပေါက်ကို ရက်ရက်စက်စက် ထိုးနှက်နေသောကြောင့် ငိုသံသို့ပြောင်းသွား၏။ သူသည် အူများကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုဟန် အဆုံးမရှိသော ထိတ်လန့်မှုနှင့် လှိုက်မောဖွယ် သာယာမှုကို ဆရာဝန်ထံသို့ ယူဆောင်လာသည်။

ကောင်းတယ်… အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်။

ကြီးမားပြီး မာကျောကာ ရှည်လျားသည့် လိင်တံသည် သွေးကြောများဖြင့် ဝန်းရံထား၏။ ထိုလူ၏ အားအင်သည် အံ့သြဖွယ်ကောင်းပြီး လျင်မြန်စွာ ထိုးသွင်းသောကြောင့် သာယာမှုသည် ရေစီးကြောင်းကဲ့သို့ တက်လာကာ ပန်းထွက်သွားသည်။ ထိုသည် အလွန်နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းသောကြောင့် ဝိညာဉ်သည် လွင့်စင်သွားသကဲ့သို့ ထင်ရ၏။

ထန်ထန်သည် သူ၏ တင်ပါးများကို လိင်တံနှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်စေရန် လှုပ်ရှားလိုသော်လည်း မျက်လုံးအနားတွင် နီရဲသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားပြီး မခံနိုင်တော့မှသာ တိုးညှင်းသော ငိုရှိုက်သံကို ထုတ်လွှတ်သည်။

အဖြူရောင် ခြေအိတ်များ ဝတ်ဆင်ထားသော ဆရာဝန်၏ ခြေထောက်များသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အဖြူရောင် ကုတ်အင်္ကျီတစ်ခုသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကြီးမားသော လိင်တံသည် သူ၏ ဖင်ဝကို ရက်ရက်စက်စက် ခိုးဖောက်ကာ သူ၏ သေးငယ်သော လိင်တံသည် ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်မှုများနှင့်အတူ ယိမ်းနွဲ့ကာ အရည်များ စိမ့်ထွက်နေသည်။

သူသည် ကြာပွတ်ကို နောက်ထပ် မကိုင်နိုင်တော့ပေ။ ဆရာဝန်၏ အသံသည် တပ်မက်မှုအပြည့်ရှိကာ တောင်းပန်သံများဖြင့် လေထုကို ဖြည့်တင်းလိုက်သောကြောင့် ချူးဝမ်နှင့် ကုတင်ပေါ်မှ ယွီဇီရှု တို့မာကျောထောင်မတ်လာ၏။

ချူးဝမ်၏ လိင်တံသည် နီညိုရောင်ဖြစ်ပြီး အမြစ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဒေါသတကြီး ထောင်မတ်နေနေသည်။ မတ်မတ်ထောင်နေပြီး ဖောင်းကားနေသော လိင်တံထိပ်မှ စေးကပ်သော အရည်များ စိမ့်ထွက်နေသည်။ သူ လျှောက်လာပြီး ထန်ထန်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်၏။

ဆရာဝန်သည် တွေဝေစွာဖြင့် အသက်ရှူလိုက်သည်။ ချူးဝမ်၏ သွယ်လျသော မျက်လုံးများသည် မျက်ခွံများကို ပင့်မြှောက်လိုက်ပြီး သူ၏ လှပသော နှုတ်ခမ်းများသည် အနည်းငယ် ပွင့်သွားကာ ထောင်မတ်နေသော လိင်တံကို စုပ်ယူလိုက်သောကြောင့် ဆရာဝန်သည် ချက်ချင်း အားပျော့သွား၏။

“အား… မလုပ်နဲ့… မလျက်နဲ့… အွန့်… မလုပ်နဲ့…”
သူ့နောက်မှ လိင်တံသည် သူ၏ အူများကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်နေစဉ် ရှေ့တွင် ချူးဝမ်သည် ထောင်မတ်နေသော လိင်တံငယ်ကို သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ လျှာသည် လောဘကြီးစွာ လျက်နေ၏။ ထိုအရာအားလုံးသည် အလွန် လှုံ့ဆော်မှုများလွန်းသည်။ ထန်ထန်သည် ဆက်တိုက် ငိုယိုကာ အသက်ရှူမဝဖြစ်နေ၏။ မခံနိုင်သောကြောင့် သူသည် ရုတ်တရက် ငိုရှိုက်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

သာယာမှုပြည့်ဝခြင်းသည် မမျှော်လင့်ဘဲ ရောက်ရှိလာ၏။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အဖြူရောင်အလင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး သေးငယ်သော လိင်တံသည် တောင့်တင်းသွားကာ ချူးဝမ်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အရည်များ ပန်းထွက်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် ကြီးမားသော လိင်တံသည် သူ၏ အူများအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကာ ပူနွေးသော အရည်များ ပန်းထွက်သောကြောင့် ဗင်းဆင့်၏ ပူလောင်သော လိင်တံကို ဆေးကြောလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အတွင်းသားများသည် ရူးသွပ်စွာ လူးလွန့်နေသည်။ ဗင်းဆင့်သည် အလွန်ကျေနပ်
နေပြီး လေးလံစွာ အသက်ရှူနေ၏။ ဆရာဝန်၏ အူများကို လျစ်လျူရှုကာ ဖင်အတွင်းသို့ အတင်းဆောင့်ထိုးနေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကြီးမားသော လိင်တံကို ပြီးမြောက်သွားသော ဖင်ထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးသွင်းလိုက်သောကြောင့် “ဖောက်” ဟူသော အသံ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အား…”
ဆရာဝန်သည် အော်ဟစ်လိုက်၏။ အထွတ်အထိပ်ခံစားမှုသည် မငြိမ်သက်သေးဘဲ နောက်ထပ် အထွတ်အထိပ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် သတိလစ်သွားပုံရပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သာယာမှုကို မိန်းမောစွာ ခံစားနေ၏။

ချူးဝမ်သည် လိင်တံငယ်ကို ခြောက်သွေ့သည်အထိ စုပ်ယူလိုက်ပြီး အနည်းငယ်သာ စိမ့်ထွက်လာသော အရည်များကို ထွေးထုတ်ကာ နှုတ်ခမ်းများကို လျက်ပြီး ယွီဇီရှု၏ မနာလိုသော အကြည့်အောက်တွင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် ဗင်းဆင့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဗင်းဆင့်သည် ထိုအဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်လိုက်၏။ သူသည် ဖင်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ကာ လိင်တံကို ထိန်းသိမ်းရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေသည်။ ထန်ထန်သည် သူ၏ လက်မောင်းအတွင်း၌ တုန်ယင်နေပြီး ဖင်ပေါက်မှ စိုစွတ်သော လိင်တံကို ထုတ်လိုက်၏။

ဗင်းဆင့်သည် ထန်ထန်ကို ရှေ့မှ မြှောက်တင်လိုက်ပြီး လက်မောင်းများသည် သူ၏ သွယ်လျသော ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ထောက်ပံ့ထားသည်။ ထန်ထန်သည် မသိစိတ်ဖြင့် သူ၏ လည်ပင်းကို ဖက်ထားပြီး ဗင်းဆင့်သည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းကာ ဖောင်းကြွသော တင်ပါးများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သောကြောင့် ချောမွေ့ပြီး နူးညံ့သော အရည်များသည် သူ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ စီးထွက်နေ၏။ စိုစွတ်နေသော လိင်တံသည်

ရင်းနှီးသောအပေါက်ထဲသို့ ချောမွေ့စွာ လျှောဝင်သွားသည်။

“အွန့်-”
ထန်ထန်သည် သူ၏ လည်ပင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ အဆက်မပြတ် ညည်းညူနေပြီး အဖြူရောင် ခြေအိတ်များ ဝတ်ဆင်ထားသော ခြေထောက်များသည် ရမ်းခါယိမ်းနွဲ့နေ၏။

ချူးဝမ်သည် နီးကပ်စွာ ဖိကပ်လိုက်သည်။ ဆရာဝန်၏ တင်ပါးများသည် အရင်ကတည်းက ဖြဲကားထားပြီး နီရဲသော ဖင်အတွင်း၌ ကြီးမားသော လိင်တံတစ်ခုကို ထည့်ထားသည်။ ချူးဝမ်သည် အသက်ရှူမဝဖြစ်ကာ အချိန်အနည်းငယ်ကြာအောင် မထိန်းထားနိုင်ဘဲ သူ၏ ရှည်လျားသော လိင်တံကို ထိုနေရာနှင့် တည့်တည့်တန်းလိုက်၏။ ဗင်းဆင့်သည် ထန်ထန်၏ အပေါက်ထဲသို့ ထိုးသွင်းနေသည်နှင့်အတူ ၎င်းသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း အတွင်းသို့ တိုးသွားသည်။
“အား!!” ထန်ထန်၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ဖြူဖျော့သွားပြီး အဆက်မပြတ် ငြင်းဆန်နေသည်၊ “မခံနိုင်တော့ဘူး… မခံနိုင်တော့ဘူး… ကျေးဇူးပြုပြီး… မထည့်နဲ့တော့”

ချူးဝမ်၏ နွေးထွေးသော နှုတ်ခမ်းများသည် သူ၏ ပခုံးကို နမ်းရှိုက်လိုက်၏။ တိုးညှင်းသော အသံသည် “မကြောက်နဲ့။ ဒီညစ်ညမ်းတဲ့ဖင်က အရမ်း လောဘကြီးပြီး လိင်တံနှစ်ခုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထည့်နိုင်တယ်။” လိင်တံသည် တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် တိုးဝင်ရောက်သွားပြီး အူအတွင်းရှိ အလွှာတိုင်းကို ဖြဲကားလိုက်သည်။ အူနံရံများကို တင်းတင်းဖိထားကာ တုန်ယင်လူးလွန့်စေ၏။

“အား… အား… အား!! ပေါက်တော့မယ်… ပေါက်တော့မယ်!! အွန်… အား-” ထန်ထန်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု ဖုံးလွှမ်းခံရပြီး ရုန်းကန်ရန် စတင်သော်လည်း ချူးဝမ်၏ ပခုံးကို အကိုက်ခံရပြီး အားဖြင့် အတွင်းသို့ ထိုးသွင်းခံလိုက်ရသည်။

ထူထဲရှည်လျားသော မြွေဟောက်သည် ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဝင်ကာ အရင်က ထည့်သွင်းထားသော လိင်တံနှင့်အတူ စအိုအတွင်းသို့ ရက်ရက်စက်စက် ထိုးနှက်နေ၏။ လျှပ်စစ်ဓာတ်စီးကြောင်းကဲ့သို့ သာယာမှု လှိုင်းများသည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ တက်လာသည်။ ထိုလူနှစ်ဦးသည် ခဏတာမျှ မရပ်တန့်ဘဲ “ဖတ်၊ ဖတ်၊ ဖတ်” ဟူသော သူတို့၏ ပြင်းထန်သော ထိုးသွင်းသံသည် အဆက်မပြတ်ထွက်ပေါ်နေလျက်။

ဒေါက်တာထန်၏ ဗိုက်သားတွင် လိင်တံများ၏ အမှတ်အသားများကို ထင်ရှားနေသည်။
ထန်ထန်၏ မျက်မှန်သည် ပြုတ်ကျသွားပြီး အသံပျောက်သွားသကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွား၏။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ စို့လာပြီး မျက်ရည်စက်များသည် ပြင်းထန်သော ထိုးသွင်းမှုတိုင်းတွင် တုန်ခါကာ ရက်စက်သော လူငယ်သခင်၏ နှိပ်စက်ခံရသော ကျွန်တစ်ဦး၏ မြင်ကွင်းကို သတိရစေသည်။

ကျောက်စိမ်းရုပ်တုကဲ့သို့သော ပုံရိပ်ကို ညစ်ညမ်းစေ၏!

ထန်ထန်သည် ငိုသံပင် မထွက်နိုင်တော့ပေ။ ထိုလူနှစ်ဦးသည် အလွန်ရမ်းကားသောကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေသည်။ သူ၏ အူလမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံး ရူးသွပ်သွားပုံရကာ ပြင်းထန်စွာ တောင့်တင်းနေ၏။ ပူနွေးသော အရည်များသည် အဆက်မပြတ် စီးကျနေပြီး ရောင်ကိုင်းနေသော စအိုပေါက်သည် ကြီးမားသော လိင်တံထိပ်နှစ်ခုကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားသည်။ အရည်များသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လျှံကျသွားပြီး အဖြူရောင် ခြေအိတ်များ ဝတ်ဆင်ထားသော ခြေထောက်နှစ်ဖက်သည် လေထဲတွင် မတတ်သာစွာ လှုပ်ရှားနေ၏။ ဤညစ်ညမ်းသော မြင်ကွင်းသည် ကုတင်ပေါ်မှ ယွီဇီရှုကို မနာလိုဖြစ်စေကာ မျက်လုံးများ နီရဲလာစေသည်။
“အပျက်လေး ကြမ်းပြင်က မင်းအရည်တွေနဲ့ စိုရွှဲနေပြီ” ချူးဝမ်၏ အသံသည် တိုးညှင််းနေပြီး ကြီးမားသော လိင်တံသည် ညစ်ညမ်းသောဖင်ကို ရက်ရက်စက်စက် ထိုးနှက်နေသောကြောင့် စိုစွတ်သော ရိုက်ခတ်သံများ ထွက်ပေါ်နေ၏။ သေလုမြောပါး အဓမ္မပြုကျင့်ခံနေရသောကြောင့် တုံ့ပြန်မှု မရှိသော ဆရာဝန်သည် သာယာမှု လှိုင်းများတစ်ခုပြီးတစ်ခုဖြင့် လွှမ်းမိုးခံနေရပြီး အဆုံးမရှိ ဖြစ်နေသည်။

ဘယ်လောက်ကြာသွားမှန်း မသိဘဲ ဗင်းဆင့်သည် သေလုမြောပါးဖြစ်နေသော ဒေါက်တာထန်ကို နောက်ဆုံးတွင် ပွေ့ဖက်လိုက်၏။ မီးတောင်မှ လာသော ပူပြင်းသော လှိုင်းများသည် သူ့ကို ငိုယိုကာ ထိန်းချုပ်မရဘဲ အသက်ရှူမဝဖြစ်စေသည်။ လွတ်မြောက်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ကို ချုပ်နှောင်ထား၏။ တစ်ချိန်တည်းတွင် အခြားသူက သူ၏ အူများ ကျုံ့ဝင်နေသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ရက်ရက်စက်စက် အတွင်းသို့ အဓမ္မပြုကျင့်ပြီး သူတို့၏ သာယာမှုကို ကြာရှည်စေသည်။

ဗင်းဆင့် ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ချူးဝမ်သည် သူ့ကို ကော်ဇောပေါ်သို့ ဖိချကာ မြင်းစီးသကဲ့သို့ ရက်ရက်စက်စက် ထိုးသွင်းနေသည်။ ရိုက်နှက်သံများသည် အရည်များ ပန်းထွက်သံကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဆရာဝန်သည် ညည်းညူကာ ကော်ဇောကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ အသန့်ကြိုက်မှုကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ချူးဝမ် ပြီးဆုံးသောအခါ ဗင်းဆင့်သည် အထွတ်အထိပ်ေရာက်နေသော ဆရာဝန်ကို ခေါ်ယူကာ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်စေပြီး တင်ပါးများကို ပွတ်သပ်ရင်း နမ်းရှိုက်နေ၏။ နှိပ်စက်ခံခဲ့ရသော ဖင်သည် ယခု ရောင်ကိုင်းပြီး မှတ်မိနိုင်စရာမရှိတော့ဘဲ ရက်စက်သော သခင်ငယ်နစ်ဦး၏ နှိပ်စက်ခံရသော ကျွန်တစ်ဦး၏ အမှတ်အသားများကို ပြသနေသည်။

ထန်ထန်သည် တစ်နေကုန် ဆေးရုံခန်းမှ မထွက်ခဲ့ရပေ။ သူသည် အချိန်အတော်ကြာ ရှောင်ရှားခဲ့သော လူများ၏ အဓမ္မပြုကျင့်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး နာကျင်ကိုက်ခဲလာ၏။နောက်ဆုံးတွင် ထိုသနားစရာကောင်းသော ကောင်စုတ်လေးကပင် သူ့ကို စီးနင်းခဲ့သည်။ ထိုကောင်စုတ်လေး နောက်ဆုံးတွင် ပြီးဆုံးသောအခါ သူ မခံနိုင်တော့ဘဲ ယွီဇီရှု၏ လိင်တံပေါ်သို့ ပြိုလဲသွားသည်။

ဝေဝါးသွားသော ထန်ထန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုသာ ရှိနေ၏။ နောင်တွင် လိင်ဆက်ဆံခြင်းကို အချိန်အကြာကြီး မရှောင်ရှားရန်ပင်။

ဟူး… သေလုမြောပါးပဲ။

ယွီဇီရှုသည် မကျေနပ်စွာဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လှဲနေသော “ကောကော” ကို ညှောင့်လိုက်သည်။ ဗင်းဆင့်သည် ယွီဇီရှု၏ လိင်တံမှ ဆရာဝန်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖယ်ရှားလိုက်၏။ ထန်ထန်၏ သေးငယ်သော ဖင်ဝသည် အတွင်း၌ သုက်ရည်အများစုကို ထည့်ထားသောကြောင့် ထင်ရှားစွာ ပွင့်နေလျက်။ ပွန်းပဲ့ကာနီရဲသော စအိုသည် တောက်ပနေပြီး နို့ရည်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အစအနအနည်းငယ်သာ ထွက်ကျန်ခဲ့သည်။

သူသည် ကိုယ်ဝန်လွယ်ထားရသကဲ့သို့ ဗိုက်ဖောင်းကားနေသော ဆရာဝန်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ဆေးရုံရှိ ရေချိုးခန်းသို့ ခေါ်သွားသည်။ သူ၏ နှလုံးသား နူးညံ့သွားပြီး သူ၏ ကြည်ပြာရောင် မျက်လုံးများသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ထန်ထန်သည် အိပ်နေစဉ် နာခံမှုရှိသည်။ လက်နှစ်ချောင်းဖြင့် သုတ်ရည်များ ထွက်လာအောင် လုပ်ပေးသောအခါပင် သူသည် တိုးတိုးညည်းညူရုံသာ ပြုလုပ်သည်။ မည်းမှောင်သော ဖြူညစ်ညစ် အရည်များသည် ရေချိုးကန်ကို ဖုံးလွှမ်းသွား၏။ ဆရာဝန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်ရှင်းပြီးနောက် ဗင်းဆင့်သည် နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းကာ သူ့ကို ပွေ့ချီပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင် ချထား၍ စောင်ဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

ချူးဝမ်သည် သေးငယ်သော သေတ္တာလေးနှင့် ကစားနေသည်။ ဆရာဝန် အိပ်ရာပေါ်တွင် အိပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လျှောက်လာပြီး ထန်ထန်၏ သွယ်လျသော ဘယ်ဘက်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ငွေရောင်လက်စွပ်ကို လက်သူကြွယ်တွင် စွပ်ပေးလိုက်ပြီး အနမ်းတစ်ခု ပေးလိုက်ကာ ထို့နောက် ကျန်လက်စွပ်ကို သေတ္တာထဲမှ သူ့ဘာသာ စွပ်လိုက်၏။

ဗင်းဆင့်သည်လည်း ကတ္တီပါ လက်စွပ်သေတ္တာလေးကို ထုတ်ယူကာ စိတ်ကြိုက်လုပ်ထားသော လက်စွပ်ကို ထုတ်ယူပြီး ဆရာဝန်၏ ဘယ်ဘက်လက်သူကြွယ်တွင် စွပ်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် နောက်ထပ် လက်စွပ်တစ်ခုကို သူ့ဘာသာ စွပ်လိုက်၏။ အစီအစဉ်ရှိထားသကဲ့သို့ ယွီဇီရှုသည် ကုတင်ဘေး စားပွဲကို ဖွင့်ကာ လက်စွပ်များကို ထုတ်ယူပြီး သူ၏ “ကောကော”၏လက်တွင် ညင်သာစွာ စွပ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်လက်စွပ်ကို သူ ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

နာမည်ကြီး ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်များနှင့် လူသတ်သမားများ၏ အကြီးအကဲတို့သည် ဆရာဝန် နိုးလာသောအခါ လက်ထပ်ခွင့်တောင်းရန် မရဲခဲ့ကြသည်မှာ ရယ်စရာကောင်းသည်။ နိုးလာပြီးနောက် ဆရာဝန်က သူတို့အား လက်စွပ် စွပ်ပေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ရန်ပင် မရဲခဲ့ကြပေ။
ဆရာဝန်၏ လက်သူကြွယ်တွင် လက်ရာမြောက်ပြီး ထူးခြားသော ငွေရောင်လက်စွပ်သုံးကွင်းကို ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို ကြည့်ရင်း ထိုလူများ၏ မျက်နှာတွင် ရှားပါးသော နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုများ ပေါ်လာ၏။

ဆန္ဒအလျောက် ထိုခွေးရူးများသည် သူတို့၏ လည်ပတ်ကြိုးများကို ဝတ်ဆင်ကာ သူတို့၏ ရိုင်းစိုင်းမှုကို ထိန်းချုပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် မြေကြီးဘေးတွင် လှဲနေကာ တစ်ကိုယ်တည်း ဂုဏ်ယူစွာ ပွင့်နေသော နှင်းဆီဖြူလေးကို တစ်သက်တာလုံး ကာကွယ်သွားမည်ပင်။

သို့သော် နှင်းဖုံးတောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ နှင်းဆီဖြူလေးသည် စင်ကြယ်သော နှင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော နေထွက်ချိန်နှင့် နေဝင်ချိန်များကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြောင်း သူတို့ မသိခဲ့ကြပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ခွေးရူးသုံးကောင်၏ နွေးထွေးသော ဥယျာဉ်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီး နေ့စဉ် ဂရုစိုက်မှုနှင့် အာရုံစိုက်မှုကို ခံယူခဲ့သည်။
ထိုသည်မှာ… သူတို့အတွက်သာ ပွင့်လန်းလိုခဲ့၏။

တစ်သက်တာလုံးစာအတွက်…

Arc 8 Ch17 end