Intro
ကျီထုံသည် အန်းကျင်းတက္ကသိုလ်၌ ကုလင်းနှင့် ထပ်မံဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးဖူးခဲ့ချေ။ ဤလူယုတ်မာနှင့် ထပ်မံဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
—
လွန်ခဲ့သော ခြောက်လခန့်က တက္ကသိုလ်တက်ခွင့်ရပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးသည့် တတိယနှစ်အထက်တန်းကျောင်းသားများ၏ ဆောင်းရာသီကျောင်းပိတ်ရက်၌ ဖြစ်၏။
အလွန်သာမန်ဆန်သော စကားပြောဆိုမှုတစ်ခုအပြီးတွင် ကုလင်းက ဝီချက်(WeChat)မှတစ်ဆင့် သူ့ထံသို့ အသံမက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပို့လာသည်။
” ကျီထုံ… မင်း ငါ့ကို ဘာလို့သဘောထားလဲ… ”
ဖုန်းတစ်ဖက်ခြမ်းမှ အသံမှာ တိုးလျသော်လည်း လေးနက်နေ၏။
ကျီထုံက အကြောင်းရင်းကို နားမလည်သော်လည်း ဘာမျှမတွေးဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
” အကောင်းဆုံးထိုင်ခုံဖော်… အကောင်းဆုံးသူငယ်ချင်း… အကောင်းဆုံး ညီအစ်ကိုလေ… ”
တစ်ဖက်မှ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စာပြန်မလာချေ။
မိမိပြောသောစကားမှာ အဓိပ္ပာယ်မနက်ရှိုင်းဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် မကောင်းဟု ယူဆကာ ကျီထုံက ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်၏။
” လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက တရုတ်စာအချိန်မှာ ဆရာမ ရှင်းပြသွားတဲ့ စာပိုဒ်ကို မင်း မှတ်မိသေးလား… ”
” အဲ့ဒါက ငါမသေခင် ငါ့မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေကို မင်းဆီ ယုံယုံကြည်ကြည် အပ်ခဲ့သလို မင်းမသေခင်မှာလည်း မင်းရဲ့ မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေကို ငါ့ဆီ စိတ်ချလက်ချ အပ်ခဲ့လို့ရတဲ့ တစ်သက်တာ ညီအစ်ကိုကောင်းမျိုးကို ပြောတာလေ… ”
ကုလင်းမှာ ဆွံ့အသွား၏။
စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် အသံမက်ဆေ့ချ် နောက်တစ်ခု ဝင်လာသည်။
ကျီထုံက ဖွင့်နားထောင်လိုက်ရာ ဖုန်းထဲမှ ကုလင်း၏ အလွန်အေးစက်နေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။
” ကျီထုံ… မင်း ဦးနှောက်မပါဘူးလား… ”
သူက ဘာလို့ ငါ့ကို ဦးနှောက်မပါဘူးလို့ ပြောရတာပါလိမ့်…
ဤသည်မှာ ကုလင်းက ကျီထုံအား ပထမဆုံးအကြိမ် စကားလုံးကြမ်းကြမ်း သုံးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
ကျီထုံသည် အလွန်ဒေါသထွက်သွားကာ ဖုန်းကီးဘုတ်ကို မီးပွင့်မတတ် ရိုက်နှိပ်လိုက်သည်။
” ကုလင်း! မင်းတော့ သေပြီသာမှတ်!… ကျောင်းဖွင့်ရင် ဘယ်သူ အရင်စကားစပြောမလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့!… အရင်စပြောတဲ့သူ အရှုံးပဲ!… ”
တစ်ပတ်ကြာပြီးနောက် ကျောင်းဖွင့်ချိန်သို့ ရောက်လာ၏။
ထိုအချိန် ကုလင်း နိုင်ငံခြားသို့ ထွက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ကျီထုံတစ်ယောက် ဆရာမထံမှ သိလိုက်ရသည်။
—-
ဤတစ်သက်တွင် ထပ်မံမတွေ့ရတော့ပြီဟု ကျီထုံ ထင်မှတ်ထားသောလူက အန်းကျင်းတက္ကသိုလ်၌ ပေါ်လာလေသည်။
ကျောင်းဖွင့်ပြီး မကြာမီပင် ကျီထုံသည် ရုတ်တရက် အဖျားကြီးလာကာ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ဒေါသတကြီး ကယောင်ကတမ်းများ ပြောနေ၏။
” ကုလင်းဆိုတဲ့ အဲ့ဒီခွေးကောင် ဘယ်မှာလဲ!… ”
” သူက ဘာလို့ ငါ့ကို ဦးနှောက်မပါဘူးလို့ ဆဲရတာလဲ!… သူ့ဆီ ဖုန်းဆက်ပေး… ငါ ပြန်ဆဲရမှ ကျေနပ်မယ်!… ”
သူငယ်ချင်းဖြစ်သူမှာ ဘာမျှမတတ်နိုင်သဖြင့် လူမမာအား တွဲဖေးထားလျက် ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်ရသည်။
သတိလစ်ခါနီးအချိန်လေးတွင် ကျီထုံသည် မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ အသံကို နောက်ဆုံးတွင် ကြားလိုက်ရ၏။
ထိုလူက မေးလာသည်။
” ဘယ်နားက နာနေလို့လဲ… ”
ကျီထုံ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်နှာနှင့် မျက်လုံးများမှာ အဖျားဝင်နေသဖြင့် ရဲရဲနီနေကာ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ငြိမ်သက်နေသည်။
” မင်း ငါ့ကို စကားမပြောတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား… ”
” ကုလင်း… မင်း ငါ့ကို အရင် စကားလာပြောတာနော်… ”
” ငါ နိုင်သွားပြီ… ”
ငါနိုင်သွားပြီဟု ပြောနေသော လူသည် သူ၏ အင်္ကျီစကိုမူ တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထား၏။
ကုလင်းက မျက်လွှာချလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မှောင်မိုက်နေပြီး ထိုလူအား ဂရုတစိုက် ပွေ့ဖက်လိုက်၏။
” အင်းပါ… ”
” မင်း နိုင်သွားပါပြီ… ”
—
သူတို့နှစ်ဦးမှာ ယခင်ကဲ့သို့ ပြန်လည်သင့်မြတ်သွားကြသည်။ ဘေးနားရှိ သူငယ်ချင်းတစ်စုမှာလည်း ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် ဘုရားတကာ ကျေးဇူးတင်နေကြပြီး နောက်ပြောင်လိုက်ကြ၏။
” ခဏလောက် ခွဲနေပြီး ပြန်တွေ့တော့လည်း အသစ်စက်စက် လင်မယားတွေထက်တောင် ကြည်နူးဖို့ ပိုကောင်းနေပါရောလားကွ… ”
ကျီထုံက ချက်ချင်းပင် အမှားပြင်ပေးလိုက်သည်။
” ဒါကို သစ္စာရှိတဲ့ မိတ်ဆွေတွေ၊ ညီအစ်ကို သံယောဇဉ် နက်ရှိုင်းတယ်လို့ ခေါ်တယ်ကွ!… ”
ထို့နောက် နေ့တစ်နေ့တွင် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက သူတို့နှစ်ဦး နမ်းနေကြသည်ကို မတော်တဆ တွေ့သွားသည်။
ဒါက တကယ်ကြီး ညီအစ်ကိုသံယောဇဉ် နက်ရှိုင်းနေကြတာလား…
—-
မြူဆွယ်နေမှန်း မိမိကိုယ်ကိုယ် မသိ၊ ကွေးနေမှန်းလည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် မသိဘဲ အနားကပ်ကာ ချွဲတတ်သော နေမင်းငယ်လေးရှို့ × အထာကျကျ အအေးစက်ဆုံးဖြစ်သော ကုန်း
Intro ended
Mm trans ရှိမရှိကို တစ်ပတ်စောင့်ပါမယ်။
