Chapter20•••ပိုက်ဆံများယူ၍ထွက်ပြေးခြင်း၊ မြို့ပြင်ကခွေးကောင်၊ ခွေးမလေးအဖမ်းခံရခြင်း

 

 

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ မသက်သာလို့လား” ကျီယန်ရှုသည် ကူစီ့ဘက်သို့ယိုင်လိုက်ပြီး နောက် သူ၏လက်တစ်

ချောင်းလုံးအားကူစီ့အဖုတ်ထဲသို့ထည့်လိုက်သည်။

 

“အာ့…. မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး “ ကူစီပြောနေသော်လည်း သူ၏အဖုတ်ကလေးသည်ထိန်းမရဘဲ သူ၏လက်ချောင်များကိုပင်ပွတ်နေသည်။

 

“ အိုး အဆင်ပြေတယ်ဆိုလဲ လာပြီးမနက်စာစားလေ ကူစီ” သူသည် အဖုတ်ထဲတွင်ထည့်ထားသော သူ့လက်အား တုန့်ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး တုန်နေသောအဖုတ်အားကြည့်နေသည်။

 

“ ဘာစားရမှာလဲ ဒီမနက်စာကသန့်မယ်လို့ငါမထင်

ဘူး” ကူစီသည်အဖုတ်မှယားယံနေသည့်ခံစားချက်ကြောင့် ညည်းညူကာပြောလိုက်သည်။ ကူစီသည် စောင်အားယူကာ သူ့မျက်နှာအားဖုံးလိုက်ပြီး ကျီယန်ရှုကိုလျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

 

ကူစီ ကျီယန်ရှုအိမ်ကိုလာကတည်းက ကျီယန်ရှုသည် အချိန်ပိုင်းအလုပ်များအား မကြာခဏရှာနေခဲ့သည်။ ကူစီ၏တောင်းဆိုချက်ဖြစ်နေသ၍ ကျီယန်ရှုသည်

ပိုက်ဆံစု၍ဖြည့်ဆည်းပေးမည်ဖြစ်သည်။ ကျီယန်ရှုအချိန်ပိုင်းအလုပ်ကပြန်လာတိုင်း ကူစီသည် အိပ်ဟာထဲ အကုန်ချွတ်လျက်ဖြစ်ပြီး သူ့သားအိမ်ထဲမှသုတ်းည်များသည်လည်း အဆက်မပြတ်အသစ်ဖြစ်နေသည်။ သူ့နို့တွေနဲ့ စောက်စိသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ကြီး၍လုံးလာသည်။ ကူစီသည် ကုတင်အောက်ကိုမကြိုက်ပါ။ ဘာလို့ဆို သူကြမ်းပြင်နဲ့ထိလိုက်တိုင်း နောက်နေ့တွက် သူ့အဖုတ်တွင် ပြင်းထန်သည့်နာကျင်မှုကိုခံစားရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

 

သို့သော် ဤလိုဘဝမျိုးသည် လတစ်ဝက်

လောက်တောင်မကြာမြင့်ဘဲ သူသည်သူ့လက်ရှိဘဝနဲ့ပတ်သက်ပြီး မကျေပ်နပ်မှုများဖြစ်လာသည်။ ယခုဘဝသည် သူ့အရင်ဘဝနဲ့ လုံးဝခြားနားနေသည်။ ပျက်စီးကာကျဉ်းမြောင်းသောအိမ်သည် သူ့အား ပိုပိုပြီး စိတ်ဆင်းရဲအောင်လုပ်နေသည်။

 

ထိုအကြောင်းကိုစဉ်းစားပြီးသည့်နောက် သူသည်ဖုန်းကိုထုတ်လိုက်ပြီး စုန့်ဝမ်ချီဆီစာပို့လိုက်သည်။ သူ့ဦးလေးဆီပိတ်မိနေစဉ်အတွင်း စုန့်ဝမ်ချီသည် သူ၏အကောင့်အသစ်အားရှာတွေ့ကာ သူ့အားနေ့တိုင်းခြိမ်းခြောက်သည်။ သူသည် စုန့်ဝမ်ချီကိုသကား တစ်ခါမှမပြောဖူးသော်လည်း စုန့်ဝမ်ချီသည် သူ့အားအခုလိုလျို့ဝှက်သောဘဝကိုဖြစ်စေသည့် တရားခံဖြစ်သည်။

 

“ ငါ့ကို 5 millions လွှဲပေးလိုက်။ ငါမင်းကိုတစ်လလိုးခွင့်ပေးမယ်” ကူစီစာရိုက်လို့ပြီးပြီးချင်းပင် စုန့်ဝမ်ချီသည် သူ့အားပိုက်ဆံပို့လိုက်သည်။ သူသည် စုန့်ဝမ်ချီအား ဒီလောက်လွယ်လွယ်လိမ်လို့ရမည်ဟုမထင်ခဲ့ပါ။ စုန့်ဝမ်ချီ အရူးကောင်ကြောင့် သူ့အိမ်မက်တွေတစ်ကယ်ဖြစ်လာပြီ။

 

ကူစီသည် ကျီယန်ရှု၏ဟောင်းနေသောအဝတ်အစားများအားမကြိုက်ပါ။ သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာပြင်ဆင်လျက် အပြင်ထွက်သွားတတ်သည်။ ထို့နောက် သူသည် တံခါးအားအပြင်မှသော့ခတ်သွားသည်ကိုသဘောပေါက်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူအသက်ရှူသံသည် ရပ်တန့်သွားတော့မလိုပင်ဖြစ်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ပုံမှန်မဟုတ်သည့်အရာများသည် ကျီယန်ရှုနှင့်သက်ဆိုင်နေသည်ဟုခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ယူအချိန်တွင် သက်သေပြရန် သူမမျှော်လင့်ပါ။

 

သူသည် သူ့ကိုယ်သူတည်ငြိမ်အောင်လုပ်ပြီး ကုတင်ပေါ်သို့ပြန်သွားကာ ကျီယန်ရှု၏အဝတ်အစားများအား ပုံမှန်အတိုင်းပြန်ထားလိုက်ပြီး အရာအားလုံးကိုနဂိုအတိုင်းပြန်ထားလိုက်သည်။

 

“ ကျီယန်ရှု ငါမင်းထွက်တာကိုမြင်ချင်တယ် မင်းအရင်သွား” နောက်နေ့တွင် ကူစီသည် ကျီယန်ရှုအပြင်ထွက်သွားသည်ကိုမြင်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင်တံခါးသို့လိုက်သွားသည်။ နံရံအားမှီကာ ကျီယန်ရှုအားချောင်းကြည့်သည်။

 

ကျီယန်ရှုသည် အနည်းငယ်တုန့်ဆိုင်းစွာဖြင့် တံခါးတွင်ရပ်နေပြီး ကူစီအား နက်မှောင်သောမျက်လုံးထူထူများဖြင့် တည့်တည့်စိုက်ကြည့်နေသည်။ ကူစီကိုယ့်ကိုကိုယ်မလုံမလဲခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအကြိမ်သည် ပထမဆုံးအကြိမ် ကျိယန်ရှုတံခါးအားသော့မခတ်ဘဲထွက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။

 

ကူစီသည် ကျီယန်ရှုထွက်သွားသည်ကိုခဏကြည့်ပြီးနောက် သူ့နှလုံးသည်ဒရမ်လိုမြန်နေသည်။ ကျီယန်ရှုအဝတ်စားများအားဝတ်ကာ အောင်ထပ်သို့ပြေးဆင်းပြီး စုန့်ဝမ်ချီ သူ့အားလွှဲပေးထားသောပိုက်ဆံများအား သွားထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖုန်းအားမြစ်ထဲသို့လွှင့်ပစ်ကာ ရထားစီး၍ နဂိုနေရာမှ ပြည်နယ်အများကြီးအားဖြတ်ကာ တောင်ပိုင်းမြစ်ရှိ မြို့သေးသေးလေးသို့ထွက်လာခဲ့သည်။

 

သူထိုနေရာကိုရောက်ချိန်တွင် နေရာကိုတော်တော်လေးသဘောကျသွားသည်။ ပန်းခြံထဲတွင် အိမ်တစ်အိမ်ငှါးပြီး နေ့ရောညရောကစားနေကာ သူ့ဇာတ်လမ်းအကူးအပြောင်းမတိုင်ခင် ပိုက်ဆံများအားသုံးရန်ကြိုးစားနေသည်။ သို့သော် သူသည်ရက်အနည်းငယ်လောက်အေးသည်ကိုမခံစားရဘဲ မသက်မသာဖြစ်ကာ အန်နေသည်။ သူသည်အလွန်ကြောက်ရွံသွားပြီး ဆေးရုံသို့ဆေးစစ်ရန်ပြေးသွားသည်။ ထို့နောက် သူ့တွင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ သူသည် ဒီဆေးရုံတွင် လိင်နှစ်ခုပါသည့် ကိုယ်ဝန်ဆောင်အနည်းစုထဲကတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ကလေးဖျက်ချမည့် သူ၍အကြံစည်သည် ဆရာဝန်၏ ပြင်ပြင်းထန်ထန်ငြင်းပယ်ခြင်းကိုခံလိုက်ရသည်။ လိင်နှစ်ခုပါသည့်သူတွေ၏ သားအိမ်သည် ဖျက်ချခြင်းကိုလက်မခံနိုင်ပါ။

 

ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည်ကိုသိသွားပြီးနောက် ကူစီသည် သူ့ကိုယ်သူထိခိုက်မည်ကိုကြောက်သည့်အတွက် အရင်ကလိုကြမ်းတမ်းစွာထွက်မကစားရဲတော့ပါ။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ဆယ်လတာပင်ပန်းပြီးနောက် တစ်ညတွင် သူသည် ကောင်ကလေးအားအောင်မြင်စွာ မွေးဖွားနိုင်ခဲ့သည်။

 

နောက်နှစ်လတွင် ကလေး၏မျက်နှာသည် သေချာပေါ်လာပြီး သူသေချာကလေးကိုကြည့်လေ ပိုစိတ်ဆင်းရဲလာလေဖြစ်သည်။ ထိုလေးသည် ကျီယန်ရှုနှင့်တော်တော်တူသည် အထူးသဖြင့် သူ၏မျက်လုံးများ။ ကူစီသည် ထိုမျက်လုံးများကိုကြည့်တိုင်းအဆင်မပြေသလိုခံစားရသည်။ ကလေးမွေးပြီးနောက် သူသည် ရက်အနည်းငယ်သာကလေးအားနို့တိုက်သည်။ နောက်ရက်များတွင် သူ့နို့အားမညှာမတာကိုက်သည့်အတွက် ကလေးအားနို့တိုက်ရက်မတိုက်တော့ဘဲ နို့မှုန့်အားဝယ်၍သာတိုက်တော့သည်။

 

ကူစီသည် ထိုကလေးအားမိဘမဲ့ဂေဟာတွင် သွားပစ်ရန်စီစဉ်ထားသည်။ သို့သော် သူသွားပစ်ချိန်တွင် ဖြတ်သွားသည့်အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူ့အားလက်ညိုးထိုးကာ ဆူသွားသည်။ နောက််ဆုံးတွင် သူသည် ကလေးအားရှက်ရှက်နှင့်ပြန်သယ်လာပြီး အမြန်ထွက်သွားရတော့သည်။

 

တစ်နှစ်ကြာပြီးနောက်

 

ကူစီအိပ်နေတာကိုမြင်ပြီး ကူချင်သည်ကူစီ၏ကု

တင်ပေါ်သို့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးအားလှုပ်ကာဖြည်းဖြည်းချင်းတွားသွားပြီး ကူစီ့လက်မောင်းကြားတွင်ခွေနေသည်။ သူသည် သူ့အဖေသူ့ကိုမကြိုက်သည်ကိုသိသည်။ ကူစီသည်အမြဲတမ်းအပြင်မှာဆော့ရာမှ ညမိုးချုပ်မှပြန်လာသည်။ သူ့ကိုမြင်တိုင်း အေးခဲသွားတတ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်တောင်သတိမထားမိဘဲ စိတ်ပျက်သည့်အမူအရာအားပြတတ်သည်။

 

သူသည် သူ့အဖေအိပ်ပျော်ပြီးနောက်မှသာ သူ့အဖေအခန်းထဲသို့တိတ်တိတ်လေးပြေးသွားနိုင်သည်။ ကူစီအိပ်နေတာကိုဖက်ထားပြီး အင်္ကျီပေါ်ကနေ နို့သီးအားစို့နေသည်။ ဤအချိန်မှသာလျှင် သူ့အဖေသူ့ကိုချစ်သည်ဟုခံစားရသည်။

 

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူ့အဖေသည်အချိန်တိုင်းနောက်ကျမှနိုးသောကြောင့် ကူစီ့၏လက်မောင်းကြားထဲတွင် သူအကြာကြီးဝင်နေပြီး သူ့အဖေနှင့်အတူအိပ်နိုင်သည်။ သူလမ်းမလျှောက်နိုင်ခင်ကကဲ့သို့ပင် သူအရမ်းပျော်နေသည်။ ကူစီသည်ထိုနေ့ကပျော်နေပုံပေါ်ပြီး အပြင်သွားချိန်တွင် သူ့ခေါင်းအားထိခဲ့သည်။ သူသည် သူ့အဖေလက်ဖဝါး၏အနွေးဓာတ်ကို အမြဲတမ်းမှတ်မိနေသည့်အတွက် သူ့အဖေအိပ်ချိန်တိုင်းပြေးသွားကာ သူ့အဖေလက်ဖဝါးအားသူ့ခေါင်းပေါ်တင်ထားလေ့ရှိသည်။

 

ကံတရားသည် သူ့အားမျက်နှာသာမပေးသည်မှာသနားစရာဖြစ်သည်။ သူသည် ကူစီ၏ဒေါသသံကြောင့် ကောင်းမွန်စွာအိပ်စက်နေရာမှနိုးလာခဲ့သည်။

 

“ ငါ့အိပ်ရာကိုဘာလို့လာတာလဲ။ မင်းကမင်းအဖေလို

ကောင်ပဲ။ ဒီကချက်ချင်းထွက်သွားစမ်း” ကူစီ၏အသံသည်အလွန်ဒေါသထွက်နေပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှစိတ်ပျက်မှုများသည်လည်း ပိုထင်ရှားလာသည်။ သူသည် ထိတ်လန့်ကာရှင်းပြချင်သော်လည်း ကူစီသည် သူ့အားအခန်းထဲမှတွန်းထုတ်လိုက်သည်။ သူလည်းအခန်းထဲမှထွက်သွားသည်။

 

“ ပါး… ပါး ကျွန်တော့ကိုမလိုချင်ဘူးလား” ကုချင်

သည် ခြေဗလာဖြစ်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများသည်ကျလးတစ်ယောက်တွင်မရှိသင့်သည့် နက်မှောင်မှုများနှင့်ပြည့်နေသည်။ သူ့ကိုမဆုံးရှုံးရန် သူဘာလုပ်ရမှန်းမသိချေ။ သူ့အဖေထွက်သွားမှာကို သူမလိုချင်ပါ။ သူနဲ့သာအတူနေနိုင်ရန် သူ့အဖေအားဆွဲထားချင်သည်။

 

အခန်းတံခါး ရုတ်တရက်ပွင့်သွားပြီးနောက် သူ့ရှေ့သို့ သူသိပ်မကြိုက်သည့် လူသုံးယောက်ရောက်လာသည်။ တစ်ယောက်သည် သူ့ကိုမြင်သည်နှင့် မျက်လုံးထဲတွင် ပျော်ရွှင်သွားပြီး ကျန်တဲ့နှစ်ယောက်မှာသူ့အားသတ်ချင်နေကြပုံရသည်။ သူသည် သူ့အိမ်ကိုရှာနေသော ထိုယောကျာ်းသုံးယောက်အား အေးစက်စွာကြည့်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် အခန်းထဲကထွက်သွားသောသူတို့နောက်တိတ်ဆိတ်စွာလိုက်သွားသည်။ သန်မာသည့်ပုံစံနှင့်ထိုယောကျာ်းသုံးယောက်သည် သူ့အားသူ့အဖေဆီပြန်ခေါ်သွားနိုင်ပြီး သူ့အဖေသည်လည်း အနာဂတ်တွင် သူ့အနား၌ နာခံစွာဖြင့်သာနေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

 

ကူစီသည် အိမ်ကိုတက်ကြွစွာမပြန်ခင် ညအထိဆော့ကစားနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူတံခါးဖွင့်ရန် သော့ထုတ်လိုက်ချိန်တွင် ကလေးမွေးပြီးနောက် ကြီးမားလာသည့်ရင်သားများအား ကြီးမားသည့်လက်တစ်စုံသည်အနောက်ကညှစ်လိုက်သည်။ သူသည် အံ့ဩစွာဖြင့်အော်လိုက်ပြီး ထရန်ခက်ခဲနေသည်။ သူ့နို့များသည်

တုန်ခါနေပြီး သူ့နို့သီးခေါင်းများအား လက်သုတ်

ဝတ်ကဲ့သို့ညှစ်နေသော လက်ထံမှလွတ်မြောက်ရန်ကြိုးစားနေသည်။

 

“ခွေးမလေး ဒီလောက်အကြာကြာကြီးပြေးနေတာ စောက်ပက်လေးက ခွေးရိုင်းဆီကနေအလိုးမခံရဘူးလား” ကူစီသည် ထိုလက်နှစ်ဖက်အား သူ့နို့ဆီမှမရုတ်နိုင်ခင် စုန့်ဝမ်ချီသည် ကျိယန်ရှုနားသို့လျှောက်သွားပြီး ကူစီအား စိုးရိမ်စွာဖြင့် လက်ဖဝါးဖြင့် ကာလိုက်သည်။ အဖုတ်ပေါ်တွင် လက်မနှင့်လက်ညိုးသည် ပြည့်ဖောင်းနေသည့် စောက်စိအား ပွတ်တိုက်ကာ ဆိတ်နေသည်။

 

ကူစီသည်ရင်းနှီးနေသည့်အသံအားကြားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည်ပို၍တုန်ယင်လာသည်။ “ စုန့်ဝမ်ချီ ငါထွက်မပြေးချင်ပါဘူး ငါက…ဒီတိုင်းကစားဖို့လာခဲ့တာ”

 

“ ဒီမှာဘာလို့ကစားမှာလဲ ။ ငါတို့သုံးယောက်လုံး မင်းစားဖို့မလုံလောက်ဘူးလို့ အခုထိထင်နေတာ” တုန်းယွင်လုံသည် လှောင်လိုက်ပြီးနောက် တံခါးအားဖွင့်ကာ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားသည်။ ကူစီလည်း အခန်းထဲသို့ ဆန်းဒဝချ်ကဲ့သို့ ကျိယန်ရှုနှင့် စုန့်ဝမ်ချီတို့နှစ်ယောက်သယ်သွားခြင်းကိုခံရသည်။

 

Ended