Chapter 22••••ဦးတွေက ဒယ်ဒီ့ကိုသက်သာအောင်လုပ်ပေးတယ်မလား ကျွန်တော်ရောရလား” ကူချင်သည် အမေအားစားခြင်း၊ လီးသည် သားအိမ်ထဲသို့ပြန်ဝင်လာခြင်း
[Waring!!! သွေးသားရင်းချာဆက်ဆံခြင်းပါသည်]
ကူစီသည် ဗီလာကိုပြန်ခေါ်လာခြင်းခံရပြီး သူအိပ်နေစဉ်အတွင်း မရေရာသောလက်အထိတွေ့ကြောင့် နိုးလာသည်။ သူကောင်းကောင်းမွန်မွန်မအိပ်ရသည်မှာ လပေါင်းများစွာကြာနေပြီဖြစ်သည်။ ထို့နောက် အိပ်ချင်မူးတူးနှင့် ကြောက်ရွံ့သလိုဖြစ်နေသောမျက်လုံးများအားဖွင့်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် သူ့ရှေ့တွင်ရပ်နေသည်မှာ သူ့အားကြောက်ရွံစေသည့် အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာသည့်ခန္ဓာကိုယ်မဟုတ်ဘဲ ပုပုသေးသေးလေးဖြစ်နေသည်။ ကူစီ၏ကြောက်ရွံ့နေသောပုံစံသည် မဲမှောင်သည့်ပုံစံပြောင်းသွားသည်။ ထို့နောက် မဲမှောင်သည့်မျက်နှာဖြင့် သူ့ကုတင်ပေါ်တက်ရန်လုပ်နေသော ကလေးအားဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။
ကုချင်သည် သူ့အဖေအားမမြင်ရသည်မှာသုံးလလောက်ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့အဖေပြန်ခေါ်လာခံရမည်မှာသေချာသော်လည်း ထိုအခက်အခဲသည် သူ့အားနေ့ရောညပါစိတ်ပျက်စေသည်။ ကူချင်သည် သူ့မျက်ခွံအားအောက်ချလိုက်ပြီး သူ၏ထူထဲသည့် မျက်တောင်အောက်တွင် ကူစီ့မျက်နှာအားကြောက်ရွံ့နေသောမျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာကုတင်ပေါ်သို့တက်ရန်ကြိုးစားသည်။ သို့သော် ကုတင်ပေါ်မှကူစီ၏ ကန်ချခြင်းကိုခံလိုက်ရသည်။
“ ကူစီ” ဒေါသထွက် နေသည့်အသံသည်တံခါးနောက်မှထွက်လာသည်။ ကျိယန်ရှုသည် ကုချင်အားကျော်၍ မှိုင်းနေသောမျက်နှာထားဖြင့် ကုတင်ရှေ့သို့သွားကာ “ မင်းကအခုငါ့မိန်းမဖြစ်နေပြီ။ အဲ့တော့ အခုချိန်က ငါတို့ကလေးကိုအတူတူပျိုးထောင်ဖို့ လုပ်ရမဲ့အချိန်ပဲ”
ကူစီသည် ကျိယန်ရှု၏ထူးဆန်းသည့်ပုံစံကြောင့်ကြောက်လန့်သွားသည်။ ထို့နောက် စောင်ထဲပြန်ဝင်သွားပြီး ကျိယန်ရှု၏မြင်ကွင်းမှပျောက်အောင်လုပ်သည်။ သို့သော် ကျိယန်ရှုသည် ထိုအခြေနေအား အခွင့်ကောင်းယူကာ ကုတင်ထိပ်တွင်ထိုင်လျက် ကူစီအားဖက်လိုက်သည်။ လက်များသည်လည်း စောင်ထဲဝင်သွားကာ စောက်စိအားကျွမ်းကျင်စွာဖြင့်ပွတ်နေသည်။
“ ကူစီ မင်းသားအိမ်ကငါ့ကိုကလေးမွေးပေးထားတာဆိုတာကို မင်းသိသင့်တယ်။ မင်းစောက်ပက်ကလဲငါ့ပိုင်။ ပြဲအာနေတဲ့ဖင်ပေါက်ကလဲငါ့အပိုင်။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့သားအိမ်ကလဲငါ့အပိုင်ပဲ။ မင်းထွက်သွားလို့မရဘူး။ ထွက်သွားလို့မရဘူး” ကျိယန်ရှုသည် ကူစီ၏နားထဲသို့တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။
ကူချင်သည်မျက်လုံးအားပင့်လိုက်ပြီး အရပ်ရှည်သည့်လူလက်ထဲတွင် ကိုင်ထားခံရသော သူ့အဖေအား သေချာကြည့်နေသည်။ ထိုသူ၏လက်သည်လည်း စောင်အောက်တွင်သိသိသာသာလှုပ်နေသည်။ သူသည် စောင်အားကြည့်ကာ ထိုလူ၏ခြေထောက်နားသို့လျှောက်သွားပြီး ခြေအောက်အားဖြည်းဖြည်းပုတ်လိုက်သည်။
“ ဦး ကျွန်တော့်အဖေကို ကျွန်တော့်ကိုဖက်စေချင်တယ် ရမလား” ကုချင်သည် ထိုသူ၏လက်ချောင်းများရပ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။ ထိုယောကျာ်းသည် ခဏလောက်တုန့်ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ညင်သာသည့်အသံဖြင့်ပြောလိုက်သည်။ “ ရတာပေါ့ မင်းအဖေက ငါတို့အနားမှာ အမြဲတမ်းရှိနေတော့မှာ”
ကူချင်သည် ထိုလူ၏ခွင့်ပြုချက်ကိုရရချင်း သူသည်ကုတင်ပေါ်သို့တက်သွားပြီး ကူစီ၏ခုခံပြီးစိတ်ပျက်သည့်မျက်လုံးများအောက်တွင် သူ၏ပေါ်၌ထိုင်ပြီး ကူစီ့အားသူ့လက်ဖဝါးသေးသေးလေးဖြင့်ဖက်ထားခဲ့သည်။
ကူစီသည် သူ့အားကပ်ပါးကောင်တစ်ကောင်လာကပ်တွယ်နေသည်ဟုပဲခံစားရပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည်အေးလာသည်။ သူသည် လက်မြှောက်ပြီး သူ့အားနှောင့်ယှက်နေသောကလေးအား ဖယ်ချပစ်ချင်သော်လည်း ကျိယန်ရှု၏ သိသာသည့်စိတ်ကိုမြင်ပြီးနောက် လုချင်သူ့အားကပ်နေသည်ကို ငြိမ်နေပြီး အမေကောင်းတစ်ယောက်လိုသာဟန်ဆောင်နေရသည်။
ကျိယန်ရှုသည် သူတို့ကလေးအားဂရုစိုက်နေသည်ကို ကျေနပ်နေပုံရသည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ကလေးသည် သူ ကူစီအားဘယ်လောက်ဂရုစိုက်သည်ဟူ၍ထင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဒီအရာအတွက် ကျိယန်ရှုသည် အခုလိုစောက်ရမ်းအဖိုးတန်သာ့်အချိန်များကိုပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။
ခဏအကြာတွင် ကျိယန်ရှုသည် ဖုန်းနှင့်လှမ်းခေါ်ခြင်းခံရသည်။ ကျိယန်ရှုတစ်ကယ်ထွက်သွားသည်ကိုမြင်ပြီးနောက် သူ့အားကပ်တွယ်နေသော ကုချင်အားတွန်းထုတ်၍ မျက်နှာထားပြောင်းကာ “ မင်းအဖေလို ကြမ်းကြုတ်တဲ့ကောင်ပဲ။ ငါနဲ့ဝေးဝေးနေ”
“ ဦးပြောတာတော့ ဒယ်ဒီက သားနဲ့အမြဲတမ်းတူတူရှိမှာဆို” ကြမ်းတမ်းစွာတွန်းထုတ်ခံလိုက်ရပြီးတဲ့နောက် ကူချင်သည် ကူစီထံအမြန်ထပ်မသွားနိုင်တော့ပါ။ သို့သော် သူ့အားထူးဆန်းသည့်မျက်လုံးဖြင့်ကြည့်နေသဖြင့် ကူစီထိတ်လန့်သွားသည်။ ထို့နောက် သူစိတ်အပျက်ဆုံးစကားအား ပြောလိုက်သည်။
“ ထွက်သွား” ကူစီသည် ထိုကလေးကြောင့် ကြောက်ရွံ့နေသည်ကို စိတ်ပျက်ကာဒေါသထွက်နေသည်။ ကူချင်သည် ရင်းနှီးနေကျပုံသံပြန်ဖြစ်သွားပြီး သူ့အဖေစကားကိုသေချာနားထောင်ကာ ကုတင်အောက်သို့ဆင်းသွားသည်။
“ ထွက်သွား ငါအိပ်တော့မှာ” ကူစီသည် ကုချင်၏ နာခံသည့်ပုံစံကြောင့် စိတ်ကျေနပ်သွားသည်။ သူသည် ငန်းတစ်ကောင်လိုမေအားပင့်လိုက်ပြီး အထက်စီးဆန်စွာဖြင့်အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ရလဒ်သည်လည်း ဂုဏ်ယူနေသည့်ငန်းအားကျေနပ်စေသည်။ ကူချင်သည် သူလိုချင်သည့်အတိုင်း အခန်းထဲမှထွက်သွားသည်။
ကူစီ၏ကျန်တဲ့ဘဝသည် ဒီနေ့အတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ ကျိယန်ရှုရှေ့တွင် သူ့စိတ်တွင်အဆင်မပြေသည်များကို သည်းခံရပြီး ကျိယန်ရှုရှိနေချိန်တွင် သူ့ဆီပြေးလာတတ်သည် ကုချင်အား အမေတစ်ယောက်လိုစောင့်ရှောက်ရုံသာလုပ်နိုင်သည်။ သူသည် အင်အားမှန်သမျှနှင့်ခုခံသော်လည်း ယန်ရှူပြောသွားသည်မှာကြောက်စရာကောင်းသည်။ “ ဒီကလေးကိုမကြိုက်ဘူးလား။ ငါတို့မှာတစ်ယောက်ရှိနေပြီပဲ။ မင်းကြိုက်တဲ့တစ်
ယောက်ထပ်မွေးကြမယ်လေ။ အဆင်ပြေလား” သူ၏သားအိမ်ခေါင်းသည် နူးညံ့အောင်အလိုးခံထားရပြီး ကြောက်လန့်ကာငိုယို၍သူ၏ခြေထောက်အားယှက်ထားသည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ ကူချင်၏ဘဝသည် အပျော်ရွှင်အချိန်များရောက်လာသည်။ ကူစီသည် ကျိယန်ရှုထွက်သွားသည့်အချိန်တွင်လည်း သူ့အားတွန်းခြင်းမရှိဘဲ သူအချိန်ကြာကြီးညတိုင်းတောင်းနေသည့် အိပ်ရာဝင်အနမ်းကိုပင်ပေးလာသည်။ သို့သော် သူ့အား အိပ်ရာဝင်အနမ်းပေးသည်ကို ကျိယန်ရှုသိသွားပြီးနောက် ကုချင်သည်ထိုအနမ်းအားဘယ်တော့မီထပ်မရတော့ပါ။
၁၅နှစ်ကြာပြီးနောက်…..
ဒီနေ့သည် ကုချင်၏မွေးနေ့ဖြစ်သည်။ သူသည်တိတ်တိတ်ကလေးပြင်ဆင်ေနပြီး ကူစီသည် သူ၏၁၇နှစ်မွေးနေ့ကို အတူတူဖြတ်သန်ူပေးမည်ဟုမျှော်လင့်နေသည်။
သို့သော် သူသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ကူစီ၏အိပ်ခန်းသို့လျှောက်လာချိန်တွင် အခန်းထံမှ ညစ်ညမ်းသောအသံအားကြားလိုက်ရသည်။ ကူချင် တံခါးကိုဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် သူတစ်ကြိမ်မကမြင်ဖူးနေသော ဒီနေ့မြင်ကွင်းအားတွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ရှေ့တွင် ကျိယန်ရှုလိုးခြင်းခံနေရသော ကူစီအားမြင်ခဲ့သည့်ပထမဆုံးအကြိမ်ကစပြီး တုန်းယွင်လုံနှင့် စုန့်ဝမ်ချီ၏ကုတင်ပေါ်တွင် ကူစီသတိလစ်နေသော ညတွေအထိ…… ထိုအရာအားလုံး၊ သူရုတ်တရက်ဆက်မသွားချင်တော့ပေ။ စောင့်နေခဲ့သည် သူအချိန်အကြာကြီးစောင့်နေခဲ့သည်။
ညသန်းခေါင်တွင် ကူစီသည်ကုတင်ပေါ်တွင် ပင်ပန်းစွာလှဲနေသည်။ သူ၏သေးသွယ်သောခါးသည် စုန့်ဝမ်ချီ၏ဖက်ထားခြင်းကိုခံနေရသည်။ သို့သော်လည်း နူးညံ့မှုသည်ခဏသာကြာပြီး လျှပ်စစ်ခေါင်းလောင်းသံအမြန်မြည်လာချိန်တွင် သူ၏ကသိကအောင့်ဖြစ်မှုကိုသည်းခံကာ ကုတင်မှထ၍ အလုပ်သို့ထွက်သွားသည်။
ကူစီသည် ထိုအချိန်တွင် နှိုးတစ်ဝက်အိပ်တစ်ဝက်ဖြစ်နေသည်။ စုန့်ဝမ်ချီသည် သူ့နှုတ်ခမ်းအားနမ်းသွားသည်ကိုခံစားလိုက်ရပြီးနောက် အိမ်ကထွက်သွားသည်။ သို့သော်လည်း ခဏအကြာတွင် တံခါးသည်ထပ်တွန်းဖွင့်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။ စုန့်ဝမ်ချီသည် ကုတင်ဘေးတွင်ရပ်နေပြီး သူ့အားအကြာကြီးကြည့်နေသည်။ သူသည် နောက်တစ်ခေါက်ထပ်တက်လာပြီး ခွေးတစ်ကောင်လို သူ့အား လျက်လိုက် ကိုက်လိုက်လုပ်နေသည်။
သူ၏ညှပ်ရိုးကနေ ရင်သားတွေအထိ စုန့်ဝမ်ချီသည်လျှာဖြင့်လျက်လာပြီး နို့သီးခေါင်းနေရာတွင်ဖိချလိုက်သည်။ ထို့နောက် အထိမခံနိုင်သည့်နေရာအား အဆက်မပြတ်လျက်တော့သည်။ အဖြူရောင်သုတ်ရည်များဖြင့်ပြည့်နေသော အဖုတ်ကလေးသည်လည်းပွင့်သွားပြီး သူ့ရှေ့တွင်အကူညီမဲ့စွာပွင့်နေသော အဖုတ်ထဲအား လီးဖြင့်ထိုးသွင်းလိုက်သည်။
ကူစီသည် သူ့လီး သူ့အဖုတ်ထဲကိုဝင်သည်နှင့် အနည်းငယ်ထူးဆန်းသလိုခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည်နာကျင်စွာဖြင့် သူ့မျက်လုံးအားဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးမော့ကာကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ့ရှေ့တွင်ရှိနေသောမြင်ကွင်းကြောင့်တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူဝန်မခံချင်ပေမယ့် သူ့နို့သီးခေါင်းများပါးစပ်ထဲတွင်ရှိနေသော၊ သူ့အဖုတ်ထဲလီးရောက်နေသော၊ သူ့အား လိုးနေသောသူသည် သူ၏ကလေးပင်ဖြစ်သည်။
“ ခွေးကောင် အာ့…”ကူစီ၏မျက်လုံးမျာသည် နီရဲလာပြီး လက်မြှောက်ကာ ကူချင်အား ပါးနှစ်ချက်ရိုက်လိုက်သည်။ သို့သော် ကူချင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်သည် အပေါ်သို့တက်သွားသည်။ သူ၏အကြည့်များသည် တဖြည်းဖြည်းနက်ရှိုင်းလာပြီး ခွေးရူးတစ်ကောင်လိုငြင်းဆန်တော့သည်။
“ ပါး ဒီနေ့က ကျွန်တော့မွေးနေ့လေ။ ဒီနေ့မွေးနေ့လက်ဆောင်ကို ကျွန်တော်အရမ်းကြိုက်တယ်” ကူစီသည် ကူချင်ထံအလိုးခံရခြင်းကြောင့် လဲကျလုမတတ်ဖြစ်နေပြီး ထူထဲတုတ်ခိုင်သည့်လီးကြီးသည် သားအိမ်ထဲသို့ပင်ထိုးဖောက်သွားသည်။
“ ကျွန်တော်အိမ်ပြန်ရောက်ပြီ။ အိမ်က အခုထိနွေးနေသားပဲ” ကူချင်သည် ကူစီ၏သားအိမ်ထဲမှမွေးလာကာ ၁၇နှစ်အကြာတွင် သူသည်သူ့အိမ်သို့ပြန်ရောက်လာသည်။ ကူချင်သည် လီးနဲ့ ထုတ်လိုက် သွင်းလိုက်လုပ်နေသော အဖုတ်အား စွဲစွဲလမ်းလမ်းကြည့်နေသည်။ အဖုတ်ထဲရှိ အဖြူရောင်အရည်များသည်အမြှုပ်ပုံစံပြောင်းသွားပြီး အဖုတ်တစ်ခုလုံးကိုစီးသွားသည်။
“ ဦးတွေက ဒယ်ဒီ့ကိုသက်သာအောင်လုပ်နိုင်တယ်မလား။ ကျွန်တော်ရောရလား” ကူချင်သည် ကူစီ့အား အဖုတ်ထဲသို့ထိုးသွင်းနေသည့်အနေအထားဖြင့်ဖက်လိုက်သည်။ အဖုတ်ထဲသို့ ထိုးထားသော လီးသည် သားအိမ်ထဲသို့ပြောင်းသွားသည်။
ကူချင်သည် ကူစီ့အားမလိုက်ပြီး သားအိမ်ထဲသို့ထိုးသွင်းထားသောလီးအား အားပြင်းစွာဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျယ်လောက်သည့်အသံဖြင့် အဖြူရောင်အရည်များသည် အဖုတ်ထဲမှ ရေတံခွန်ကဲ့သို့စီးကျလာသည်။
ကူစီသည် ကူချင်သူ့အား လီးနှင့် တစ်မီတာလောက်အကွာမှမသွားသည်ကို မလွယ်ကူစွာကြည့်နေသည်။ သူ့လက်ဖဝါးများသည် ရုတ်တရက် အားလျော့သွားသည်။
“ အားးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး” လီးသည် ပြင်းထန်စွာထိုးဖောက်သွားသည်။ ပွင့်နေသော သားအိမ်သည် တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရပြီး အဖုတ်ဘေးနှုတ်ခမ်းသားများသည် ကူချင်၏လဥများကြောင့် နီရဲကာ ဖူးရောင်နေသည်။ လုချင်သည် ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ်ကို ကြိမ်ဖန်များစွာလုပ်နေပြီး ပူစီသည်ထုံထိုင်းကာ သူ၏လီးကိုပင်မခံစားနိုင်တော့ချေ။
တစ်ညလုံး ကူချင်သည် ခွေးရူးတစ်ကောင်လို လိုးနေရာမှရပ်မသွားခဲ့ချေ။ ကူစီသည်သတိမလစ်ခင်အထိ အကြိမ်ပေါင်းများစွာအလိုးခံခဲ့ရသည်။ သူနိုးလာပြီးနောက်လည်း သူ့ရှေ့ကမြင်ကွင်းသည် ပြောင်းသွားခြင်းမရှိခဲ့ချေ။ မိုးမလင်းခင်တွင် ကူချင်သည် သူ့အားဖက်ကာ အိပ်ပျော်သွားသည်။
သူထင်ခဲ့သည်က ဤအရာသည်တစ်ကြိမ်တည်းသာဖြစ်နိုင်မည်ဟူ၍ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကူချင်သည် တုန်းယွင်လုံနှင့်တစ်ခြားသူများအား ဘာပြောလိုက်
သည်ကိုသူမသိပါ။ သို့သော်သူသည် ထိုလူများကြားထဲတွင် အမှန်တစ်ကယ်ပါလာသည်။ သူသည်(ကူချင်) သူတို့သုံးယောက်ကစားလို့မပြီးခင် အမြဲတမ်း
စောင့်နေရသော်လည်း သူ့ရှေ့တွင်ခွေးတစ်ကောင်လို ကြိုးစားပြနေဆဲဖြစ်သည်။
အိပ်ရာပေါ်မှထွက်ရခဲသောကူစီ၏ဘဝသည် ကူချင်ပါဝင်မှုကြောင့် အိမ်ရာပေါ်တွင်နေရမည့်ဘဝသို့ပြောင်းသွားသည်။ ကူချင်သည် ထိုသုံးယောက်အလုပ်လုပ်နေချိန်တွင် သူ့အားလာလိုးရသည်ကိုကြိုက်သည်။ ထိုသုံးယောက် သူ့အားညဘက်တွင်လိုးနေသည့်အချိန်တွင် သူသည်ဘေးကထိုင်ကာ ညည်းညူနေတတ်ပြီး ထိုသုံးယောက်ပြီးသည်ကိုစောင့်နေသည်။ သူဗိုက်ကြီးသည့်အကြောင်း အိပ်ရာပေါ်
တွင်ပြောရတာကြိုက်သော ထိုသုံးယောက်သည် အဲ့ကိစ္စများအား လုံးဝမပြောတော့ပေ။
ဆက်တိုက်အလိုးခံပြီးနောက် ကူစီသည် သူ၏စောက်စိများပွတ်တိုက်ခြင်းမဖြစ်အောင် ပေါင်ကား၍သာ လမ်းလျှောက်နိုင်သည်။ သူ၏နို့သီးခေါင်းများသည်လည်း အကိုက်ခံ အလျက်ခံထားရပြီးလေတိုက်ခံရရုံနှင့်ပင် မာလာသည်မှာ ရက်များစွာကြာသည်အထိဖြစ်သည်။
ဒီအဆုံးမသတ်နိုင်သည့် ခြယ်လှယ်ခြင်းနောက်တွင် နှစ် ၂၀ ကြာပြီးနောက် ကူစီသည် ဤချုပ်ကိုင်ခြယ်လှယ်ခြင်းမှလုံးဝချိုးဖောက်လွတ်မြောက်သွားသည်။
World 2 ပြီးသွားပါပြီ။
