Little Creampie:
Chapter 48

ဒါပေမယ့် ခြံတံတိုင်းကိုကိုင်ထားရင်း သူဟာ နည်းနည်းတော့ မရေရာမှုတွေခံစားနေရတယ်။

ရှယွီက သူ့“အတွေ့အကြုံ” အကြောင်းတွေအမြဲပြောနေပေမယ့် တကယ်တမ်း သူ ငန်းဥကောက်ဖူးသူ မဟုတ်ပေ။ ဒီလိုအလုပ်မျိုးကို လုပ်ဖို့ငှားရမ်းတဲ့သူမရှိသလို ဝင်ငွေလည်းသိပ်မကောင်းတာကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဒီငန်းအကြီးကြီးတွေမှာ ခွေးတွေထက်တောင် ပိုကြောက်စရာကောင်းပြီ၊ လူတွေပေါ် ပျံတက်ကာ နှုတ်သီးနဲ့ထိုးနိုင်တယ်။ သူတို့ဥတွေကို ခိုးယူမယ်ဆိုရင် လိုက်ပြီးထိုးမယ်ထင်တယ်။

ဒါပေမယ့် ထူးဆန်းတဲ့သုံးယောက်တွဲရဲ့ အခြေအနေကိုတွေးပြီး ရှရှင်းချီက အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ကာ ငန်းခြံတံခါးကိုဖွင့်ဝင်လိုက်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငန်းခြံကပိုပြီးစည်ကားနေပြီး၊ ငန်းတချို့က တစ်ကောင်နဲ့တစ်ကောင် “စကား”ပြောနေကြတယ်။

အားလုံးက လီချန်ယွမ် ဘေးကနေကြည့်နေမယ်လို့ထင်ကြပေမယ့်၊ ဒီလူကြီးက သူမထင်ထားတဲ့အတိုင်း အင်္ကျီလက်ကိုတဖြည်းဖြည်းခေါက်တင်ပြီး ရှရှင်းချီနောက်ကို လိုက်လာသည််။

ငန်းတွေရဲ့နှုတ်သီးအောက်ကနေ ဥတွေကိုခိုးယူရမယ်ဆိုတာ ကြောက်စရာကောင်းပေမယ့်၊ အခုအချိန်မှာတော့ ငန်းကြီးတွေက သွားလာလှည့်ပတ်နေပြီး သူတို့ဥတွေဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာကို ဂရုမစိုက်ပေ။ အနည်းငယ်သောငန်းတွေကသာ မဖိတ်ခေါ်ထားတဲ့ဧည့်သည်တွေကို သတိထားကြည့်နေတယ်။

ရှရှင်းချီက ငြိမ်နေပြီး ရန်လိုပုံပေါက်တဲ့ဘဲသုံးကောင်နဲ့ အကြာကြီးမျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်နေတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အခုချိန်ထိသူ့ကိုလိုက်ပြီးထိုးမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာသွားမှပဲ ဖြည်းဖြည်းချင်းထပ်ဝင်သွားသည်။

“လီချန်ယွမ်၊ ကျွန်တော်ဘဲဥကောက်မယ်၊ ခဗျားသူတို့ကိုဆွဲဆောင်သွားပြီး အဲဒီရောက်ရင် ဆူဆူညံညံလေးလုပ်ပေးပါ” ရှရှင်းချီက တိုးတိုးလေးပြောလိုက်တယ်။

ပြောပြီးမှ သူတို့တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မသိသလို့ဟန်ဆောင်ရမယ်မှန်းမေ့နေတာသတိရပြီး ထပ်ပြောလိုက်တယ်- “ကျေးဇူးပဲ Mr. Li၊ ဘေးကင်းအောင်နေနော်”

ဒါကိုကြားတော့ လီချန်ယွမ်က ပြုံးပြီးအေးစက်စက်ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးစကားလုံးတွေကို မကျေနပ်နေသလိုပါပဲ။

ဒါပေမယ့် သူဒီအတိုင်းပဲလှည့်လာခဲ့ပြီး နည်းနည်းဝေးဝေးလှမ်းသွားကာ ချောင်းအနည်းငယ်ဆိုးလိုက်တယ်။

မျှော်လင့်ထားသလိုပဲ၊ အသိုက်ကိုစောင့်ကြပ်နေတဲ့ဘဲတွေဟာ အသံကိုကြားတာနဲ့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ လီချန်ယွမ်က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဆုတ်လိုက်တဲ့အခါ၊ ဘဲတွေဟာ ချက်ချင်းပဲ သူ့ဆီကိုပြေးလာကြသည်။

ရှရှင်းချီ စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဘဲဥရှာဖွေဖို့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် ညှိနှိုင်းလုပ်ဆောင်နေကြစဉ်၊ ရှယွီတစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ဘယ်သူမှ သူ့ဘက်ကိုအာရုံမစိုက်ကြပေ။

[ဟားဟားဟား ဒါကမင်းတို့ ပေးစားနေတဲ့စုံတွဲလား? ငါထင်တာကတော့ Li သူဌေးက ရှရှင်းချီ ကိုပိုပြီးဂရုစိုက်နေတယ်လို့ထင်တယ်]

[တိတ်စမ်း၊ ရှရှင်းချီ ခြံအလုပ် လုပ်နိုင်တာက အထူးအဆန်းမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ သခင်လေးမလုပ်တတ်တာကလည်း ပုံမှန်အရာပဲ။ ဘာကိုဂုဏ်ယူနေတာလဲ?]

[ဒါက ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်မဟုတ်ပေမယ့်လည်း ကိုယ့်ရဲ့ပါးနပ်မှုကိုပြတာလို့ခေါ်တယ်။ Li သူဌေးကလည်း ရွှေဇွန်းတပ်ပြီးမွေးလာတဲ့ တကယ့်သူဌေးသားတစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမယ့် သူအလုပ်လုပ်နေတုန်းပဲ၊ ဘာကိုဂုဏ်ယူနေတာလဲ?]

ရှရှင်းချီဟာ ကိုင်းညွှတ်ပြီး ဘဲဥရှာနေစဉ်၊ ရှယွီ သူ့နောက်ကနေ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ချဉ်းကပ်လာတာကို ရုတ်တရက်သတိထားမိလိုက်တယ်။

မကောင်းတဲ့အရိပ်အယောင်တစ်ခု သူ့စိတ်ထဲမှာ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ရှရှင်းချီဟာ ချက်ချင်းထရပ်ကာ လှည့်ပြီးပြောလိုက်တယ် – “ရပ်လိုက်! ဘာလုပ်နေတာလဲ?”

“ကျွန်တော်လည်း ဘဲဥကောက်ဖို့ကူချင်လို့ပါ” လို့ ရှယွီက အပြစ်မဲ့သူတစ်ယောက်လို ပြောလိုက်တယ်၊ “အကိုရှင်းချီကိုကျွန်တော်ကူပေးလို့ရမလား?”

ရှရှင်းချီက “အင်း” လို့ပြောပြီး သူအလွန်အမင်းသံသယဝင်နေမိတာလို့ ထင်ကာ ဆက်ပြီးဘဲဥရှာဖို့ ကိုင်းညွှတ်လိုက်တယ် – “ဘာဖြစ်ဖြစ်ကွာ”

မျှော်လင့်မထားတာက၊ သူ့လက်ချောင်းတွေက ချောမွေ့တဲ့ဘဲဥတစ်လုံးကို ထိလိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူ့နောက်မှာ ဘဲကြီးတစ်ကောင်ရဲ့ ရန်ရှာသလိုမျိုး အော်သံကျယ်ကျယ်ကြီး ကြားလိုက်ရတယ်!

ရှရှင်းချီခဏတာ ငေးငိုင်သွားပြီး ချက်ချင်းခေါင်းမော့လိုက်တယ် –

ခေါင်းမော့လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ လျှပ်တစ်ပြက်လို မိုးပျံတက်လာတဲ့ အဖြူရောင်အရိပ်တစ်ခုက သူ့ဆီကို ပစ်ခုန်လာတာကို မြင်လိုက်ရတယ်!

အခုလိုမျိုး မထင်မှတ်တဲ့အဖြစ်အပျက်က ရုတ်တရက်ဖြစ်လာတော့ “fu*k! ဒီကောင်တွေ ဒီလောက်မြင့်အောင်ထိ ပျံနိုင်တယ်လား?!” လို့ သူ့စိတ်ထဲမှာ အော်ချင်မိသွားတယ်။

ရှယွီဘက်ကိုလှည့်ကြည့်တော့ ဒီမကောင်းတဲ့ကောင်က အပြစ်မဲ့သူတစ်ယောက်လို သူနဲ့ဘာမှမဆိုင်သလို ထွက်ပြေးနေပြီဖြစ်သည်။

ရှရှင်းချီ ရုတ်တရက် အရမ်းဒေါသထွက်သွားတယ်၊ ဒီကောင်က မီးပန်းတန်းကြီးကိုမီးစာထိုးပြီး ပြေးသွားတာဖြစ်မယ်။

လူတိုင်း မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း ဒီငန်းရဲ့ရန်လိုတဲ့အပြုအမူက အခြားငန်းတွေကိုပါ ဆွဲဆောင်လာခဲ့တယ်။

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ နေရာတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ငန်းကြီးဆယ်ကောင်ကျော်က တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လာကြတယ်၊ ငန်းအမွှေးတွေလည်း လွင့်စင်လာတယ်။

ရှရှင်းချီ ပြေးဖို့အချိန်မရတော့ဘဲ၊ ရှုပ်ထွေးနေတဲ့အထဲမှာ နောက်ဆုံး ငန်းဥတစ်လုံးကို မမေ့မလျော့ကောက်ယူပြီး လက်နဲ့ ခေါင်းကိုကွယ်ကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

“[!!!]”

“[ငန်းတွေက တကယ်ကိုချစ်စရာမကောင်းဘူးပဲ! အရမ်းကို **** ကြောက်စရာကောင်းတယ်၊ စိတ်ဒဏ်ရာတောင်ရစေနိုင်တဲ့အမျိုးအစားပဲ!]”

“[ဝူးဝူး… Li သူဌေးက အမြဲလိုလို တောက်ပနေတာပဲ! လှလိုက်တာ! ချောလိုက်တာ!]”

“[(တိုးတိုးပြောနေတယ်) ဒီလို သေသပ်သားနားသော မျက်နှာထားမျိုးနဲ့ပါလား?]”

“[ဘုရားရေ… ငန်း ပျံတက်လာတဲ့အချိန် Mr. Li ရဲ့မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းသွားပြီး စဉ်းတောင်မစဉ်းစားဘဲ ရှရှင်းချီ ကိုကာကွယ်ဖို့ ပြေးတက်လိုက်တာ]”

“[တကယ်တော့… ငါ ထင်နေတဲ့အမြင်တစ်ခုရှိတယ်…]”

လူအများထင်သလို ငန်းတွေက သွားမပါလို့ မကိုက်နိုင်တာမဟုတ်ပေ။ တကယ်တော့ သူတို့အထက်နှုတ်သီးနဲ့အောက်နှုတ်သီးအဖျားတွေက ဦးရေပြားတွေကိုထုံကျင်စေတဲ့ အစွန်းချွန်ချွန်လေးတွေနဲ့ ပြည့်နေပြီး သူတို့နှုတ်သီးနဲ့ထိုးလိုက်ရင် သွေးတောင်ထွက်သွားနိုင်ပါတယ်။

ရှရှင်းချီ က တစ်ဖက်လက်နဲ့ ခြင်းကိုကိုင်ထားပြီး အခြားတစ်ဖက်နဲ့ ခြံတံခါးကိုလျင်မြန်စွာပိတ်ကာ ခုန်နေတဲ့ငန်းတွေကိုတားဆီးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ လျင်မြန်စွာ လီချန်ယွမ်ရဲ့လက်ကိုကြည့်လိုက်သည်။

သူမှန်းထားတဲ့အတိုင်းပဲ လီချန်ယွမ် ရဲ့လက်ပြင်မှာ သွေးတွေထွက်နေပြီး ဖြူဖွေးတဲ့အရေပြားပေါ်မှာ အထူးထင်ရှားနေသည်။ ရှည်လျားသွယ်လျတဲ့လက်ချောင်းတွေကနေ သွေးတွေ မြေကြီးပေါ်ကို တစ်စက်ပြီးတစ်စက်ကျနေတယ်။

“ငါဘယ်လိုလုပ်ရပါ့…”

ရှရှင်းချီက လီချန်ယွမ်ရဲ့သွေးထွက်နေတဲ့လက်ကိုကိုင်လိုက်ပြီး ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုနာကျင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် သူစိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အော်လိုက်တယ် – “ရှယွီ! မင်း ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ! ဒါပျော်စရာကောင်းတယ်ထင်နေတာလား?!”

ရှယွီရုတ်တရက် ကြောက်ရွံ့ပြီး သနားစရာကောင်းတဲ့အမူအရာနဲ့ – “ကျွန်တော်… ကျွန်တော်တမင်လုပ်တာမဟုတ်ပါဘူး၊ အကိုရှင်းချီ ကိုတောင်းပန်ပါတယ်၊ Mr. Li ကိုလည်းတောင်းပန်ပါတယ်”လို့ ပြောလိုက်တယ်။

သူပြောနေတုန်းမှာပဲ သူ့မျက်လုံးတွေက မကျေမနပ်ဖြစ်သလို နီမြန်းလာတယ်။

[အိုး… Mr. Li ရဲ့လက်၊ လက်က သွေးထွက်နေတယ်!]

[ရှရှင်းချီ ကတော့ တစ်ခုခုမှားနေပြီ၊ ရှယွီက တမင်လုပ်တာမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါကို သူ့အပြုအမူက ဘယ်လိုကြီးလဲ? ဒီလိုလူမျိုးက ရှယွီကို ဒီလိုစကားပြောဖို့ တန်လို့လား?]

[တမင်မဟုတ်ဘူးလား? ငါမြင်တာက သူ ဘဲရဲ့ခြေထောက်ကိုနင်းပြီး ပြေးသွားတာ၊ ပြီးတော့ ရှင်းချီကို အဲ့ဒီမှာပဲထားခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား?]

[ဒါက ရှရှင်းချီ ဖင်ယားတာပဲ၊ လီချန်ယွမ်နဲ့ သူဘာဆိုင်လို့လဲ? ပြီးတော့ ဒါတွေအားလုံးက သူ့ကိုကာကွယ်ပေးခဲ့လို့ မဟုတ်ဘူးလား?]

[ဒါပေမယ့်… သူ Mr. Li ရဲ့လက်ကိုကိုင်တဲ့နည်းက တော်တော်ကျွမ်းကျင်နေတယ်မလား? သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ တစ်ခုခုရှိနေသလိုပဲ]

[မပြောနဲ့တော့၊ မင်းတို့ကလည်း လကမ္ဘာကိုမှီပြီး နာမည်ကြီးဖို့ကြိုးစားနေတာပဲ၊ သူနဲ့တန်လို့လား? ဆင်းရဲသား အဆင့်၁၈အနုပညာရှင်၊ သူထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်အောင်လုပ်နေတာလား?]

လီချန်ယွမ် နှုတ်ခမ်းကိုအနည်းဖိလိုက်ပြီး ရှရှင်းချီ သူ့အတွက်တကယ်စိုးရိမ်နေတာကိုမြင်ရတော့ နည်းနည်းပျော်သွားသည်။

ဒါပေမယ့် အနုပညာရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ပုံရိပ်ကိုထိန်းသိမ်းဖို့လိုတာကိုလည်း သူသိတယ်။ ဒါကြောင့် ကင်မရာမမြင်နိုင်တဲ့နေရာမှာ တခြားလက်တစ်ဖက်နဲ့ ရှရှင်းချီရဲ့လည်ပင်းနောက်ကို ကိုင်လိုက်တယ်။

“ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ အနာသေးသေးလေးပါ၊ စိတ်မပူနဲ့” လို့ တိုးတိုးလေးနှစ်သိမ့်ပေးလိုက်တယ်။

အေးမြသောလက်ချောင်းများက သူ့လည်ပင်းနောက်ဘက်ကို ထိလိုက်သည်နှင့် အဆိုပါဖြူးကောင်လေးဟာ နောက်ဆုံးတော့ စိတ်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

ရှရှင်းချီ သည် ရှယွီကို ဒေါသထွက်စွာကြည့်ရင်း သူ့ပုံရိပ်ပျက်ပြယ်ပြီး စိတ်မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားစေရန်သာ ရှယွီလိုချင်နေမှန်း နားလည်သွားခဲ့တယ်။

“ကောင်းပြီ၊ ငန်းဥတွေလည်း ရပြီပဲ၊ ဒဏ်ရာကိုပြန်ကုကြရအောင်” ဟု ရှရှင်းချီ က အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။

Chapter 48 ended

Chapter 49

ပြန်ရောက်ချိန်မှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခူးတဲ့အဖွဲ့လည်း အလုပ်ပြီးနေပြီ၊ဈေးဝယ်တာဝန်ရှိသူ အန်ကျင့် တစ်ယောက်သာ ပစ္စည်းရှားပါးတဲ့ဆိုင်လေးမှာ လိုအပ်တာတွေအားလုံးဝယ်ဖို့ အချိန်နည်းနည်းပိုယူနေရတာဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဒီလိုမတော်တဆထိခိုက်မှုမျိုးမှာ ဧည့်သည်တွေကိုယ်တိုင် ဆေးဝယ်ပြီး လက်တွေ့ဘဝရဲ့အခက်အခဲကို ခံစားရမှာဖြစ်ပေမယ့်၊ လီချန်ယွမ် က သာမန်ဧည့်သည်မဟုတ်တဲ့အတွက် သူ့ကိုဒုက္ခပေးဖို့ဆိုတာ အသက်အန္တရာယ်ရှာနေသလိုပါပဲ။ အစီအစဉ်အဖွဲ့က ဆေးဘူးကို အလျင်အမြန်ယူလာပြီး ရှရှင်းချီ လက်ထဲထည့်ပေးလိုက်သည်။

လီချန်ယွမ် လေယာဉ်စီးလာတဲ့အချိန်ကတည်းက သူတို့နှစ်ဦးကြားဆက်ဆံရေးကို သိထားပြီးသားဖြစ်တဲ့အတွက် ဒီလိုလုပ်ရပ်မျိုးက သဘာဝကျနေတယ်။

ဒါပေမယ့် ရှရှင်းချီဟာ ဒေါသကတော့ လျော့ပါးသွားပြီးနောက် သူ့ကြောင်ကြီးရဲ့ဒဏ်ရာကို နူးညံ့စွာကိုင်ထားရမယ့်အစား အခုတော့ လီချန်ယွမ်နဲ့ ဝေးဝေးနေချင်နေပြီဖြစ်သည်။

အခုဖြစ်ခဲ့တဲ့မတော်တဆမှုမှာ သူက ဟန်မဆောင်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အခုဆို “မစ္စတာလီရဲ့ဇနီး” စာရင်းထဲ ပါသွားနိုင်ချေရှိနေပြီ။

အခုချိန်မှာ လီချန်ယွမ်ကို မရှင်းမလင်းနဲ့ ဆေးလမ်းပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် ကိုယ့်ကိုကိုယ်ဒုက္ခရောက်စေမှာပဲ။

သူလျင်လျင်မြန်မြန်ပဲ ဒိုင်းနမိုက်အိတ်လိုမျိုး ဆေးဘူးကို လီချန်ယွမ်ရှေ့မှာ တင်လိုက်တယ် – “ဘော့စ် Li၊ ဆေးမြန်မြန်လိမ်းလိုက်ပါ… ကျွန်တော်ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရွေးပြီး ချက်ပြုတ်တာပြင်ဆင်လိုက်မယ်”

လီချန်ယွမ်က စကားတစ်လုံးမှမပြောဘဲ မျက်ခုံးနည်းနည်းကျုံ့ပြီး ရှရှင်းချီကိုကြည့်လိုက်တယ်။

ဒါက စိတ်ကြိုက်လုပ်တတ်တဲ့ ကြောင်ကြီးတစ်ကောင်လိုပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ဒဏ်ရာကိုကုသဖို့ဖိအားပေးမှသာ ကုမယ်။ မဟုတ်ရင် မျက်နှာအေးစက်စက်နဲ့ထိုင်နေမှာပဲ။

ရှရှင်းချီက မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး မီးဖိုခန်းထဲဝင်သွားကာ ရေဟောင်းကန်ကနေ ရေခပ်ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေဆေးလိုက်တယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူက လီချန်ယွမ် ဆေးဘူးဖွင့်သံကို ဂရုတစိုက်နားထောင်နေမိသည်။

ဒါပေမယ့် နှောင်းဆောင်းကာလ လေအေးတွေနဲ့ထိတွေ့ခဲ့ရတာကြောင့်လား၊ အခုချိန်မှာ သက်သောင့်သက်သာမရှိတဲ့ ချောင်းဆိုးသံတွေထွက်နေတယ်။

လီချန်ယွမ်ရဲ့ ချောင်းဆိုးသံကို ကြားရတဲ့အခါ ရှရှင်းချီမှာ စိုးရိမ်စိတ်တွေဝင်လာပြီး အပြင်ကိုထွက်ကြည့်ချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။

ဒါပေမယ့် မီးဖိုခန်းအပြင်ဘက်မှာ ကင်မရာတစ်လုံးက အချိန်ပြည့်လှမ်းရိုက်နေတယ်။ နောက်ပြီး သတင်းကြားပြီးနောက် အမျိုးသားနတ်ဘုရားကိုကြည့်ဖို့ ပရိသတ်တွေလည်း ပိုပိုတိုးလာနေပြီဖြစ်သည်။

သူစဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ ရှယွီက သူတို့နှစ်ယောက်အကျွမ်းတဝင်ရှိသလိုမေးလိုက်တယ် – “Mr.Li အဆင်ပြေရဲ့လား ဘယ်လိုနေလဲ? ကျွန်တော်ရေနွေးနွေးလေးယူလာခဲ့မယ်။ လက်က ဒဏ်ရာတွေကို ဘာလို့ဆေးမလိမ်းရသေးတာလဲ? ရှင်းချီအစ်ကိုက…”

“ထွက်သွား။” လီချန်ယွမ်က ဒေါသထွက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူက သူ့ရဲ့ဖြူးကလေးကိုဆွဲထုတ်ဖို့ အချိန်အတော်ကြာ အရမ်းမဆိုးတဲ့ ချောင်းကိုဆိုးနေပေမယ့် မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ ရှယွီက သူ့မျက်လုံးတွေကိုပိတ်ဆို့ဖို့ ကိုင်းညွတ်လာတဲ့အခါ သူစိတ်ဆိုးလာတယ်။

ဒီလှုံ့ဆော်မှုရဲ့ မူရင်းရည်ရွယ်ချက်က “ရှင်းချီအစ်ကိုက ခဗျားကိုဂရုမစိုက်ဘူး၊ ကျွန်တော့်လောက် ဂရုစိုက်တတ်တဲ့သူမဟုတ်ဘူး” လို့ပြောဖို့ဖြစ်ပေမယ့် –

လီချန်ယွမ်က ပထမစကားတစ်ဝက်ကိုပဲဂရုစိုက်ခဲ့ပြီး ပွင့်စေချင်တဲ့အိုးက မပွင့်ဘဲ၊ မလှပ်တဲ့အိုးက ပွင့်သွားတဲ့အတွက် ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကင်မရာရော ရှယွီရော သူ ရှရှင်းချီကိုလှည့်စားပြီး သူ့ကိုဂရုစိုက်လာဖို့ ကြိုးစားနေတာကို အဟန့်အတားဖြစ်နေစေလို့ဖြစ်သည်။

[ဟားဟား ငါတကယ်ရယ်မိသွားတယ်! ဒီ”ထွက်သွား” ဆိုတဲ့စကားက တကယ့်ကိုစွမ်းအားအပြည့်ပဲ]

[ငါ GIF လုပ်ထားပြီ…ဟီဟီ၊ လက်ဖက်စိမ်းအတွက် အထူးစိတ်ခံစားမှုပုံရိပ်တွေ]

[အား… ရှယွီက ဂရုစိုက်တာပါ၊ ဒီလောက်ဖြစ်ဖို့ လိုလို့လား? ချမ်းသာတဲ့သူတွေက ဒီလိုပဲလား?]

[ဟုတ်တယ်၊ ချမ်းသာတာက တကယ်ကိုကောင်းတယ်၊ ရှယွီက ဂရုစိုက်ဟန်ဆောင်လိုက်ပေမယ့် မောင်းထုတ်ခံလိုက်ရတယ်]

[တိတ်စမ်း၊ ရှယွီလည်း ချမ်းသာတဲ့မိသားစုကလာတာပဲ၊ အလွယ်တကူမောင်းထုတ်ခံရမှာလား?]

[သာမန်လူတွေရဲ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ ရှမိသားစုကို “ချမ်းသာတယ်”လို့ခေါ်နိုင်ပေမယ့်၊ သူတို့ရဲ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေက Mr. Li ရဲ့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံ၊ ဒါမှမဟုတ် တစ် ရာခိုင်နှုန်းလောက်တောင်မရှိဘူးဆိုတာ နားလည်ရဲ့လား?]

[ဟေ့ဟေ့၊ Mr. Li ဒေါသထွက်နေသလိုပဲနော်? မျက်နှာတွေဖြူရော်နေတယ်]

လီချန်ယွမ် က မျက်လုံးပင့်လိုက်ပြီး မီးဖိုခန်းရှိရာဘက်ကို စက္ကန့်ပိုင်း စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက်၊ ခဏအကြာမှာ ခေါင်းငုံ့ကာ သူ့ဒဏ်ရာကိုပဲ မျက်ဆောင်မခတ် စိုက်ကြည့်နေတယ်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာမှာ နားစိုက်နားထောင်နေတဲ့ ရှရှင်းချီရဲ့နားထဲကို ရုတ်တရက်အော်သံတစ်ခုဝင်လာတယ် – “Mr. Li ဘာဖြစ်သွားတာလဲ?!”

“ကူညီပါ၊ ကူညီပါဦး!”

ရှရှင်းချီက တုန်လှုပ်သွားပြီး လက်ရေမခြောက်သေးဘဲ မီးဖိုခန်းကနေ အပြင်ကိုပြေးထွက်လာတယ်။ မြေပြင်က အိုမင်းနေတဲ့တံခါးဘောင်ကြောင့် အမှတ်တမဲ့ချော်လုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

လီချန်ယွမ်ရဲ့ မျက်နှာက ဖြူရော်နေပြီး မျက်ခုံးကျုံ့ကာ ဒါရိုက်တာအဖွဲ့ကိုတွန်းဖယ်လိုက်တယ်။ စကားမပြောဘဲ ထိုင်ခုံမှာထိုင်ပြီး နှုတ်ခမ်းကိုဖိနေတယ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြောင့်ဖြောင့်ထိုင်နိုင်ဖို့ အားယူနေရတာမျိုးပါ။

“ဘာဖြစ်တာလဲ?” ရှရှင်းချီက စိုးရိမ်စွာနဲ့ ရှေ့ကိုတိုးလာပြီးမေးတယ်၊ “ဘာလိုခံစားနေရတာလဲ?”

လီချန်ယွမ် က အတော်ကြာတိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်တယ် – “ငါသွေးမြင်ရင် မူးတတ်တယ်”

ရှရှင်းချီက ဒီစကားကိုကြားတော့ အံ့အားသင့်သွားတယ်။ သူ့မှာ ဒီလိုပြဿနာရှိနေမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့် သူ့စကားလုံးတွေထဲမှာ စိတ်ဆိုးမှုနဲ့… မကျေနပ်မှုတွေပါနေသလိုပဲ။

ဒါပေမယ့် ဒီစကားလုံးကို ဘယ်လိုပဲတွေးတွေး ဒီကြောက်စရာကောင်းပြီး ရူးသွပ်နေတဲ့ ဗီလိန်တစ်ယောက်နဲ့ ဘယ်လိုမှ မလိုက်ဖက်ဘူး။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လီချန်ယွမ်က သူ့ဒဏ်ရာကို တစ်ယောက်ယောက် ထိမှာ မလိုချင်ဘူးဆိုတာ ရှင်းနေတယ်။ သွေးမြင်ရင်မူးတတ်တဲ့သူဆိုတော့ သူ့ဘာသာသူလည်း ဆေးမလိမ်းနိုင်ဘူး။

ရှရှင်းချီက ဆေးဘူးကိုဖွင့်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်မသိဘူးလို့ ဟန်ဆောင်ရင်းမေးလိုက်တယ် – “Mr. Li၊ ကျွန်တော် ဒဏ်ရာကို ဆေးလိမ်းပေးလို့ရမလား?”

ကံကောင်းတာက ဒဏ်ရာက သိပ်မနက်ဘူး။ ဒါပေမယ့် သွေးတွေအများကြီးထွက်တော့ ကြည့်ရတာနည်းနည်းတော့ ကြောက်စရာကောင်းနေတယ်။ လက်က ဆိတ်ရာတွေအမာရွတ်အဖြစ် မကျန်ခဲ့ရင် ကောင်းမယ်။

ရှရှင်းချီ အားမသုံးရဲဘူး။ လီချန်ယွမ် နာမှာစိုးလို့ အာရုံစိုက်ပြီး သွေးတွေကို သေချာသုတ်ပစ်နေတယ်။ ပြီးရင် ဂွမ်းစနဲ့ ဆေးကို ညင်ညင်သာသာလေး လူးပေးလိုက်တယ်။

လီချန်ယွမ်က နှုတ်ခမ်းဖိလိုက်ပြီး နည်းနည်းစိတ်သက်သာရာရသွားသလိုဖြစ်သွားပြီး၊ ရှရှင်းချီရဲ့ အာရုံစိုက်နေတဲ့မျက်နှာကို မျက်နှာသေဖြင့် ငေးကြည့်နေသာ်။

[အမယ်လေး! ဒီပုံက တကယ့်ကို စွဲမက်စရာပဲ!]

[Mr. Li ရဲ့ မျက်လုံးတွေကိုကြည့်ပါဦး၊ ငါသေသွားပြီ၊ ဒီနှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာမှမရှိဘူးဆိုရင် ငါမယုံနိုင်ဘူး!]

[ဘာရှိရမှာလဲ? Mr.Li က သူ ဒဏ်ရာမရအောင် ကာကွယ်ပေးခဲ့တာကြောင့် အခုဆေးလူးပေးတာ ပုံမှန်အရာပဲ မဟုတ်ဘူးလား? Mr. Li က သွေးမြင်ရင်မူးတတ်တယ်၊ ပြီးတော့ ဒါသူ့ညာဘက်လက်ဆိုတော့ သူ့ဘာသာလူးရတာ အဆင်မပြေဘူး]

[ဆေးလူးတာပုံမှန်ပဲ၊ ဒါပေမယ့် ဒီကြည့်နေတဲ့ပုံစံက ညီအစ်ကိုတွေသဘောမဟုတ်ဘူး။ လျှိုပေ က ကျန်းဖေးကို ဒီလိုချစ်ခင်တဲ့အကြည့်မျိုးနဲ့ ကြည့်ဖို့မလိုဘူး]

[ရဲရဲတင်းတင်းမှန်းဆကြည့်မယ်၊ ရှင်းချီက ဆက်ဆံရေးကိုဝန်မခံချင်တော့ Mr. Li က ချစ်ခြင်းမေတ္တာပြဖို့ နမ်းရမယ့်နည်းလမ်းရှာနေတာလား ဟားဟား]

[ဘုရားရေ! Li သူဌေးက သူ့နောက်ကိုလိုက်နေတာမဟုတ်လား! ဒါဆို ပိုပြီးစွဲမက်စရာကောင်းသွားပြီ!]

ရှရှင်းချီက ခေါင်းမမော့တော့ လီချန်ယွမ် သူ့ကိုငေးကြည့်နေတာကို မသိခဲ့ဘူး။

ဆေးလူးနေရင်းနဲ့ပဲ သူစဉ်းစားမိတယ် – ဒီလူက ဘာလို့သွေးမြင်ရင် မူးတတ်ရတာလဲ?

ခဏလေး……

ဒါမှန်ရဲ့လား? ဇာတ်လမ်းနောက်ပိုင်းမှာ ဒီလူဆိုးကြီး ရူးသွပ်လာတဲ့အခါ မျက်နှာသေနဲ့ လူတွေကိုသွေးထွက်အောင်လုပ်ပြီး ငါးမန်းတွေကျွေးဖို့ ပင်လယ်ထဲပစ်ချတတ်တယ်မဟုတ်လား?

ဒါကို သွေးမြင်ရင် မူးတယ်လို့ခေါ်မှာလား?!

ကိုယ့်သွေးပဲမြင်ရင် မူးတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကင်မရာရှေ့မှာပဲ အခုလိုအချိန်ရွေးပြီး မူးဟန်ဆောင်နေတာလား?

ရှရှင်းချီ နောက်ဆုံးတော့ သူအရမ်းကိုလှည်ဖျားခံနေရတာကို သတိထားမိသွားတယ်။ ချက်ချင်းပဲ အံကြိတ်ပြီး လက်အားထည့်လိုက်တယ်!

လီချန်ယွမ်က မမျှော်လင့်ဘဲ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်တဲ့ အသံထွက်လာတယ်။ ရှရှင်းချီက ခေါင်းမော့ပြီး လူယုတ်မာမျက်နှာပေးနဲ့ ပြုံးပြုံးလေးမေးလိုက်တယ် –

“Mr. Li၊ ထပ်ပြီးစဉ်းစားကြည့်ပါဦး၊ တကယ်ပဲ သွေးမြင်ရင် မူးတတ်တာလား?”

စာရေးသူမှ ဖြည့်စွက်ချက်:

ဖရဲသီးစားနေသူများ – တချို့လူတွေက အေးစက်မာကျောပုံရပေမယ့် တကယ်တော့ လှည့်ကွက်တွေနဲ့ ပြည့်နေတတ်ကြတာပဲ။

A Lu: မစ္စတာလီ ကိုယ့်ရဲ့ “မူရင်းစာသား”နဲ့ ရုတ်တရက် ပြန်တိုက်ခိုက်ခံရမယ်လို့ မျှော်လင့်မထားခဲ့ဘူးမလား?

လီချန်ယွမ်: (ရုတ်တရက်လဲကျပြီးအံ့အားသင့်) ဖြည်းဖြည်းချင်းဓားဆွဲထုတ်.jpg

Chapter 49 ended