Little Creampie:
Chapter 50

ယဉ်ကျေးမှုမရှိသော ဤသံသယဆန်ဆန်မေးခွန်းကို သူထုတ်ပြောလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်း ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားသည်။

ထင်ရှားသည်မှာ၊ နောက်ခံမရှိသည့် နိမ့်ကျသော အနုပညာရှင်လေးတစ်ဉီးသည် မစ္စတာလီအား ထိုသို့သောသဘောထားဖြင့် ပြောဆိုဝံ့မည်ကို မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားပေ။

ပြီးတော့ မစ္စတာလီကို ဟန်ဆောင်နေတယ်လို့ သူစွပ်စွဲနေသလိုမျိုး သံသယဖြစ်စရာ တကယ်ပဲ ကောင်းနေသလား။

မြင်ကွင်းသည် အေးခဲသွားပြီး၊ ဤအရာသည် “မမိုက်မဲချင်ဘဲ မိုက်မဲစွာ သရုပ်ဆောင်ခြင်း” နှင့် သူ၏ ကြယ်ပွင့်လမ်းကြောင်းကို မိနစ်ပိုင်းအတွင်း ဖျက်ဆီးခြင်းဖြစ်သည်ဟု လူတိုင်းက ထင်ခဲ့ကြသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ၊ လီချန်ယွမ် သည် လူတိုင်းခန့်မှန်းထားသလောက် ရုပ်ပျက်ခြင်းမရှိပဲ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောသည့်အပြင် အေးစက်နေသော မျက်နှာကို အကြာကြီး ထိန်းထားလိုက်သည်- ရှက်ရွံ့မှုနှင့် အံ့သြမှုအချို့ ရှိနေပုံရသည်။

အခြေအနေမကောင်းသဖြင့် ရုပ်ရှင်အဖွဲ့သားများက ကင်မရာရှေ့တွင် ရိုက်ကူးရေးနေရာ၌ ရန်ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အလျင်အမြန် ဖျန်ဖြေပေးခဲ့သည်။

ထို့နောက် မူလက ဘဝအတွေ့အကြုံရှိုးပွဲသည် စုံတွဲများအတွက် ဖျန်ဖြေပေးသည့်အပိုင်း ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။

“အင်း၊ မှန်တယ်!”  လက်ထောက်ဒါရိုက်တာသည် ကျည်ဆန်ကို ကြိတ်မှိတ် ကိုက်လိုက်ပြီး လေထုကို သက်တောင့်သက်သာဖြစ်စေရန် ရှေ့ကို တိုးလာသည်။  “မစ္စတာလီ၊ ထပ်စဉ်းစားကြည့်ပါ၊ ရှင်းချီ က လူကြီးမင်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကျန်းမာရေးအတွက် အကြံပြုချက်တွေကို သုံးသင့်တယ်လို့ အရိပ်အမြွက်ပြောနေတာဖြစ်နိုင်သလို အဲဒါကို စဉ်းစားကြည့်ရင်လည်း လူကြီးမင်းကျန်းမာရေး ပိုကောင်းလာလိမ့်မယ်! ဟုတ်တယ်!”

လူတိုင်း: ?

၎င်းသည် လေထုကို ထိန်းညှိရန်မတတ်နိုင်ဘဲ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းသည် ပို၍ပင် အေးခဲသွားကာ လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကို အလွန်အရှက်ရစေပြီး ချက်ခြင်းပင် နေရာပေါ်၌ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် တုန်လှုပ်သွားချင်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရှရှင်းချီ သည် သူ ကင်မရာများရှေ့တွင် ရှိနေကြောင်း သတိပြုမိခဲ့ပြီး ယခုပင် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ့ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်မိသည်ကို အကြောင်းအရာတချို့ရောကာ ဖြေလျော့လိုက်ရင်း တစ်ဝက်တစ်ပျက် ရုပ်ဖျက်ထားလိုက်သည်။

သူ ချက်ချင်း အရှိန်လျှော့သွားသည်။  သူ့မျက်လုံးတွေက လီချန်ယွမ် ကို စိုက်ကြည့်နေတုန်းပဲ၊ ဒါပေမယ့် သူ့ပါးစပ်က “ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက မစ္စတာလီ ထပ်စဉ်းစားကြည့်ပါဦး”

လီချန်ယွမ် က သူ့နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စေ့ပိတ်လိုက်ပြီး နားရွက်ဖျားမှာ စူးစူးရှရှ ပူလောင်တဲ့ ခံစားမှုတစ်ခု ရှိနေသယောင်။  ဒါက အရာအားလုံးကို ချောချောမွေ့မွေ့ဖြစ်အောင် ပြေလျော့စေတာလို့ သဘာဝကျကျ သိနိုင်ပေမယ့် ရှရှင်းချီက က သူစိတ်မပျက်ဘူးဆိုတာ ဘယ်လိုသိတာလဲ။

ဒါမှမဟုတ် ဒီလူလိမ်ကလေးက သူ့ကို မှတ်ထားပြီး အရင်ကအဖြစ်အပျက်ကို မှတ်မိနေတာလား။

[Fuck၊ ရှရှင်းချီ ရဲ့စကားတွေက တကယ်ကြောက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ၊ သူဘယ်လောက်တောင် သတ္တိရှိတာလဲ]

[ကူညီပါ၊ ရှင်းချီရေ၊ မင်းဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ သူဌေးနဲ့ သွားမရှုပ်ပါနဲ့ သားသားရယ်။  ဝူးဝူးဝူး ငါ့ကလေးကို မထိစေချင်ဘူး!]

[မဟုတ်ဘူး၊ အာ ၊ လီချန်ယွမ် က ရှရှင်းချီ ကို နည်းနည်းကြောက်နေတယ်လို့ ဘာလို့ထင်ရတာလဲ။  သူ့အမူအရာက အခု အံ့အားသင့်သွားတာမလား ]

[ဒါဟာ ဟာသမဟုတ်ဘူးလား။  ကမ္ဘာက နေထက် ပိုကြီးတယ်လို့ပဲ ဘာလို့ တည့်မပြောတာလဲ။]

[တကယ်!  ငါလည်း အဲ့လိုထင်တယ်!  ရှယွီ ချဉ်းကပ်လာတာနဲ့တစ်ပြိုင်နက် လီသူဌေး က စိတ်မရှည်ပဲနဲ့ သူ့ကို ချက်ချင်းထွက်သွားဖို့ ပြောခဲ့ပေမယ့်လည်း ရှရှင်းချီ က သူ့ကို မေးခွန်းထုတ်ပြီးပြန်ပြောတာကျတော့ စကားမပြောဘဲနေနေတယ်?]

[ဒေါက်၊ ဒေါက်!  သူတို့ကြားထဲမှာ တစ်ခုခုရှိနေတယ်ဆိုတာ ငါပြောရဲတယ်။  ဟားဟားဟား၊ ရှင်းချီ ဟာ မိသားစုထဲမှာ နောက်ဆုံးပြောရေးဆိုရေးရှိတဲ့သူဖြစ်ဖို့ မမျှော်လင့်ထားမိဘူး။]

[မယုံဘူး။  ကျေးဇူးပြုပြီး ဥက္ကဋ္ဌလီ၊ ဒါတွေအားလုံးက ဘာတွေလဲ။]

လီချန်ယွမ်က သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ရုပ်ရှင်အဖွဲ့သားနှစ်ယောက်က တုန်တုန်လှုပ်လှုပ်နှင့် လွှဲပေးလိုက်တဲ့ လမ်းကို လက်ခံပြီး “အင်း” ဟု မှုန်ကတ်ကတ်ဖြင့် ပြန်ဖြေပေးလိုက်သည်။

ရုပ်ရှင်အဖွဲ့သားတွေက ချက်ချင်း သက်ပြင်းချမိတော့သည်။  realityရှိုးပွဲအတွင်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ဆက်ဆံရေးကို ဖော်ထုတ်ရန် မစ္စတာလီ၏ အကြံပြုချက်ကို လက်ခံခဲ့သော်လည်း ရန်ဖြစ်သည့်ပုံစံဖြင့် တရားဝင်ကြေညာချက်ထုတ်ပြန်ပါက အလွန်ကြောက်စရာကောင်းမည်ဖြစ်သည်။
မစ္စတာလီ၏ စေ့စပ်ထားသူလေးသည် ပထမတစ်ချက်တွင် ကြောက်စရာကောင်းအောင်စိတ်တိုနေပြီး ဒေါသထွက်ပြီးနောက် မည်သူ့ကိုမဆို ဒေါသတကြီး စော်ကားဝံ့သည်။

ရှရှင်းချီသည် ထိုလူ၏လိမ်လည်လှည့်ဖြားသောအပြုအမူအတွက် လက်စားချေရန်အတွက် လီချန်ယွမ်၏နောက်ကျောရှိ ဒဏ်ရာကို အမှန်တကယ် အားနဲ့ ဖိထားချင်သော်လည်း အဆုံးတွင်မူ မလုပ်ရက်သေးပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ဒေါသကိုထုတ်ဖော်ရန် လီချန်ယွမ် ၏ ခြေထောက်ကို ဒူးဖြင့် ဆောင့်ကန်လိုက်သည်။  ဆေးလိမ်းပြီး ဒဏ်ရာကို ဆေးထည့်ကုသပေးပြီးနောက် အမြန်ထကာ ဆေးကြောရန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

လူခြောက်ယောက်တွင် ထမင်းဟင်း ချက်ပြုတ်နည်းကို မည်သူမျှ မသိကြသောကြောင့် ဤကြီးမားသောတာဝန်သည် ရှရှင်းချီ ၏ ကျွမ်းကျင်မှုအားလုံးတွင် ကျရောက်ခဲ့သည်။

လူတိုင်းက စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်နေကြပြီး ရှရှင်းချီက က မရှောင်လွှဲဘဲ သူ့အင်္ကျီလက်များကို လှန်ကာ “တစ်ယောက်ယောက်က မီးဖိုချောင်ထဲဝင်ပြီး ကျွန်တော့်ကို မီးစမွှေးပေးပါလား၊ ကျန်တဲ့သူတွေက နောက်မှ ပန်းကန်ဆေးရမယ် နော်” ။

လူအနည်းငယ်က တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် တဖြည်းဖြည်းသိကျွမ်းလာပြီးနောက်မှာ လေထုက သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာပြီး ထမင်းချက်ဖို့ ချက်ခြင်း အပြေးအလွှားသွားကြတော့သည်။

အချိန်အကြာကြီး စောင့်ပြီးမှ မပေါက်သေးတဲ့ ကြက်ဥကို လီရှို့ သူ့လက်ကို အားရပါးရ မြှောက်လိုက်ပြီး ခေါက်ချလိုက်သည်နှင့် မျက်လုံးထောင့်ကနေ မတ်တပ်ရပ်နေတဲ့ ပုံတစ်ပုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လီချန်ယွမ် က ထပြီး သူ့အင်္ကျီလက်များကို လှန်လိုက်ပြီးပြောလာသည်။ “ငါလုပ်မယ်။”

“အမ်?”  ရှရှင်းချီ က သူ့ ဒီလိုမျိုး ရှေ့တိုးလာဖို့ မမျှော်လင့်ထားဘဲ “မဟုတ်ဘူး၊ မလုပ်နဲ့……”

လီချန်ယွမ် နဲ့ ပိုနီးလေလေ သူ မတော်တဆမှု ပိုဖြစ်လွယ်လေပါပဲ။  “ထမင်းချက်ရန် တက်ကြွစွာ လိုက်ပို့ပေးခြင်း” သည်  သံသယကို မတိုးပွားစေနိုင်ဟု မဆိုလိုပါ။

လီချန်ယွမ် က သူ့လက်ညှိုးကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ့ညာဖက်လက်ကို ညွှန်ပြပြီး “ပန်းကန်တွေ ဆေးလို့မရဘူး”
သူယုံကြည်ချက်နဲ့ပြောခဲ့ပေမယ့် ဒါကိုကြားပြီးနောက် ရှရှင်းချီ က သူ့ကို အော်ဟစ်ပစ်လိုက်ချင်သည်။

ဒါဆိုလည်း မင်းဘာမှလုပ်မနေနဲ့လေ ဟမ်!  မိုးကျရွှေကိုယ်ကို တစ်ခုခုလုပ်ခိုင်းတာက ဘယ်သူလဲ။

ဒါပေမယ့် အခုတော့ သူ့ကို တိုက်ရိုက်မပြောရဲပေ။  သူ့ကို စေ့စပ်လေလေ၊ သံသယတွေ ပိုပေါ်လာလေလေ၊ ထို့ကြောင့် ရှရှင်းချီ က ဝန်ဆောင်မှုလုပ်ငန်းအရ ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြီး “မစ္စတာ လီ၊ ခင်ဗျား အနားယူသင့်တယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်တစ်ယောက်ထဲလည်း လုပ်နိုင်တယ်”

သူစကားမဆုံးခင်မှာပင် လီချန်ယွမ် ဟာ မီးဖိုချောင်ထဲကို သေချာမမေးဘဲ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်းက သံသယဝင်သည့် အမူအယာများကို ဖြစ်နေကြသည်။  သူ့ကိုဘာကြောင့် အလုပ်လုပ်ခိုင်းတယ်ဆိုတာ သူတို့နားမလည်ပေမယ့် ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာမဆို သူ့ကိုပြိုင်ပြီးတော့ မငြင်းဝံ့ပေ။

လီရှို့ သည် သူ့လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်ပြီး စကားမပြောဘဲ ကြက်ဥကို တိတ်တဆိတ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။  ရုတ်တရက်ပင် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ကြီးမားသည့် မှန်းဆချက်တစ်ခုပေါ်လာသည်။

ရှရှင်းချီ : “……”

[ ထိတ်လန့် !  အားးး ငါ့မှာ အကြံတစ်ခုရှိတယ်!]

[ငါ့မှာလည်း တစ်ခုရှိတယ်၊ ငါ့မှာလည်း တစ်ခုရှိတယ်။  ဝှက်ထားတဲ့ရတနာက တကယ်ပဲ ငါ့ရဲ့ ရှင်းချီလေးလို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ။]

[အာ့ ဒါ?  သေချာပြောမရသေးပါဘူး စားဖိုမှူးကို ချက်ပြုတ်ရာမှာ ကူညီတာက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလား။]

[ဟုတ်ကဲ့၊ မစ္စတာလီပြောတာ မှန်ပါတယ်။  သူ့လက်က ဒဏ်ရာရနေတော့ ပန်းကန်တွေကို မဆေးနိုင်ဘူး။  အခု ထမင်းချက်ကူညီဖို့ သူပိုပြီး မသင့်တော်ဘူးလား။]

[အခု ဘာတွေဖြစ်နေကြတာလဲဟေး ( လမ်းသွားလမ်းလာတစ်ယောက်က လာစပ်စုတာ)]

[သူတို့ကြားထဲမှာ ဘာမှမဖြစ်နိုင်ပါဘူး!  အချိတ်အဆက်မရှိ၊ အချိတ်အဆက်မရှိ!]

[ဟုတ်ကဲ့!  မယုံရင် မီးဖိုခန်းထဲက ကင်မရာကိုကြည့်၊ နှစ်ယောက်လုံး ဘာမှမဖြစ်ဘူး]

မထင်မှတ်ပဲ၊ “ဘာမှမဖြစ်” ဟု ထပ်ခါထပ်ခါပြောနေသေးတဲ့ ပရိတ်သတ်များ၏ မျက်နှာကို အမြန်ဖြတ်ရိုက်ခံလိုက်ရသည်။

မီးဖိုချောင်ထဲရှိ ကင်မရာသည် ရုတ်တရက် မည်းသွားသည်။  အသံပင်မထွက်သောကြောင့် ဓာတ်အားပြတ်တောက်သွားကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ရှရှင်းချီ မီးဖိုချောင်ထဲဝင်လိုက်တာနဲ့ သူလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ လီချန်ယွမ်က ကင်မရာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြုတ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ခင်ဗျား……?”

အလျှော့ပေးပြီးနောက် ရှရှင်းချီ သည် ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်လာပြန်သည်။  ဒီလူက သူတို့ကြားက ဘာတွေဖြစ်နေလဲ လူတိုင်းမသိမှာကို ကြောက်နေသလား။

ကင်မရာကို ပလပ်ဖြုတ်လိုက်ခြင်းဖြင့် ၎င်းကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားခြင်းက ပိုမိုထင်ရှားလာပြီး တီဗီမျက်နှာပြင် မှောင်မည်းသွားသောအခါတွင် လူတိုင်းက ၎င်းတို့၏ စိတ်ကြိုက်ကောက်ချက်ချမှုများ ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။

သူ့ စိတ်ရှည်သည်းခံမှု၏ အောက်ဆုံးအလွှာပါးလေးသည် ဗီလိန်ကြီး၏ အမျိုးမျိုးသော မုန်းတီးမှုများကြောင့် လုံးဝပေါက်ပြဲသွားပြီး ရှရှင်းချီ သည် မီးဖိုချောင်တံခါးကို အားဖြင့် အသံမြည်အောင်ပိတ်ခဲ့သည်။

သူသည် စောင့်ကြည့်မှုကင်းမဲ့ခြင်းကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီး သုံးချက်လောက် လက်သီးစာကျွေးရင်း ဆော်ပလော်တီးဖို့ ရှေ့သို့ ခုန်တက်သွားလိုက်သည်။

ဤနေရာသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်၍ ရှရှင်းချီ သည် ဟန်ဆောင်မှုများကို ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့သည်။  ယခုတော့ ကင်မရာမရှိသောကြောင့် ရှရှင်းချီ သည် သူ့ကို မသိဟန်ဆောင်ရန် မလိုတော့ဘဲ ဒေါသတကြီးဖြင့် ချက်ချင်းလှည့်ကာ လိုရင်းကို မေးလိုက်သည်။

“သောက်ကျိုးနည်း ခင်ဗျားဘာလုပ်ဖို့ကြိုးစားနေတာလဲ ဟမ်! ဒီကိစ္စကို အရင်မဆွေးနွေးဘဲ ကျွန်တော့်ကို လန့်ပြီးသေအောင်လုပ်ပြီး ကြိုးစားနေတာလား”

မူလရမှတ်နှင့် အလွန်ကွာခြားလွန်းနေသည်။  ဗီလိန်ကြီးသည် သူ၏ လရောင်ဖြူလေး ကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးကြောင်း ပြသချင်တာကိုနားလည်ပေမယ့်  ရှရှင်းချီ ၏ အလုပ်မှာ အစားထိုးတစ်ယောက်အနေဖြင့် နိုင်ငံပြည်သူလူထုတစ်ရပ်လုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင် သရုပ်ဆောင်ရဦးမည်လား။

“ဘဝရဲ့အတွေ့အကြုံတိုင်းကို မလုပ်ခင် မင်းကို ကိုယ် ကြိုပြီး သတင်းပို့ရမှာလား။”  လီချန်ယွမ် က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေပြီး သူ့ကို ငုံ့ကြည့်သည်။

ဒီစာကြောင်းက နည်းနည်းတော့ ရင်းနှီးသည်။  ရှရှင်းချီ က “အိမ်ကနေထွက်ပြေး” တုန်းက ပြောခဲ့ဖူးတာကို မှတ်မိသေးသည်…။ ဒါဆို ဒီလူက တော်တော့်ကို နာကျည်းနေခဲ့တာ ကြာပြီလား?

သူ အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ဒီသူဌေးကို မရိုက်မိအောင် သူ့ကိုယ်သူ တကယ်မတားနိုင်တော့ဘူး ဟူ၍ ခံစားရသည်။  သူသည် ဤလူအတွက် ဘာအမှားအယွင်းများ လုပ်မိသနည်း၊ ဤလူသည် သူ့လက်ကို အတင်းဆွဲကာ cp နှင့်ပတ်သက်သည့် ထင်ကြေးပေးမှုများကို တရားဝင်အားပေးလိုပြန်သောကြောင့် ဘာဖြစ်ချင်သည်ကို သူတကယ်ပင် နားမလည်နိုင်တော့ပါ။

ရှရှင်းချီ သည် ထိုအင်တာဗျူးမှ အသံကို အသိစိတ်ထဲ သူ့အလိုလို ပြန်ကြားယောင်နေမိသည်နှင့် ပြန်ပိတ်ရန် မတတ်နိုင်တော့ပေ။ ထိုအနည်းငယ် ချိုမြိန်နေသောအသံသည် ၎င်း၏ပုံမှန်အတိုင်း မဟုတ်ဘဲနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်၊ ထင်ရှားသည်မှာ ချစ်ရသူတစ်ယောက်အတွက်သာဖြစ်သည်။

သူ့အကြောင်းတွေ များများတွေးလေလေ စိတ်ငြိမ်အောင် မနေနိုင်လေလေပါပဲ။  တုန်လှုပ်သွားသော ခံစားချက်ဖြင့် ကင်မရာကို အမြန်တပ်ပြီး လီချန်ယွမ်ကို ထွက်သွားခိုင်းချင်သော်လည်း ဤလူ၏ သိမ်မွေ့သောလေသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

“ရှရှင်းချီ, မင်း ‘သူ့’ ကို မနာလိုမဖြစ်ဘူးလား”

မေးခွန်းတစ်ခုဖြစ်ပုံရသော်လည်း အဆုံးမှာ အလွန်ပြန့်ပြူးသောကြောင့် ၎င်းသည် ခိုင်လုံသောဝါကျဖြစ်ပုံရသည်။

“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ မဖြစ်ဘူး!”

ဤစာကြောင်းသည် မီးပွားများအစီအရီကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ပေါက်ကွဲရန်အသင့်ရှိသော မီးရှူးမီးပန်းငယ်သည် ချက်ချင်းမီးလောင်သွားခဲ့သည်။

ရှရှင်းချီ သည် ရှက်ရွံ့စိတ်ဖြင့် ဒေါသတကြီးဖြစ်ကာ လီချန်ယွမ် ကို လက်သီးဖြင့်မထိုးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ယခင်က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သောဖောက်သည်များကို အစစ်အမှန် “ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု” ကို မကြာခဏ ပြသကာ ကိုယ်ထိလက်ရောက်ကျူးလွန်ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ သူ၏အဝတ်အစားများကို အကုန်ချွတ်ခံရပြီး ခါးကိုထိခံရခြင်းပင်လျှင် ယခုသူ့ကို ဤကဲ့သို့ စိတ်ဆိုးစေမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် မျှော်လင့်ချက်များနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် သူသည် ဒေါသဖြစ်ရသည့် အကြောင်းရင်းကို ရှာမတွေ့ဘဲ ထိုလူကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်ရန် မသိစိတ်က တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။  သူ့ကို ထိုးတယ်ဆိုတာထက် လက်သီးနဲ့ တွန်းလိုက်တယ် ဆိုတာက ပိုမှန်တယ်။

ဒါပေမယ့် မတော်တဆ လီချန်ယွမ် က မရှောင်လိုက်တာကြောင့် ရင်ဘတ်ကို ထိုးမိသွားခဲ့သည်။  ထို့နောက် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ကာ သစ်သားတံခါးကို နောက်မှီဆောင့်လိုက်သည်မှ ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အဟွတ် အဟွတ်……” လီချန်ယွမ် သည် သူ့ရင်ဘတ်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး မသက်မသာ ချောင်းဆိုးလာသည်။

ရှရှင်းချီ အံ့အားသင့်သွားသည်။  ဒီလိုဒဏ်ရာကို အခွင့်ကောင်းယူတတ်တဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကို သူ  တခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။  သူ့ခွန်အားကို သေချာထိန်းချုပ်ထားပြီးဖြစ်လို့ ဒီလူက ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ဒီလောက်အားနည်းနေနိုင်မလဲ။ မသိရင် အရင်ထဲက အားမရှိတာကျနေတာပဲ။

သို့သော် လီချန်ယွမ် ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် အမှန်တကယ် ဖြူဖျော့သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ယုံချင်မှ မယုံချင် အခြားဝံပုလွေများကဲ့သို့ပင် သူ လှည့်စားခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။  ရှရှင်းချီ သည် ပထမတွင် အမှန်ဖြစ်သည်ဟု ယူဆရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာမရှိသဖြင့် အမြန်သွားကာ သူ့ကိုကူညီခဲ့သည်။

“ခင်ဗျား ဟန်ဆောင်တာတွေ ရပ်လိုက်တော့”

သူ ဒုတိယအကြိမ် ဒေါသထွက်ခဲ့တာကို နောင်တရမိသည်။  အနည်းငယ်တွန်းအားပေးခဲ့ရသည်ဆိုလျှင်ပင်၊ ဤသည်မှာ သူ့မိသားစု၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ပျော့အိသိမ်မွေ့ ဖန်သားနှင့်တူသော ကြောင်ကြီးဖြစ်သည်။

လီချန်ယွမ် က သူ့နှုတ်ခမ်းကို အုပ်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။  သူ့ရင်ဘတ်က အနည်းငယ်ကျဉ်းကျပ်နေသလို ခံစားရသည်၊ သူ့ခံစားချက်တွေ အပြောင်းအလဲက သူ့နှလုံးသားကို မသက်မသာဖြစ်စေတာကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

“မနာလိုခြင်း” ဟူသောမေးခွန်းသည် ရှရှင်းချီ ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေရန် ရည်ရွယ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတိတ်ကို သတိရပြီး သူ့ကို မှတ်မိပြီလားဆိုတာကို စမ်းသပ်ရန်ဖြစ်သည်။

ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် သူ မူးမေ့လဲမသွားဘူးဆိုတာ သေချာအောင် သူဘယ်လိုသိလဲ။

ရလဒ်သည် စိတ်ပျက်စရာဖြစ်သော်လည်း  ရှရှင်းချီ သည် အမှန်တကယ်ပင် မနာလိုဖြစ်နေပုံရသည်။

ဒီရှာဖွေတွေ့ရှိမှုက လီချန်ယွမ် ရဲ့ လှုပ်ရှားခုန်လှပ်နေသော နှလုံးသားကို စိတ်ကြွဆေးထိတွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ တစ်စုံတစ်ယောက်လက်ထဲ၌ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဆွဲဆွဲငင်ငင် ဆုပ်ကိုင်ထားစေချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဤ “စွမ်းဆောင်ရည်” သည် အနည်းငယ်ချဲ့ကားထားပြီး 70% မှန်ပြီး 30% မှားနေသည်။

ရှရှင်းချီ သည် ‘မနာလိုခြင်း’ ကြောင့် ဒေါသအရမ်းထွက်နေပြီး လီချန်ယွမ် က သူသာ ဟန်မ‌ဆောင်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ထိုလူသားကို စိတ်ပြေအောင် ချော့နိုင်ပါ့မလားဆိုတာ မသေချာပေ။

ဒါကို အရင်က သူကိုယ်တိုင်လည်း လုပ်ဖူးသည်။ အခုလည်း အကြိမ်ကြိမ် ထပ်ခါထပ်ခါ လုပ်မိပြန်သည်။

မီးဖိုချောင်မှ လှုပ်ရှားမှုများသည် အလယ်အလတ်အဆင့်ရှိပြီး တံခါးအပြင်ဘက်ရှိလူများသည် နှစ်ယောက်သား စကားများရန်ဖြစ်သံကို ဖျတ်ခနဲကြားလိုက်ရသော်လည်း ရန်ဖြစ်ရသည့်အကြောင်းအရာကို မကြားနိုင်ပေ။

လီသူဌေး နှင့် တစ်ယောက်ယောက် ငြင်းခုံနိုင်သည်မှာ အံ့ဩလောက်အောင်ပင် ဖြစ်နေသည်၊ ရှရှင်းချီ သည် လီချန်ယွမ်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ စကားမပြောရဘဲ အသာစီးရသွားသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာရှိသူများကလွဲ၍ ဤအကွာအဝေးမှ ဘာကိုမျှမကြားနိုင်ပါ။  တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်သည့် ကိရိယာများက အသံမရရှိခဲ့သဖြင့် အင်တာနက်အသုံးပြုသူများသည် ဤကွဲလွဲမှုကို သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။

အန်းကျင့်သည် ခိုးနားထောင်ရန် ခေါင်းကို လှည့်ကာ ဟန်ယွမ်ဟဲကိုတောင် မကြည့်အားပေ။  တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် အကြည့်တစ်ချက် မျှဝေပြီးနောက်၊ ရှရှင်းချီ ၏ ကိုယ်ပိုင်အကျင့်လက္ခဏာနှင့် ပတ်သက်၍ မယုံနိုင်လောက်အောင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အဖြေတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင်၊ တံခါးတစ်ဖက်ကို တစ်စုံတစ်ခုထိမှန်သည့်အသံအဖြစ် ရှချင်းချီ ၏အော်သံနှင့် ပေါက်ကွဲသံကိုကြားရပြီး လီချန်ယွမ် ချောင်းဆိုးသံကြောင့်—
ထိတ်လန့်စရာကောင်းတာက ဒီလင်မယားကြားမှာ အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှုဖြစ်တဲ့အခါ တကယ်တော့ ရှချင်းချီ ကပဲ တစ်ဖက်သတ်အနိုင်ယူခဲ့တာလား။

လူတစ်စုသည် ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။  သူတို့သည် ထိတ်လန့်တကြား အကြည့်ချင်းဖလှယ်ကြပြီး ဖရဲသီးစားရတာကိုပင် တော်တော်ပျော်နေကြသည်။

ရှယွီ က သာ တစ်ကောင်ထဲ အထီးကျန်လျက် ယခုမှစ၍ လျစ်လျူရှုခံခဲ့ရပြီး လုံးဝမပျော်ရွှင်နိုင်ပေ။  အပြင်မှာ ပြောမပြနိုင်လောက်အောင် နာကြည်းစွာဖြင့် သွားများကို အံကြိတ်ထားသည်။

Chapter 50 ended