Little Creampie:
Chapter 24

“ခင်ဗျား…..” မုယောင်ရဲ့ စကားလုံးတွေကို မုယွင်ဇီရဲ့ ပူပြင်းတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက ပိတ်ဆို့သွားသည်။ သူထဖို့ ရုန်းကန်ပေမယ့် မုယွင်ဇီရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာပဲ ခိုင်မြဲစွာ ရှိနေ၏။

သူ့လက်ဆန့်ပြီး မုယွင်ဇီရဲ့ ပခုံးကို ရိုက်လိုက်ပေမယ့် မုယွင်ဇီက နှာမှုတ်လိုက်ပြီး သူ့လက်ကို ဖမ်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

မုယောင် အပြင်းအထန် ရုန်းကန်နေရတာက သူ့ကို ဖိနှိပ်ပြီး နမ်းနေတဲ့သူက သူ့ရဲ့ အစ်ကိုအရင်းဖြစ်နေလို့ပဲ။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အခြေအနေတွေက ဒီလိုမျိုး ဖြစ်သွားနိုင်လဲ သူ နားမလည်ဘူး။

ဒါပေမယ့် မုယွင်ဇီက ပိုပြီးတောင် အတင်းအကျပ် ပြုလာသည်။ သူက မုယောင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို ဖွင့်ပြီး သူ့ရဲ့ ပိတ်နေတဲ့ သွားတွေကို ဖိတိုက်၍ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသည်။ သူက မုယောင်ကို စားချင်နေသလိုမျိုး ပြင်းပြင်းထန်ထန် အကြမ်းပတမ်း နမ်းနေသည်။

မုယွင်ဇီရဲ့ အနမ်းက နာကျင်ပြီး အောက်ဆီဂျင် မလုံလောက်စေတာကြောင့် မုယောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အနည်းငယ် ဖြူသွားပြီး သူ့ရဲ့ ရုန်းကန်မှုက တဖြည်းဖြည်း အားနည်းသွားသည်။

မုယောင် အသက်တောင် မရှူရသေး ခုတင်ပေါ်ကို ပြန်ပစ်ချခံလိုက်ရသည်။ မုယွင်ဇီရဲ့ ခုတင်က သိပ်မမာပေမယ့် ဒီလှုပ်ရှားမှုကြောင့် မုယောင် နည်းနည်းလေး နာကျင်သွားဆဲပဲ။

“မုယွင်ဇီ! ခင်ဗျား ရူးနေတာလား။ကျွန်တော်က ခင်ဗျားရဲ့ မွေးချင်းညီအရင်းပဲ!”

မုယောင်ရဲ့ အသံက အားနည်းနေပေမယ့် ထိတ်လန့်ပြီး ဒေါသထွက်နေသည်​။

“ငါ မင်းရဲ့အစ်ကို မဟုတ်ဘူးလို့ မင်း မပြောခဲ့ဘူးလား” မုယွင်ဇီက ငုံ့ကိုင်းပြီး မုယောင်ရဲ့ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက မှောင်မိုက်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။

“ခင်ဗျား ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို ကျွန်တော့်အစ်ကို မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတာနဲ့ပဲ ကျွန်တော်တို့က သွေးချင်း မတော်စပ်တော့ဘူးတဲ့လား” မုယောင် ကြောက်ပြီး ဒေါသထွက်နေ၏။ မုယွင်ဇီမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝေဒနာတစ်ခုခု ရှိနေလားလို့တောင် သူ သိချင်မိ၏။

“မုယောင်၊ ငါ မင်းရဲ့အစ်ကို မဖြစ်ချင်တော့ဘူး” မုယွင်ဇီက သူ့လက်ကို ဆန့်တန်းပြီး မုယောင်ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ မျက်နှာကို စွဲလမ်းမှု အနည်းငယ်နဲ့ ထိလိုက်သည်။

“…ခင်ဗျား၊ ဘာတွေပြောနေတာလဲ” မုယောင် နည်းနည်းလေး စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ သူ နားမလည်ဘူး။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အခြေအနေတွေက ဒီလိုမျိုး ဖြစ်သွားနိုင်ရတာလဲ။

“ခင်ဗျား၊ ခင်ဗျား ပိုင်ရန်ကို မကြိုက်ဘူးလား” မုယောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေမှာ မျှော်လင့်ချက် အကြည့်တွေ ရှိနေ၏။

“မင်း ဒါအတွက် ဒေါသထွက်ခဲ့တာကို ငါမှတ်မိသေးတယ်” မုယွင်ဇီရဲ့ မျက်လုံးတွေမှာ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေ၏။

“ဘာလဲ၊ မင်း သဝန်တိုနေတာလား”

“….” မုယောင်က ဒီအချိန်မှာ မုယွင်ဇီနဲ့ ပိုင်ရန်က တကယ်တမ်းမှာ သူငယ်ချင်းတွေပဲ ရှိသေးပြီး အဲ့ထက်ဘာအဆင့်မှ မပိုသေးဘူးဆိုတာကို မေ့သွားသည်။ ဘာခံစားချက်တွေမှ တိုးတက်မလာသေးဘူး။

“ကော” မုယောင်သည် မုယွင်ဇီရဲ့ အသိစိတ်ကိုနှိုးဆွဖို့ သွေးသားတော်စပ်မှုဆိုင်ရာ ဆက်နွယ်တဲ့ စကားလုံးကို သုံးဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။

“ဘာလို့ ဒီလိုတွေလုပ်နေတာလဲ။ ကျွန်တော့်ကို ကြိုက်နေတာလား။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က ကောရဲ့ မွေးချင်းညီအရင်းလေ။ ကျွန်တော်တို့ အတူတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြတာ”

မုယွင်ဇီ သူ့ကိုယ်သူတောင် ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ ရှင်းမပြနိုင်ဘူး။ ဒီညီလေးကို သူ ဘယ်တုန်းကမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဖူးဘူး။

ဒါပေမယ့် မုယောင်က သူ့ဆီကနေ တကယ်ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားလာတဲ့အခါ သူက ဂရုတစိုက်နဲ့ ပိုမွေးသလို ပြုစုပျိုးထောင်ခံခဲ့ရပြီး တက်ကြွစွာ ပွင့်လန်းလာတဲ့ ဒီနှင်းဆီလေးကို သတိထားမိလိုက်တော့သည်။

မူလက မုယွင်ဇီက ဒီလို မဖြစ်သင့်ဘူးလို့ ခံစားခဲ့ရသည်။ သူ့ရဲ့ အတွေးတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် အချည်းအနှီးသာ ဖြစ်သွား၏။ မုယောင် တစ်ညလုံး အိမ်ပြန်မလာဘဲ ပြန်လာတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့  ချစ်ခြင်းခံထားရတဲ့အရာတွေနဲ့ ပြန်လာတာကို မြင်တော့ သူ့ကိုယ်သူ တကယ် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူး။

ဒါက မုမိသားစုက အနှစ်နှစ်ဆယ်နီးပါး ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ နှင်းဆီလေး။ သူ့ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အသားအရေ၊ နူးညံ့တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်၊ တောက်ပတဲ့ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်နဲ့ လောကကြီးကို မသိနားမလည်သေးတဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုအားလုံးကို မုမိသားစုကပဲ သူ့ကို ပေးအပ်ခဲ့တာ။ မုယွင်ဇီဟာ မုမိသားစုရဲ့ အကြီးအကဲဖြစ်သည်။မုယောင်ကသာ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့  ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်ရမယ်ဆိုရင် ဘာလို့ သူ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ။

 

မုယွင်ဇီ အဖြေမပေးတော့ မုယောင် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘူး။

သူက မုယောင်ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို အတင်းအဓမ္မ ဆွဲဖြဲပြီး ဝမ်းနည်းပြီး ရှုပ်ထွေးတဲ့ အမူအရာနဲ့ နမ်းလိုက်သည်။

“မလုပ်နဲ့…” မုယောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေမှာ မျက်ရည်တွေ ပြည့်လာပေမယ့် မုယွင်ဇီက သူ့လက်နဲ့ ထိုမျက်လုံးတွေကို ပိတ်လိုက်သည်။

သူက မုယောင်ရဲ့ မျက်နှာအများစုကို ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး နီရဲနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးတွေပဲ ပေါ်နေစေသည်။ ထိုနှုတ်ခမ်းလေးတွေကလည်း ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။

မုယွင်ဇီရဲ့ ပူနွေးတဲ့ နှုတ်ခမ်းပါးတွေက အောက်ကိုဆင်းသွားပြီး မုယောင်ရဲ့ ဗိုက်ပါးပါးကို နမ်းလိုက်သည်။

မုယောင်ရဲ့ ရုန်းကန်မှုတွေကို လျစ်လျူရှုပြီး မုယောင်ရဲ့ ဘောင်းဘီကို ချွတ်လိုက်တော့ အလွန်အကျွံအသုံးပြုခံထားရခြင်းကြောင့် သူ့ရဲ့အကြားနေရာက ဖောင်းရဲနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်​။

သူက ငုံ့ကိုင်းပြီး မုယောင်ရဲ့ ခြေထောက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်းကိုက်လိုက်ပြီး ပိုင်ရန်ရဲ့ အနမ်းအမှတ်တွေကို ဖျက်ပစ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်၏။

“ဘယ်သူလဲ…” မုယွင်ဇီရဲ့ အသံက တိုးလျပြီး သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အေးစက်နေသည်။

နာကျင်မှုကြောင့် မုယောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေမှာ မျက်ရည်တွေ ပိုများလာပြီး ပါးစပ်နည်းနည်းဟနေတဲ့ နေရာလေးကနေ ငိုသံလေး ထွက်လာသည်။

ဒီငိုသံလေးက မုယွင်ဇီကို နူးညံ့မသွားစေဘူး။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ သူ့ကို ပိုပြီး ထန်သွားစေသည်။

မုယွင်ဇီက သူ့ရဲ့ ရုပ်ဆိုးကြီးမားတဲ့ လိင်တံကို မုယောင်ရဲ့ လှပတဲ့ ကျောက်စိမ်းခြေတံတွေကြားမှာ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

နောက်တော့ သူ စိတ်မချမ်းသာဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက မုယောင်ရဲ့ လှပတဲ့ ခြေထောက်တွေကို နှစ်ပိုင်းခေါက်လိုက်သည်။ပူနွေးတဲ့အရာက မုယောင်ရဲ့ တင်ပါးကြားကို ထိမိသွားပြီး တစ်ခါတလေ လျှို့ဝှက်တဲ့ အပေါက်လေးကိုပါ ပွတ်တိုက်သွားသည်။

မုယောင် အလွန်ကြောက်သွားပြီး မုယွင်ဇီ တကယ်ဝင်လာမှာကို ကြောက်နေမိ၏။

“ကော တောင်းပန်ပါတယ်” “ကျေးဇူးပြုပြီး မဝင်လာပါနဲ့” မုယောင်ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ လက်တွေက သူ့မျက်လုံးရှေ့ရှိမုယွင်ဇီရဲ့ လက်ကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။

မုယောင်ရဲ့ တောင်းပန်တဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ရင်း မုယွင်ဇီရဲ့ နှလုံးသားက ရုတ်တရက် နူးညံ့သွားသည်။ သူ မဝင်သွားဘဲ မုယောင်ကို အကြာကြီး ဖိထားပြီး ရူးနေတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်လို မုယောင်ရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးကို လျှာနဲ့ယက်လိုက်သည်။

အားနည်းတဲ့ ညည်းသံတွေနဲ့ ယောက်ျားရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက မီးခိုးရောင်အခန်းထဲမှာ ရောထွေးနေသည်။ ဦးလေးကျန့်နဲ့ အန်တီလီတို့က ပထမထပ်မှာ နေထိုင်ကြပြီး အိမ်တော်ဟောင်းရဲ့ အသံလုံစနစ်က အရမ်းကောင်း၏။ ဒီအခန်းထဲမှာ ညီအစ်ကိုချင်း မဖွယ်မရာအပြုအမူတွေ အတင်းအဓမ္မ ဖြစ်ပျက်နေတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိလိုက်ကြဘူး။

(ဦးလေးကျန့်ဆိုတာ အိမ်တော်ထိန်းလီကိုပဲ ပြောတာထင်ပါတယ်)

Chapter 24 end

Chapter 25

မုယောင်ရဲ့ တောင်းဆိုမှုကြောင့် မုယွင်ဇီ မဝင်သွားပေမယ့် ဒီအရာကလွဲလို့ တခြားဘာမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး။

သူက မုယောင်ရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ဖိပြီး တစ်ခါ ဆောင့်​ဆောင့်ချလိုက်တာကြောင့် မုယောင်ရဲ့ ပေါင်နဲ့ တင်ပါးတွေ နာကျင်သွားစေ၏။

နောက်ပိုင်းမှာ သူက လုပ်ဖို့စိတ်ဝင်စားလာပြန်ပေမယ့် မုယောင်က ငိုယိုပြီး ဆက်လုပ်ရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် သူက မုယောင်ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ လက်ဖဝါးကို ယူပြီး သူ့ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ အရာပေါ်မှာ ဖိကပ်လိုက်သည်။ မုယောင် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုယိုပြီး လှုပ်ရှားနေတာကို မြင်တော့ မုယွင်ဇီ ပိုပြီး ထန်သွားသည်။ သူ့ရဲ့ နုပျိုတဲ့ အသွင်အပြင်က မုယွင်ဇီကို ကျေနပ်စေ၏။

မုယောင် သူ့ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် လုပ်ပေးခဲ့ရပြီး သူ့ရဲ့ လက်တွေက အရမ်းနာကျင်နေပြီ။ နောက်ဆုံးမှာ သူက သနားသွားပြီး မုယောင်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

မုယောင် မနေ့ညက ပိုင်ရန်ဆီကနေ တစ်ညလုံး အလုပ်ခံခဲ့ရပြီး ဒီနေ့မှာလည်း မုယွင်ဇီရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကို အကြာကြီး ခံခဲ့ရသည်။ သူ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်အရပါ အားကုန်သွားပြီ။ ခဏလောက်ဆိုပြီ ခုတင်ပေါ်မှာ လှဲနေလိုက်ပေမယ့် တကယ် အိပ်ပျော်သွားသည်။

နိုးလာတော့ မုယောင် အများကြီး သက်သာသွားပေမယ့် ကြောက်စိတ်တွေနဲ့ ပြည့်နေသည်။

သူက မုယွင်ဇီရဲ့ အခန်းတံခါးကို သတိကြီးစွာ ဖွင့်လိုက်တော့ မုယွင်ဇီ အလုပ်သွားပြီကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သက်ပြင်းချပြီး သူ့အခန်းကို ပြန်သွားလိုက်၏။

ရေပူပူကို သူ့ကိုယ်ပေါ် လောင်းချလိုက်တဲ့အခါ မုယောင်ရဲ့ တင်းမာနေတဲ့ အာရုံကြောတွေ နောက်ဆုံးမှာ ပြေလျော့သွားသည်။ထို့နောက် နေ့လည်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့အရာတွေ ဘာကြောင့် ဖြစ်ခဲ့တာလဲဆိုတာကို နောက်ဆုံးမှာ စဉ်းစားမိတော့၏။

သူက မုယွင်ဇီ ဘာကြောင့် သူ့ကို ကြိုက်နေတာလဲဆိုတာကို မစဉ်းစားတတ်ဘူး။ သူတို့က ညီအစ်ကိုတွေလေ။ သူ့ဘဝဟောင်းမှာ မုယွင်ဇီကို သူ ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးပါစေ မိသားစုလိုချစ်ခြင်းမေတ္တာကိုပဲ တောင့်တခဲ့တာပါ။

ဒါ့အပြင် ပိုင်ရန်ကလည်း သူ့ကို ကြိုက်နေတာကြောင့် မုယောင် တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါပေမယ့် မုယောင်က တကယ်ကိုပါ  smart ကျပြီး  အထာကျဗျူဟာကျတဲ့သူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။ အခြေအနေတွေ နည်းနည်းလေး ထိန်းချုပ်မရတော့ဘူးလို့ ခံစားရပေမယ့်  ရပ်တန့်ဖို့ ဘယ်လိုနည်းလမ်းကိုမှ မစဉ်းစားမိဘူး။

မုယောင်က  ကြောင်သူတော်တစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့နဲ့ သူ့ဘာသာသူ  ရှောင်ပြေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“ထွက်ပြေးတာ ရှက်စရာကောင်းပေမယ့် အသုံးဝင်တယ်။”
မုယောင်က ရက်အနည်းငယ်လောက် ကျောင်းအဆောင်မှာ နေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မုယွင်ဇီက သူ့ကို အကြာကြီး ပြောင်းရွှေ့ခွင့်ပြုမှာမဟုတ်ပေမယ့် ရက်အနည်းငယ်လောက် အပြင်မှာနေရင်တော့ ပြဿနာမရှိဘူး။ သူ မုယွင်ဇီကို တကယ် ရင်မဆိုင်ချင်ဘူး။.

ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် မုယောင်က ဦးလေးကျန့်ကို ရှင်းပြလိုက်ပြီး ခရီးဆောင်သေတ္တာတစ်ခုကို ဆွဲကာ ကျောင်းကိုသွားလိုက်သည်။

မုယောင် သူ့ရဲ့ အခန်းဖော်တွေနဲ့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု မရှိသေးဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ Campus မှာ မနေဖူးဘူးလို့ပဲ။ ဒါပေမယ့် သူ့မှာ အဆောင်ဂရုတော့ ရှိတယ်။

မုယောင်က ဂရုထဲမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် ပြန်လာနေမယ့်အကြောင်း ပြောပြီးနောက် သူ့ပစ္စည်းတွေကို ထုပ်ပိုးဖို့ လူငှားလိုက်တယ်။

မုယောင် အဆောင်ကို ရောက်တော့ သူ့ရဲ့ ကုတင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးသားဖြစ်နေပြီ။ သူ့ရဲ့ အခန်းဖော်တွေကလည်း ခဏလေးနဲ့ နှုတ်ဆက်ကြတယ်။

မုယောင် သူ့ရဲ့ အခန်းဖော် သုံးယောက်ရဲ့ စူးစမ်းပြီး အကဲဖြတ်နေတဲ့ အကြည့်တွေကို ခံစားမိသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျောင်းမှာရှိတဲ့ ဘယ်သူကမှ သူက မူမိသားစုရဲ့ သခင်ငယ်လေးမှန်း မသိကြဘူး။

သူ့ရဲ့ အခန်းဖော်တွေနဲ့ ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ဖို့အတွက် မုယောင် မလာခင်မှာ မာရှောင် ၊ BBQ နဲ့ Juewei အစားအသောက်တွေကို ရာနဲ့ချီတဲ့ ယွမ်နဲ့ မှာထားပြီး ဘီယာပုလင်းတစ်ဘူးကိုလည်း မှာထားသည်။

အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောက်လာတော့ လူတိုင်း အတူတူ ထိုင်စားသောက်ကြပြီး လေထုက တဖြည်းဖြည်း နွေးထွေးလာသည်။

မုယောင်က လူမှုဆက်ဆံရေးမှာ အရမ်းတော်တယ်လို့ ပြောရမယ်။ သူ့ရဲ့ အခန်းဖော်တွေနဲ့ အလျင်အမြန် ရင်းနှီးသွားတယ်။

မုယောင်က အခု လောလောဆယ်မှာ စပ်တဲ့အစားအစာတွေကို မစားနိုင်သေးပေမယ့် သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျနေတဲ့ ခံစားချက်က ပျောက်ကင်းသွားပါပြီ။

ညဘက် သူ့ရဲ့ ကုတင်အသစ်မှာ လှဲနေချိန် မုယောင်က ပိုင်ရန်ဆီက မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ရောက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပိုင်ရန်က သူ့ကို နေမကောင်းဘူးလားလို့ မေးတော့ မုယောင်ရဲ့ မျက်နှာက ရဲသွား၏။

မုယောင်က သူ့ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ နားရွက်တွေက ပူလောင်နေသည်။ ပြီးတော့ သူ အိပ်တော့မယ်လို့ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်ပြီး ပိုင်ရန်အကြောင်းကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။

မုယောင်ရဲ့ ဘဝက ဒီရက်ပိုင်းမှာ တော်တော်လေး သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေသည်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးရှေ့မှာ မုယွင်ဇီ မရှိတော့တဲ့အခါ သူ ပိုင်ရန်ကို ရှောင်ပြီး သူ့ရဲ့ အခန်းဖော်တွေနဲ့ နေ့တိုင်းလိုလို ကစားနေသည်။

လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မုယောင်ဟာ အဆောင်မှာပဲ ဂိမ်းကစားရင်း အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး တာ့ယွဲ့ရှင်းနဲ့ သူ့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကလည်း ပိုကောင်းလာခဲ့သည်။

တာ့ယွဲ့ရှင်းက သူ့ကို တွေ့ဖို့ အဆိုပြုလာပြီး မုယောင်ကလည်း တာ့ယွဲ့ရှင်းရဲ့ ရုပ်ရည်ကို သိချင်နေတာကြောင့် သဘောတူလိုက်သည်။

တွေ့ဆုံတဲ့နေ့မှာ မုယောင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်ဆင်ထားပြီး ယောက်ျားလေးဆန်ဆန် အငွေ့အသက်တွေပေါ်လွင်နေသည်။

သဘောတူထားတဲ့ နေရာကို ရောက်တော့ မုယောင်က အဝေးကနေ အရပ်ရှည်တဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

 

မုယောင်က ထိုသူ့ရဲ့ အဝတ်အစားအရောင်ဟာ သူနဲ့ တာ့ယွဲ့ရှင်း သဘောတူထားတဲ့ အရောင်ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတာကြောင့်  စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ပြေးသွားခဲ့ပေမယ့်  ထိုလူရဲ့ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

Chapter 25 end

Chapter 26

 

လပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းခြင်း (Stepping on the Moon game ID)က ထင်မှတ်မထားစွာဖြင့် ဖေးယန်ရှင်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မုယောင်သည် လှည့်ကြည့်လာသော ရုပ်ချောမောသည့်မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ကြောင်တက်သွားသည်။

ဖေးယန်ရှင်းသည် သူ့အရင်ဘဝတွင် ပိုင်ရန်၏ နောက်ကွယ်မှ ထောက်ပံ့ပေးသူတွေထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်၏။ ပိုင်ရန်တွင် စုစုပေါင်း လူလေးယောက်ရှိသည်။

မုယွင်ဇီ၊ ခန်ချင်းဟန်၊ လော့ယင် နှင့် ဖေးယန်ရှင်းတို့ပင်။

ထိုလူများထဲတွင် သူသိပ်မသိတဲ့သူမှာ ဖေးယန်ရှင်းဖြစ်သည်။ ဖေးယန်ရှင်းက ဖေးမိသားစု၏ အငယ်ဆုံးသားဖြစ်ပြီး အိမ်တော်တွင် အလွန်မျက်နှာသာရသူဖြစ်သည်။

ဖေးယန်ရှင်းသည် သူ့ကျောင်းရဲ့ဘေးက ကျောင်းမှဖြစ်သည်။ သူ့အရင်ဘဝတွင် ပိုင်ရန်နှင့် ဖေးယန်ရှင်းတို့ မည်သို့သိကျွမ်းခဲ့သည်ကိုပင် မသိပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဖေးယန်ရှင်းသည် ထိုထူးဆန်းသော ဆက်ဆံရေးတွင် နောက်ဆုံးမှ ပါဝင်ခဲ့သူဖြစ်၏။

အရင်ဘဝက ထိုမှောင်မိုက်သော လမ်းကြားတွင် ဖေးယန်ရှင်းနှင့် ခန်ချင်းဟန်တို့က ဘေးချင်းယှဉ်ရပ်နေပြီး နှစ်ဦးစလုံးက သူ့ကို အမှိုက်တစ်စကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

 

မုယောင်သည် ထိုလူရဲ့မျက်လုံးတွေထဲ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ကြည်လင်သော မျက်လုံးများသည် ဖုန်မှုန့်တစ်စွန်းတစ်ရာမျှ မရှိ၊ အရင်ဘဝတွင် သူမြင်ခဲ့ရသော လေးလံသော မြူခိုးများလည်း မရှိပေ။

“မင်းက… မုယောင်လား?” ဖေးယန်ရှင်းက မုယောင် ကြောင်တက်သွားသည်ကို မြင်တော့ မုယောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဖေးယန်ရှင်းနှင့် မုယောင်တို့က အဆက်အသွယ် နည်းပါးသော်လည်း မုမိသားစု၏  မင်းသားလေး မုယောင်ကို သူသိနေဆဲဖြစ်သည်။

“တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ မင်းက တကယ်တော့ မောင်မောင်ဖြစ်နေတာပဲ” ထိုလူ၏အသံက စမ်းရေအေးကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြီး မောင်မောင်အကြောင်းပြောတော့  သူ  အနည်းငယ်  ဇဝေဖဝါနေပုံရသည်။

“…ဟုတ်၊ ငါပါ” မုယောင်၏အသံက ခြောက်သွေ့နေပြီး သူ အဆင်မပြေဖြစ်နေသလို ခံစားနေရသည်။

ဘာလို့လဲ၊ သူတို့ကိစ္စတွေမှာ  မပါဝင်မိအောင်  သူ  အရမ်းကြိုးစားခဲ့တာပဲဟာကို၊ အဲလိုလုပ်ခဲ့တာတောင်  ဒီလူတွေကို  နေရာတိုင်းမှာ  တွေ့နေရတယ်။

“မင်း  နေလို့မကောင်းဘူးလား?” မုယောင်၏မျက်နှာ  ဖြူဖျော့သွားသည်ကိုမြင်တော့  ဖေးယန်ရှင်းက  မေးလိုက်သည်။

“ငါ  အဆင်ပြေပါတယ်” မုယောင်က  အားလျော့စွာ  ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဖေးယန်ရှင်းက  မုယောင်ကို  ကြည့်ပြီး စကားထပ်ပြောချင်ပုံမပေါ်တာကို  မြင်သွားတော့  ဘာမှ  မပြောတော့ဘူး။

“ငါတို့ နေ့လည်စာ စားကြမလား?” ဖေးယန်ရှင်းက  အကြံပြုလိုက်၏။

“ကောင်းပြီလေ” မုယောင်  စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီး သူ့ကိုယ်သူ ပျော်ရွှင်အောင်  ကြိုးစားလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် ဝင်ရောက်စားသောက်လိုက်ကြသည်။ မုယောင်တစ်ချိန်လုံး ထိုင်းမှိုင်းနေခဲ့သည်။ အစားအသောက်စားပြီးသောအခါ ဖေးယန်ရှင်းကို အလျင်အမြန် နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာလာခဲ့လိုက်သည်။

အဆောင်ကို ပြန်ရောက်တော့ မုယောင် ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ငေးကြည့်ပြီး အံ့အားသင့်နေသည်။

ဖေးယန်ရှင်းက သူ့ကို ဂိမ်းဆော့ချင်လားဟု မက်ဆေ့ချ်ပို့ကာ မေးလာ၏။ မုယောင် ပထမဆုံးအကြိမ် သူ့ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

တာ့ယွဲ့ရှင်းက ဖေးယန်ရှင်းဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မုယောင် တစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့ဖူးသလို ပိုင်ရန်နှင့် မုယွင်ဇီတို့ကလည်း သူ့ကို ရုတ်တရက် ကြိုက်နှစ်သက်လာလိမ့်မည်ဟုလည်း မထင်ထားခဲ့ပေ။

မုယောင်က ဒါကြီးဟာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ခံစားရသည်။ သူဟာ  ပြန်မွေးဖွားလာတာ မဟုတ်ဘဲ ထူးဆန်းတဲ့ အိပ်မက်တစ်ခု မက်နေတာလို့တောင် ခံစားလာရသည်။

ထိုနေ့တွင် လော့ယင်လည်း အလွန်ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။ သူက မုယောင်ရဲ့မျက်လုံးထောင့်ကို ပွတ်သပ်ပြီး မုယောင်ကို ဘယ်လောက်လှကြောင်း ပြောခဲ့သေးတယ်။ သူ  စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ  မကျန်းမာဖြစ်နေတာပဲ။

မုယောင်သည် ခုတင်ပေါ်တွင် ကျောကိုလှန်လှဲလိုက်ပြီး သူ့ဦးနှောက် လုံးဝ အလုပ်မလုပ်တော့သလို ခံစားရသည်။ သူသည်  တော်တတ်တဲ့လူလည်း  မဟုတ်ဘူး၊  ဟုတ်လို့ကတော့ အရင်ဘဝတွင်  ထိုကဲ့သို့  အရာမျိုးကို  လုပ်မိလိမ့်မည်  မဟုတ်ပေ။

 

သူက သာမန် ဒုတိယမျိုးဆက်သခင်ငယ်လေးတစ်ဦးသာဖြစ်သည်။ အိုး…သာမန်မဟုတ်ရင်လည်း  အလွန့်အလွန်ချမ်းသာပြီး ရုပ်ရည်ချောမောတဲ့ ဒုတိယမျိုးဆက်သခင်ငယ်လေးတစ်ဦးဖြစ်ရင်လည်း ဖြစ်မှာပေါ့။

ဒါပေမယ့် ဒါက သူ့ရဲ့အဖြစ်မှန်ကို မပြောင်းလဲနိုင်ဘူး။ သူဟာ ဒီတိုင်း ချမ်းသာတဲ့မိသားစုက အသုံးမကျတဲ့ မိသားစုဝင်တစ်ယောက်သာဖြစ်ပြီး သူ့ရှေ့မှာ အခုဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အခြေအနေတွေကို လုံးဝ မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူး။

ထားလိုက်ပါတော့၊  ရှိပါစေတော့။

မုယောင်သည်  မိမိကိုယ်ကို  လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ သူ​ ဖြေရှင်းဖို့ဘာမှ မစဉ်းစားတတ်ဘူး။စဥ်းစားရင်လည်း သူ့ရဲ့  စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကိုသာ  ပိုပြီး  မြင့်တက်စေလိမ့်မယ်။

ဖြည်းဖြည်းချင်း  တစ်လှမ်းချင်း  သွားရုံပဲရှိတော့၏။

မုယောင်  စိတ်ညစ်နေပြီးနောက်  သူ့ရဲ့  အခန်းဖော်တစ်ယောက်  ပြန်ရောက်လာသည်။

“ဟေ့၊  ယောင်ယောင်၊  ဘာလုပ်နေတာလဲ?” အခန်းဖော်က  သိချင်စိတ်ဖြင့် လည်ဆန့်လိုက်သည်။  မုယောင်  မျက်လုံးဖွင့်ပြီး  ခုတင်ပေါ်တွင်  ငေးငေးလေး  လှဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“မင်းက  ရုပ်ရည်ချောမောတဲ့ အင်တာနက်  သုံးစွဲသူ  တစ်ယောက်ပဲ၊  စစ်ချွန်းက  ဘယ်မှာလဲ?” အခန်းဖော်က  နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

“လစ်စမ်း” မုယောင်က  သူ့ကြောင့်  စိတ်မြူးသွားပြီး လက်ထဲက ခေါင်းအုံးနဲ့  ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

မုယောင်နဲ့သူ့ရဲ့အခန်းဖော်တွေရဲ့ဆက်ဆံရေးက  ဒီရက်ပိုင်းမှာ  အတော်လေးကောင်းမွန်သည်။ သူက  ဖေးယန်ရှင်းနဲ့အတူ  ဂိမ်းဆော့တာကို  တမင်တကာ  မရှောင်ဖယ်ခဲ့ဘူး။တစ်ခါတလေ အခန်းဖော်တွေကိုလည်း သူနဲ့အတူတူဆော့ဖို့ ခေါ်သွားသည်။

ဖေးယန်ရှင်းက သူ့ကို အမှန်တကယ် ချစ်ခင်တာကြောင့် အခန်းဖော်အချို့က မကြာခဏ အသံတွေထွက်ကြသည်။

တကယ်တော့ မုယောင်မှာ တာ့ယွဲ့ရှင်းအကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရသေးခင်တုန်းက အတွေးအချို့ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ဒါပေမယ့် တာ့ယွဲ့ရှင်းက ဖေးယန်ရှင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရတဲ့အခါ အတွေးတွေအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဒါကလည်း သူ့ရဲ့ စိတ်ညစ်နေတဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းတစ်ခုပါပဲ။ လူငယ်တစ်ယောက်အတွက် ပထမဆုံး ချစ်ကြိုက်မိတဲ့သူ ရှိလာတာက အရမ်းနေရခက်ပြီး အချိန်တန်တော့မှ  သူ့မှာ အဲဒီလို ခံစားချက်မျိုး မရှိတော့ဘူးလို့ သိလိုက်ရတာက ပိုဆိုးသည်။

(အစက မုယောင်က တာ့ယွဲ့ရှင်းကို အသံကြားပြီး crush မိမလိုဖြစ်သွားသေးတယ်လေ။အခု တာ့ယွဲ့ရှင်းက ဖေးယန်ရှင်းဆိုတာသိတော့ အဲ့crushချင်တဲ့စိတ်လည်း အကုန်ပျောက်သွားပြီ hahaha)

Chapter 26 end.