Little Creampie:
Chapter 41
မုယောင်က ရှက်နေပေမယ့် ဖေးယန်ရှင်းက နောက်ဆုတ်သွားပြီး အေးအေးဆေးဆေး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ပြန်ထိုင်နေတော့ မုယောင်လည်း ဘာမှ မပြောနိုင်တော့ဘူး။
အားလုံးက ဆက်ပြီးပျော်ပါးနေကြတုန်း မုယောင်က မူအန်းရဲ့မျက်နှာရှိ ဒေါသနဲ့ အံ့အားသင့်တဲ့ပုံစံကို သတိထားမိလိုက်တယ်။
သူ့ရဲ့ စိတ်အခြေအနေကို မုယောင်လည်း သိပ်နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။အရင်ဦးဆုံး ပြဿနာကိုစဆွပေးခဲ့တာလည်း သူကိုယ်တိုင်ပဲ။တကယ်နမ်းလိုက်တော့လည်း မပျော်ပြန်ဘူး။ သူ့ရဲ့ ဦးနှောက်က ပုံမှန်ရော ဟုတ်ရဲ့လားမသိ။
ဒါပေမယ့် ဘယ်သူကမှ မူအန်းကို ဂရုစိုက်မနေဘူး။ သူက အသိုင်းအဝိုင်းမှာ ဒေါသ လက်တစ်ဆစ်သမားအဖြစ် စိတ်တိုတတ်သူအဖြစ် နာမည်ကြီးတယ်လေ။
နောက်တော့ မုယောင် ထပ်ပြီးအပြစ်ပေးခံရပြီး ဖေးယန်ရှင်းနဲ့ ဆယ်မိနစ်ကြာ လက်တွဲထားရမယ်လို့ တာဝန်ပေးခံရတယ်။
ဒီလူတွေက ပျော်ဖို့အတွက်ဆို ဘာကိုမှ အလေးအနက်မထားကြဘူး။ သူတို့က ပြဿနာတွေ ပိုဖြစ်လာမှာကို ကြည့်ချင်ကြပြီး ပျော်ချင်နေကြတာ။
သူတို့ အရမ်းနောက်ကျတဲ့အထိ ကစားနေခဲ့ကြတာ။ နောက်ပိုင်းမှာ လူတချို့က အောက်ထပ်ကို သွားပြီး ကောင်လေးလှလှလေးတွေ ကောင်မလေးလှလှလေးတွေကို ခေါ်လာပြီး ဆက်လက်သောက်စားကြတယ်။
ပျော်ပွဲပြီးသွားတဲ့အချိန်မှာ လူအုပ်က တော်တော်လေးကို မူးယစ်နေကြပြီ။ ကံကောင်းထောက်မစွာ ချန်ဖန်က အားကိုးလောက်တဲ့သူမို့ အတွင်းရေးမှူးကို ကြိုတင်ခေါ်ထားပြီး ရှုပ်ပွနေတာတွေကို ရှင်းခိုင်းလိုက်တယ်။
အတွင်းရေးမှူးဝမ် တံခါးကိုဖွင့်ဝင်လာတာနဲ့ မှောက်နေတဲ့လူတွေကို မြင်ပေမယ့် သူ့မှာ ထိတ်လန့်မှုဘာညာမရှိဘူး။ လူအချို့ကိုခေါ်ပြီး ဒီလူချမ်းသာမိသားစုက လူငယ်တွေကို သူတို့ ကြိုတင်ဘွတ်ကင်ယူထားတဲ့ ဟိုတယ်ကို ပို့ပေးလိုက်တယ်။
သူက မုယောင်နဲ့ ဖေးယန်ရှင်းတို့ရဲ့ဆိုဖာကို ဘယ်သူ့ကို သွားခိုင်းရမလဲလို့ မေးမြန်းဖို့ လုပ်နေတုန်း ရုတ်တရက် ပွင့်လာတဲ့ ဖေးယန်ရှင်းရဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ ဆုံသွားတယ်။
ဖေးယန်ရှင်းရဲ့မျက်လုံးတွေက အရက်ကြောင့် နီရဲနေပေမယ့် သူ အတော်လေး သတိတော့ ကောင်းနေသေးတယ်။
“ငါ မုယောင်ကို ပြန်ခေါ်သွားမယ်။” ဖေးယန်ရှင်းရဲ့အသံက နည်းနည်း ပုံမှန်မဟုတ်ဖြစ်နေတယ်။
“…ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ မစ္စတာဖေး။” အတွင်းရေးမှူးဝမ်က မူလက တစ်ခုခုပြောမလို့ လုပ်နေပေမယ့် ဖေးယန်ရှင်းရဲ့အကြည့်ကြောင့် တန့်သွားတယ်။
ဖေးယန်ရှင်းက အရမ်းမူးနေတဲ့ မုယောင်ကို ကူပြီးထူလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ခြေလှမ်းတွေက အရမ်းတည်ငြိမ်နေတုန်းပဲ။ သူ့ရဲ့လမ်းလျှောက်နေတဲ့လမ်းကြောင်းကသာ နည်းနည်း စောင်းမနေဘူးဆိုရင် သူ အရက်မူးနေတယ်လို့ ဘယ်သူမှ ထင်မိမှာ မဟုတ်ဘူး။
ဖေးယန်ရှင်းက ကားမောင်းသမားကိုခေါ်ပြီး ဖေးမိသားစုပိုင် ကြယ်ငါးပွင့်ဟိုတယ်ကို မောင်းခိုင်းလိုက်တယ်။ သူ ဥက္ကဋ္ဌအထူးသီးသန့်ခန်းကို ကြိုတင်ယူထားတယ်။
တံခါးကိုဖွင့်ဝင်လိုက်တာနဲ့ မန်နေဂျာက ဖေးယန်ရှင်းကိုမြင်တော့ အလျင်အမြန်လာပြီး နှုတ်ဆက်တယ်။
ဖေးယန်ရှင်းက သူ့ကိုလက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး မုယောင်ကို ဓာတ်လှေကားထဲကို ခေါ်သွားတယ်။
နှစ်ယောက်လုံး ယိမ်းထိုးပြီး တံခါးဝကိုရောက်တော့ ဖေးယန်ရှင်းက မုယောင်ကို အထဲကို ခေါ်သွားဖို့ အတော်လေးရုန်းကန်လိုက်ရတယ်။ ပြီးမှ တံခါးကိုပိတ်လိုက်တယ်။
ဖေးယန်ရှင်း မုယောင်ကို အခန်းတစ်ခုထဲကို ခေါ်သွားပြီး မီးဖွင့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ မုယောင်ကို အိပ်ရာပေါ်မှာ ဂရုတစိုက် ချထားပေးလိုက်တယ်။
မုယောင်က အရက်မူးယစ်နေတာကြောင့် မျက်နှာက ရဲနေတယ်။ အရသာရှိတဲ့ စတော်ဘယ်ရီကိတ်မုန့်လေးလိုပဲ။
ဖေးယန်ရှင်းရဲ့အကြည့်တွေက မုယောင်ရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ တဝဲလည်လည်နဲ့။ ပြီးတော့ သူ့ကိုယ်သူ နည်းနည်း အသိဝင်လာအောင် ခေါင်းကိုခါလိုက်တယ်။
သူက မုယောင်ရဲ့အပေါ်ကုတ်ကိုချွတ်ပေးပြီး ဘောင်းဘီကိုပါ ချွတ်ပေးပြီး သက်တောင့်သက်သာ အိပ်စေချင်နေတုန်း မုယောင်ရဲ့ ဝိုးတဝါး အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။
“ပိုင်ရန်၊ မဆိုးနဲ့ကွာ”မုယောင်ရဲ့အသံက ချစ်ခင်နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းပြီး ချစ်သူတွေရဲ့ကြားကရင်းနှီးသည့်ပုံစံမျိုး နူးညံ့နေ၏။
မုယောင်နဲ့ပိုင်ရန် နှစ်ယောက်လုံးက အရွယ်ရောက်ပြီးသူတွေမို့ လိုအင်ရမ္မက်တွေရှိကြတာ သဘာဝကျပါတယ်။ ဒါကြောင့် မုယောင်က သူ့အဝတ်အစားတွေကို ပိုင်ရန်က ချွတ်ပေးနေတယ်လို့ ထင်နေတာ။
“ပိုင်ရန်?” ဖေးယန်ရှင်းက သူလုပ်နေတာကို ရပ်တန့်လိုက်တယ်။ သူက မုယောင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲလေးကို စိုက်ကြည့်ပြီး တခြားလူရဲ့နာမည်ကို ဒီလှပတဲ့နှုတ်ခမ်းပါးလေးတွေကနေ ထွက်လာတာကို နားထောင်နေရတယ်။
“ဒါ မင်းချစ်သူရဲ့နာမည်လား?” ဖေးယန်ရှင်းက မနေနိုင်တော့ဘဲ လက်ကိုဆန့်တန်းပြီး နူးညံ့ပြီး ချိုမြိန်တဲ့ မုယောင်ရဲ့နှုတ်ခမ်းကို ထိလိုက်တယ်။
အရက်ကြောင့် မူးဝေသွားတာလားမသိ ဖေးယန်ရှင်း ခေါင်းကိုငုံ့ပြီး မုယောင်ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ နှုတ်ခမ်းပေါ်ကို ဖိကပ်လိုက်တယ်။
သူက အစကတည်းက ဒီနှုတ်ခမ်းလေးက တကယ်ပဲ နူးညံ့ပြီး ချိုမြိန်ရဲ့လားဆိုတာကို မြည်းစမ်းချင်ရုံပဲ။ ဒါပေမယ့် သူ အိပ်မက်ထဲမှာပဲ မြင်ဖူးတဲ့ လှပတဲ့ လူငယ်လေးက သူ့အောက်မှာ နာခံစွာ လှဲနေတော့ သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူး။
မုယောင်က သူ့ကို ပိုင်ရန်လို့ မှတ်ထင်နေတာကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ မုယောင်က အရမ်းပူးပေါင်းဆောင်ရွက်စွာဖြင့် ပါးစပ်ကိုဟပြီး ဖေးယန်ရှင်းကို သူ့ရဲ့ခံတပ်ကို တိုက်ခိုက်ပြီး အခွင့်ကောင်းယူဖို့ ခွင့်ပြုလိုက်တယ်။
ဖေးယန်ရှင်းက သူ့ကိုယ်သူ သူ့ရဲ့မရှက်တမ်းပြုမူမှုကို စိတ်ထဲမှာ ရှုံ့ချလိုက်ပြီး မွှေးကြိုင်တဲ့ ဒီနှင်းဆီလေးကို နမ်းရှိုက်နေတယ်။
သူ့ရဲ့လက်တွေက တဖြည်းဖြည်း မရိုးသားဖြစ်လာပြီး မုယောင်ရဲ့ ချောမွတ်ပြီး ဖြူဖွေးတဲ့ အသားအရေကို ထိကိုင်မိတယ်။
သူ့ရဲ့ လက်တစ်ဖက်က တဖြည်းဖြည်း အပေါ်ကို ရွေ့သွားပြီး ရှက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေတဲ့ အနီရောင်အသီးလေးကိုပါ ထိမိသွားတယ်။
သူ့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ လက်တွေက နို့နှစ်ရောင်လို ချောမွတ်နူးညံ့တဲ့ ရင်သားတွေကို ပွတ်သပ်ပေးနေတော့ မုယောင် ပါးစပ်က ညည်းညူသံလေးကို မအောင့်နိုင်ဘဲ ထွက်သွားတယ်။
Chapter 41 end
Chapter 42
“ကြောင်ပေါက်လေး၊ မင်းက အရမ်းလှတာပဲ။” ဖေးယန့်ရှင်းက ရီဝေနေတဲ့ မျက်လုံးတွေဖြင့် မုယောင်ရဲ့ လှပတဲ့ မျက်နှာလေးကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ ဝိုးတဝါး မျက်လုံးလေးတွေကနေ ချွန်မြတဲ့ နှာခေါင်းလေးအထိ၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အနည်းငယ် ပွင့်နေတဲ့၊ အသက်ရှူနေတဲ့ နီရဲတဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးအထိ ဆက်တိုက်ကြည့်နေတယ်။
သူက မုယောင်ရဲ့ နို့သီးခေါင်းကို ပွတ်သပ်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ လက်ကြီးကို အနည်းငယ် အားထည့်လိုက်တော့ နို့အုံလေးတစ်ခု ကော့တက်လာပြီး အလယ်မှာ နီရဲနေတဲ့ အစက်လေးတစ်ခု ရှိနေပြီး ချိုမြိန်တဲ့ အရည်တွေ စီးကျလာတော့မယ့် ဘယ်ရီသီးနီလေးနဲ့ တူလှတယ်။
“နာတယ်…” မုယောင်ရဲ့ အသံက တိုးတိုးလေး ထွက်လာပြီး နူးညံ့တဲ့ လက်လေးက ဖေးယန့်ရှင်းရဲ့ ဆိုးရွားတဲ့ လက်ကြီးကို တွန်းထုတ်နေတယ်။
ဖေးယန့်ရှင်းက ရယ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ငုံ့ကာ မုယောင်ရဲ့ ဖြူဖွေးတဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေကို နမ်းလိုက်တယ်။ မုယောင်ရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက ဖေးယန်ရှင်းရဲ့ ပါးစပ်ထဲက အပူငွေ့ကြောင့် နည်းနည်းလေး ကျုံ့သွားတယ်။
သူက မုယောင်ရဲ့ လက်လေးကို သူ့ရဲ့အောက်ပိုင်းက မာကျောတဲ့ နေရာကို ခေါ်သွားပြီး မုယောင်ကို ပွတ်သပ်ခိုင်းလိုက်တယ်။ မုယောင်က အဆင်မပြေလို့ သူ့ရဲ့ လက်ကို အမြန်ပြန်ရုတ်ပြီး နောက်မှာ ဝှက်ထားလိုက်တယ်။
ဖေးယန်ရှင်းက မုယောင်ရဲ့ ထွက်ပြေးသွားတဲ့လက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ခါးကိုင်းပြီး မုယောင်ရဲ့ နို့သီးလေးကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်ကာငုံ့လိုက်သည်။ဟပြီး သွားလေးနဲ့ အသာဖိပြီး စုပ်ယူလိုက်တော့ ချိုမြိန်တဲ့ အရသာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ နောက်လက်တစ်ဖက်ကလည်း ဘေးက အနီရောင် အသီးလေးကို ပွတ်သပ်နေသေးတယ်။
ဖေးယန်ရှင်းက စားလေလေ ပိုကြိုက်လေလေ ဖြစ်သွားပြီး ပါးစပ်ကနေ စုပ်ယူတဲ့ အသံတွေတောင် ထွက်လာတယ်။
မုယောင်က အသိသပ်မရှိပေမယ့် မူးဝေနေတဲ့ကြားက ရှက်ရွံ့နေတာကြောင့် တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ပါးစပ်ဟပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“ငါက ယောက်ျားလေး။ နို့မရှိဘူး၊ မစုပ်ပါနဲ့ ..အ့..ဝူး…”
သူ့ရဲ့ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ဖေးယန်ရှင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပိုပြီး မှောင်မိုက်သွားပြီး သူ့ရဲ့ လျှာက မုယောင်ရဲ့ နို့သီးကို ဝိုင်းပတ်၍ လှုံ့ဆော်ပေးနေပြီး ဘေးတစ်ဖက်ကအသီးလေးထက် နှစ်ဆပိုကြီးသွားစေတယ်။
ဖေးယန်ရှင်းက ဘေးက နို့သီးလေးကိုလည်း ပစ်မထားပါဘူး။ သူက စောနတုန်းကလိုပဲ ဒီငယ်ရွယ်တဲ့အသီးလေးကိုလည်း ကောင်းကောင်း ပြုစုပေးလိုက်တော့ ဘေးကတစ်ခုလိုပဲ မှည့်နေတဲ့ အသွင်ကိုရရှိသွားသည်။
“ကြောင်ပေါက်လေး၊ နောက်ဆို ငါ မင်းရဲ့နို့သီးတွေကနေ နို့ထွက်လာအောင် စုပ်ပေးမယ်နော်?” ဖေးယန်ရှင်းက ရယ်မောပြီး မုယောင်ရဲ့နားနားမှာ ပြောလိုက်တော့ မုယောင်မှာ ရှက်လွန်းလို့ မျက်လုံးတောင် မဖွင့်နိုင်ဘူး။
“ငါက ယောက်ျားလေးလေ၊ ငါ့မှာ….” သူ့ရဲ့ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ဖေးယန်ရှင်းက သူ့ရဲ့ပါးစပ်ထဲကို ပူလောင်တဲ့ လျှာကြီးနဲ့ လောဘတကြီး မွှေနှောက်နေလိုက်တယ်။ နူးညံ့တဲ့ အာတွင်းကနေ ချောမွတ်တဲ့ လျှာလေးအထိ အားလုံးက အပြင်းအထန် အနိုင်ကျင့်ခံလိုက်ရတယ်။.
မုယောင်က အသက်ရှူကြပ်လာတော့မှ ဖေးယန်ရှင်းက သူ့ကို အသက်ရှူခွင့်ပေးဖို့ နောက်ဆုတ်လိုက်တယ်။
ဖေးယန်ရှင်းက သူ့ရဲ့ဗိုက်ပေါ်မှာ တစ်ခုခုထောက်နေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရလို့ ခေါင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ မုယောင်ရဲ့ ညီလေး ဖြစ်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ ကြွက်သားဗိုက်ကို အားပါးတရထောက်ပြီး အားအင်အပြည့်နဲ့ နိုးကြားနေပုံရပြီး ထိပ်ကနေ အဖြူရောင်အရည်ကြည်လေးတွေတောင် ထွက်နေတယ်။
“ကြောင်ပေါက်လေးရဲ့ ဒီနေရာလေးကလည်း အရမ်းချစ်စရာကောင်းသားပဲ။” ဖေးယန်ရှင်းက အရမ်းကျေနပ်သွားပြီး နောက်ကို နှစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်နဲ့ မုယောင်ရဲ့ ညီလေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပါးစပ်ထဲမှာ ငုံ့ထားလိုက်တယ်။
မုယောင်ရဲ့ညီလေးမှာ ထူးထူးခြားခြား အနံ့ဆိုးရယ်လို့ မရှိဘူး၊ထို့အစား မုယောင်ရဲ့ ရေမွှေးနံ့လေးကိုတောင် ရသေးတယ်။
ဖေးယန်ရှင်းက အရင်က လိင်ဆက်ဆံဖူးတာ မရှိပေမယ့် ယောက်ျားလေးတွေက ဒီကိစ္စတွေမှာ အမြဲတမ်း ကိုယ့်ဘာသာသင်ယူတတ်ကြတယ်။
သူက မုယောင်ရဲ့အသားချောင်းလေးကို လျှာနဲ့လျက်ပေးပြီး ဘေးတစ်ဖက်စီက အိတ်လေးတွေကိုလည်း သူ့လက်နဲ့ ပွတ်ပေးလိုက်တယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ တစ်ချောင်းလုံးကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။
မုယောင်က အရမ်းစိတ်လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရတာကြောင့် လှည့်ချင်နေပေမယ့် ဖေးယန်ရှင်းက သူ့ရဲ့ဆီးခုံးကို ဖိထားပြီး တားဆီးလိုက်တယ်။
ဖေးယန်ရှင်းက အားစိုက်ပြီး မုယောင်ကို စုပ်ပေးနေတော့ မုယောင်က ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ ဖေးယန်ရှင်းရဲ့ပါးစပ်ထဲကို အဖြူရောင်အရည်တွေ ပန်းထုတ်လိုက်တယ်။ ဖေးယန်ရှင်းက အချို့ကို မျိုချလိုက်ပြီး ဖုန်းကို ယူလိုက်ကာ သူ့ရဲ့အခုပုံစံကို ဓာတ်ပုံရိုက်ထားလိုက်တယ်။
သူ့ရဲ့ ပါးစပ်ထဲက အဖြူအရည်တွေက နှုတ်ခမ်းထောင့်ကနေ လည်ပင်းအထိ စီးကျသွားတယ်။ သူက ပါးစပ်ကို တမင် ဟလိုက်၍ သူ့ရဲ့ပါးစပ်က ပိုပြီး ရှုပ်ပွသွားတာကို ကြည့်နေလေတယ်။ မုယောင်ရဲ့ အရာလေးက သူ့ရဲ့ မျက်နှာဘေးမှာ ရှိနေပြီး ထိပ်မှာ မခြောက်သေးတဲ့ အရည်တွေက ဖေးယန်ရှင်းရဲ့ ပါးစပ်က ဘယ်သူ့ဟာကိုစုပ်ပေးခဲ့လဲဆိုတာကို ဖော်ပြနေတယ်။
ဒီဓာတ်ပုံကိုပဲ ကြည့်မယ်ဆိုရင် တစ်ယောက်ယောက်က ရူးသွားပြီး ဖေးမိသားစုရဲ့သခင်ငယ်လေးကို တိုက်ခိုက်ဖို့(Topဖို့) ဘယ်သူကများ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ်ရဲတာလဲဆိုပြီး တွေးနေကြမှာပဲ။
ဓာတ်ပုံက အရမ်းကောင်းကောင်း ရိုက်ထားတာမို့ ဖေးယန်ရှင်း အလွန်ကျေနပ်သွားတယ်။
သူက ဖုန်းကို ပိတ်လိုက်ပြီး တကယ့်စားသောက်ဖွယ်ကို ခံစားဖို့ စတင်လိုက်ပါတော့တယ်။
သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေက မုယောင်ရဲ့တင်ပါးတွေကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။သူ့ရဲ့ လက်ထဲက ချောမွတ် နူးညံ့တဲ့ ခံစားချက်ကို ခံစားရင်း ဖေးယန်ရှင်းရဲ့ အရာက ပိုပြီး မာလာတော့တယ်။
လက်ချောင်းတွေက မဆိုင်းမတွနဲ့ မက်မွန်သီးလေးကို ခွာပြီး ပန်းရောင် အပေါက်လေးကို ထိလိုက်တယ်။
Chapter 42 end
Chapter 43
သူ တစ်ချက်ထိလိုက်တာနဲ့ အပေါက်လေးရဲ့ အရေးအကြောင်းတွေက ကျုံ့သွားပြီး အပေါက်လေး တဖြည်းဖြည်း ပွင့်လာတာကို ဖေးယန်ရှင်းက မျက်လုံးနီရဲရဲတွေနဲ့ ကြည့်နေခဲ့တယ်။
သူ့ရဲ့လက်ချောင်းက ရဲရဲဝံ့ဝံ့နဲ့ အလောတကြီး အထဲကို ဝင်သွားလိုက်တော့ စိုစွတ်တဲ့အတွင်းသားနံရံတွေက သူ့လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် စုပ်ယူလာတယ်။ ဒီအပေါက်လေးက အရမ်းကျပ်နေတာကြောင့် မုယောင်က အရင်က ဘယ်သူနဲ့မှ အတူမအိပ်ဖူးဘူးလို့တောင် ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်မိစေတယ်။
ဖေးယန်ရှင်းက နောက်ထပ် လက်တစ်ချောင်းကို ခိုးထည့်လိုက်တယ်။ မုယောင်ရဲ့အပေါက်က ကြပ်နေပေမယ့် လက်ချောင်းတွေကို ဆက်စားနိုင်သေးတယ်။
ဖေးယန်ရှင်း နည်းနည်း ချဉ်လာပြီး ပိုင်ရန်လို့ခေါ်တဲ့ကောင်လေးကို စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲလိုက်တယ်။
မုယောင်က သူ့ရဲ့ လက်သုံးချောင်းလုံးကို စားနိုင်တဲ့အခါ ဖေးယန်ရှင်းက ရပြီလို့ထင်တယ်။
သူက မုယောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက လက်ချောင်းတွေကို ထုတ်လိုက်ပေမယ့် အပေါက်လေးက သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်စုပ်ယူထားတုန်း။
“လိမ္မာတယ်၊ မင်းကို ပိုကောင်းတာ ကျွေးမယ်။” ဖေးယန်ရှင်းက သူ့ရဲ့အချောင်းကြီးကို မုယောင်ရဲ့အပေါက်ဝမှာ တေ့ပြီး တဖြည်းဖြည်းချင်း ထည့်လိုက်တယ်။
မုယောင်က အချိန်အတော်ကြာလိင်ဆက်ဆံမှု မရှိတာကြောင့် ဖေးယန်ရှင်းရဲ့အချောင်းကြီးကို မျိုချဖို့ အရမ်းခက်ခဲနေတယ်။
သူ့ထဲ ထိပ်ကနေ ဖိထည့်လိုက်တော့ မုယောင် မျက်လုံးတွေအပေါ်ကို လန်သွားပြီး လက်တွေက သူ့ရဲ့ ဗိုက်ကို အလိုလို ပွတ်သပ်မိသွားတယ်။
“ပြဲသွားလိမ့်မယ်…” မုယောင်က ငိုသံလေးနဲ့…
“ပိုရန် မင်း ထုတ်လိုက်….”
ဖေးယန်ရှင်းက မုယောင်ရဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အမူအရာကြောင့် ပြုံးမိနေပေမယ့် မုယောင်က ပိုင်ရန်လို့ ပြောလိုက်တော့ သူ့ရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း မည်းသွားတော့သည်။
သူက ပြစ်ဒဏ်ပေးတဲ့အနေနဲ့ နောက်ဆုံး သုံးပုံတစ်ပုံကို အပြင်းအထန် ဆောင့်ထည့်လိုက်ပါ၏။
မုယောင်က ကြောက်လန့်တကြား အော်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကို ကော့လိုက်ပေမယ့် ဖေးယန်ရှင်းရဲ့လိင်တံက ကြီးမားတဲ့ တုတ်ချောင်းကြီးလို သူ့ကို နေရာမှာ ခိုင်မြဲစွာ ချုပ်ထားသည်။
သူ့ရဲ့အပေါက်လေးက ဝိုင်းပြီး ကျယ်နေတာကြောင့် နည်းနည်းလေး လှုပ်လိုက်ရင်တောင် ပြဲသွားတော့မယ့်ပုံ။
ဖေးယန်ရှင်း မူလက ညင်ညင်သာသာ လုပ်ချင်ခဲ့တာပါ။ဒါပေမယ့် သူ ညင်ညင်သာသာ လုပ်လေ မုယောင်က သူ့ကို ပိုင်ရန်လို့ ထင်လေလေ ဖြစ်နေတာကြောင့် သူ့ကို တအားဒေါသထွက်စေခဲ့တယ်။
သူက မုယောင်ရဲ့ သွယ်လျတဲ့ ခြေထောက်တွေကို ခေါက်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ဖြူဖွေးတဲ့လက်တွေနဲ့ မုယောင်ရဲ့ခြေထောက်တွေကို တစ်ဖက်စီ ကိုင်ပြီး မုယောင်ရဲ့ခြေထောက်တွေကို အကျယ်ကြီး ဖြဲပစ်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့ သူက အဆုံးထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး စတင်အသွင်းအထုတ် လှုပ်ရှားတော့တယ်။
မုယောင်က ဒီလိုမျိုး လှုံ့ဆော်မှုကို ဘယ်မှာ ခံစားဖူးမှာလဲ။ သူက ငိုယိုပြီး ထွက်ပြေးချင်ပေမယ့် သူ့ရဲ့ ခြေထောက်တွေက အိပ်ရာကိုတောင် မထိနိုင်တာကြောင့် ဘယ်ကိုမှ ထွက်ပြေးလို့ မရပေ။
“ကြောင်ပေါက်လေး၊ကိုယ်က ဘယ်သူလဲ?”ဖေးယန်ရှင်းက ဘယ်ကိုမှ မထွက်ပြေးနိုင်တဲ့ မုယောင်ကို ကြည့်ပြီး ရယ်လိုက်တယ်။မုယောင်ရဲ့ မျက်နှာလေးက အများကြီး လှုံ့ဆော်ခံထားရလို့ နီရဲနေလေသည်။
“ပိုင်…ပိုင်ရန်။”မုယောင်ရဲ့ စိတ်တွေက အရမ်းရှုပ်ထွေးနေတာကြောင့် သူ့ရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့သူကို ကောင်းကောင်းမမြင်ရပေ။
“…” ဖေးယန်ရှင်းက ဒေါသတကြီးရယ်လိုက်ပြီး သူ့အောက်ပိုင်းက မုယောင်ရဲ့ အပေါက်ထဲကို အပြင်းအထန် ဆောင့်ဝင်လိုက်တာကြောင့် အတွင်းနံရံမှာ လှိုင်းတွေ ထသွားတယ်။
“ကြောင်ပေါက်လေး၊ သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး”
“ဝူးး…ဝူးးး..” မုယောင်က ဆောင့်ခံရလို့ ငိုနေသည်။ သူသာ မှန်ကန်တဲ့ အဖြေကို မပေးနိုင်ရင် အရမ်းဆိုးရွားစွာ အပြစ်ပေးခံရမယ်လို့ ဝိုးတဝါး ခံစားမိနေ၏။
သူက သိပ်မကောင်းတော့တဲ့ဦးနှောက်လေးနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားပြီးမှ သူ့ကို ကြောင်ပေါက်လေးလို့ ခေါ်တဲ့သူက တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာကို သတိရသွားတယ်။
“ဖေး…ဖေးယန်ရှင်း။” မုယောင်က ငိုသံလေးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
“ကြောင်ပေါက်လေးက အရမ်းတော်တာပဲ။” ဖေးယန်ရှင်းက နောက်ဆုံး ကျေနပ်သွားပြီး သူ့ရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေတောင် နည်းနည်းလေး ညင်သာသွားတယ်။
သူက မုယောင်က ဒီအနေအထားနဲ့ နည်းနည်းလေး အဆင်မပြေဖြစ်နေတာကို မြင်တော့ မုယောင်ရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ချပေးလိုက်ပြီး မုယောင်ကို ဘေးဘက်သို့ လှည့်စေသည်။ထို့နောက် ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ဘေးတိုက် အနေအထားနဲ့ မုယောင်ကို စတင်-ိုးတော့တယ်။
ဒီအနေအထားက နောက်ဆုံးမှာ မုယောင်ကို သက်သာရာရစေသည်။ ခုနက အနေအထားက အရမ်းနက်လွန်းတာကြောင့် မုယောင်ကို သူ့ရဲ့ ဗိုက်ထိုးဖောက်ခံရတော့မယ်လို့ ခံစားမိစေသည်။
ဖေးယန်ရှင်းရဲ့ ခါးအားက အရမ်းကောင်းတာကြောင့် သူကို အရမ်းပြင်းထန်စွာ အချိန်အကြာကြီး -ိုးနိုင်ပေမယ့် သူကတော့ မပြီးသေးချေ။
ဒီအတောအတွင်းမှာ မုယောင်က နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် သုတ်လွှတ်ပြီးသွားပေမယ့် ဖေးယန်ရှင်းကတော့ မပြီးသေးဘဲ မုယောင်ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အပေါက်ထဲကို အဆက်မပြတ် ဆောင့်နေတုန်းပဲ။
“မင်း မြန်မြန် ပြီးလိုက်တော့!” မုယောင်က စိတ်ဆိုးပြီး ငိုရင်း ဖေးယန်ရှင်းကို ကန်လိုက်တယ်။ ဖေးယန်ရှင်းကတော့ ဒီကလေးလေးကို ကြည့်ပြီး ရယ်ချင်နေသည်။ သူ့ရဲ့တကယ်ပဲ အရမ်းဆိုးရွားစွာ အနိုင်ကျင့်ခံထားရတဲ့ပုံစံလေးကို မြင်တော့ သူ့ကို ပွေ့ချီလိုက်ကာ သူ့ရဲ့လိင်အင်္ဂါပေါ်တင်ပြီး လျင်မြန်စွာ ဆောင့်လိုက်တော့ ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ သူလည်း ပြီးသွားတယ်။
ပူနွေးတဲ့ သုတ်ရည်တွေက မုယောင်ရဲ့ ဗိုက်ထဲကို တစ်စက်မှ မကျန်အောင် ထုတ်လွှတ်ခံလိုက်ရတာကြောင့် သူ့ရဲ့ ဗိုက်လေးလည်း အမြန် ဖောင်းလာတော့တယ်။
“သွားပါပြီ….ဒုက္ခပါပဲ!” မုယောင်က အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ ငိုယိုပြောပေမယ့် ဖေးယန်ရှင်းက သူ့ကိုမလွှတ်ပေးဘဲ အရည်အားလုံး သူ့ဗိုက်ထဲ ဝင်သွားတာကို ကြည့်ပြီးမှ သူ့ကို ထွက်သွားခွင့်ပေးသည်။
မုယောင် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ လှမ်းရုံရှိသေး မောပန်းလွန်းလို့ လဲကျသွားပြီး သူ့နောက်က တပ်မက်နေတဲ့ ဝံပုလွေကတော့ ကျေနပ်နေသေးပုံမရဘူး…
Chapter 43 end
